Η κάρα του Αγίου Χαραλάμπους του Ιερομάρτυρος και Θαυματουργού στην Ι.Μ. Αγίου Στεφάνου Μετεώρων

Η κάρα του Αγίου Χαραλάμπους του Ιερομάρτυρος και Θαυματουργού http://leipsanothiki.blogspot.be/

 

Η κάρα του Αγίου Χαραλάμπους του Ιερομάρτυρος και Θαυματουργού http://leipsanothiki.blogspot.be/

Η κάρα του Αγίου Χαραλάμπους φυλάσσεται στο μοναστήρι του Αγ. Στεφάνου Μετεώρων από το 1398, όταν τη δώρισε ο Ηγεμόνας της Βλαχίας Βλατισλάβος.

 

Η κάρα του Αγίου Χαραλάμπους του Ιερομάρτυρος και Θαυματουργού http://leipsanothiki.blogspot.be/

Η κάρα του Αγίου Χαραλάμπους του Ιερομάρτυρος και Θαυματουργού http://leipsanothiki.blogspot.be/

Η Ελένη Μαχάνκοβα-Μια Νεομάρτυρας!

 Η Ελένη Μαχάνκοβα-Μια Νεομάρτυρας!

Ιερομόναχος Θεολόγος 

Η Ελένη Μαχάνκοβα γεννήθηκε στην μεγαλούπολη Μπαρναούλ της Σιβηρίας στίς 18 Αυγούστου του 1977. Πήγε στην νότια Τουρκία να εργασθεί, όπως πολλοί συμπατριώτες της, στις τουριστικές εγκαταστάσεις πού εκατομμύρια Ρώσοι επισκέπτονται κάθε χρόνο. Ηταν λογίστρια καί όμορφη. Εκεί γνωρίστηκε με έναν ντόπιο πού την παντρεύτηκε, κατά τα μουσουλμανικά έθιμα, στό τζαμί.

Η οικογένειά της, στην Ρωσία, ήταν άθεη. Ο άντρας της κατόπιν την λογάριαζε μουσουλμάνα καί ήταν υπερήφανος γι’ αυτήν ενώ εκείνη τον αποστρεφόταν όταν αυτός χαιρόταν ακούγοντας ότι μουσουλμάνοι φονεύουν Χριστιανούς στην Συρία. Πολλές φίλες της ρωσίδες, πήγαιναν τακτικά στην μοναδική Εκκλησία που λειτουργεί στην νότια Μικρασία, στην μεγάλη γειτονική τους πόλη. Η Αννα, μάλιστα, διευθύνει εκεί την χωρωδία.

Αρχισε λοιπόν να εκκλησιάσεται η Ελένη, ζητώντας να μάθει πως να προσεύχεται και τι συμβαίνει κατά την θεία Λειτουργία. Τότε, στις 6 Ιανουαρίου του 2013, ο άνδρας της τήν κτύπησε σοβαρά και εκείνη έφυγε από το σπίτι καί πήγε καί έμεινε στην Αννα. Μαζί πήγαιναν στην Εκκλησία και τότε ένοιωσε μιά αλλαγή μέσα της ενώ στεναχωριόταν που δεν ήταν βαπτισμένη. Θαύμαζε την αγάπη που της έδειχναν ο ιερέας καί οι ενορίτες. Εβλεπε πιά διαφορετικά όσους δεν ηταν χριστιανοί χωρις να τούς μισεί. Η Αννα της πρότεινε να βαπτισθεί καί το δέχθηκε.

Ο ιερέας της έδωσε οδηγίες γιά το πως να εκκλησιάζεται, πως να προσεύχεται καί της ώρισε να διαβάζει το Ευαγγέλιο. Μέ τις φιλενάδες της συζητούσαν πολύ γιά την πίστη, τούς άγιους μάρτυρες καί τα άκουγε όλα προσεκτικά. Μετά ταξείδεψε στην Ρωσία όπου έμεινε δύο εβδομάδες στην οικογένειά της. Πήγαινε καί εκεί στήν Εκκλησία από όπου αγόρασε καί έφερε μαζί της μικρές εικόνες. Παραπονέθηκε στούς γονείς της γιατί δεν την βάπτισαν.Η μητέρα της της είπε ότι αυτοί έζησαν ως άθεοι αλλά εκείνη να βαπτισθεί αφού το θέλει. Μάλιστα της έδωσε ένα μενταγιόν με τήν εικόνα τού αγίου Σεραφείμ τού Σαρώφ.

Στίς 8 Μαρτίου τού 2013 επέστρεψε καί έμεινε στό σπίτι της Αννας. Την επόμενη ημέρα πηγαίνοντας στήν δουλειά συνάντησε τόν άνδρα της. Είδε το μενταγιόν καί την ρώτησε: «άλλαξες τήν πίστη σου;» Εκείνη τού απάντησε: «ναί». Αυτός άρχισε τότε να την προσβάλει καί να βλασφημεί επειδη πρόδωσε τον Αλλάχ. Το είπε στούς φίλους του και εκείνοι τού απήντησαν:»νομίζεις ότι ένας γάμος στο τζαμί την έκανε μουσουλμάνα;» Ο άντρας της άρχισε να την συναντά κάθε ημέρα μετά την δουλειά, ή να της τηλεφωνεί, καί να απειλεί ότι θα την σκοτώσει. Η Αννα της εξέφρασε τήν χαρά της που ομολογεί τόν Χριστό αλλά της είπε ότι είναι επικίνδυνο. Εκείνες τις ημέρες διάβαζε τον βίο της αγίας Ματρώνας καί μαζί με την Αννα έπιναν κάθε πρωί αγιασμό. Εβλεπε τακτικά τον ιερέα, ήταν η εβδομάδα της Τυρινής καί επρόκειτο να βαπτισθεί το Πάσχα.

