Τον Νυμφώνα σου βλέπω…

Τι να γράψεις για την Μεγάλη Εβδομάδα όταν η ζωή σου πνίγεται σε μια μικρή πεζότητα. Πώς να προσεγγίσεις τα Μεγάλα όταν νιώθεις τόσο μικρός; Πώς να μιλήσεις για την όντως χαρά όταν φυλλομετράς δάκρυ και αίμα στο ημερολόγιο της ψυχής σου;

Μήπως όμως μονάχα μέσα από την ταπείνωση, την επίγνωση, τα αδιέξοδα και τις καταστροφές μπορείς να εισέλθεις στον Νυμφώνα Του;

Γιατί αυτό τελικά που θα ανοίξει την θύρα του ουρανού δεν θα έχει σχέση με τις αρετές μας. Ούτε με τις υπόγειες διαδρομές στα ναρκισσιστικά παιχνίδια του εγωκεντρισμού μας και ας έχουν το προφίλ της «πνευματικότητας». Το μυστικό του ουρανού είναι μια τέχνη που την γνωρίζουν μονάχα οι ταπεινοί. Είναι απλό μα θέλει τσακισμένο εγωισμό .Είναι σοφό μα θέλει να είσαι  «μωρός» .Είναι για τους πιστούς μα όχι για αυτούς που κάνανε την πίστη εγγυήσεις και ιδεολογία. Είναι μια γλώσσα μυστική που δυο είδη ανθρώπων την γνωρίζουν στην ζωή , οι Άγιοι και οι πολλοί αμαρτωλοί, άλλωστε για να ΄΄ φτάσεις στον παράδεισο πρέπει να πάρεις φόρα από τον πάτο της κόλασης...΄΄ ή να είσαι στον προσωπικό σου ΄΄Άδη και να μην απελπίζεσαι (Άγιος Σιλουανός του Άθω).

Η Μεγάλη Εβδομάδα δεν είναι γι΄ αυτούς που αισθάνονται ισχυροί, που ζαλίστηκαν στην αλαζονεία της δήθεν αρετής τους, στην δύναμη της εξουσίας τους και των «κατορθωμάτων» τους. Δεν είναι γι΄ αυτούς που έμειναν πιστοί στα «έθιμα» και τις «παραδόσεις» μιας θρησκευτικής σύμβασης.Από τότε που πάψαμε να «μετράμε την ποιότητα της ζωής με την χαρά της Γιορτής…» να μεταμορφώνουμε τον πόνο σε προσευχή, τους καημούς και τα μεράκια της υπάρξεως μας σε τέχνη, δεν μπορούμε να βιώσουμε την Μεγάλη Εβδομάδα. Γιατί για να βιώσεις την Μεγ. Εβδομάδα πρέπει με πνευματικό θάρρος να ομολογήσεις «ότι στα δάκρυα της Μαγδαληνής είδες τα δάκρυα σου..».

π.λίβυος 

ΜΑΚΑΡΙΟΙ ΟΙ ΠΤΩΧΟΙ

 

Όσο καὶ ἄν μᾶς καθησυχάζουν οἱ πολιτικοί, δικοί μας καὶ ξένοι, ὅλοι εἴμαστε ἀπὸ ἀνήσυχοι μέχρι τρομαγμένοι μὲ τὴν οἰκονομική μας κατάσταση, καὶ αὐτὴ ποὺ ποὺ ζοῦμε τώρα, και αὐτὴ ποὺ διαγράφεται στὸ μέλλον. Δὲν ὑπάρχει ἀμφιβολία ὅτι ὅλος ὁ κόσμος ἔχει μπεῖ σὲ μιὰ φάση τῆς ἱστορίας, ποὺ θὰ φέρει σύντομα μεγάλες ἀναστατώσεις. Ἡ κατακόρυφη ἄνοδος τοῦ δείκτη αὐτοκτονιῶν καὶ ληστειῶν πρέπει νὰ μᾶς βάλει σὲ σκέψεις. Ἀκόμα δὲν φτάσαμε στὴ λήξη τοῦ ἐπιδόματος ἀνεργίας, ἀκόμα δὲν ξοδεύτηκαν οἱ ἀποζημιώσεις ἀπολύσεων. Ὅταν θὰ τελειώσουν κι αὐτά, τότε θὰ περιμένουμε περισσότερες αὐτοκτονίες, διαρρήξεις καὶ ληστεῖες. Φτάσαμε ἤδη στὴν φάση νὰ μὴν κυκλοφοροῦν γυναῖκες μὲ χρυσὰ σταυρουδάκια κρεμασμένα στὸ λαιμό. Σύντομα δὲν θὰ φοροῦμε ῥολόγια, βραχιόλια, δαχτυλίδια στὰ χέρια μας, γιὰ νὰ μὴν κινδυνέψει καὶ ἡ ζωή μας. Τὰ γραφεῖα μὲ ἀκριβὰ πληροφοριακὰ μηχανήματα, τὰ μουσεῖα καὶ οἱ βιτρίνες θὰ πρέπει νὰ φρουροῦνται. Κάθε μεταφορὰ χρημάτων θὰ πρέπει ὁπωσδήποτε νὰ συνοδεύεται ἀπὸ security. Ἀκόμα καὶ τὰ καροτάκια τῆς λαϊκῆς θὰ κινδυνεύουν. Αὐτὴ ἡ κατάσταση καὶ εἶναι καὶ θὰ γίνεται ἀκόμα πιὸ ἐφιαλτική. Ἡ ἀνασφάλεια μέσα στὰ σπίτια ἔγινε κιόλας μόνιμο αἴσθημα μοναχικῶν καὶ πλουσίων. Τώρα μερικοὶ θὰ καταλάβουν καλύτερα ἐκεῖνο τὸ εὐαγγελικὸ «μακάριοι οἱ φτωχοί» καὶ θὰ ἐννοοῦν οἱ φτωχοὶ ποὺ δὲν ἔχουν τίποτε νὰ χάσουν. Θὰ εἶναι ὅμως μακάριοι, ὅταν θὰ ἔχουν πίστη στὴ Θεία πρόνοια κι ἔτσι δὲν θὰ γίνουν ληστές, γιὰ νὰ λύσουν τὸ πρόβλημά τους. Αὐτὸ θὰ πεῖ, στὴν πράξη, ὅτι ἐκεῖνο ποὺ μᾶς χρειάζεται εἶναι ἡ πτώχεια καὶ ἡ πίστη μαζί. Πολλὰ θὰ χρειαστεῖ νὰ μάθομε,ποὺ ἕως τώρα τὰ περιφρονούσαμε ὡς λόγια τῶν παπάδων. Ὅλο καὶ περισσότερες φωνὲς ἀκούω γιὰ ἔξοδο τῶν ἀστῶν πρὸς τὴν ἐπαρχία. Νομίζουν μερικοὶ ὅτι οἱ ἐπαρχιῶτες δὲν εἶναι ἀστοὶ ἐξαιτίας τοῦ στενοῦ περιβάλλοντος. Οἱ μεγάλες εὐκολίες ἐπικοινωνίας ὅμως δίνουν τὶς δυνατότητες ἀστικοποίησης παντοῦ. Ἡ στροφὴ στὴ γῆ, ποὺ ἐμπνέει ἀσφάλεια, εἶναι κάτι ποὺ ἄρχισε κιόλας νὰ γίνεται. Ἔχει βέβαια τὶς δυσκολίες της κάθε ἀλλαγὴ ζωῆς. Αὐτοὶ βεβαίως ποὺ ἄρχισαν νὰ βγαίνουν σὲ ἄλλες χῶρες, κυρίως προσοντοῦχοι νέοι, πού, ἐπειδὴ δὲν ἔχουν νὰ βγάλουν κεφάλαια ἔξω ἀπ’ τὴν Ἑλλάδα, βγάζουν τά «κεφάλια»τους, ποὺ τὰ ἐκτιμοῦν οἱ ξένοι καὶ τὰ καλοπληρώνουν ἀκόμα, αὐτοὶ οἱ νέοι τολμοῦν νὰ ἀντιμετωπίσουν τὶς δυσκολίες προσαρμογῆς, γιατὶ κινοῦνται ἀπὸ ἀστικὸ σὲ ἀστικὸ περιβάλλον. Δὲν θ’ἀλλάξουν πολὺ οἱ συνθῆκες τῆς ζωῆς, μόνο ποὺ θὰ πληρώνονται καλύτερα. Ἕως πότε ὅμως; Βλέπομε ὅτι ἡ κρίση καλπάζει πρὸς ὅλες τὶς χῶρες. Σ’ ὅλη τὴν Εὐρώπη -τουλάχιστον- οἱ κυβερνήσεις ἐνεργοῦν μιὰ νομιμοποιημένη ληστεία τῶν ἰδιωτικῶν εἰσοδημάτων, γιὰ νὰ λύσουν τὸ δημοσιονομικό τους πρόβλημα. Κάνουν δηλ. κάπως κομψότερα αὐτὸ ποὺ ἔκαναν οἱ μπολσεβίκοι στὴν Σοβιετικὴ Ἕνωση. Τὴν κομψότητα αὐτὴ ὅμως θὰ τὴν σπάσουν οἱ λαϊκὲς ἐξεγέρσεις ποὺ ἔρχονται. Ἀλήθεια, ἕνας ἄνεργος τοῦ 2013 ποὺ δὲν ἔχει οὔτε 500 εὐρὼ σημερινά, οὔτε ἐπίδομα ἀνεργίας, τί θὰ κάνει, ἄραγε, τὸ σκέφτεστε; Θὰ πεθαίνουν οἱ ἄνθρωποι βουβοὶ μέσα στὰ σπίτια τους ἢ ξαπλωμένοι στὰ πεζοδρόμια. Μὴν παραξενεύεστε μὲ τέτοιες ἐρωτήσεις, γιατὶ οἱ ἄνθρωποι τῆς ἡλικίας μου τὰ εἴδαμε αὐτὰ στὴ Γερμανικὴ κατοχή. Αὐτὸ τὸ ζοφερὸ καὶ κοντινὸ μέλλον θὰ τὸ δοῦμε καὶ μέσα στὴν κάθε χώρα ἀλλὰ καὶ ἀνάμεσα σὲ χῶρες. Ἤδη ἡ Εὐρώπη ἔχει δείξει δείγματα ἀντιγερμανικῆς ψυχολογίας καὶ μαζὶ μὲ τὶς ἀναμνήσεις τῶν παγκοσμίων πολέμων, ποὺ διατηροῦνται ἀκόμα, θὰ φέρουν μιὰ σύγκρουση, παρὰ τὶς ἁβρότητες ποὺ σήμερα συγκαλύπτουν τὴν κατάσταση. Ὅλα ὅσα προηγήθηκαν εἶναι ἀπὸ δυσάρεστες μέχρι ἐφιαλτικὲς καταστάσεις, ποὺ ἔχει πάντα καὶ θὰ ἔχει ὁ κόσμος καὶ στὸ μέλλον. Μιὰ διόρθωση τῆς κατάστασης εἶναι πάντα σχετικὴ καὶ πολὺ λίγη. Ἔτσι γράφτηκε ἡ ἱστορία τοῦ κόσμου. Κι ὅσοι, μέσα στὴ διαλεκτικὴ αὐτὴ τοῦ κόσμου, ἐπόθησαν μιὰν ἀπόλυτη λύση τοῦ προβλήματος τῆς εὐτυχίας τους ὁδηγήθηκαν ἀπὸ τὴν πραγματικότητα στὰ ναρκωτικά, στὴν τρέλλα ἢ καὶ τὴν αὐτοκτονία.

