Ο άγιος Γεώργιος ο Χιοπολίτης

26e_AgiosGeorgiosXiopolitisΣτο όμορφο και μυροβόλο νησί μας, τη Χίο, το 1785 γεννήθηκε ένα χαριτωμένο αγοράκι, ο Γεώργιος. Βρέφος ακόμα έχασε τη μανούλα του κι ο πατέρας του ξαναπαντρεύτηκε. Ήταν μικρό παιδάκι, όταν ο πατέρας του τον έστειλε να μάθει τέχνη σ΄ έναν γνωστό του ξυλογλύπτη, ο οποίος τον πήρε μαζί του στα Ψαρά, για να φιλοτεχνήσουν το τέμπλο ενός ναού. Ο μικρός όμως, μαζί με άλλα παιδιά, σαλπάρισε κρυφά κι έφτασε στην Καβάλα.
Τον συνέλαβαν μια μέρα σ΄ έναν κήπο να κόβει καρπούζια και τον οδήγησαν στον Τούρκο δικαστή. Από τον φόβο του άλλαξε την πίστη του και δήλωσε πως γίνεται μουσουλμάνος. Φυσικά δίστασε να επιστρέψει στο σπίτι του κι έτσι οι δικοί του έχασαν τα ίχνη του.
Κάποτε πήρε την απόφαση να γυρίσει ξανά στο νησί του. Μετανιωμένος πικρά, διήγηθηκε στον πατέρα του με δάκρυα στα μάτια την περιπέτειά του. Εκείνος φοβήθηκε πολύ για τη ζωή του παιδιού του και τον φυγάδευσε στις Κυδωνιές της Μικράς Ασίας, το γνωστό Αϊβαλί.
Εκεί έζησε κοντά σε χριστιανούς ανθρώπους. Με την εργατικότητά και την τιμιότητα που έδειχνε γινόταν αμέσως αγαπητός σε όσους τον γνώριζαν. Στα 22 του γνώρισε μια καλά κοπέλα και θέλησε να την παντρευτεί. Ζήτησε τότε από τον αδελφό της να του επιστρέψει τα χρήματα που του είχε δανείσει κάποτε, επειδή θα του ήταν αναγκαία για τον γάμο του. Θυμωμένος εκείνος και γνωρίζοντας το μυστικό του, τον κατέδωσε στις τουρκικές αρχές πως έγινε εξωμότης. Μπορούσε ο Γεώργιος να φύγει να σωθεί, όπως τον προέτρεπαν οι φίλοι του, αλλά τούτη τη φορά δεν ήθελε να αποφύγει τον θάνατο. Ήταν έτοιμος για όλα.
Τον συνέλαβαν και τον έκλεισαν στη φυλακή, όπου υπέφερε πολύ από τα βασανιστήρια που του έκαναν οι Τούρκοι, για να ξαναγίνει δικός τους. Εκείνος όμως επαναλάμβανε ότι χριστιανός γεννήθηκε και χριστιανός θα πεθάνει.
AIbali
Οι χριστιανοί στο Αϊβαλί προσεύχονταν να τον στηρίξει ο Χριστός και να μείνει πιστός μέχρι τέλους. Οι Τούρκοι βλέποντας πως ήταν αμετανόητος, τον οδήγησαν στο κεντρικότερο σημείο της αγοράς, το Μπεζεστένι, και σαν αρνί τον έσφαξαν πάνω σε μια πέτρα. Ήταν 26 Νοεμβρίου του 1807. Το αίμα του πότισε τη γη των Κυδωνιών και το λείψανό του έγινε πηγή ευλογίας για τους χριστιανούς κατοίκους της πόλης. Στο σημείο του μαρτυρίου του χτίστηκε ένας όμορφος ναός.
Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή του 1922 όλα άλλαξαν. Οι Κυδωνιάτες σκόρπισαν, αλλά ποτέ δεν λησμόνησαν τον άγιό τους. Τον νιώθουν όλοι προστάτη τους. Στις Νέες Κυδωνιές Λέσβου τον γιορτάζουν πανηγυρικά κάθε χρόνο.
Δέσποινα Δαμιανίδου

Μνήμη Αγίου Στυλιανού

Ἀπολυτίκιον Αγίου Στυλιανού

Ἦχος γ’. Θείας πίστεως.

Στήλη ἔμψυχος, τῆς ἐγκρατείας, στῦλος ἄσειστος, τῆς Ἐκκλησίας, Στυλιανὲ ἀνεδείχθης μακάριε· ἀπὸ παιδὸς γὰρ ἀσκήσας ὡς ἄσαρκος, βρεφῶν καὶ παίδων προστάτης γεγένησαι. Πάτερ Ὅσιε, Χριστὸν τὸν Θεὸν ἱκέτευε, δωρήσασθαι ἡμῖν τὸ μέγα ἔλεος.

