ΤΟ ΚΑΤΟΠΤΡΟ ΤΗΣ ΤΑΡΑΧΩΔΟΥΣ ΠΟΛΙΤΕΙΑΣ ΜΑΣ

Διηγήθηκε κάποιος ότι τρεις φιλόπονοι άνθρωποι,φίλοι μεταξύ τους,έγιναν μοναχοί.Ο πρώτος διάλεξε σαν έργο του να ειρηνεύει τους ανθρώπους,που είχαν εχθρικές σχέσεις μεταξύ τους,σύμφωνα με τον Ευαγγελικό λόγο:«Μακάριοι οι ειρηνοποιοί».Ο δεύτερος να επισκέπτεται τους αρρώστους και ο τρίτος έφυγε για να ησυχάσει στην έρημο.

Ο πρώτος λοιπόν,αν και κόπιασε για να σταματήσει τις διαμάχες των ανθρώπων,δεν μπόρεσε να τους θεραπεύσει όλους και,επειδή έπεσε σε ακηδία,πήγε σ΄αυτόν που υπηρετούσε τους αρρώστους και τον βρήκε κι αυτόν να παραμελεί το έργο του, καθώς δεν επαρκούσε να εφαρμόσει πλήρως την εντολή.Συμφώνησαν λοιπόν και οι δύο και πήγαν να δουν τον ερημίτη.

Του εξέθεσαν τη θλίψη τους και τον παρακάλεσαν να τους πει τι κατόρθωσε αυτός.Εκείνος, αφού έμεινε αμίλητος για λίγο, έριξε κατόπιν νερό στη λεκάνη και τους λέει:«Προσέξτε το νερό».Ήταν βέβαια ταραγμένο.

Μετά από λίγο τους λέει πάλι:«Προσέξτε και τώρα πώς έγινε το νερό».Και μόλις πρόσεξαν το νερό,βλέπουν σαν σε καθρέπτη τα πρόσωπά τους.Τους λέει λοιπόν τότε:«Έτσι είναι κι αυτός που ζει ανάμεσα σε ανθρώπους.Εξαιτίας της ταραχής δεν βλέπει τα σφάλματά του.Όταν όμως ησυχάσει και προπαντός στην έρημο,τότε βλέπει τα ελαττώματα του εαυτού του».

Μεγάλο Γεροντικό

Mπορεί να είναι υγιής μια ομόφυλη οικογένεια;

Mπορεί να είναι υγιής μια ομόφυλη οικογένεια;

Του π. Αθανασίου Τύμπα, Θεολόγου-Μουσικού

«Πενήντα χρόνια πριν ήταν αδιανόητος ο όρος ομόφυλη οικογένεια. Όλοι οι υγιείς πολιτισμοί στα βάθη των αιώνων ορίζουν ως οικογένεια την ένωση του άνδρα και της γυναίκας με σκοπό την διαιώνιση του ανθρωπίνου γένους. Ο Ρωμαίος νομοδιδάσκαλος Ερένιος Μοδεστίνος, συνδυάζοντας το Ρωμαϊκό Δίκαιο με την χριστιανική διδασκαλία, δίνει τον ομορφότερο ορισμό του γάμου: «Γάμος εστί ανδρός και γυναικός συνάφεια και συγκλήρωσις του βίου παντός, θείου τε και ανθρωπίνου δικαίου κοινωνία».

Όμως η αποδοχή των παθών του ανθρώπου και η θεοποίηση του Ορθολογισμού από τον Ευρωπαϊκό Διαφωτισμό καταφέρνουν σήμερα το αφύσικο να μας το «πασσάρουν» ως φυσιολογικό.  Ό,τι είναι ευρωπαϊκό είναι «πρόοδος», ενώ ό,τι προέρχεται από τις Ελληνορθόδοξες παραδόσεις μας είναι οπισθοδρομικό.

 

Όχι μόνο όμως η χριστιανική ηθική αλλά και η απλή λογική μας λέγει πως εάν κάποτε οι περισσότεροι άνθρωποι «παντρεύονται» ανθρώπους του ιδίου φύλου τότε λόγω της έλλειψης απογόνων το ανθρώπινο γένος θα εξαλειφθεί από προσώπου γης. Κάποιος εδώ θα επικαλεστεί την πρόοδο της επιστήμης και την τεχνητή γονιμοποίηση. Ας μην παραβλέπουμε όμως ότι λόγω των αφύσικων τρόπων αναπαραγωγής έχουν αναπτυχθεί πολλές ψυχασθένειες ενώ λόγω των ορμονοθεραπειών που τις συνοδεύουν δημιουργούνται πολλές καρκινογενέσεις.