«Ἐπάλξεις»

ΜΗΝΙΑΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΗ

ΜΟΡΦΩΤΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ

 

http://www.enromiosini.gr/arthrografia/

Γιατί αγρίεψαν τα παιδιά μας;

Νατσιός Δημήτριος, δάσκαλος Κιλκίς

«Δεν βλέπετε ότι αγρίωσε το Γένος μας από την αμάθειαν και εγίναμεν ωσάν θηρία;» άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός

Παραφράζοντας κάπως την φράση του Πατροκοσμά θα λέγαμε σήμερα «δεν βλέπετε ότι αγρίωσαν τα παιδιά μας και εγίνανε ωσάν θηρία»;

Συνέβη το κακό με τον σπουδαστή από την Κρήτη και, κατά τα ειωθότα, έπεσε η νεοελληνική κοινωνία από τα σύννεφα, σύμφωνα με την κοινότυπη, τηλεοπτική φρασεολογία.

«Μυρίστηκαν αίμα» οι τηλε-ύαινες και συντηρούν το γεγονός, μέχρι να αντιληφθούν οι διαφημιστές ότι ξεθυμαίνει η τηλεθέαση ή να επισκιαστεί από άλλο αιματηρό συμβάν, όπως και συνέβη με το τραγικό αεροπλάνο.
Κανείς, όμως δεν μπαίνει στον κόπο να ερμηνεύσει τα αίτια. Γιατί αγρίεψαν τα παιδιά μας; Τι είναι αυτό που οδηγεί τους νέους να φέρονται βίαια, χωρίς αγκυλώσεις εσωτερικές, ανενδοίαστα πριν, δίχως τύψεις μετά;
Κι ένα ακόμη ερώτημα, επιρρωστικό των προηγουμένων: πού εντοπίζεται το λάθος ή καλύτερα το έγκλημα: στην ανατροφή των παιδιών στην οικογένεια ή στην παρεχόμενη στο σχολείο εκπαίδευση; Για την πολιτεία δεν ομιλώ. Τους πολιτικούς, ως γνωστόν, πλην των τιμητικών εξαιρέσεων, τις τελευταίες δεκαετίες, το ζήτημα που τους απασχολούσε δεν ήταν πλέον αν πρέπει να εξαπατήσει κανείς ή να καταχραστεί –τέτοια διλήμματα τις μπαζωμένες συνειδήσεις δεν τις ενοχλούν- αλλά πώς να το κάνουν επιτυχώς.
«Τις πταίει», λοιπόν, και έγιναν οι πολιτείες μας λημέρι της βίας και καταντήσαμε «των Ευρωπαίων περίγελα και των αρχαίων παλιάτσοι» για να θυμηθούμε και τον Παλαμά; (Αμαύρωσαν κυριολεκτικά το πρόσωπο του αγάλματος του εθνικού ποιητή οι… κουκουλοφλώροι. Κάποτε, κάποιοι άλλοι νέοι, έσπευδαν στον ποιητή προς παρηγορίαν και παραμυθίαν και εκείνος τους συμβούλευε «μεθύστε με τ’ αθάνατο κρασί του Εικοσιένα». Και έκρυβαν βαθιά στην ψυχή τους την εθνική προτροπή του πολιού γέροντα και νικούσαν ψηλά στις αετοράχες της Πίνδου). Ξαναγράφω: «τις πταίει;»
Πρώτον: «Πάρε τις λέξεις μου και δώσ’ μου το χέρι σου», γράφει  χαριτωμένα ο ποιητικός λόγος. «Οι νέοι κάνουν διάλογο, επικοινωνούν, αλλά με λόγια του αέρα. Τους δώσαμε τον λόγο, χωρίς να τους δώσουμε τις λέξεις», έλεγε σοφός καθηγητής. Όταν δεν συνομιλείς, δεν συν-ζητάς, τότε αναλαμβάνουν τα χέρια ή οι ύβρεις να λύσουν τις διαφορές. Καταφεύγουν οι νέοι- και όχι μόνο- σε  πράξεις βίας, οι οποίες θα μπορούσαν να αποφευχθούν μόνο με τον λόγο. Υπάρχουν πολλοί λόγοι για την γλωσσική αποπτώχευση, η οποία επιτείνει τον σχολικό εκφοβισμό. (bulling).
Έχουμε αναφερθεί πολλές φορές στα επικίνδυνα βιβλία Γλώσσας, όλων των βαθμίδων της Εκπαίδευσης, τα οποία συντελούν με το περιεχόμενό τους, στην περιρρέουσα αμάθεια. Υπάρχουν όμως, και κείμενα που απροκάλυπτα «διδάσκουν» την βία. Στο βιβλίο Γλώσσας της Ε’ Δημοτικού, γ’ τεύχος συναντούμε κείμενο με τίτλο «Και τα παιδιά αθλούνται» (σελ. 67) όπου διαβάζουμε:
«…Στην ομάδα του Γκοφρουά τα πράγματα ήταν πιο εύκολα, γιατί ο Εντ μοίρασε ένα σωρό γροθιές στις μύτες και οι παίκτες πήρανε τις θέσεις τους χωρίς πολλές διαμαρτυρίες…. Είναι βλέπετε πολύ δυνατά τα χτυπήματα του Έντ…
Ο Γκοφρουά όμως είπε: “Δεν είστε εντάξει μας έχει στραβώσει ο ήλιος…”. Εγώ του απάντησα πώς αν τον ενοχλούσε ο ήλιος, δεν είχε παρά να κλείσει τα μάτια… Πιαστήκαμε στο ξύλο… Ε, παιδιά! φώναξε ο Αλσέρτ απ’ το τέρμα του. Αλλά κανείς δεν του έδωσε σημασία. Εγώ συνέχιζα να παίζω ξύλο με τον Γκοφρουά, του είχα σκίσει το φανελάκι του, που ήταν ολοκαίνουργιο κι είχε κόκκινο χρώμα… αυτός μου έδινε κλοτσιές στο καλάμι… Ο Ρούφους κυνηγούσε τον Ανιάν… Ο Έντ άρχισε να μοιράζει γροθιές στις μύτες που βρίσκονταν πιο κοντά του, δηλαδή στους συμπαίκτες του. Όλοι φωνάζανε, τρέχανε. Διασκεδάζαμε πολύ, ήταν απίθανο!…».