Το πρωί της 15ης Μαρτίου διηγήθηκε στην Αννα το όνειρο πού είδε την νύκτα: Πίσω από ένα μεγάλο ανοικτό παράθυρο στεκόταν ένας άνθρωπος με πολύ αγαθό καί όμορφο βλέμμα. Πλησίασε η Ελένη καί είδε πλάι του πολλά όμορφα ζώα καί πίσω την θάλασσα. Τής είπε ότι όλα αυτά τού ανήκουν καί Αυτός τά δημιούργησε. Στην συνέχεια άνοιξε τα χέρια του λέγοντάς της: «Ελα σε μένα κόρη μου».Την αγκάλιασε καί της έδωσε την ειρήνη του καί εκείνη ησύχασε γιατί ο άνδρας της την είχε απειλήσει το βράδυ στο τηλέφωνο και φοβόταν να πάει στην δουλειά της.
Η Αννα μας διηγήθηκε οτι προσευχήθηκαν, ήπιαν αγιασμό καί η Ελένη έφυγε κάνοντας τόν σταυρό της. Στίς 3,00 τηλεφώνησε στην Αννα ότι ο άνδρας της της έστειλε ένα μήνυμα σάν να μην συμβαίνει τίποτε. Αργότερα στην ανηψιά του άνδρα της είπε ότι εκείνος της ζήτησε να συναντηθούν καί πηγαίνει να τον συναντήσει. » Οτι είναι να γίνει ας γίνει», είπε. Αυτά ήταν τα τελευταία της λόγια. Εκείνος την δέχθηκε στο σπίτι καί με ένα μαχαίρι την έσφαξε. Στην αστυνομία δήλωσε: «Αυτό είχα να προσφέρω στον Αλλαχ».

Η Ελένη ετάφη στην γεννέτειρά της, στην Ρωσία. Ας είναι αιωνία η μνήμη της μαζί με όλους τους Νεομάρτυρες.

 

http://www.agioritikovima.gr

ΕΡΓΑ ΚΑΙ ΗΜΕΡΕΣ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΣΥΜΕΩΝ ΤΟΥ ΣΤΥΛΙΤΗ

Κάποτε ένας Σαρακηνός φύλαρχος έφερε στο Άγιο Συμεών τον Στυλίτη κάποιον παράλυτο ομόφυλο του και παρακάλεσε για τη θεραπεία του.Ό άγιος του ζήτησε ν’ απαρνηθεί την προγονική του ασέβεια.’Εκείνος δέχτηκε πρόθυμα.-Πιστεύεις στον Πατέρα και τον Υιό και το Άγιο Πνεύμα; τον ρώτησε ό ασκητής.-Πιστεύω, ομολόγησε ό Σαρακηνός.-Αφοί πιστεύεις, σήκω πάνω»!Ο παράλυτος σηκώθηκε και περπάτησε.-Τώρα πάρε το φύλαρχο στους ώμους σου!τον πρόσταξε ό όσιος.Ό γιατρεμένος σήκωσε τον κατάπληκτο φύλαρχο,που ήταν εξαιρετικά μεγαλόσωμος,τον έβαλε στους ώμους του κι έφυγε ενθουσιασμένος, δοξάζοντας τον τρισυπόστατο αληθινό θεό.