Στην περίπτωση των ομόφυλων ζευγαριών τα μεγάλα θύματα είναι τα παιδιά που υιοθετούν. Πώς θα αποχτήσει ψυχική ισορροπία ένα παιδί που μεγαλώνει με δυο άνδρες ή δύο γυναίκες, πώς θα αποχτήσει υγιή ταυτότητα του φύλλου του; Στην Αμερική δημιουργήθηκαν ειδικές κλινικές που αντιμετωπίζουν τα ψυχολογικά προβλήματα των παιδιών από ομόφυλες οικογένειες. Οι στατιστικές λένε πως μέσα στις ομόφυλες οικογένειες βρίσκει πρόσφορο έδαφος και η παιδεραστία.

Ο Θεός στην  Παλαιά Διαθήκη καταστρέφει τα Σόδομα και τα Γόμορα,  διότι η αμαρτία της ομοφυλοφιλίας σκοτώνει πνευματικά τον άνθρωπο. Η Εκκλησία μας αγαπά τους ομοφυλόφιλους και όπως κάθε άνθρωπο που έχει ένα πάθος, τους καλεί σε μετάνοια, δηλαδή σε αλλαγή του τρόπου της σκέψης και της ζωής. Ο άνθρωπος είναι ελεύθερος όταν δεν γίνεται δούλος και έρμαιο των παθών του.

Το σύμφωνο συμβίωσης των ομοφυλοφίλων που θα ψηφίσει το Ελληνικό Κοινοβούλιο και η νομιμοποίηση του γάμου τους που στο εγγύς μέλλον θα ψηφιστεί είναι και αντισυνταγματικά, διότι το Σύνταγμά μας στο άρθρο 21 ορίζει :«Η οικογένεια ως θεμέλιο της συντήρησης και προαγωγής του Έθνους καθώς και ο γάμος τελούν υπό την προστασία του κράτους ».

 

Ας συνέλθουμε διότι ο Θεός με τους σεισμούς, τις πλημμύρες και τα τσουνάμι που επιτρέπει μας καλεί σε μετάνοια. Το να αμαρτάνουμε είναι φυσιολογικό και ο Θεός το ανέχεται, το να θεωρούμε όμως την αμαρτία φυσιολογικό τρόπο ζωής είναι ανόητο διότι τα πάθη, όταν δεν αγωνιζόμαστε να τα ξεριζώσουμε μέσα από την καρδιά μας, φέρνουν τόσο τον πνευματικό όσο και τον σωματικό θάνατο».

 

http://aktines.blogspot.gr/2015/11/m_27.html#more

Η ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΝΗΠΤΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΩΣ ΘΕΜΕΛΙΟ ΤΗΣ ΡΩΜΗΟΣΥΝΗΣ

Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. Γεωργίου ∆. Μεταλληνοῦ

Ἀνακοίνωση στὸ Συνέδριο (3.10.2015) τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Ναυπάκτου καὶ Ἁγίου Βλασίου διὰ τὴν συμπλήρωση εἰκοσαετίας ἀπὸ τὴν ἐνθρόνιση τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου κ. Ἱεροθέου.