Αυτά σε 10χρονα παιδιά. Οι μπουνιές και οι κλοτσιές είναι απίθανο, πολύ διασκεδαστικό πράγμα! Το μήνυμα σαφές: προχωρήστε έτσι και στην ζωή σας, η βία είναι εκτονωτική διασκέδαση. Homo homini lupus ( Ο άνθρωπος για τον άνθρωπο, λύκος). Και βέβαια ο χώρος όπου τα παιδιά πραγματώνουν τις «παιδαγωγικότατες» αυτές συμβουλές είναι το γήπεδο.
Δεύτερον: Η καταστρεπτική επίδραση της εικόνας, της τηλεόρασης, του διαδικτύου, μάστιγες της εποχής μας. Γι’ αυτήν την επιβλαβή έκθεση ευθύνονται κυρίως οι γονείς, που πολλές φορές κληροδοτούν την προσωπική τους εξάρτηση και στα παιδιά. Η τωρινή τηλεόραση-μείγμα λάσπης, σπέρματος και αίματος- κονιορτοποιεί προσωπικότητες και εξαθλιώνει ψυχικά μικρούς και μεγάλους.
Αλλά εδώ απαιτείται μια μικρή αναδρομή και εξήγηση. Είναι γνωστό ότι όταν άνοιξαν οι πρώτοι κινηματογράφοι για το κοινό στις ΗΠΑ,  από τις πρώτες σκηνές που προβλήθηκαν ήταν η διαδρομή ενός τραίνου. Η λήψη της σκηνής έγινε από κάμερα που βρισκόταν πάνω στις γραμμές του τραίνου και μπροστά από την αμαξοστοιχία, που εκινείτο προς την κάμερα. Η αντίδραση του κοινού ήταν αναμενόμενη: προσπάθησε να γλιτώσει από το τραίνο τρέχοντας πανικόβλητο προς τις εξόδους. Από τότε πέρασαν 120 χρόνια και σ’ αυτό το διάστημα ο θεατής έμαθε να αποστασιοποιείται από το οπτικό θέαμα, να παρακολουθεί απαθής τις αναθυμιάσεις.
Τι σημαίνει όμως για τον ανθρώπινο ψυχισμό αυτή η αποστασιοποίηση; Θεάματα όλων των ειδών παρελαύνουν μπροστά μας. Φόνοι, εγκλήματα ειδεχθή (περίπου 10.000 φόνους ετησίως παρακολουθεί ένα μέσο αμερικανάκι. «Αν θέλεις να δεις την Ελλάδα του μέλλοντος επισκέψου την σημερινή Αμερική» λέει ένα ευφυές ρητό), αδικίες, μαγείες, πράξεις που η ηθική και η συνείδηση αποστρέφονται. Στην πραγματική όμως, ζωή, ένας ηθικός άνθρωπος, όταν βλέπει το κακό, επιζητεί την θεραπεία του. Με την μεσολάβηση της οθόνης αυτό ακυρώνεται. Ούτε να ταΐσεις ένα παιδί, που πεθαίνει της πείνας, μπορείς ούτε να βοηθήσεις έναν αθώο. Τα μικρά παιδιά, βέβαια, διασκεδάζουν «σκοτώνοντας» αντιπάλους στα ηλεκτρονικά τους παιχνίδια και εισπνέουν αποσβολωμένα παντοειδείς ακαθαρσίες (φόνοι, μαγείες, καρυκευμένες πορνογραφίες και λοιπές διαστροφές). Μοιραία, λοιπόν, το αποτέλεσμα είναι η σκλήρυνση του ανθρώπου μπροστά στην οθόνη, η αποκοίμιση των ηθικών του ανακλαστικών. Η δε παρακολούθηση του κοπροθεάματος συνυφαίνεται με έναν αναπαυτικό καναπέ και μιαν άνετη καθιστική στάση. Το υπονοούμενο είναι σαφές: το θέμα είναι πλαστό και ψυχαγωγικό και παρακολουθήστε το χωρίς άγχος. Γι’ αυτό ο ωχαδερφισμός, η αδιαφορία για τον πλησίον. Γι’ αυτό και τα αθώα θύματα αυτής της φρίκης, τα παιδιά, εθισμένα στην τηλεοπτική βία, την μιμούνται, διασκεδάζουν με μπουνιές και κλοτσιές. Τα όρια μεταξύ εικόνας και ζωής τούς είναι δυσδιάκριτα.
Τρίτον: Τα παιδιά δεν παίζουν κι αυτό «ανεπαισθήτως» τα εξοργίζει. Παραπέμπω όμως σ’ ένα θαυμάσιο κείμενο του δασκάλου μας Σ. Καργάκου, από άρθρο του στις 24-1-2014 στην «ΕΣΤΙΑ». «Ο φιλόσοφος Αναξαγόρας ο Κλαζομένιος, ο δάσκαλος του Περικλή, ο καλούμενος από τους συγχρόνους του «Νους», διότι έθετε τον νουν άξονα των πάντων, διωγμένος από την Αθήνα, κατέφυγε στη Λάμψακο, αποικία των Φωκαέων στον Ελλήσποντο. Οι «εν τέλει» της πόλεως, δηλαδή οι άρχοντες της Λαμψάκου το θεώρησαν μεγάλη τιμή που ένας τέτοιος σοφός πήρε την απόφαση να περάσει τα στερνά του βίου του στη δική τους γη. Κι έκαναν το παν για να τον ευχαριστήσουν. Τον ερώτησαν κάποτε ποια θα ήταν η πιο μεγάλη -ίσως η τελευταία του- επιθυμία που θα ήθελε να ικανοποιήσουν. Και ο φιλόσοφος τους αποκρίθηκε: «Τους παίδας εν ω αν αποθάνω μηνί κατ’ έτος παίζειν συγχωρείν» (= Ν’ αφήνετε τα παιδιά να παίζουν κάθε χρόνο το μήνα που θα πεθάνω). Οι Λαμψακινοί τήρησαν την υπόσχεσή τους επί αιώνες. Όπως διαβάζουμε σε κείμενο του 3ου μ.Χ., δηλαδή σε κείμενο που γράφτηκε 600 και πλέον χρόνια μετά το θάνατο του Αναξαγόρα, «εφυλάττετο το έθος και νυν». Διότι είχαν κατανοήσει πως όταν το παιδί δεν παίξει, δεν «παιδιαρίσει», θα αρχίσει να παιδιαρίζει, όταν θα πρέπει ν’ αρχίσει το ωρίμασμά του…». Και αυτό είναι πολύ επικίνδυνο…