Σε μια πόλη τής Παλαιστίνης ήταν διοικητής κάποιος ειδωλολάτρης,καμπούρης τόσο,που το κεφάλι του ακουμπούσε στο στήθος του και δεν μπορούσε να περιστραφεί.Κάποιοι φίλοι του,έχοντας ακούσει για τα θαύματα του στυλίτη,τον έφεραν κάτω από το στύλο και παρακάλεσαν για τη θεραπεία του.Μα και ό ίδιος καμπούρης άρχισε να ικετεύει τον όσιο κραυγάζοντας τόσο δυνατά,ώστε Εκείνος δεν μπορούσε να προσευχηθεί για χάρη του στον Κύριο.Ό ειδωλολάτρης,πιστεύοντας,πώς ό Συμεών είχε δική του θαυματουργική δύναμη,του ζητούσε ν’ ακουμπήσει το χέρι του στο κεφάλι του, εκφράζοντας τη βεβαιό­τητα ότι μ’ αυτόν τον τρόπο θα γινόταν καλά αμέσως.Ό όσιος,όμως, του είπε:- Είμαι ένας αμαρτωλός και τιποτένιος άνθρωπος.Το χέρι μου δεν έχει καμιά ξεχωριστή δύναμη.Μόνο αν ευδοκήσει ό Θεός,θα πραγματοποιηθεί ή επιθυμία σου,γιατί μόνο αυτός έχει τη δύναμη να θαυματουργεί.Κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να θεραπεύ­σει άλλον,αν ό Κύριος δεν το θέλει.Παραδόσου, λοιπόν,στην παντοδυναμία του αληθινού Θεού,του δημιουργού και κυβερνήτη του κόσμου,και θα ευεργετηθείς.Τότε ό καμπούρης σταμάτησε να φωνάζει,αφήνοντας τον όσιο να προσευχηθεί απερίσπαστος.Και μόλις εκείνος τέλειωσε την προσευχή του,το θαύμα έγινε.Ό ταλαίπωρος άνθρωπος ορθώθηκε,στάθηκε ίσια και άρχισε να χοροπηδάει χαρούμενος σαν παιδί.Άνοιξε τότε τις κασέλες, που είχε φέρει μαζί του και πρόσφερε στον ευεργέτη του ανεκτίμητα χρυσαφικά κι ασημικά.Ό στυλίτης κοίταξε τα δώρα με περιφρόνηση και του είπε:-Αν θέλεις να μ’ ευχαριστήσεις,να δεχτείς το φως τής αλήθειας.Να βαπτιστείς, για να πάρεις την άφεση.Κι ακόμα να ελευθερώσεις όλους τούς δούλους σου,για να ελευθερωθεί και ή δική σου ψυχή από το ζυγό του σατανά.Ό γιατρεμένος πρόθυμα έκανε ότι του είπε ό άγιος.Και αργότερα,γεμάτος χαρά και χάρη Θεού,έφυγε για την πόλη του.Ένας άρχοντας των Περσών ήταν πολύ δυστυχισμένος,γιατί ό μονάκριβος γιος του κειτόταν δεκα­πέντε χρόνια παράλυτος.Έστειλε, λοιπόν στον όσιο,τον επίσκοπο τής τοπικής Εκκλησίας,με την παράκληση να προσευχηθεί στον Κύριο για τη θεραπεία του παιδιού του.Του έδωσε,μάλιστα και δυο υφάσματα από πολύτιμο μετάξι με κεντημένους επάνω χρυσούς σταυρούς,για να τα προσφέρει στον στυλίτη.Ό επίσκοπος διηγήθηκε στο Συμεών το δράμα του παιδιού και του πατέρα του.Ό όσιος σπλαχνίστηκε και είπε στον επίσκοπο:-Πάρε αυτά τα υφάσματα που έφερες,έτσι διπλωμένα όπως είναι, και πήγαινε στο καλό.Όταν φτάσεις κοντά στην πόλη σας,κατέβα από το ζώο σου, κράτησε τα υφάσματα στο στήθος σου και προχώρησε ως το σπίτι του άρχοντα πεζός και αμίλητος.Μπες μέσα, στάσου πάνω απ’ το παιδί σκέπασε το με τα υφάσματα και πες του:Ό αμαρτωλός Συμεών σου παραγγέλλει:Στο όνομα του Κυρίου Ιησού Χριστού,σήκω!».Ό επίσκοπος έφυγε κι έκανε όπως του υπέδειξε ό όσιος.Μόλις σκέπασε το παιδί με τα υφάσματα,αυτό πετάχτηκε όρθιο και θεραπευμένο.Ό Πέρσης άρχοντας και ολόκληρη ή οικογένεια του ευχαρίστησαν και δόξασαν το Θεό.Και ό επίσκοπος,μετά από σχετικό αίτημα τους,τούς κατήχησε και τους βάπτισε.Κάποιος πλούσιοι από το Σαβά έπασχε από πονοκέφαλο συνεχή και οδυνηρό τόσο,που ένιωσε να του σουβλίζουν κάθε στιγμή το μυαλό.Ανακουφιζό­ταν λίγο,μόνο όταν χτυπούσε το κεφάλι του πάνω στα δοκάρια των τοίχων του σπιτιού του!Μόλις έμαθε για τον θαυματουργό στυλίτη, ετοι­μάστηκε για το μακρύ ταξίδι και ξεκίνησε,αδιαφορώντας για τον κίνδυνο των θηρίων και των ληστών,που παραμόνευαν εδώ κι εκεί μέσα στην απέραντη έρημο.Σχεδόν έναν ολόκληρο χρόνο ταξίδευε ό άρρωστος.Και όσο πλησίαζε, πράγμα παράδοξο,οι πόνοι του λιγόστευαν.Αντίθετα,όσο κι αν έτρωγε,οι προμήθειές του έμεναν απείραχτες!Έφτασε επιτέλους στο στύλο του οσίου. Εκείνος,αφού πληροφορήθηκε το πρόβλημά του,ζήτησε να του φέρουν νερό από την κοντινή πηγή.Προσευχή­θηκε, το ευλόγησε και πρόσταξε τον άρρωστο να το πιει στο όνομα του Χριστού.Ύστερα,παίρνοντας από το ίδιο νερό,του ράντισε και το κεφάλι.Δεν χρειαζόταν τίποτ’ άλλο.Ό λίγος πόνος που είχε απομείνει, εξαφανίστηκε κι αυτός.Ό άνθρωπος ευχαρί­στησε τον όσιο και δόξασε το Θεό. Ζήτησε,μάλιστα και να βαπτιστεί.Λίγο αργότερα,φεύγοντας Χριστιανός πια, διαλαλούσε τα μεγαλεία του Κυρίου ως τη μακρινή πατρίδα του.Ένα παρόμοιο μακρύ ταξίδι έκανε και μια ομάδα από τέσσερίς λεπρούς και τρεις δαιμονισμένους,που ξεκίνησαν από τα βάθη τής Ανατολής κι έκαναν δεκατρείς μήνες,ώσπου να φτάσουν στον όσιο.Και εκείνοι,παρά τη μεγάλη απόσταση,ούτε μια φορά δεν έχασαν το δρόμο,μα ούτε κι οι τροφές ή το νερό τούς έλειψαν καθόλου.Φτάνοντας κάτω απ’ τον στύλο, διηγήθηκαν στον όσιο τα παθήματα τους και ζήτησαν τη βοήθεια του.-Ό Θεός, αποκρίθηκε εκείνος, που σου έδειξε το δρόμο να έρθετε ως εδώ,θα σάς δώσει και την υγεία σας.Ζήτησε νερό,το ευλόγησε και τούς το έδωσε να πιουν και να ραντιστούν στο όνομα του Κυρίου. Μόλις το έκαναν,έγιναν και οι επτά καλά!Ύστερ’ απ’ αυτό,αρνήθηκαν τη λατρεία των ειδώλων,βαπτίστηκαν και έφυγαν δοξάζοντας το Θεό.Κάποτε ήρθαν κάτω απ’ το στύλο αντιπρόσωποι των κατοίκων τής οροσειράς του Λιβάνου και ανάστατοι είπαν στον όσιο:- Στον τόπο μας παρουσιάστηκαν κάτι αγρία θηρία, πρωτοφανέρωτα και άγνωστα,που κατασπαράζουν ανθρώπους και ζώα.Πολλές φορές μπαίνουν στα σπίτια,αρπάζουν τα παιδιά και τα καταβροχθίζουν μπροστά στα έντρομα μάτια των μανάδων τους.Ό φόβος και ό θρήνος έχουν απλωθεί παντού.-Μην παραξενεύεστε για τη συμφορά που σάς βρήκε, είπε ό άγιος. Είναι ή τιμωρία για τα έργα σας.Οι προγονοί σας εγκατέλειψαν τον αληθινό Θεό,τον πλάστη και ευεργέτη μας και λάτρεψαν τα βουβά είδωλα.Κι εσείς επιμένετε στην πλάνη αυτή.Τα θηρία σάς ταλαιπωρούν με παραχώρηση του Κυρί­ου,που θέλει να σάς οδηγήσει στη μετάνοια και να σάς φέρει κοντά Του. Αν όμως δεν έχετε σκοπό να μετανοήσετε, άδικα ήρθατε ως εδώ.Να ζητήσετε τη βοήθεια των ειδώλων που προσκυνάτε!Εκείνοι τότε έπεσαν στα γόνατα και άρχισαν να παρακαλούν με δάκρυα το στυλίτη:-Λυπήσου μας!Μεσίτεψε για μάς στο Θεό!θα μετανοήσουμε!…Μαζί τους ικέτευαν τον όσιο και άλλοι,που έτυχε να βρίσκονται εκεί,και τούς σπλαχνίστηκαν.-Μόλις απαρνηθείτε την πλάνη σας,αποκρίθηκε πάνω απ’ το στύλο του ό γέροντας και βαπτιστείτε στο όνομα του Χριστού,τότε θα παρακαλέσω τον Κύριο να σάς δείξει τη φιλανθρωπία Του.Μ’ ένα στόμα οί ειδωλολάτρες υποσχέθηκαν πώς,όταν θα γύριζαν στην πατρίδα τους,θα κατεδάφιζαν αμέσως τα Ιερά των ειδώλων και θα έριχναν στη φωτιά τα ξόανα.Ό άγιος κατάλαβε πώς ή μεταστροφή τους ήταν αληθινή. Τούς έδωσε, λοιπόν, ένα κουτάκι με ευλογημένη σκόνη και τούς είπε:-Να πάτε στο καλό! Μόλις φτάσετε στον τόπο σας, να περάσετε απ’ όλα τα χωριά.Στην εμπασιά κάθε χωριού,να χώνετε στη γη τέσσερίς πέτρες.Και πάνω σε κάθε πέτρα να σχηματίζετε με τούτη τη σκόνη τρεις σταυρούς.Αν υπάρχουν εκεί Χριστιανοί ιερείς,φωνάξτε τους να σας βοηθήσουν και να τελέσουν νυχτερινές λειτουργίες.Τότε ό Θεός θα κάνει το θαύμα Του.Κανένας άνθρωπος δεν θα χαθεί πια από τα θηρία.Επιστρέφοντας στη χώρα τους οι ειδωλολάτρες διαπίστωσαν ότι,από την ώρα που ό Συμεών είχε προσευχηθεί γι’ αυτούς,όλα τα θηρία είχαν φύγει από τα χωριά και αποτραβηχτεί στα δάση.Όταν,λοιπόν,έκαναν ό,τι τούς συμβούλεψε ό όσιος,είδαν τα θηρία να τρέχουν και να έρχονται γύρω από τις πέτρες,ουρλιάζοντας απαίσια.Πολλά έπεφταν και ψοφούσαν επιτόπου.Άλλα έφευγαν αλαφιασμένα και χάνονταν.Σε δέκα μέρες δεν είχε απομείνει κανένα.Πήραν τρία τομάρια από τα ψόφια θηρία και τα έφεραν στον όσιο.Και αφού του διηγήθηκαν το θαύμα,βαπτίστηκαν όλοι κι έγιναν Χριστιανοί.Μια βδομάδα έμειναν εκεί,ακούγοντας τις σοφές διδαχές του πνευματοφόρου στυλίτη,και μετά έφυγαν χαρούμενοι για την πατρίδα τους, δοξάζοντας το Θεό.