Στό πλαίσιο τῆς ἐµψυχούµενης ἀπό τίς ἡσυχαστικές πρακτικές παράδοσης εἶναι δυνατόν νά ἑρµηνευθεῖ ἒγκυρα ἡ ἐθνική, κοινωνική, πολιτιστική, ἀλλά καί πολιτική ἱστορία τῆς Ἑλληνορ- θοδοξίας. Ἡ «Βυζαντινή» καί «Μεταβυζαντινή» διάρκεια δέν µπορεῖ νά ἀποτιµηθεῖ σωστά χωρίς γνώση τῆς πατερικῆς Θεολογίας, πού δέν εἶναι ἂσαρκη, στοχαστική-διανοητική θεολόγηση, ἀλλά καρπός εὒχυµος τῆς ἡσυχαστικῆς πράξης, ὡς ἂσκησης. 1. Ὁ Ἡσυχασµός συνιστᾶ τήν πεµπτουσία τῆς ρωµαίικης (ὀρθοδόξου) παραδόσεως, ταυτιζόµενος µέ αὐτό πού περικλείει καί ἐκφράζει ὁ ὃρος Ὀρθοδοξία1 . Ὀρθοδοξία ἒξω ἀπό τήν ἡσυχαστική παράδοση εἶναι ἀδιανόητη καί ἀνύπαρκτη. Ἡ Ἡσυχαστική, ἐξ ἂλλου, πράξη εἶναι ἡ «λυδία λίθος» γιά τήν ἀναγνώριση τῆς αὐθεντικῆς χριστιανικότητος. ∆έν ὑπάρχει Ἃγιος ἒξω ἀπό τήν ἡσυχαστική πράξη, ὃπως περίτρανα ἀποδεικνύει ἡ ὑµνογραφία τῆς Ἐκκλησίας µας. Πρέπει δέ νά ἀποσαφηνισθεῖ, ὃτι ὁ Ἡσυχασµός νοεῖται κυρίως ὡς πορεία πρός τήν θέωση καί ἐµπειρία θεώσεως καί δευτερευόντως ὡς (θεολογική) καταγραφή αὐτῆς τῆς µεθόδου καί ἐµπειρίας. Τά κείµενα, ἐξ ἂλλου, στήν Ὀρθοδοξία, τήν αὐθεντική χριστιανικότητα, ἀκολουθοῦν τήν πράξη καί τήν περιγράφουν, ἀλλά ποτέ δέν τήν ὑποκαθιστοῦν. Οἱ «διάδοχοι» τοῦ ἁγίου Γρηγορίου Παλαµᾶ δέν βρίσκονται στήν ἀκαδηµαϊκή θεολόγηση, ἀλλά στήν ἀσκητική συνέχειά του. «Ὁ Ἡσυχασµός, ὡς ἀσκητική θεραπευτική ἀγωγή, ἦτο ἡ καρδία τῆς Ὀρθοδοξίας ἀπό τήν ἐποχήν τῶν Ἀποστόλων καί ἐκυριάρχει εἰς ὃλην τήν Ρωµαϊκήν βασιλείαν, Ἀνατολήν καί ∆ύσιν»2 . Συνέχεια

Εύχομαι να ανακαλύψουν τα σημερινά παιδιά ότι Έλληνας δε γεννιέσαι, γίνεσαι…

gianarasKύριε Γιανναρά, υπάρχει η αίσθηση ότι σήμερα βιώνουμε το τέλος μιας εποχής. Ποιες είναι οι συνέπειες στην Eλλάδα;

Tις συνέπειες τις βιώνουμε, με οδύνη και πανικό, κάθε μέρα. Aλλά ο περιγραφικός εντοπισμός τους μάλλον κουράζει και σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να τις αναχαιτίσει.

Πώς αντιλαμβάνεστε την οικονομική κρίση που μας έπληξε τα τελευταία χρόνια; Yπήρχε, άραγε, εναλλακτική λύση;

Πιστεύω ότι υπήρχε εναλλακτική λύση. Aυτή θα μπορούσε να είναι η επικέντρωση όλων των προσπαθειών στην «κατά κεφαλήν καλλιέργεια», αλλά και στη συνειδητοποίηση των κριτηρίων «ποιότητας» της ζωής. Γιατί τη Φινλανδία ή την Eλβετία δεν τις διαλύει η «κρίση»;

Tις προηγούμενες δεκαετίες είχε επικρατήσει ευρέως η «φιγούρα» και η υπερκατανάλωση. Πιστεύετε ότι η κρίση μπορεί να λειτουργήσει ευεργετικά σε επίπεδο αξιών; Συνέχεια

Στο τέλος μετριέται η αγάπη

Το λαϊκό παραμύθι «Οι τέσσερις εποχές» αφηγείται την ιστορία ενός ανθρώπου που είχε τέσσερις γιους και ήθελε να τους μάθει να μην κρίνουν τα πράγματα επιπόλαια. Με αυτόν τον σκοπό, και έναν έναν, τους έστειλε να επισκεφτούν μια αχλαδιά που βρισκόταν σε μεγάλη απόσταση.