Η ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΑ!

 

Ὁ Ζήσιµος Λορεντζᾶτος, ὁ µακαριστός πλέον λογοτέχνης µας, πού βίωσε τήν Ὀρθόδοξη Παράδοση σάν γνήσιος Ἕλ­λη­νας, µᾶς ἄφησε λίγα γραπτά ἀλλά µεστά σέ νοήµατα, πού ἐκφρά­ζουν ἀληθινή ζωή. Στίς σελίδες πού ἀκολουθοῦν πα­ρα­θέ­τουµε ἕνα ἀπάνθισµα ἀπό τό βιβλίο του «Collectanea», ἐκδ. Δόµος, 2009.

Σύγxpovos νθρωπισµός

 

ν εσαι ντικοµµουvιστήs καί γώ δέν εµαι ν εσαι κοµµου­νιστής καί γώ δέν εµαι, µπορ νά σο φέροµαι πάνθρωπα (νά σέ φήνω νά σαπίζεις µέσα σέ στρατόπεδα νά σέ ξεπαστρεύω). Τέτοιον νθρωπισµό νά τόν χαιρόσαστε!

Σχετικά µέ θεωρίες

κόµα δέ βρέθηκε κενος πού θά βάλει τή ζωή µέσα στόν ντορβά του. λοένα δοκιµάζουν –Δαρβίνος, Μάρξ, Φρόϋντ– λλά ζωή ξεχειλάει, πωs τό νερό, πό παντο καί χύνεται πέξω.

Δέν τήν ξέραµε τήν κκλησία τς γάπης;

Δέν χοµε τήν Παράδοσή µας; Πότε τή χάσαµε; Πς ναρωτιόµαστε φωνάζοµε (κόµα καί ό πρόσφυγας ποιητής):

γάπη, πο ’ναι κκλησιά σου; Βαρέθηκα πιά, στά µετόχια. Δέν ξέραµε πώς µείζων δέ τούτων γάπη; Ποιός µς επε νά τή χάσοµε καί τώρα νά «βαριόµαστε» στά µετόχια; νεξήγητος, νεξήγητος σηµερινός λληvας δέκα φορές.

Φιλοσοφία καί Παράδοση

λάκερη φιλοσοφία κάνει παραλλαγές γύρω πό τό ρµα εµί καί τό οδέτερο τς µετοχς του, τό ν. παράδοση πάλι εναι ν καί τό ν ατ γάρ… σµέν. Δυό κόσµοι. πό τή µιά Dieu dAbraham… ( Θεός το βραάµ) καί πό τήν λλη des philosophes et des savantsν φιλοσόφων καί τν σοφν). διάκριση το Πασκάλ στό πίκεντρο πάντα.

ταν σκεφτόµαστε χρησιµοποιοµε πάντα τή λογική νάλυση· δέν µποροµε νά κάνοµε διαφορετικά· δέ θά µπορούσαµε διαφορετικά νά νταλλάζαµε νά µεταδίναµε τή σκέψη µας. Φτάνει στόσο νά µή λησµονµε πώς γιά τήν ληθινή φιλοσοφία νάλυση τελικά µποδίζει τήν κατανόηση· ναλύοντας, ­­νάλυση µένει στό κατανόητο –πό να σηµεο καί πέρα ναχαράζει µηρυκάζει.

Γιατί νά κολουθοµε τούς Ερωπαίους;

καταδίκη το Γαλιλαίου διά­γραψε στήν Ερώπη τήν τροχιά της καί τώρα φτασε στήν λλη κρη, που καταδικάζει Γαλιλαος τόν νθρωπο πού τολµάει νά πιστεύει στό Θεό το βραάµ (non des philosophies et des savants). µες δ γιατί νά παρακολουθήσοµε καί σέ α­τό τήν Ερώπη; Mή­πως δέ µεί­να­µε ξω –τό 17ο αώνα– πό τήν καταδίκη το Γαλιλαίου; Πς τώρα νά συµπορευτοµε µέ τήν Ερώπη στό ντίθετο; Τί δουλειά χοµε µες στό ζήτηµα ατό µαζί τους; Καί στήν ερή ξέταση µείναµε πέξω ( ρθόδοξη κκλησία µεινε πέξω). Καί σέ λλα πολλά. Γιατί νά µήν κοιτάζοµε τή δουλειά µας; µήπως δέν χοµε δουλειά; µήπως δέ µς φτάνουν τά δικά µας µαζεµένα λασπόνερα καί διχόνοια πού, πό τά χρόνια το Σολωµο, µς κοµµατιάζει τά τζιέρια (τά σπλάχνα);

Γιά τούς τεχνίτες κάθε λογς

να συµπέρασµα πό τή Φιλο­καλία (III, 19, 11-16, θήνα 1960): «…κ µόνης κος ο δύναταί τις τεχνίτης γενέσθαι, λλ’ κ το ποιεν καί βλέπειν καί πoλλά πράττειν καί διορθοσθαι πό τν µπείρων καί διά τς ποµονς καί κκοπς τν δίων θεληµάτων καί τ πολυηµερί ες ξιν ρχεται τς τέχνης…». Συµπέρασµα γιά τούς τεχνίτες (κάθε λογς).