Αλλά σταματάμε εδώ τη διήγηση,γιατί τα μεγάλα και θαυμαστά έργα του οσίου Συμεών δεν έχουν τέλος.όπως σημειώνει ωραιότατα ό Σύρος βιογράφος του,«ποιο στόμα θ’ αποτολμούσε να διηγηθεί ή ποιο χέρι θα μπορούσε να γράψει ή ποιο σοφό μυαλό θα μπορούσε να υπολογίσει τις αναρίθμητες ευεργεσίες,που έκανε ό Θεός στον κόσμο,μέσω του αγίου;Πόσους ανθρώπους,που ήταν μακριά από τον Κύριο,έφερε κοντά Του;Πόσοι πλανεμένοι γύρισαν με τη διδαχή του από την άγνοια στην αληθινή γνώση;Πόσες χιλιάδες και μυριάδες «αλλότριων», χάρη στο κήρυγμα του,έγιναν μέλη τής Εκκλησίας και υποτάχθηκαν στο Χριστό;Ποιος μπορεί να λογαριάσει τις τόσες και τόσες χιλιάδες αγρίων,που βλέποντας και ακούγοντας τον,με χαρά εγκολπώθηκαν τη χριστιανική πίστη και έγιναν υπηρέτες τής αλήθειας!Γιατί ή φήμη των ευεργεσιών,που έκανε ό Κύριος με τα χέρια του οσίου,ταξίδεψε απ’ τη μιαν άκρη του κόσμου ως την άλλη.Κι έτσι εκπληρώθηκε το γραφικό: «Εις πάσαν την γην εξήλθεν ό φθόγγοί αυτών και εις τα πέρατα τής οικουμένης τα ρήματα αυτών(Ψαλμ. 18:5)»!…

Περιοδικό:Πάντα τα Έθνη».τεύχος 91.

Έβλεπε όμως στο δωμάτιο που ήταν τα λείψανα φως σαν να αστράφτει

Περιγραφή της ανακομιδής των λειψάνων του Οσίου Αρσενίου του Καππαδόκου από τον 'Οσιο Παΐσιο τον Αγιορείτη http://leipsanothiki.blogspot.be/
Προσκύνημα Αγίου Αρσενίου του Καππαδόκου.
Ιερός Ναός Παναγίας (Γενεσίου της Θεοτόκου) Ναυπλίου.
Περιγραφή της ανακομιδής των λειψάνων του Οσίου Αρσενίου του Καππαδόκου από τον ‘Οσιο Παΐσιο τον Αγιορείτη. Το απόσπασμα προέρχεται από το βιβλίο του Ισαάκ Ιερομονάχου «Βίος Γέροντος Παϊσίου του Αγιορείτου».
Περιγραφή της ανακομιδής των λειψάνων του Οσίου Αρσενίου του Καππαδόκου από τον 'Οσιο Παΐσιο τον Αγιορείτη http://leipsanothiki.blogspot.be/

Διαβάστε περισσότερα παρακάτω:

Περιγραφή της ανακομιδής των λειψάνων του Οσίου Αρσενίου του Καππαδόκου από τον 'Οσιο Παΐσιο τον Αγιορείτη http://leipsanothiki.blogspot.be/
Περιγραφή της ανακομιδής των λειψάνων του Οσίου Αρσενίου του Καππαδόκου από τον 'Οσιο Παΐσιο τον Αγιορείτη http://leipsanothiki.blogspot.be/
Περιγραφή της ανακομιδής των λειψάνων του Οσίου Αρσενίου του Καππαδόκου από τον 'Οσιο Παΐσιο τον Αγιορείτη http://leipsanothiki.blogspot.be/
Λείψανο Οσίου Αρσενίου του Καππαδόκου. Ιερός Ναός Παναγίας (Γενεσίου της Θεοτόκου) Ναυπλίου. http://leipsanothiki.blogspot.be/
Λείψανο Οσίου Αρσενίου του Καππαδόκου. Ιερός Ναός Παναγίας (Γενεσίου της Θεοτόκου) Ναυπλίου.
 http://leipsanothiki.blogspot.gr/2015/03/415.html#more

Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης – Ιχνηλασία ζωή

του ιερομονάχου Σεραπίωνος Σιμωνοπετρίτου

«Εγνώρισάς μοι οδούς ζωής. πληρώσεις με ευφροσύνης μετά του προσώπου σου …» (Ψαλμ. 15,11)

Ο Γέροντας αρχιμανδρίτης Αιμιλιανός, κατά κόσμον Αλέξανδρος Βαφείδης, Καθηγούμενος της καθ΄ ημάς Ιεράς Μονής Σίμωνος Πέτρας από το 1973 εως το 2000, γεννήθηκε στην Νίκαια Πειραιώς το 1934 από ευσεβείς γονείς, η καταγωγή του όμως εχει μικρασιατικές ρίζες. Η εκ πατρός γιαγιά του Ευδοξία ήταν Κωνσταντινουπολίτισσα, ο δε παππούς του Αλέξανδρος κατήγετο από την Σηλυβρία της Θράκης και εφοίτησε στην περιώνυμη Θεολογική Σχολή της Χάλκης. Το έτος 1906 μετοίκησαν στα Σήμαντρα της ευλογημένης γης της Καππαδοκίας, όπου εχρημάτισαν δημοδιδάσκαλοι για τις ανάγκες του ελληνισμού, και στην Ελλάδα ήλθαν μετά την μικρασιατική καταστροφή και την ανταλλαγή των πληθυσμών. Έγγαμοι όντες, επολιτεύοντο ως μοναχοί, αγρυπνούντες και προσευχόμενοι. Χαρακτηριστικο είναι οτι η γιαγιά εκοιμήθη ως μοναχή με το όνομα Ευταξία, η δε μητέρα του ως μοναχή Αιμιλιανή.

01.jpg

Ο Γέροντας εκληρονόμησε από τον παππού τα πνευματικά και σωματικά χαρίσματα του και από την γιαγιά του ανεξάλειπτα πνευματικά βιώματα. Παιδιόθεν έφερε εντός του τον πόθο της αφιερώσεως και επιδιδόταν στην μελέτη του Ευαγγελίου και πολλών πατερικών βιβλίων, καθώς και στην αδιάλειπτη ευχή του Ιησού, απ΄ όπου αρυόταν αυθεντικές απαντήσεις και θείες εμπνεύσεις για την πορεία της ζωής του.

Έλαβε την πρωτοβάθμιον εγκύκλιο παιδεία στα Σήμαντρα Χαλκιδικής, όπου είχε εγκατασταθή η γιαγιά του, ενώ την δευτεροβάθμιον στην Νίκαια Πειραιώς, όπου διέμεναν οι γονείς του, με άριστη πάντοτε επίδοση. Τις σπουδές του συνέχισε στο Πανεπιστήμιο Αθηνών αρχικώς στην Νομική Σχολή επί δύο έτη, εν συνεχεία δε στην Θεολογική, για να λάβη ανάλογη με τις εφέσεις της ψυχής του μόρφωση.

Κατά την διάρκεια των πανεπιστημιακών σπουδών, με ομάδα ομογνωμόνων και ομοφρονούντων φίλων του από τα γυμνασιακά χρόνια ανέπτυξε σπουδαία δράση, οργανώνοντας κατηχητικά, ομιλίες και άλλες εκδηλώσεις, όπου ανεδείχθησαν τα ψυχικά, πνευματικά, ηγετικά και οργανωτικά χαρίσματά του. Όταν ολοκλήρωσε τις σπουδές, λόγω της παρεχομένης εκείνη την εποχή αγωγής και κατευθύνσεως, εσκέπτετο την ιερωσύνη, με απώτερον σκοπό την εξωτερική ιεραποστολή. Έκρινε όμως ότι θα ήταν καλύτερο να αρχίση την προετοιμασία για τον σκοπό αυτό σε ένα μοναστήρι. Απευθύνεται τότε προς τον μητροπολίτη Τρίκκης και Σταγών Διονύσιο, που μόλις είχε αναλάβει τα ποιμαντικά του καθήκοντα και είχε φήμη φιλομονάχου επισκόπου. Συνέχεια

Άγιος Νικόλαος, Επίσκοπος Ζίτσας και Αχρίδος (1880-1956)

Γεννήθηκε από φτωχούς, πολύτεκνους κι ευσεβείς γονείς στο χωριό Λέλιτς της Σερβίας στις 23 Δεκεμβρίου 1880. Τα πρώτα του γράμματα τα έμαθε στη μονή Τσέλιε. Αγάπησε από μικρός ένθερμα τη μελέτη και την προσευχή. Σε όλες του τις σπουδές αρίστευσε. Αγάπησε τη θεολογία, τη φιλοσοφία και τη λογοτεχνία. Μιλούσε άπταιστα εφτά γλώσσες. Ήταν φιλόθεος, φιλάγιος, φιλάνθρωπος, φιλάδελφος, φιλομαθής και φιλάσθενος. Το 1909 εκάρη μοναχός στη μονή Ρακόβιτσα και στη συνέχεια χειροτονήθηκε διάκονος και ιερεύς.
Έκανε πολλά ταξείδια. Τα σημαντικότερα θεωρούσε στο Άγιον Όρος. Ερχόταν για πολλά χρόνια, κάθε χρόνο και επί πολύ. Ξεκίνησε να έρχεται το 1920. Κυρίως παρέμενε στη μονή του Αγίου Παντελεήμονος, όπου γνωρίσθηκε και συνδέθηκε με τον όσιο Σιλουανό (+1938), του οποίου νωρίς αντελήφθη κι έκανε γνωστή την αγιότητα. Η επίδραση του Αγίου Όρους και των απλών μοναχών του και κυρίως του οσίου Σιλουανού ήταν αρκετά δυνατή επάνω του, μεγαλύτερη των λαμπρών σπουδών του, όπως έλεγε. Εδώ γνωρίσθηκε και με τον Γέροντα Σωφρόνιο (+1993), εξαιρετικό βιογράφο του οσίου Σιλουανού, τον οποίο και χειροτόνησε διάκονο.
Το 1919 εξελέγη επίσκοπος Ζίτσης και το 1920 Αχρίδος, όπου ανέπτυξε πλούσια και αξιόλογη ποιμαντική δράση. Ανακαίνισε μονές κι εκκλησίες, ίδρυσε ορφανοτροφεία, κήρυττε κι έγραφε ακατάπαυστα. Υπήρξε αγιολόγος, υμνογράφος, ποιητής, συγγραφέας κι επιστολογράφος, ιεροκήρυκας και Ιεραπόστολος. Ονομάσθηκε ο νέος Χρυσόστομος της Σερβίας.
Το 1941, για την αγέρωχη στάση του, συνελήφθη από τους Γερμανούς και φυλακίσθηκε επί τριετία στις απαίσιες φυλακές του Νταχάου, όπου δέχθηκε άφθονη την ανθρώπινη σκληρότητα και βαρβαρότητα. Εκεί όμως είχε και τις θερμότερες και ωραιότερες προσευχές του, όπως λέει ο ίδιος. Μετά την ελευθέρωσή του, το 1945, μετέβη στην Αμερική, το 1946. Το άθεο καθεστώς τον θεωρούσε εχθρό του λαού. Ανεδείχθη ως ποιμένας, διδάσκαλος, καθηγητής, κήρυκας, ομολογητής και όσιος. Ανεπαύθη στις 5.3.1956, καθώς ετοιμαζόταν για τη θεία λειτουργία. Το 1991 μετεφέρθηκαν τα τίμια λείψανά του στη μονή Τσέλιε κι αναπαύονται δίπλα στον τάφο του εξαίρετου μαθητή του π. Ιουστίνου Πόποβιτς (+1979). Βιογράφος του καλός υπήρξε ο επίσης μαθητής του επίσκοπος Ράσκας Αρτέμιος Ραντοσάβλιεβιτς. Η επίσημη αναγνώρισή του από τη Σερβική Εκκλησία έγινε τον Μάϊο του 2003. Η μνήμη του τιμάται στίς 5 Μαρτίου.

