Χρυσά στεφάνια

 

       Όταν συκοφαντηθούμε ή αδικηθούμε είτε από επιπόλαιους είτε από πονηρούς, που έχουν κακότητα και διαστρέφουν και την αλήθεια, εάν μπορούμε, καλά είναι να μη θέλουμε να δικαιωθούμε από τους ανθρώπους, όταν η αδικία αφορά μόνον το άτομό μας. Ούτε και να πούμε: «να το βρουν από τον Θεό», γιατί και αυτό είναι κατάρα. Καλά είναι να τους συγχωρέσουμε με όλη την καρδιά μας και να παρακαλέσουμε τον Θεό να μας δυναμώσει, να μπορέσουμε να σηκώσουμε το βάρος της συκοφαντίας και να συνεχίζουμε την πνευματική ζωή (στην αφάνεια, όσο μπορούμε), και ας συνεχίζουν οι άνθρωποι που έχουν ως τυπικό να κρίνουν και να κατακρίνουν, διότι συνέχεια με τον τρόπο τους αυτό μας ετοιμάζουν χρυσά στεφάνια για την αληθινή ζωή.
Όσιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

Η ΦΤΩΧΗ ΓΙΑΓΙΑ ΚΑΙ Ο ΑΡΧΟΝΤΑΣ ΠΑΠΠΟΥΣ

Γιὰ τὰ ἀγαθὰ ἀποτελέσματα ποὺ ἔχει ἡ ἀγαθοεργία καὶ ἡ εὐσπλαγχνία,καθώς καὶ γιὰ τὰ δυσάρεστα ποὺ ἔχει ἡ τσιγκουνιὰ καὶ ἡ μικροψυχία,ἔδωσε ὁ Θεὸς ἕνα μήνυμα στὴν ἐγγονὴ ἑνὸς ζεύγους γερόντων ποὺ ζοῦσαν σ᾿ ἕνα μεγάλο χωριὸ τῆς Πελοποννήσου.

Τὸ ἀφηγήθηκε ἡ ἴδια σ᾿ ἕνα προσκύνημά της στὴν Μονή.«Ὁ παπποὺς καὶ ἡ γιαγιὰ ἦταν πολὺ ἀγαπητοὶ σ᾿ ἐμᾶς τὰ παιδιά.Καὶ ὅταν πηγαίναμε κοντά τους τὶς διακοπὲς καὶ τὰ καλοκαίρια,μᾶς περιποιόντουσαν πολύ.Ὁ παπποὺς ἦταν πολὺ γενναιόδωρος,φιλόξενος καὶ ἐλεήμων. Δὲν ὑπῆρχε φτωχός,ξένος,ἀκόκη καὶ γύφτος,ποὺ νὰ μὴν τὸν φιλοξένησε στὸ σπίτι του.Φεύγοντας δέ,τὸν φόρτωνε καὶ μὲ ὅ,τι ἀγαθὰ εἶχε.

Ἡ γιαγιὰ ὅμως ἦταν πολὺ “σφιχτή”.Συνέχεια τοῦ γκρίνιαζε ὅτι μαζεύει τὸν ὁποιοδήποτε στὸ σπίτι καὶ τὸν ταΐζει,καὶ ὅτι θὰ ἀδειάσει ἡ κασέλα μὲ τὰ γεννήματα (τὸ σιτάρι).Ὁ παπποὺς ἀπτόητος συνέχιζε τὶς ἐλεημοσῦνες του καὶ τῆς ἔλεγε:-Μὴ φοβᾶσαι,γυναῖκα,ὁ Θεὸς περισσότερα θὰ μᾶς δώσει.Καὶ ἔτσι γινόταν…

Πέρασαν τὰ χρόνια καὶ κάποτε ἔφυγαν γιὰ τὸν Οὐρανὸ καὶ οἱ δύο».Λίγο καιρὸ μετά,ἡ ἐγγονή τους (μεγάλη κοπέλα πλέον) εἶδε στὸν ὕπνο της τὴν γιαγιὰ σ᾿ ἕνα μικρό,πολὺ στενόχωρο δωμάτιο μπροστὰ σὲ μιὰ πυροστιὰ νὰ μαγειρεύει. Ἐπάνω στὴ φωτιὰ εἶχε μιὰ μικρὴ κατσαρόλα,ἡ ὁποία εἶχε μόνο λίγο νεράκι μέσα, ἦταν σχεδὸν ἄδεια!