πό τή στιγµή πού Χριστιαvισµός παύει νά εναι πίστη τρόπος ζως – ριστος βίoς τν ρχαίων λλήνων– καί γίνεται δέα, φαντάζει γιά µένα τό διο ν εσαι χριστιανός θεος.πως παράλληλα φαντάζει τό διο ν εσαι δεαλιστής λιστής, σύµφωνα µέ τήν ρολογία τς νεότερης ερωπαϊκς φιλοσοφίας. φρόψαρα το νο λα ατά, πού δέν κατεβαίνουν ποτέ στά µεγάλα βάθη τς ζήσης µας.

 

Ζήσιµος Λορεντζτος , ΕΝΟΡΙΑΚΗ ΕΥΛΟΓΙΑ» κτώβριος 2011,  Ἀρ. Τεύχους 112

Read more: http://iereasanatolikisekklisias.blogspot.com/2011/10/blog-post_02.html#ixzz3Vai173K5

Η ΝΤΠ χρειάζεται επειγόντως «λίπασμα»

Γράφει ο Δρ Κωνσταντίνος Βαρδάκας

  Κάρτα εξυπηρέτησης – υποδόριο τσιπάκι και στο τέλος Λίπασμα

ΟΧΙ ΔΕΝ ΘΑ ΠΑΡΟΥΜΕ

Την 70η επέτειο της Νίκης επί του φασισμού η ΗΠΑ δημιουργούν λιπάσματα από νεκρά ανθρώπινα σώματα 03/23/2015 | Πηγή: Pravda.Ru Ένας αρχιτέκτονας από το Σιάτλ, της Ουάσιγκτον, που ονομάζεται Κατρίνα Spade, προέβαλε έναν ασυνήθιστο τρόπο για την ταφή των νεκρών. Αντί των παραδοσιακών τρόπων – αποτέφρωσης ή ταφής – μπορεί κανείς να χρησιμοποιήσει τα νεκρά σώματα για την παραγωγή λιπασμάτων. Στην πράξη, προτείνεται η εφαρμογή της ιδέας με τη μορφή ενός τριώροφου «πύργοΥ», στον οποίο τα σώματα θα πρέπει να τοποθετηθούν με λίπασμα εμπλουτισμένο με άνθρακα. Ως αποτέλεσμα, τα σώματα θα αποσυντεθούν πλήρως σε λίγους μήνες, αφήνοντας ένα πλούσιο λίπασμα που μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως λίπασμα μετά. Οι προγραμματιστές της ιδέας δεν έχουν ξεχάσει και την «ανθρώπινη» πλευρά της. Πιστεύουν ότι οι άνθρωποι μπορούν να γονιμοποιήσουν τους κήπους τους με το λίπασμα που παράγεται από τα σώματα των νεκρών συγγενών τους . Σε γενικές γραμμές, θα κομποστοποιηθούν ανθρώπινα υπολείμματα και μπορούν στην συνέχεια να χρησιμοποιηθούν για τη γονιμοποίηση των εθνικών πάρκων των ΗΠΑ῎ Η όλη τελετουργία μπορεί να μας βοηθήσει να πούμε αντίο στους αγαπημένους μας, συνδέοντας μας με τους κύκλους της φύσης. Η ιδέα του έργου φαίνεται να είναι μια ηχώ με τα τερατώδη πειράματα της ναζιστικής Γερμανίας πάνω στους κρατούμενους στα στρατόπεδα συγκέντρωσης . Ναζί που προσπαθούσαν να εφεύρουν νέες βιολογικές τεχνολογίες, λέει η Pravda.Ru Pravda.Ru Δεν είναι αυτό και τόσο παλιά ιδέα αφού κάποιος καθηγητής Πανεπιστημίου ανέφερε σχετικό τρόπο για την ανθρώπινη ταφή στον ΟΣΙΟ ΠΑΙΣΙΟ τον Αγιορείτη. ¨Ήρθε εδώ κάποιος, καθηγητής Πανεπιστημίου, και μου λέει ότι σκέφτονται στα σοβαρά να καίνε τα οστά των νεκρών, γιατί δεν υπάρχει χώρος. — Βρε, του λέω, τι δεν υπάρχει χώρος; Τόσα ρουμάνια έχει η Θεσσαλονίκη!! Ολόκληρος Χορτιάτης! Γέμισε ένα νεκροταφείο, μετά 3-4 χρόνια, φτιάχνεις άλλο ένα πιο πέρα. Τι γέμισαν τα βουνά παντού με πολυκατοικίες; — Μου λέει και εξ απόψεως υγιεινής! Τι εξ απόψεως υγιεινής, που έχετε βρωμίσει όλο τον κόσμο, που βρωμίσατε τη θάλασσα στη Θεσσαλονίκη και αλλού, ενώ τα οστά είναι πλυμένα, καθαρισμένα! Λίγο σεβασμό. Αλλά αυτοί πάνε να εξευτελίσουν τον άνθρωπο, να τον κάνουν να μην αξίζει τίποτα. Να τον ξεκόψουν από τη ρίζα του, από τους προγόνους του, από την παράδοσή του, να τον αφήσουν μόνο και έρημο, να καταστρέψουν τη μνήμη του, τη σύνδεσή του με τους προηγούμενους, με τις αξίες και τη ζωή των προγόνων, για να τον κάνουν μετά ό,τι θέλουν με διάφορες θεωρίες να τον τραβάν από δω και από κει. Πάνε να σκορπίσουν την αθεΐα. Πέθανε; πάει χάθηκε ο άνθρωπος! Να μην μπορεί να πάει στο κοιμητήριο, να φέρει στη μνήμη του το νεκρό, να αποδώσει κάποιο σεβασμό, κάποια τιμή. Να σκεφτεί σοβαρά πάνω στη ζωή, να καταλάβει ότι είμαστε περαστικοί απ’ αυτόν τον κόσμο, ότι έχει αξία η δικαιοσύνη και η τιμημένη ζωή. Αυτοί θέλουν να κρατούν το νου τού ανθρώπου σ’ αυτή τη ζωή συνέχεια, χωμένο μέσα στην ύλη. Μετά μέσα σ’ αυτά τα οστά υπάρχουν και τόσοι Άγιοι, που δεν τους γνωρίζουμε. Όταν είχα πάει ένα ταξίδι στο Σινά, στη Ραϊθώ, πήγα στο νεκροταφείο τού Αγίου Γεωργίου και βρήκα τα οστά ενός μικρού παιδιού που είχαν πολλή χάρη… Ήταν σαν Άγια λείψανα, είχε περάσει η μπουλντόζα και τα είχε ξεθάψει – μάζεψα ό,τι μπόρεσα. Μετά από τόσα χρόνια!!! Τι αισθάνθηκα τότε!!! ενώ αν δεν υπήρχε το κοιμητήριο; Τίποτα, θα ήταν χαμένα. Παλιά είχαν τόσο σεβασμό στους νεκρούς, αφού δεν έπαιρναν τίποτα από νεκρό. Μια φορά στον πόλεμο, μας είπε ο ταγματάρχης: οποίος έχει παλιά παπούτσια, άμα θέλει μπορεί να πάρει από τους νεκρούς. Κανείς δεν πήρε. Τώρα τους καίνε στη Δύση και θέλουν και εδώ να κάνουν τέτοια. «Ο Πατήρ Παϊσιος μου είπε» Αθανασίου Ρακοβάλη, Θεσσαλονίκη, «Ορθόδοξος Κυψέλη» (Πηγή ηλ. κειμένου: http://www.oodegr.com) http://www.alopsis.gr Το σώμα του βαπτισμένου Ορθοδόξου Χριστιανού είναι ναός του Αγίου Πνεύματος κατά τον αψευδή λόγο του Θεού. – Μπορείς να κάνεις αλοιφή ένα Ναό; Μπορείς να ¨πολτοποιήσεις¨ μία Εκκλησία; Το σώμα μας είναι προωρισμένο να θεωθεί, να μετάσχει μαζί με την ψυχή μας στην δόξα του Θεού. Δέν ἐπιτρέπεται νά τό ἀπαξιώσουμε. Τό σώμα μας, όπως καί η ψυχή μας δεν ανήκουν σ’ εμάς, εφ όσον είμαστε βαπτισμένοι Ορθόδοξοι Χριστιανοί. Ανήκουν στον Χριστό Μας ο οποίος μας εξαγόρασε με το Τίμιο Αίμα Του. Να γιατί θέλει επειγόντως η ΝΤΠ να μας κάνει λίπασμα… Για να στολίσουμε με λουλουδάκια τους κήπους και τα πάρκα της και μέσα σε αυτά να ¨ποδοπατεί ¨ η ΝΤΠ το ανθρώπινο σώμα που είναι ο ¨Ναός του ΑΓΙΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ¨ κατά τον Απόστολο Παύλο “Ουκ οίδατε ότι το σώμα υμών ναός τού εν υμίν Αγίου Πνεύματος εστί;”. Α Κορ. 6,19 ΚΑΡΤΑ εξυπηρέτησης –ΥΠΟΔΟΡΙΟ τσιπάκι και στο τέλος ΛΙΠΑΣΜΑ. ΟΧΙ ΔΕΝ ΘΑ ΠΑΡΟΥΜΕ