πηγή: Μοναχού Μωϋσέως Αγιορείτου, Άγιοι Αγίου Όρους, Εκδόσεις Μυγδονία, Θεσσαλονίκη 2007

Ο Αγιορείτης Γέροντας Σωφρόνιος μιλά για τον βίο του

Αρχιμανδρίτης Σωφρόνιος (Σαχάροφ) (1896-1993), ως ιεροδιάκονος,  και ο Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης (†1938) στη μονή Αγίου Παντελεήμονος

(Φωτογραφία: εργαστήριο μονής Αγίου Παντελεήμονος, 1933)

…….Ομιλεί ο ίδιος ο Γέρων Σωφρόνιος Σαχάρωφ για την γνωριμία του με τον Άγιο Σιλουανό στην Ι. Μ. Αγίου Παντελεήμονος, την συγγραφή του βίου του, την αναχώρησή του από το Άγιον Όρος , την αρρώστια του και την ίδρυση της Ι. Μ. Τιμίου Προδρόμου στο Έσσεξ

Βίος του Γέροντα Εφραίμ Κατουνακιώτη

Ο παπα- Εφραιμ Κατουνακιώτης γεννήθηκε το 1912 στο Αμπελοχώρι Θηβών. Ο πατέρας του ονομάζονταν Ιωάννης Παπανικήτας και η μητέρα του Βικτορία.
Ο Γέροντας είχε σαν κοσμικός το όνομα Ευάγγελος. Τελείωσε το Γυμνάσιο αλλά η Χάρις του Θεού έκλεινε στον Ευάγγελο τις κοσμικές θύρες της αποκατάστασης. Στην Θήβα, όπου είχε μετακομίσει η οικογένεια του, ο Ευάγγελος γνώρισε τους γεροντάδες του τον Εφραίμ και τον Νικηφόρο.

Η ζωή του Ευάγγελου ήταν καλογερική. Αγωνίζονταν πνευματικά με την ευχή του Ιησού, τις μετάνοιες, την νηστεία και κυρίως με την υπακοή.
Η μητέρα του αξιώθηκε να λάβει πληροφορία από τον Όσιο Εφραίμ τον Σύρο ότι το θέλημα του υιού της να γίνει μοναχός ήταν και θέλημα Θεού και πώς ο Ευάγγελος θα τιμήσει την μοναχική ζωή.

Την 14η Σεπτεμβρίου 1933 ο Ευάγγελος άφησε τον κόσμο ήλθε στην έρημο του Αγίου Όρους στα Κατουνάκια, στο ησυχαστήριο του Οσίου Εφραίμ του Σύρου και έβαλε μετάνοια στην συνοδεία των Γεροντάδων Εφραίμ και Νικηφόρου. Μετά την δοκιμασία του εκάρη μικρόσχημος μοναχός με το όνομα Λογγίνος.

Το 1935 έγινε μεγαλόσχημος μοναχός από τον Γέροντα του Νικηφόρο και έλαβε το όνομα Εφραίμ. Τον επόμενο χρόνο χειροτονήθηκε Ιερέας.

Ο παπα-Εφραίμ αξιώθηκε και γνώρισε τον πρύτανη της ησυχαστικής ζωής τον διορατικό, προορατικό και άγιο Γέροντα Ιωσήφ τον Ησυχαστή (1898 -1959) και συνδέθηκε πνευματικά μαζί του με την ευλογία του Γέροντα του Νικηφόρου. Ο Γέροντας Ιωσήφ με την σειρά του είχε διδαχθεί την απλανή πνευματική ζωή από τους περίφημους ησυχαστές μοναχό Καλλίνικο και Ιερομόναχο Δανιήλ. Επομένως ο παπα-Εφραίμ μας διδάσκει την επίμονη αναζήτηση για την πνευματική ζωή και την ανεύρεση απλανούς πνευματικού οδηγού, πού θα είναι «Εκδόσεις ακριβής της ορθοδόξου πίστεως». Ο απλανής πνευματικός βλέπει τις δαιμονικές πλάτες και με τα κατάλληλα πνευματικά φάρμακα οδηγεί τα πνευματικά παιδιά του στον Παράδεισο.

Ο μακαριστός παπα-Εφραίμ διαχώρισε την γνήσια υπακοή από την αρρωστημένη όταν συμβούλευσε κοινοβιάτη μοναχό να κάνει υπακοή στον Γέροντα του
όχι σαν ζώο αλλά από αγάπη και ζήλο Θεού.