Ο πρώτος γιός έφυγε τον χειμώνα, ο δεύτερος την άνοιξη, ο τρίτος το καλοκαίρι και ο μικρότερος γιος το φθινόπωρο.

Όταν επέστρεψε ο τελευταίος από τους γιούς του, ο άντρας τους κάλεσε όλους μαζί και τους ζήτησε να περιγράψουν τι είχαν δει.

tree-4-seasons

Ο πρώτος γιος ανέφερε ότι το δέντρο ήταν φρικτό, γερμένο και στραβό.

Ο δεύτερος είπε πως όχι, ήταν πηγμένο στα πράσινα μπουμπούκια και γεμάτο υποσχέσεις.

Ο τρίτος γιος δε συμφώνησε και δήλωσε ότι ήταν φορτωμένο λουλούδια, ότι είχε ένα πολύ γλυκό άρωμα και ότι φαινόταν πολύ όμορφο, πράγματι, ήταν κατά τη γνώμη του ότι πιο χαριτωμένο είχε δει ποτέ.

Ο τελευταίος από τους γιούς διαφοροποιήθηκε από τους προηγούμενους και διαβεβαίωσε ότι η αχλαδιά ήταν ώριμη και μαραινόταν από τόσον καρπό, γεμάτη ζωή και ικανοποίηση.

Τότε ο άντρας εξήγησε στους γιους του ότι όλοι είχαν δίκιο, γιατί είχαν δει μόνο μια φάση της ζωής του δέντρου ο καθένας.

Είπε και στους τέσσερις ότι δεν πρέπει να κρίνουν ένα δέντρο ή έναν άνθρωπο μόνο βλέποντας τον σε κάποια περίοδο της ζωής του. Kαι ότι η η ευχαρίστηση, η αγαλλίαση και η αγάπη που έρχεται με τη ζωή, μπορεί να μετρηθεί μόνο στο τέλος, όταν όλες οι εποχές έχουν ήδη περάσει.

_____________

Πηγή: proskynitis.blogspot.gr

ΠΕΡΙ ΑΝΥΠΟΜΟΝΗΣΙΑΣ

Η ανυπομονησία έχει στενή συγγένεια με τη δραστηριότητα των πονηρών πνευμάτων.
Η ανυπομονησία είναι το άγχος του εγωϊσμού η η κραυγή του πεινασμένου στομαχιού του.
Η ανυπομονησία είναι καρπός υπαρξιακής ανασφάλειας και μαρτυρία δαιμονικής αναμίξεως στις υποθέσεις μας.
Η ανυπομονησία φανερώνει αστοχία και αποτυχία στα μεγάλα θέματα της ζωής μας.
Η ανυπομονησία είναι εχθρός της ειρήνης και σύμβουλος της εγκληματικότητος.
Η ανυπομονησία είναι δειλία που πολλάκις παρουσιάζεται με ένδυμα γενναιότητος.
Η ανυπομονησία είναι υπαρξιακή άρνησις του Σταυρού, πρόδρομος της απελπισίας και μητέρα της αυτοκτονίας.
Η ανυπομονησία είναι άγνωστος στον ηρωϊσμό.
Η ανυπομονησία είναι πρόδρομος του θυμού και συνοδός μας στην
κόλασι.
Η ανυπομονησία γεννά στείρα δάκρυα, αδιακρισία και πνευματική τυφλότητα.
Μικρή ανυπομονησία κηλιδώνει τις μεγάλες αρετές και μεγάλη τις σκοτώνει.
Η ανυπομονησία μοιάζει με υστερική και άτεκνη γυναίκα, ενώ η υπομονή μοιάζει με χαριτωμένη και πολύτεκνη μητέρα η με «Μαρία παρά τούς πόδας του Ιησού».
Η ανυπομονησία μοιάζει με τούς πολύγλωσσους απατεώνες της σύγχρονης κοινωνίας• πότε ομιλεί με ψεύδη και προφάσεις, πότε με κολακείες η απειλές, πότε με ύβρεις και συκοφαντίες, πότε με νοσηρούς συναισθηματισμούς και υστερικότητες, πότε με διαπληκτισμούς και εγκληματικότητες.
Η ανυπομονησία είναι η πόρτα από την οποία υποχρεώνουμε τον Κυριο να φύγει από τη ζωη μας…

http://trelogiannis.blogspot.gr/2015/11/blog-post_184.html