-Γιαγιά,δὲν ἔχεις τίποτα νὰ μαγειρέψεις;ἐρώτησε μὲ ἀπορία ἡ ἐγγονή.Κι ἐκείνη ἀπάντησε θλιμμένη:-Ὄχι,παιδί μου,εἶμαι φτωχή!…Προβληματίστηκε πολὺ ἡ ἐγγονὴ μ᾿ αὐτὸ τὸ ὄνειρο καὶ μαζὶ μὲ μιὰ ἄλλη συγγενῆ της ἀποφάσισαν καὶ ἔδωσαν ἐλεημοσύνη σὲ μιὰ φτωχὴ οἰκογένεια γιὰ τὴν ψυχή της.

Ἔπειτα,τὴν ξαναεῖδε τὴν γιαγιά,πολὺ εὐχαριστημένη ἀυτὴ τὴ φορὰ νὰ τῆς λέει:-Σ᾿ εὐχαριστῶ,παιδάκι μου,γιὰ τὸ πλούσιο τραπέζι ποὺ μοῦ πρόσφερες!Ὅσο γιὰ τὸν παπποῦ,ἡ κόρη του εἶδε στὸν ὕπνο της μιὰ κεκοιμημένη συγγενῆ καὶ τὴν ἐρώτησε γι᾿ αὐτὸν.Κι ἐκείνη ἀπάντησε:-Ὁ παπποὺς εἶναι ἄρχοντας ἐδῶ ἐπάνω,ὅπως ἦταν καὶ στὴν γῆ!

Περιοδικό »Ἡ Μεγαλόχαρη Παναγία ἡ Βαρνάκοβα»,Σελίδες 59-60.Δωρίδα 2011.

Ο ΓΕΡΩΝ ΕΥΘΥΜΙΟΣ ΤΗΣ ΚΑΨΑΛΑΣ ΓΡΑΦΕΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΓΙΑ ΜΟΡΦΗ ΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΑ ΕΥΣΕΒΙΟΥ ΓΙΑΝΝΑΚΑΚΗ


Ό ιερεύς π. Παναγιώτης Τ„ ό όποιος διετέλεσε και καθηγητής στην Άθωνιάδα Σχολή, σε ομιλία του στο Καθολικό της Ιεράς Μονής Άγιου Ιωάννου του Θεολόγου, είχε πει μεταξύ άλλων:«… Γνωρίζω πολλούς Άγιορείτας, φτασμένους στην αρετή ανθρώπους, πού το όνομα και μόνο του Γέροντα ακούνε, και κάνουν το σταυρό τους. Μιλούν με τά καλύτερα λόγια γι’ αυτόν και τον έχουν άγιο.

»Θα αναφέρω δύο περιστατικά, άγνωστα στους πολλούς, τά όποια γνωρίζω ό ίδιος από πρώτο χέρι: Κάποιος συμφοιτητής μου ήθελε να γίνει μοναχός. Έσκέπτετο να μεταβεί στο Άγιο Όρος… Τούς χρόνους των σπουδών του, ιδίως τούς δύο τελευταίους, είχε αυτόν τον προβληματισμό μέσα του. Ένα απόγευμα το έκμυστηρεύθηκε στον π. Ευσέβιο, αν και δεν ήταν πνευματικό του τέκνο, και εκείνος παραδόξως τον απέτρεψε. Του είπε: “Δεν κάνεις, παιδί μου, για μοναχός”.

»Το αψήφησε• δεν το έλαβε υπόψη του. Πήγε στη Μονή … (μεγάλη κοινοβιακή Μονή του Άγιου Όρους), έβαλε μετάνοια στο Γέροντα και παρέμεινε δόκιμος. Κάτι δεν πήγαινε καλά, και αυτό ήταν ή αιτία να μην προχωρήσει ό Γέροντας στην κουρά του. Ένα καλοκαίρι πού έτυχε να είμαι κι εγώ στη Μονή, ό δόκιμος ανέφερε στον Ηγούμενο αυτό πού του είχε πει ό π. Ευσέβιος. Και εκείνος του είπε: “Δεν μου το έλεγες από την αρχή, παιδάκι μου, ότι ό π. Ευσέβιος σου είπε έτσι; Γιατί και εσύ να βασανίζεσαι κι εμάς να ταλαιπωρείς; Το έβλεπα κι εγώ ότι δεν κάνεις. Είχε δίκιο ό π. Ευσέβιος”.

