Χαρά στα μάτια που δακρύζουν για κάποιον άλλον που πονά …

ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ ΤΟΥ ΑΕΙΜΝΗΣΤΟΥ ΠΡΩΤΟΨΑΛΤΗ, ΔΑΣΚΑΛΟΥ ΚΑΙ ΧΟΡΑΡΧΗ ΓΕΡΑΣΙΜΟΥ ΠΡΕΒΕΖΙΑΝΟΥ «ΧΑΡΑ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ ΠΟΥ ΔΑΚΡΥΖΟΥΝ’ ΨΑΛΛΕΙ Η ΒΥΖΑΝΤΙΝΗ ΧΟΡΩΔΙΑ ΑΓΡΙΝΙΟΥ ΣΕ ΗΧΟ ΠΛ. Α΄ ΚΑΙ ΡΥΘΜΟ ΕΠΤΑΣΗΜΟ.

Χαρά στα μάτια που δακρύζουν
για κάποιον άλλον που πονά,
γιατί τα μάτια αυτά θα δούνε
του Παραδείσου τ’ αγαθά.

Χαρά στο στόμα που θε λέγει
λόγια παρήγορα γλυκά,
γιατί το στόμα αυτό θα ψάλλει
με τους αγγέλους «ωσαννά!».

Χαρά στ’ αυτιά όπου ακούνε
το θείο Λόγο του Θεού,
γιατί τ’ αυτιά αυτά θ’ ακούσουν
τις σάλπιγγες του ουρανού.

Χαρά στα χέρια που θε ντύνουν
μικρά παιδιά και ορφανά,
γιατί τα χέρια αυτά θα γίνουν
φτερά για να πετούν ψηλά.

Χαρά στα πόδια που φροντίζουν
για την αγάπη του Χριστού,
γιατί αυτά θα σ’ οδηγήσουν
στη Βασιλεία τ’ ουρανού.

Χαρά στο σπίτι που ανοίγει
την πόρτα στον περαστικό,
γιατί η πόρτα αυτή ανοίγει
στην Παναγιά και στο Χριστό.

Ύμνος στην Παναγία

Ο Ύμνος αυτός προς την Παναγία μας,
γράφτηκε από τον μακαριστό γέροντα Ιωσήφ τον Βατοπαιδινό.
Είναι ένα μικρό απόσπασμα από όλο τον ύμνο,
το οποίο μελοποιήθηκε από αγιορείτες πατέρες,
εις μνήμην του γέροντα.
η εικόνα στο βίντεο είναι η γνωστή για τους περισσότερους,
«Παναγία Παραμυθία»
που βρίσκεται στην Ιερά Μεγίστη Μονή του Βατοπαιδίου.

Άξιον Εστίν

Από Λειτουργία στην Μονή Καρακάλλου Αγίου Όρους – Το Άξιον Εστίν είναι σε ήχο πλ.α (Φρύγιο) και μέλος Μιχαήλ Χατζηαθανασίου +1948. Διακρίνονται οι φωνές των πατέρων Κουκουζέλη και Ιακώβου

 

Mοναστήρι Ορμύλιας Χαλκιδικής-Ανοίξω το στόμα μου

 

» Ἀνοίξω τὸ στόμα μου, καὶ πληρωθήσεται
» πνεύματος, καὶ λόγον ἐρεύξομαι, τῇ βασιλίδι
» Μητρί· καὶ ὀφθήσομαι, φαιδρῶς πανηγυρί-
» ζων, καὶ ᾄσω γηθόμενος, ταύτης τὰ θαύματα. (δὶς)

Ὑπεραγία Θεοτόκε, σῶσον ἡμᾶς.

Χριστοῦ βίβλον ἔμψυχον, ἐσφραγισμένην σε Πνεύματι, ὁ μέγας Ἀρχάγγελος, Ἁγνὴ θεώμενος, ἐπεφώνει σοι· Χαῖρε χαρᾶς δοχεῖον, δι᾿ ἧς τῆς Προμήτορος, ἀρὰ λυθήσεται.

Ἀδὰμ ἐπανόρθωσις, χαῖρε Παρθένε Θεόνυμφε, τοῦ ᾍδου ἡ νέκρωσις· χαῖρε πανάμωμε, τὸ παλάτιον, τοῦ μόνου Βασιλέως· χαῖρε θρόνε πύρινε, τοῦ Παντοκράτορος.

Δόξα.

Ῥόδον τὸ ἀμάραντον, χαῖρε ἡ μόνη βλαστήσασα· τὸ μῆλον τὸ εὔοσμον, χαῖρε ἡ τέξασα· τὸ ὀσφράδιον, τοῦ πάντων Βασιλέως· χαῖρε Ἀπειρόγαμε, κόσμου διάσωσμα.

Καὶ νῦν.

Ἁγνείας θησαύρισμα, χαῖρε, δι᾿ ἧς ἐκ τοῦ πτώματος, ἡμῶν ἐξανέστημεν· χαῖρε ἡδύπνοον, κρίνον Δέσποινα, πιστοὺς εὐωδιάζον· θυμίαμα εὔοσμον, μύρον πολύτιμον.

ᾨδὴ γ´. Ὁ Εἱρμός.
» Τοὺς σοὺς ὑμνολόγους Θεοτόκε, ἡ ζῶσα καὶ
» ἄφθονος πηγή, θίασον συγκροτήσαντας,
» πνευματικὸν στερέωσον· καὶ ἐν τῇ θείᾳ δόξῃ
» σου, στεφάνων δόξης ἀξίωσον. (δὶς)

Στάχυν ἡ βλαστήσασα τὸν θεῖον, ὡς χώρα ἀνήροτος σαφῶς, χαῖρε ἔμψυχε τράπεζα, ἄρτον ζωῆς χωρήσασα· χαῖρε τοῦ ζῶντος ὕδατος, πηγὴ ἀκένωτος Δέσποινα.

Δάμαλις τὸν μόσχον ἡ τεκοῦσα, τὸν ἄμωμον, χαῖρε τοῖς πιστοῖς· χαῖρε Ἀμνὰς κυήσασα, Θεοῦ Ἀμνὸν τὸν αἴροντα, κόσμου παντὸς τὰ πταίσματα· χαῖρε θερμὸν ἱλαστήριον.

Δόξα.

Ὄρθρος φαεινὸς χαῖρε, ἡ μόνη, τὸν Ἥλιον φέρουσα Χριστόν, φωτὸς κατοικητήριον· χαῖρε τὸ σκότος λύσασα, καὶ τοὺς ζοφώδεις δαίμονας, ὁλοτελῶς ἐκμειώσασα.

Καὶ νῦν.

Χαῖρε Πύλη μόνη, ἣν ὁ Λόγος, διώδευσε μόνος, ἡ μοχλούς, καὶ πύλας ᾍδου Δέσποινα, τῷ τόκῳ σου συντρίψασα· χαῖρε ἡ θεία εἴσοδος, τῶν σῳζομένων Πανύμνητε.

Συνέχεια