Copy and WIN : http://ow.ly/KfYkt

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ Ή ΘΑΝΑΤΟΣ

alt

Η επανάσταση των Ελλήνων το 1821 είναι ένα από τα πιο λαμπρά γεγονότα της παγκόσμιας ιστορίας κατά την απόφαση και όχι κατά το αποτέλεσμα και τις συνέπειές του. Στο παρελθόν η επέτειος πανηγυριζόταν κατά τρόπο υποκριτικό χωρίς διάθεση προσέγγισης προς το πνεύμα των πρωτεργατών της. Κατά τα τελευταία έτη έχουμε επίθεση εκ μέρους των εθνομηδενιστών, προκειμένου να αμαυρωθεί ακόμη και η μνήμη αυτών και να σπιλωθεί η Εκκλησία, της οποίας ο ρόλος προβάλλεται από τους εχθρούς του έθνους ως εθνομειοδοτικός!

Τόσο οι αστοί, όσο και οι μαρξιστές ιστορικοί, υλιστές όντες, επιχειρούν να δώσουν ερμηνεία των ιστορικών συμβάντων με βάση τα υλικά κίνητρα σερνόμενοι από την ερμηνεία των ιστορικών συμβάντων στη Δύση και ιδιαίτερα της γαλλικής επανάστασης. Οι εθνομηδενιστές έχοντας ξεπεράσει κατά πολύ σε πάθος τους προηγούμενους ιστορικούς επιχειρούν την κατεδάφιση των πάντων στην υπηρεσία όντες της νέας τάξης πραγμάτων. Ας εξετάσουμε τα πράγματα με νηφαλιότητα, χωρίς φόβο, δηλαδή, και χωρίς πάθος.

Το Γένος μας, συνηθίζουμε να λέμε, παρέμεινε υπόδουλο επί 400 έτη. Παραβλέπουμε ότι περιοχές του είχαν ήδη κατακτηθεί κατά τον 11ο αιώνα (Καππαδοκία) και τα έτη δουλείας είχαν ξεπεράσει τα 800 κατά την ανταλλαγή των πληθυσμών και ότι η Βόρεια Ελλάδα παρέμεινε κατακτημένη περί τα 530 έτη. Στις κατακτηθείσες περιοχές υπήρξε έντονος εξισλαμισμός, με συνέπεια να αλλοιωθούν τα χαρακτηριστικά των κατακτητών, που ήταν μογγολικής καταγωγής. Ο εξισλαμισμός ερμηνεύεται κατά τρόπο ικανοποιητικό από τις υλιστικές σχολές ιστορικής ανάλυσης. Το κίνητρο ήταν οικονομικό. Πρώτοι εξισλαμίστηκαν οι οικονομικά ισχυροί, προκειμένου να διατηρήσουν μεγάλο μέρος της περιουσίας τους. Ακολούθησαν και οι οικονομικά ανίσχυροι, προκειμένου να αποφύγουν τον κατατρεγμό του υποδούλου. Η άποψη ότι οι εξισλαμισμοί κατά κανόνα υπήρξαν βίαιοι δεν έχει ισχυρά ιστορικά ερείσματα ούτε κατά την πρώιμη ούτε κατά την όψιμη τουρκοκρατία. Το ερώτημα που δεν τίθεται όμως και δεν απαντάται είναι: Γιατί δεν εξισλαμίστηκαν όλοι; Γιατί παρέμειναν τόσοι χριστιανοί πριν από τη γενοκτονία, που επιχείρησαν οι Νεότουρκοι στη Μικρά Ασία; Για να απαντήσουν πρέπει να έλθουν σε σύγκρουση με την υλιστική φιλοσοφία, στην οποία εδράζεται η κατ’ αυτούς ερμηνεία της ιστορίας. Αλλά η υλιστική φιλοσοφία θεωρεί τη θρησκευτική πίστη ως κοινωνικό επιφαινόμενο και, συνεπώς για τους υλιστές ιστορικούς είναι αναμενόμενο να εκλείψει, όταν οι κοινωνικές συνθήκες μεταβληθούν δραματικά. Στην περίπτωση των Ρωμηών όμως δεν έχουμε πίεση για άρνηση του Θεού, όπως στον διωγμό κατά νεότερους χρόνους, αλλά για δέλεαρ προς μεταστροφή σε άλλη θρησκεία. Άραγε να μην ήταν δραματική η μεταβολή των συνθηκών των υποδούλων κατά την τουρκοκρατία, γι’ αυτό και άντεξαν, όσοι άντεξαν; Την ωραιοποίηση της τουρκοκρατίας επιχειρούν οι αποδομητές της ιστορίας μας, οι οποίοι θεωρούν ως φυσιολογικό πρόσωπο αυτό του προδότη της πίστης και της πατρίδας, επειδή βρίσκουν στις ενέργειές του το οικονομικό κίνητρο, και αγνοούν προκλητικά τον άλλο, που θυσιάζει διαχρονικά και τη ζωή του γι’ αυτές, επειδή το κίνητρό του είναι ανερμήνευτο από την ιδεολογία τους! Αλλά ανερμήνευτη υλιστικά είναι ακόμη και η άρνηση υπογραφής δήλωσης από κομμουνιστές, οι οποίοι προτιμούσαν να υποφέρουν στα ξερονήσια!