»Μια φορά μόνο είχε δει το συμφοιτητή μου ό διακριτικός Γέροντας π. Ευσέβιος, και με το χάρισμα της διοράσεως, πού το έκρυβε μέσα του με πολλή επιμέλεια, τού έδωσε τη σωστή κατεύθυνση.

»Ό πανοσιολογιότατος αρχιμανδρίτης π. Γ. Κ., πριν φύγει για την επαρχία, όπου θα άνοιγε Μοναστήρι, πέρασε από το Ιπποκράτειο να πάρει την ευχή του π. Ευσεβίου.

—     Φεύγω, πάτερ Ευσέβιε, για την … (και ανέφερε το όνομα της πόλεως).

—     Για το Άγιο Όρος.

—     Για την …, επανέλαβε εκείνος, νομίζοντας ότι ό Γέροντας δεν είχε ακούσει καλά.

—     Για το Άγιο Όρος, είπε πάλι ό Γέροντας.

»Δεν στάθηκε τότε στο λόγο τού π. Ευσεβίου ό π. Γ.. Πήγε, βέβαια, στον τόπο πού είχε προγραμματίσει. Όταν όμως ή θεία Πρόνοια τον οδήγησε τελικά στο Άγιο Όρος, για να ανακαινίσει και να επανδρώσει μεγάλη Κοινοβιακή Μονή, τότε αξιολόγησε τη ρήση τού προορατικού Γέροντα…» .

Αρκετοί αγιορείτες, οι όποιοι στα φοιτητικά τους χρόνια είχαν Πνευματικό τον π. Ευσέβιο, και άλλοι πού μαθήτευσαν κοντά του, μιλούν σήμερα με πολλή ευγνωμοσύνη και Αγάπη για εκείνον. Ένας απ’ αυτούς, ό π. Ευθύμιος, ιερομόναχος στην Καλύβι της Αναστάσεως, γράφει: Συνέχεια

«ΠΡΟΣΚΥΝΩ ΤΗ ΧΑΡΗ ΣΟΥ ΓΙΕ ΜΟΥ»

ΠΑΤΕΡΑΣ ΣΤΗ ΣΥΡΙΑ ΠΕΦΤΕΙ ΣΤΑ ΓΟΝΑΤΑ ΓΙΑ ΝΑ ΥΠΟΔΕΧΘΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΠΡΟΣΚΥΝΗΣΕΙ ΤΗ ΣΩΡΟ ΤΟΥ ΜΑΡΤΥΡΑ ΓΙΟΥ ΤΟΥ …
«ΠΕΦΤΩ ΣΤΗ ΧΑΡΗ ΣΟΥ ΓΙΕ ΜΟΥ», ΞΕΣΤΟΜΙΣΕ Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΤΟΥ ΜΑΡΤΥΡΑ ΓΙΟΥ ΤΟΥ !!!
ΑΘΑΝΑΤΟΣ ΘΑ ΠΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ !!!
ΟΙ ΗΡΩΕΣ ΣΤΗ ΣΥΡΙΑ ΤΙΜΩΝΤΑΙ, ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΑ, ΑΙΩΝΙΟΙ ΛΥΧΝΟΙ ΠΟΥ ΦΩΤΙΖΟΥΝ ΤΑ ΛΑΒΑΡΑ ΤΗΣ ΠΙΣΤΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΛΕΥΤΕΡΙΑΣ !!!
 ΟΦΕΙΛΟΥΜΕ ΝΑ ΑΠΟΔΩΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΕΛΑΧΙΣΤΟ ΦΟΡΟ ΤΙΜΗΣ ΜΕ ΤΗΝ ΑΝΑΦΟΡΑ ΜΑΣ, ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΤΟ ΛΟΓΟ ΣΥΜΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ ΣΤΟΥΣ ΣΥΓΓΕΝΕΙΣ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΣΕ ΟΛΟ ΤΟ ΣΥΡΙΑΚΟ ΛΑΟ …
ΚΡΑΤΕΙΣΤΕ ΑΔΕΛΦΙΑ !!!