Ο παπά-Ηλίας Διαμαντίδης ο Μυροβλήτης, που γεννήθηκε το 1880 στο χωριό Χουρμικιάντο των Σουρμένων του Πόντου προφήτευε λέγοντας: » Θα ‘ρθει ένας καιρός που θα γίνουν οι άνδρες γυναίκες και οι γυναίκες άνδρες. Τότε θα πέσει μεγάλη κατάρα στον κόσμο. Θα γίνει πόλεμος στην Κωνσταντινούπολη και ο Ρώσσος θα νικά. Θα πάει ως τον Ευφράτη ποταμό. Θ’ ανοίξει η Αγιά Σοφιά και θα λειτουργηθή. Ένας εξαδάκτυλος Βασιλιάς θα είναι τότε».

Η τελευταία εν ζωή φωτογραφία του πατρός Ηλία Διαμαντίδη, να κρατά την εικόνα του Προστάτη του Αγίου Γεωργίου, το έτος 1946.

Από το βιβλίο: »Ασκητές μέσα στον κόσμο -τόμος Α’- Άγιον Όρος»

Μέτρησα τα χρόνια μου …

«Μέτρησα τα χρόνια μου και συνειδητοποίησα ότι, μου υπολείπεται λιγότερος χρόνος ζωής απ’ ότι έχω ζήσει έως τώρα…
Αισθάνομαι όπως εκείνο το παιδάκι που κέρδισε μια σακούλα καραμέλες: τις πρώτες τις καταβρόχθισε με λαιμαργία αλλά όταν παρατήρησε ότι του απέμεναν λίγες, άρχισε να τις γεύεται με βαθιά απόλαυση.

Δεν έχω πια χρόνο για ατέρμονες συγκεντρώσεις όπου συζητούνται καταστατικά, νόρμες, διαδικασίες και εσωτερικοί κανονισμοί, γνωρίζοντας ότι δε θα καταλήξει κανείς πουθενά.

Δεν έχω πια χρόνο για να ανέχομαι παράλογους ανθρώπους που παρά τη χρονολογική τους ηλικία, δεν έχουν μεγαλώσει.
Δεν έχω πια χρόνο για να λογομαχώ με μετριότητες.

Δε θέλω να βρίσκομαι σε συγκεντρώσεις όπου παρελαύνουν παραφουσκωμένοι εγωισμοί.Δεν ανέχομαι τους χειριστικούς και τους καιροσκόπους.

Με ενοχλεί ο φθόνος και όσοι προσπαθούν να υποτιμήσουν τους ικανότερους για να οικειοποιηθούν τη θέση τους, το ταλέντο τους και τα επιτεύγματα τους.

Μισώ να είμαι μάρτυρας των ελαττωμάτων που γεννά η μάχη για ένα μεγαλοπρεπές αξίωμα. Οι άνθρωποι δεν συζητούν πια για το περιεχόμενο… μετά βίας για την επικεφαλίδα. Ο χρόνος μου είναι λίγος για να συζητώ για τους τίτλους, τις επικεφαλίδες.

Θέλω την ουσία, η ψυχή μου βιάζεται…

Μου μένουν λίγες καραμέλες στη σακούλα…

Θέλω να ζήσω δίπλα σε πρόσωπα με ανθρώπινη υπόσταση.

Που μπορούν να γελούν με τα λάθη τους.

Που δεν επαίρονται για το θρίαμβό τους.

Που δε θεωρούν τον εαυτό τους εκλεκτό, πριν από την ώρα τους.

Που δεν αποφεύγουν τις ευθύνες τους.

Που υπερασπίζονται την ανθρώπινη αξιοπρέπεια.

Και που το μόνο που επιθυμούν είναι να βαδίζουν μαζί με την αλήθεια και την ειλικρίνεια.

Το ουσιώδες είναι αυτό που αξίζει τον κόπο στη ζωή.Θέλω να περιτριγυρίζομαι από πρόσωπα που ξέρουν να αγγίζουν την καρδιά των ανθρώπων…

Άνθρωποι τους οποίους τα σκληρά χτυπήματα της ζωής τους δίδαξαν πως μεγαλώνει κανείς με απαλά αγγίγματα στην ψυχή.