Ο άγιος Γέροντας Ιωσήφ ο Ησυχαστής έδωσε ένα πρόγραμμα ησυχαστικής ζωής στον παπα-Εφραίμ, για να καλλιεργεί την ευχή «Κύριε Ιησού Χριστέ, υιέ του Θεού, ελέησον με», να έχει φυλακή των αισθήσεων και τον οδήγησε στην κάθαρση της καρδίας και τον θείο φωτισμό.

Ο παπα-Εφραίμ με την ευλογία του Γέροντος Ιωσήφ εντρύφησε στην «Φιλοκαλία των Ιερών Νηπτικών» και ελάμβανε τις συμβουλές των Νηπτικών Πατέρων για τον αγώνα του. Δεν διάβαζε ούτε βιβλία ψυχιατρικής, ούτε «κουλτουριάρικα» αναγνώσματα δια πνευματικές επιδείξεις στα σαλόνια, ούτε είχε τον φόβο μήπως
τον αποκαλέσουν οι κοσμικοί κύκλοι «φονταμενταλιστή».

Το 1973 εκοιμήθη ο Ιερομόναχος Νικηφόρος ο Γέροντας του παπα-Εφραίμ. Ο Γέροντας μετά το 1980 είχε συγκροτήσει συνοδεία και τήρησε την εντολή
του Γέροντος Ιωσήφ να αποκτήσει συνοδεία μετά τον θάνατο του παπα-Νικηφόρου. Επομένως ο παπα-Εφραίμ πρώτα έφθασε στην κάθαρση και κατόπιν έγινε ο ίδιος Γέροντας.

Ο παπα-Εφραίμ πολέμησε τον μεγάλο εχθρό της πνευματικής ζωής την κενοδοξία. Οι θυσίες του γίνονταν για τον Χριστό και όχι για προσδοκώμενο έπαινο από τους ανθρώπους.

Η θ. Λειτουργία για τον παπα-Εφραίμ ήταν συγκλονιστικό και βιωματικό γεγονός. Είχε εκμυστιρευθεί σε Ιερομόναχο πνευματικό φίλο του ότι από την πρώτη θεία Λειτουργία πού τέλεσε, έβλεπε αισθητά την Χάρη του Θεού να μεταβάλλει τα θεία δώρα. Μάλιστα, μετά τον καθαγιασμό των τιμίων δώρων, έβλεπε τον ίδιο τον Χριστό μέσα στο δισκάριο και ήταν αδύνατον να συγκρατήσει τα δάκρυα του, όταν έφθανε στο τεμαχισμό του Σώματος του Χριστού. Έβρεχε με τα δάκρυα του το αντιμήνσιο κατά την θεία Λειτουργία και έβλεπε δεξιά και αριστερά τους αγγέλους να συλλειτουργούν.

Όμως ο παπα-Εφραίμ δεν αναφέρθηκε ποτέ σε «λειτουργική αναγέννηση» και μάλιστα ζητούσε σε κοινοβιάτες, πού βρίσκονταν στα εξωτερικά διακονήματα να μη παραλείπουν το ψαλτήρι.

Ο παπα- Εφραίμ ήταν κοσμημένος με το διορατικό χάρισμα και έβλεπε την πνευματική κατάσταση κάθε κληρικού ή μοναχού και έδιδε τα κατάλληλα πνευματικά φάρμακα για την πρόοδο στην πνευματική ζωή.

Η Χάρις του Θεού είχε κοσμήσει τον παπα- Εφραίμ και με το προορατικό χάρισμα, γι ‘αυτό και έβλεπε καταστάσεις πού έρχονταν (όπως ο σεισμός του 1977 στην Θεσσαλονίκη), αλλά και πολλές φορές είχε προσφωνήσει λαϊκούς ακόμα και μικρά παιδιά με τα ονόματα πού έλαβαν μετά από χρόνια στην μοναχική τους κούρα. Μάλιστα, κάποιος φοιτητής έστειλε μία περιληπτική και χωρίς λεπτομέρειες επιστολή στον μακαριστό Γέροντα και έλαβε απάντηση από τον παπα-Εφραίμ, πού του περιέγραφε με λεπτομέρειες την πνευματική του κατάσταση ακόμα και κατασταθείς στον χώρο πού διέμενε ο φοιτητής χωρίς αυτός να τις έχει προαναφέρει.

Κάποτε άγνωστοι μεταξύ τους κληρικοί συναντήθηκαν στον δρόμο για τα Κατουνάκια και όταν έφτασαν στον παπα-Εφραίμ, ο μακαριστός άγιος Γέροντας άρχισε να επιπλήττει
έναν από τους κληρικούς, πώς δεν είναι παπάς αλλά μασόνος, πού έβαλε ράσο, για να κατασκοπεύει το Άγιον Όρος. Ο μασόνος παραδέχτηκε την ραδιουργία του.

Ο παπα-Εφραίμ έζησε εμπειρίες, πού μόνο οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί μπορούν να ζήσουν, μακριά από παπικές η προτεσταντικές πλάνες.

Κάποτε ένας ηγούμενος, δύο θεολόγοι και ένας φοιτητής ζήτησαν από τον παπα-Εφραίμ να τους εξηγήσει την ευωδιά των αγίων λειψάνων.

Ο Γέροντας έσκυψε το κεφάλι του στο μέρος της καρδιάς και προσεύχονταν. Ο τόπος γέμισε ευωδιά και ο παπα-Εφραίμ τους είπε πώς επειδή δεν μπορούσε ο ίδιος να το εξηγήσει παρακάλεσε τον Θεό να απαντήσει στους συνομιλητές.

Ο παπα-Εφραίμ αισθάνονταν τις αμαρτίες σαν δυσοσμία. Κάποιος επίσκοπος μέσω τρίτου ρώτησε τον μακαριστό άγιο Γέροντα για τον οικουμενισμό.

Ο Γέροντας έκανε προσευχή, για να τον πληροφορήσει ο Θεός και τότε ξεχύθηκε μία δυσωδία με γεύση ξινή, αλμυρή και πικρή, πού τον γέμισε με αποτροπιασμό.

Η παρακαταθήκη του μακαριστού παπα-Εφραίμ για την ενότητα των Ορθοδόξων ήταν σαφής «Το σχίσμα εύκολα γίνεται, η ένωση είναι δύσκολος».