Η Εκκλησία, παρ’ όλες τις αδυναμίες του σώματός της, κατάφερε και συγκράτησε αρκετά παιδιά κοντά της. Αντί να αναγνωρίσουν τη συμβολή της στη διατήρηση του Γένους, έχουμε κατά τις τελευταίες δεκαετίες ενορχηστρωμένη τη συκοφαντική σε βάρος της επίθεση με την κατηγορία ότι υποτάχθηκε στον κατακτητή, για να διατηρήσει τα προνόμιά της! Δοκιμάζουν άγρια χαρά όλοι οι εχθροί της Εκκλησίας ιστορικοί προβάλλοντας σκάνδαλα μελών της Εκκλησίας, ενώ θάβουν κυριολεκτικά κάθε προσφορά της. Κατ’ αρχήν για τους βάλλοντες κατά της Εκκλησίας εθνοκεντρικούς Νεοέλληνες υπενθυμίζουμε: Ο υπόδουλος πρόγονός μας αγνοούσε παντελώς τους όρους ισλάμ και εξισλαμισμός. Για κάθε εξισλαμισμένο έλεγε: «Αυτός τούρκεψε». Τι σημαίνει αυτό; Ότι ο αρνησίθρησκος χανόταν και για το Γένος. Τι πρόσφερε λοιπόν η Εκκλησία στο έθνος; Κράτησε κοντά της όσα παιδιά της άντεξαν τις δοκιμασίες της δουλείας, ώστε, όταν ήλθε το πλήρωμα του χρόνου αυτά να επαναστατήσουν. Αν είχαν εξισλαμιστεί όλοι, θα είχε υπάρξει επανάσταση; Ας ερευνήσουν οι εμπαθείς εχθροί της Εκκλησίας τη στάση των εξισλαμισμένων Βαλαάδων της Δυτικής Μακεδονίας κατά τον αγώνα. Στρατεύτηκαν αυτοί στο πλευρό των κατακτητών! Ακόμη και οι μεταστραφέντες στον καθολικισμό στις ενετικές κτήσεις ομογενείς μας απείχαν από τον αγώνα. Βέβαια υπήρξαν άνανδροι, δειλοί, ακόμη και προδότες στο σώμα της Εκκλησίας. Η στάση τους δεν ερμηνεύεται με το οικονομικό κριτήριο, της φιλαργυρίας (σιμωνιακοί κληρικοί) ή της ιδιοτέλειας και δειλίας (κληρικοί και λαϊκοί), καθώς στόχος των εμπαθών ιστορικών δεν είναι να ερμηνεύσουν τα συμβάντα, αλλά να πλήξουν την Εκκλησία.

Και ήλθε το πλήρωμα του χρόνου και ο λαός επαναστάτησε με το σύνθημα «ελευθερία ή θάνατος»! Και έφθασαν πολυμαθείς ιστορικοί να καταγγείλουν τους αγωνιστές ότι δεν ήξεραν γιατί αγωνίστηκαν. Τι κι αν όλοι τους βροντοφώναξαν «για του Χριστού την πίστη την αγία και της πατρίδος την ελευθερία»; Τι κι αν δεν υπήρξε σημαία επαναστατικού σώματος χωρίς το σημείο του σταυρού; Τι κι αν ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης τόνισε ότι η δική μας επανάσταση δεν μοιάζει με τις άλλες (στην ουσία με την άλλη, τη γαλλική); Ήλθαν αυτοί οι γραμματιζούμενοι να κάνουν γνωστό στους απογόνους τους, τους πολίτες του νεοελληνικού κράτους, αυτό που αγνοούσαν οι πρωταγωνιστές της εποποιίας! Ο αγώνας ήταν ταξικός, όπως και κάθε αγώνας στην ιστορία! Το κίνητρο ήταν οικονομικό! Ποια πατρίδα και ποια πίστη, ωρύονται οι εθνομηδενιστές. Εκείνοι οι αγράμματοι δεν γνώριζαν ποιοι ήσαν. Οι ελευθερωτές τους, οι «μεγάλες δυνάμεις» δηλαδή, τους έμαθαν ποιοι είναι! Οι Ανατολίτες τους αποκαλούσαν Ρουμ και Γιουνάν, οι Δυτικοί Γραικούς, αλλά οι ίδιοι δεν γνώριζαν ποιοι ήσαν! Τι κι αν δηλώνει ο Μακρυγιάννης ότι πολέμησαν για τις αρχαιότητες, που ήσαν διάσπαρτες στη γη μας και τις οποίες εποφθαλμιούσαν τότε και τώρα εποφθαλμιούν οι βάρβαροι Ευρωπαίοι.

Η μόνη αλήθεια πάντως είναι ότι δεν μας απελευθέρωσαν τα αίματα των αγωνιστών, αλλά τα συμφέροντα των «μεγάλων». Μας απελευθέρωσαν από τους Τούρκους, για να μας έχουν σκλάβους τους οικονομικούς! Όλοι εκείνοι, που ήσαν πρόθυμοι να τεθούν, με το αζημίωτο, στην υπηρεσία των δυνατών διαφέντεψαν τον έρμο αυτόν τόπο, από τότε που μας έβαλαν και δολοφονήσαμε τον πρώτο κυβερνήτη μας, τον λαμπρό Καποδίστρια. Όλοι αυτών οι ενέργειες ερμηνεύονται κατά τρόπο ικανοποιητικό από την υλιστική φιλοσοφία της ιστορίας: Το κίνητρό τους είναι οικονομικό.

Αλλά γιατί να δυσανασχετεί ένας λαός από τις εξελίξεις, που τον οδηγούν στην ένδεια και τον καθιστούν αντικείμενο λοιδορίας των «μεγάλων»; Αν πιστεύουμε ότι μοναδικό κίνητρο των ανθρωπίνων ενεργειών είναι το οικονομικό, τότε δικαιώνουμε όλους εκείνους, που ξεπουλούν την πατρίδα στους ξένους! Αν σήμερα φαντάζει το σύνθημα «ελευθερία ή θάνατος» ανόητο και παρωχημένο, καθώς εμείς ζούμε σε κοινωνία, στην οποία οι συνθήκες έχουν μεταβληθεί σαρωτικά σε σχέση μ’ εκείνες της τουρκοκρατίας, τότε, ας μη κλαιγόμαστε: Είμαστε άξιοι όχι βέβαια της μοίρας μας, αλλά των συνεπειών εκ των επιλογών μας να θεωρούμε τη θρησκευτική πίστη ανώφελη και την πατρίδα απολίθωμα του παρελθόντος σερνόμενοι πίσω από αυτούς που απώλεσαν την πρώτη και είναι πρόθυμοι να εκποιήσουν τη δεύτερη.

«ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ»

http://hggiken.pblogs.gr/2015/03/eleftheria-h-thanatos.html

Κύριε Πρωθυπουργέ, τί άλλαξε και η Κάρτα Πολίτη τώρα έγινε καλή;

Το προλογικό σημείωμα της  «Παρακαταθήκης»