Ναι, βιάζομαι, αλλά μόνο για να ζήσω με την ένταση που μόνο η ωριμότητα μπορεί να σου χαρίσει.Σκοπεύω να μην πάει χαμένη καμιά από τις καραμέλες που μου απομένουν…
Είμαι σίγουρος ότι ορισμένες θα είναι πιο νόστιμες απ’όσες έχω ήδη φάει.
Σκοπός μου είναι να φτάσω ως το τέλος ικανοποιημένος και σε ειρήνη με τη συνείδησή μου και τους αγαπημένους μου…»

Mario de Andrade
(Ποιητής, συγγραφέας, δοκιμιογράφος και μουσικολόγος από τη Βραζιλία)

iPaideia.gr

Τι σημαίνουν τα λόγια του Ιησού «η πίστη σου σε έσωσε»;

Δέηση

Του Θεόδωρου Ρηγινιώτη

Ένας τρόπος, με τον οποίο πολλοί προσπαθούν να ερμηνεύσουν τα θαύματα χωρίς να «υποχρεωθούν» να πιστέψουν ότι υπάρχει Θεός (γιατί αυτό θα είχε τρομακτικές ηθικές και υπαρξιακές συνέπειες για τη συνείδησή τους), είναι η ιδέα ότι «μέσα στον άνθρωπο» κρύβονται τεράστιες «δυνάμεις», που, όταν «πιστεύει» ή «θέλει» κάτι πάρα πολύ, ενεργοποιούνται και το πραγματοποιούν.

 

Ο πιστός άνθρωπος «δεν ξέρει» ότι διαθέτει τέτοιες δυνάμεις, απλώς έχει εμπιστοσύνη στο Θεό ή στον εαυτό του (το ίδιο κάνει, κατά την ιδέα που συζητούμε), αλλά αυτή η εμπιστοσύνη ενεργοποιεί «αυτόματα» τις δυνάμεις του. Θα μπορούσε να «εμπιστεύεται» μια μπάλα ποδοσφαίρου ή «τη μοίρα» ή «την ψυχή ενός αγαπημένου νεκρού» ή ένα fairy (φτερωτό νεραϊδάκι της βορειοευρωπαϊκής λαϊκής μυθολογίας) – δεν έχει σημασία προς ποιον ή προς τι κατευθύνεται η πίστη του, γιατί στ’ αλήθεια τίποτε απ’ αυτά δεν «υπάρχει», κάθε πίστη είναι «πίστη στις δικές μου δυνατότητες» και γι’ αυτό «η πίστη κάνει θαύματα». Πρόκειται λοιπόν για κάτι σαν πλασίμπο (placebo), το φανταστικό φάρμακο που χορηγείται πειραματικά σε ασθενείς, οι οποίοι βελτιώνονται –ή και θεραπεύονται– γιατί η «πίστη» τους ότι πήραν ένα αποτελεσματικό φάρμακο ενεργοποιεί εσωτερικές θεραπευτικές δυνάμεις, που τους θεραπεύουν. Εκεί αποδίδεται και η ευεργετική επίδραση της προσευχής: επειδή ξέρω ότι κάποιος προσεύχεται για μένα, οι εσωτερικές μου δυνάμεις ενεργοποιούνται και θεραπεύομαι.

Συνέχεια

Τη φόρεσε και ο Αλέξης την «κιπά» ….

 

«Ἀντισυστημικὸς» – Ὄχι στὴ γραβάτα!
Ἄθεος – Ὄχι στὸ σταυρὸ καὶ τὸν θρησκευτικὸ ὅρκο.
Τὴν κιπὰ ὅμως τὴ φόρεσε στὸ Ἰσραήλ!

Γιατί οἱ πολιτικοὶ ποὺ δὲν εἶναι Ἑβραῖοι πρέπει νὰ φορᾶνε κιπά;

Διαβάστε τί ἀναφέρει ἄρθρο τοῦ «Κόκκινου Οὐρανοῦ»:

.         Ἔχω παρατηρήσει ὅτι ΟΛΟΙ οἱ μὴ Ἑβραῖοι «ἐπίσημοι» (πρόεδροι, πρωθυπουργοί, ὑπουργοί, πολιτικοί, ἠθοποιοί, τραγουδιστὲς καὶ λοιποὶ ‘celebrities’), ποὺ ἐπισκέπτονται μία Συναγωγή, φορᾶνε τὸ γνωστὸ χαρακτηριστικὸ μικρὸ ἑβραϊκὸ σκουφάκι, τὴν «κιπά». Ἐπίσης, τὴν φορᾶνε, ὅταν πηγαίνουν στὸ Τεῖχος τῶν Δακρύων ἢ στὸ «Μνημεῖο τοῦ Ὁλοκαυτώματος» στὴν Ἱερουσαλήμ, γνωστὸ ὡς «Yad Vashem», σὲ (μὴ θρησκευτικὲς) ἐκδηλώσεις ποὺ ἁπλῶς διοργανώνουν ἢ παρευρίσκονται Ἑβραῖοι, ἐνῶ κάποιοι σὲ ἐντελῶς «ἄσχετα» μέρη.
.         Μοῦ δημιουργήθηκε ἡ ἑξῆς ἀπορία: πῶς εἶναι δυνατὸν κάποιος ποὺ δὲν πρεσβεύει τὴν ἰουδαϊκὴ θρησκεία, νὰ ἀναγκάζεται νὰ φοράει αὐτὸ ποὺ φοράει ὁ πιστὸς Ἰουδαῖος; Ποῦ εἶναι ἡ ἐλευθερία τῆς θρησκευτικῆς συνείδησης; Ἐὰν εναι π πλ «νδειξη σεβασμο», τότε θ πρεπε, γι λόφους «σότητας» ν γίνεται τ ντίστοιχο σ ναν χριστιανικ ναό. Π.χ. ἐὰν νας βραος «πίσημος» πισκεφτε να να (τώρα πο τ σκέφτομαι, δν χω δε πολλος βραίους «πίσημους» ν πισκέπτονται ναος κα κκλησίες, τουλάχιστον μ τν συχνότητα πο «θνικο»/μ βραοι «πίσημοι» πισκέπτονται συναγωγές. Γιατί ραγε;;) – θ πρέπει λοιπν γι «λόγους σεβασμο» ( βραος) ν κάνει τν σταυρό του, ν νάψει κανένα κερ κα τ λοιπά. Ὅλα αὐτὰ βέβαια εἶναι λατρευτικὲς πράξεις, λατρευτικὰ σύμβολα.
.         Ἡ κιπὰ δὲν εἶναι ἕνα ἁπλὸ «σκουφάκι», κάποιο ἐνδυματολογικὸ ἀξεσουάρ, εναι σύμβολο μις θρησκείας. Κάτι ἀνάλογο μὲ τὴν ἰσλαμικὴ μαντίλα ποὺ φορᾶνε οἱ μουσουλμάνες. Ἢ τὰ τουρμπάνια ποὺ φορᾶνε οἱ Σίχ. Ὡς «σεβασμός», νομίζω, νοεῖται νὰ εἰσέλθεις καὶ νὰ ἐξέλθεις μὲ ἡσυχία ἀπὸ ἕναν θρησκευτικὸ λατρευτικὸ χῶρο (στὸν ὁποῖον δὲν ἀνήκεις) καὶ γενικὰ νὰ εἶσαι κόσμιος καὶ ἐνδεδυμένος «σεμνά». Τὰ ὑπόλοιπα ἀφοροῦν τοὺς θρησκευόμενους τῆς συγκεκριμένης θρησκείας. Ἐφ᾽ ὅσον δὲν ἀνήκεις σὲ αὐτὴν τὴν θρησκεία, δὲν εἶσαι ὑποχρεωμένος νὰ ἀκολουθήσεις τὸ τυπικό της. Τὸ νὰ ἀπαιτεῖς ἀπὸ ἕναν μὴ Ἑβραῖο νὰ συμπεριφέρεται στὴ Συναγωγὴ (ποὺ δὲν ἀνήκει, οὔτε πιστεύει) σὰν Ἑβραῖος, εἶναι κάτι παραπάνω ἀπὸ ἀπαίτηση γιὰ «σεβασμό». Ἔχει ἕναν συμβολισμό. Φαίνεται σν μμεση (ναγκαστικ) ποταγ σ μία συγκεκριμένη θρησκεία κα σ ,τι ατ κφράζει. Καὶ στὴν συγκεκριμένη περίπτωση ἐκφράζει τὸ Ἰσραήλ. [Σύμφωνα μὲ τὸν Richard Rabkin «Τὸ νὰ φοράει κάποιος τὸ κιπὰ σημαίνει ὅτι διακηρύττει “Εἶμαι περήφανος ποὺ εἶμαι Ἑβραῖος“»]. Καμία ἄλλη θρησκεία δὲν εἶναι τόσο συνδεδεμένη μὲ ἕναν λαό, ὅσο ὁ Ἰουδαϊσμός. Ὅλοι δὲ οἱ «ἐπίσημοι» δὲν διανοοῦνται νὰ ἀρνηθοῦν νὰ φορέσουν τὴν κιπὰ γιὰ λόγους συνείδησης ἢ θρησκείας, (ἀλλιῶς κινδυνεύουν νὰ κατηγορηθοῦν γιὰ «ἀντισημιτισμό», κατηγορία ὀλέθρια γιὰ ἕναν σύγχρονο πολιτικό), ἀλλὰ ἀπεναντίας, τὸ φορᾶνε μὲ μεγάλη ἄνεση καὶ εἴτε χασκογελᾶνε μὲ ἔκφραση γεμάτη ἱκανοποίηση (ὅπως ὁ προαναφερόμενος), εἴτε στέκονται «εὐλαβικά», μὲ ἔκφραση γεμάτη «σεβασμό».