Ρομπέν των Δασών. Ένας… ορθόδοξος μάρτυρας!

Ο Ελληνοαμερικανός Ορθόδοξος, πατέρας Ιωάννης Ρωμανίδης (†2001) που ήταν απόφοιτος του Πανεπιστημίου Γέηλ και αργότερα καθηγητής στα Πανεπιστήμια Χάρβαρντ, Αθηνών και Θεσσαλονίκης, αποκαλύπτει,
ότι ο Ρόμπεν του Λόκσλεϋ ή «Ρομπέν των Δασών», ήταν ένας Ορθόδοξος επαναστάτης o oποίος μαζί με τον αδελφικό του φίλο «Μικρό Ιωάννη» πολέμησαν κατά των Φραγκονορμανδών εισβολέων στην Mάχη του Χέιστινγκς το 1066 μ.Χ. Στην διάρκεια εκείνης της εποχής, κάποιοι Ιρλανδοί Σάξωνες πιάστηκαν σκλάβοι, μερικοί πήγαν στην μητέρα Κωνσταντινούπολη για να ενταχθούν στο τάγμα των Βαράγγων του «Βυζαντινού» Έλληνα αυτοκράτορα και κάποιοι άλλοι σαν τον Ρομπέν, παρέμειναν στην πατρίδα τους να παλέψουν εναντίον του βάρβαρου εισβολέα. Οι Άγγλοι στρατιώτες που πήγαν στην Κωνσταντινούπολη ήταν πολλοί περισσότεροι από τους Σκανδιναβούς Βάραγγους στρατιώτες του Έλληνα αυτοκράτορα, των οποίων στρατηγός τους, ήταν ο Νορβηγός Χάραλντ Χαντράδα Γ΄. Κάτι που σημαίνει ότι εκείνη την εποχή, η Νορβηγία ήταν ακόμη Ορθόδοξη! Μετά τους πανηγυρικούς εορτασμούς των επαναστατών προς τιμήν της νίκης τους το 1089 μ.Χ. εναντίον των εισβολέων, ο Ρομπέν τραυματίστηκε σε μια μάχη, πήγε σε ένα κοντινό μοναστήρι, ζήτησε βοήθεια από μια Νορμανδή μοναχή αλλά εκείνη τον άφησε να πεθάνει από αιμορραγία, επειδή αυτή, μόλις είχε αρνηθεί την Ορθοδοξία προς χάριν του Παπισμού! Η αγγλική ιστορία που αναφέρει ότι ο Ρομπέν πάλεψε εναντίον του «κακού Βασιλέα Ιωάννη» και υπέρ του «καλού Βασιλέα Ριχάρδου του Λεοντόκαρδου», είναι ένας έξυπνος μύθος! Από τότε και στο εξής και μετά την οριστική ήττα των Ορθοδόξων επαναστατών, ο απλός Ορθόδοξος λαός τοποθετήθηκε από τους κατακτητές σε μικρά χωριά και οι άνθρωποι μακριά ένας από τον άλλον. Tότε ο σκλαβωμένος λαός εξαναγκάστηκε να ζει με 40.000 κάστρα από στρατιώτες να τον παρακολουθούν από το πρωί έως το βράδυ! Nα πώς και γιατί οι Ορθόδοξοι, τότε, Ιρλανδοβρετανοί σκλάβοι, εξαναγκάστηκαν να χάσουν την Ορθόδοξη Πίστη τους, ενώ παράλληλα και οι Επίσκοποί τους δολοφονήθηκαν από τους κατακτητές.

To μοναστήρι του “Kirklees Priory” στο οποίο ο Ρομπέν αφέθηκε στον θάνατο το 1089 μ. Χ, ήταν ένα Κιστερκιανό γυναικείο μοναστήρι που σήμερα βρίσκεται στο “Kirklees Park” του Clifton κοντά στο Brighouse, στο Yorkshire της Αγγλίας.

Ο τάφος του Ρομπέν όπως είναι σήμερα στο Kirklees Park

Το παρόν αποτελεί απάνθισμα από τις κάτωθι πηγές:
Πρωτοπρεσβυτέρου Ιωάννου Ρωμανίδου, «Ρωμηοσύνη Ρωμανία Ρούμελη», εκδ. Πουρνάρα, Θεσσαλονίκη 2002, σελ. 47-48, 328-329.