Δυστυχῶς φαίνεται νά ἐπιβεβαιώνεται ἡ ἄποψη, πού ἔχει ὁ ἁπλός πολίτης, ὅτι ἡ «κωλοτούμπα» ἀποτελεῖ τήν πιό συνηθισμένη πρακτική τῶν ἐπαγγελματιῶν τῆς πολιτικῆς. Ὁ νέος πρωθυπουργός Ἀλέξης Τσίπρας σέ ἐρώτησή του στή Βουλή τό 2010 κατήγγελλε τήν «κάρτα τοῦ πολίτη», πού τότε μᾶς ἔφερνε ὁ ἀλήστου μνήμης Γιῶργος Παπανδρέου (Βλ. τήν ἐρώτηση Τσίπρα στή σσ. 14-15 τῆς Παρακαταθήκης)
Τώρα, πού ἔγινε πρωθυπουργός, κάνει στροφή 180 μοιρῶν (κοινῶς κωλοτούμπα) καί δηλώνει ἐπίσημα ὅτι ἡ «κάρτα τοῦ πολίτη» θά μᾶς λύσει ὅλα τά προβλήματα, ἀπό τή γραφειοκρατία μέχρι τήν πείνα, πού μαστίζει τόν φτωχοποιημένο ἑλληνικό λαό, λές καί δέν ὑπάρχουν ἄλλοι ἀποτελεσματικοί καί ἀκίνδυνοι τρόποι γιά τήν ἀντιμετώπιση καί τῶν δύο. Ἐπειδή τή λογική, πού μᾶς χάρισε ὁ Θεός, πρέπει νά τή χρησιμοποιοῦμε, ἐρωτοῦμε τά ἑξῆς ἁπλά:
1. Τί ἄλλαξε καί ἡ «κακή» κάρτα τοῦ 2010 ἔγινε τώρα «καλή»;
2. Γιατί ὅλη αὐτή ἡ βιασύνη γιά τήν ἐπιβολή τῆς κάρτας; Γιατί πᾶνε νά τήν περάσουν σέ ἄσχετο νομοσχέδιο; Μάλιστα ἔβαλαν τόν ὑφυπουργό Kατρούγκαλο, πανεπιστημιακό καί συνταγματολόγο, νά φέρει τό νομοσχέδιο στή Βουλή. Αὐτόν πού μιλοῦσε στούς ἀγανακτισμένους Ἕλληνες στήν πλατεία Συντάγματος ὑπέρ τῆς ἐλευθερίας καί τῶν δικαιωμάτων τοῦ πολίτη, τά ὁποῖα ἡ πολιτεία ἐγγυᾶται διά τοῦ Συντάγματος.
3. Γιατί ξέχασαν τόσο γρήγορα τίς «ἀριστερές» τους εὐαισθησίες; Ἤ μήπως τίς θυμοῦνται ἐπιλεκτικά μόνον γιά τούς ὁμοφυλόφιλους καί γιά τούς λαθρομετανάστες;
4. Τόσο εὔκολα καί γρήγορα ξέχασε ἡ ἀριστερά, ἡ ὁποία τώρα ἔγινε κυβέρνηση, τήν ὀδυνηρή ἐμπειρία ἀπό τά φακελώματα τοῦ παρελθόντος; Σέ σχέση μέ τά σύγχρονα φακελώματα τοῦ Big Brother, τά παλιά φαντάζουν ἱστορίες γιά παιδιά.
5. Μήπως ἐπιβεβαιώνεται αὐτό πού ἐφαρμόζει διεθνῶς τό «σύστημα», ὅτι δηλαδή πιό εὔκολα περνoῦν ἀντιλαϊκά μέτρα μέ μιά «ἀριστερή» κυβέρνηση καί ἀντεθνικά μέ μιά «δεξιά»; Οἱ ἐτικέτες, «δεξιά» καί «ἀριστερά» ἔχουν χάσει ἐν πολλοῖς τό νόημά τους. Σήμερα τό κεντρικό ζήτημα δέν εἶναι πῶς ὀνομάζεσαι, ἀλλ᾽ ἐάν ἀντιμάχεσαι ἤ ἄν προωθεῖς τήν ἰσοπεδωτική παγκοσμιοποίηση. Ἄν ἀπορρίπτεις ἤ ἄν εὐθυγραμμίζεσαι μέ τίς ντιρεκτίβες Λεσχῶν τύπου Μπίλντερμπεργκ, μέσῳ τῶν ὁποίων οἱ ἀδίστακτοι ὀλιγάρχες μεγαλοτραπεζίτες τοκογλύφοι οἰκοδομοῦν τή διαβόητη Νέα Τάξη Πραγμάτων.
Καί στό «Διά ταῦτα»: Ἐπειδή δέν ἔχει ἀλλάξει τίποτε σέ σχέση μέ τό παρελθόν, ἐμεῖς λέμε καί σήμερα «ΟΧΙ στήν κάρτα φακελώματος τοῦ πολίτη». Μάλιστα σήμερα τό λέμε πιό δυνατά, ἐπειδή καί οἱ δυνατότητες τοῦ Big Brother γιά τό κακό ἔχουν αὐξηθεῖ καί θεριέψει. Ἰσχύουν καί σήμερα ὅλες οἱ ἀποφάσεις καί τῆς Ἱερᾶς Συνόδου καί τοῦ Ἁγίου Ὄρους γι᾽ αὐτό τό θέμα καί τά καθοδηγητικά κείμενα τοῦ Ὁσίου Παϊσίου τοῦ Ἁγιορείτου καί τῶν ἄλλων Πατέρων.
Διαβάστε καί τήν μόλις ἐκδοθεῖσα νέα Ἀνακοίνωση τοῦ Ἁγίου Ὄρους, πού ἐπαναβεβαιώνει ἐκείνη τοῦ 2011 ἐναντίον τῆς κάρτας (σσ. 11-12 Παρακαταθήκης).
Τί ἄλλο περιμένουμε νά ἀκούσουμε γιά νά καταλάβουμε «ποῦ τό πᾶνε»;

Βγῆκε τίς προάλλες ὁ γνωστός δισεκατομμυριοῦχος Μπίλυ Γκέιτς τῆς Microsoft καί ἐπανέλαβε αὐτό, πού ἔλεγε καί ὁ Γιωργάκης Παπανδρέου, ὅτι «χρειαζόμαστε ἐπειγόντως μιά παγκόσμια κυβέρνηση». Τί ἄλλο περιμένουμε; Στήν τελετή ἐπίδοσης τῶν μουσικῶν βραβείων Grammy’s (κάτι σάν τά Oscar στόν κινηματογράφο) ἔδωσαν ἐφέτος σέ ὅλους νά φορέσουν κέρατα (!). Θυμηθήκαμε αὐτό πού γράφει ὁ Ἅγιος Παΐσιος. Ἄν κάποιοι, λέγει, ἀντιληφθοῦν τά κέρατα, πού κουβαλάει στό ταγάρι του τό ταγκαλάκι, τούς καθησυχάζει λέγοντας ὅτι δέν εἶναι κέρατα ἀλλά μελιτζάνες! Τό ὅτι δέν θέλουν ἐλεύθερους καί ὑπεύθυνους πολίτες εἶναι δεδομένο. Ἀλλιῶς πῶς θά οἰκοδομήσουν τή Νέα Τάξη τοῦ Big Brother;Τό ὅτι ὁ Χριστός καί ἡ ἀληθινή Του Ἐκκλησία, ἡ Ὀρθοδοξία, τούς προξενοῦν φόβο καί ἀλλεργία εἶναι ἐπίσης δεδομένο. Τό ἴδιο ἀπεχθάνονται καί φοβοῦνται καί τήν παράδοση ἀγώνων αὐτῆς τῆς γωνιᾶς τῆς γῆς, πού λέγεται Ἑλλάδα.

Ἄς μή διαψεύσουμε, λοιπόν, τούς φόβους τους. Ἄς χρησιμοποιήσουμε ὅλα τά μέσα πού ἔχουμε, καί τά πνευματικά καί τά νομικά καί τά πολιτικά, γιά νά πέσει καί πάλι στό κενό αὐτό, πού ἐδῶ καί τριάντα χρόνια (ἀπό τό 1986, μέ τόν Ἑνιαῖο Κωδικό Ἀριθμό Μητρώου, Ε.Κ.Α.Μ.) προσπαθοῦν νά περάσουν. Καί πάλι θά ἀποτύχουν!

Η ΣΥΝΤΑΚΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ

(Παρακαταθήκη, Ιανουάριος-Φεβρουάριος 2015)