Άραγε, πόσο απήχηση έχουν σήμερα τα λόγια ενός θεοφόρου σύγχρονου Πατρός;

Ο παπα-Εφραίμ αναδείχθηκες με την Χάρη του Θεού και πρακτικός οδηγός στην ποιμαντική του γάμου και της οικογενείας, γιατί βοήθησε πολλούς νέους να καταλήξουν στον γάμο χωρίς να τους πιέσει γι’ αυτό αλλά και οι επιστολές του, πού σώζονται, αποτελούν πνευματική παρακαταθήκη και «σχολή γονέων» χωρίς ψυχολογικές και φιλοσοφικές θεωρίες για τις αγωνιζόμενες πνευματικά οικογένειες.

Το 1996 ο παπα-Εφραίμ έπαθε εγκεφαλικό επεισόδιο και έπεσε σε ακινησία. Δεν γόγγυσε καθόλου αλλά δοξολογούσε τον Θεό.

Μας αφήνει το άγιο παράδειγμα του για την αντιμετώπιση των ασθενειών.

Στις 14/27 Φεβρουαρίου 1998 ο παπα- Εφραίμ Κατουνακιώτης του Αγίου Όρους παρέδωσε την αγιασμένη ψυχή του στα χέρια του Δημιουργού του, πού υπηρέτησε από την νεότητα του.


Ο Τάφος του Γέροντα στον Άγιον Όρος

Λέγουν πώς κάποτε ρωτήσανε έναν υπερήλικα, πού ζούσε τον 19ο αιώνα, να πει το συγκλονιστικότερο γεγονός στην ζωή του.
Ο υπερήλικας απάντησε ότι όταν ήταν μικρός είδε και άκουσε τον Άγιο Κοσμά τον Αιτωλό.

Και η δική μας γενιά αξιώθηκε να γνωρίσει τα εύοσμα άνθη του Αθωνικού Μοναχισμού, τον Γέροντα Παίσιο και τον παπα-Εφραίμ τον Κατουνακιώτη,
πού μας καλούν να ακολουθήσουμε την ζωή τους.

Πηγή: Βιβλίο «Γέροντας Εφραίμ Κατουνακιώτης», Έκδοση Ιερού Ησυχαστηρίου Οσίου Εφραίμ, Κατουνάκια Αγίου Όρους

πηγή

Γέροντας Εφραίμ Κατουνακιώτης: Αυτοσχέδια προσευχή.

 

[Αυτοσχέδια προσευχή. ]
Ο Θεός, ο Αόρατος, ο Αθάνατος, το Αιώνιον, το Άπειρον, το Ατελεύτητον το Ανεξιχνίαστον, το Αμετάβλητον.
Ο Θεός ο ποιήσας τον ουρανόν και την γην και πάντα τα εν αυτοίς· τον ήλιον, την σελήνην, τους αστέρας, τας θαλάσσας, τους ωκεανούς και πάντα τα εν αυτοίς κινούμενα ζώα.
Ο Θεός ο καθήμενος επί θρόνου δόξης και επιβλέπων αβύσσους.
Ο γλυκύτατός μας Ιησούς.
Μύριαι μυριάδες και χίλιαι χιλιάδες παρεστηκότες άγγελοι και αρχάγγελοι κύκλω της απροσίτου Σου δόξης, τα πολυόμματα Χερουβείμ και τα εξαπτέρυγα Σεραφείμ, τα κυκλούντά Σε και αναβοώντα τον γλυκύτατον και ακατανόητον ύμνον: Άγιος, Άγιος, Άγιος.
Η μεγάλη γέφυρα, η μεγάλη διαλλαγή, η μεγάλη συμφιλίωσις, ο μεγάλος σύνδεσμος ημών των πεπτωκότων και αχαρίστων ανθρώπων με τον Άναρχόν Σου και λελυπημένον Πατέρα Σου.
Ο γενόμενος το θύμα.
Ο αναλαβών τας αμαρτίας ημών και εκφέρων αυτάς εις τον Σταυρόν.
Δος και εις ημάς τους αμαρτωλούς μίαν ακτίνα της χάριτός Σου και βοήθησον ημάς και δίδαξον ημάς και φώτισον ημάς:
Πώς θα Σε ακολουθήσουμε.
Πώς θα Σε αναπαύσουμε.
Πώς θα Σε ευαρεστήσουμε.
Ίνα γίνωμεν και ημείς μέτοχοι εκείνων των ανεκλαλήτων αγαθών, των οποίων ετοίμασε η πατρική Σου αγάπη.
Ταις πρεσβείαις της γλυκυτάτης Σου Μητρός και πάντων Σου των Αγίων των απ’ αιώνός Σοι ευαρεστησάντων. Αμήν.
Η μεγάλη δόξα της Εκκλησίας μας αυτό είναι.
Να ακούσουμε το «Ευλογημένη η Βασιλεία».
Πόσες φορές το είπα εγώ (σαν ιερεύς).
Όταν το λέει ο παπάς, μου έρχεται να κλάψω, να κλάψω.
Αυτός είναι ο Πατέρας μας.
Αυτή είναι η προσδοκία μας.
Εκεί θα πάμε όλοι.
Θα μας αγκαλιάσει, θα μας φιλήσει.
Διότι αυτός είναι ο Πατέρας μας, ο Δημιουργός μας.
Είναι λέξεις, οι οποίες σου τονώνουν το ηθικό.
Εκεί είναι η προσδοκία μας, η ανάπαυσίς μας.
Να πάμε στον Πατέρα μας. Αυτός είναι ο Πατέρας μας.
Επίσκεψαί μου την ψυχήν

και ίασαι τα τραύματα.
Άνοιξόν μου τα μάτια της ψυχής,
που τά ‘κλεισε η αμαρτία, η παρακοή, ο μακρυσμός.
Αγάπησον Αυτόν,
ότι Αυτός πρώτος ημάς αγάπησεν.
Αγάπησον Αυτόν,
ότι αυτός όλος αγάπη εστί.
Αγάπησον Αυτόν,
ότι Αυτός εν χαρά και αγάπη προσμένει ημάς,

πότε αναλύσωμεν εκ της φθοράς
και υπάγωμεν προς Αυτόν
αίροντες τον Σταυρόν.
Ακολουθήσωμεν Αυτόν
και ευρήσωμεν την χαράν.
Ο Θεός αγάπη εστί, ειρήνη και χαρά.
Αγαπήσατε τον Θεόν
και δότε δόξαν τω ονόματι Αυτού.
Μηδέν προτιμήσατε της αγάπης Αυτού.
Πάντα εν σοφία, εν πατρική στοργή εποίησας.
Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι,
και νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.