Ναυπάκτου Ιερόθεος: «Καταστρατηγούνται οι αιώνιες αρχές της κοινωνίας»

 Ο Μητροπολίτης μιλάει στην «Κιβωτό της Ορθοδοξίας» για τη θεολογική κρίση και τα σύγχρονα προβλήματα

Στον Γιώργη Μυλωνά

«Εν ονόματι των λεγομένων ανθρωπίνων δικαιωμάτων, καταστρατηγούνται αιώνιες αρχές που διέπουν την κοινωνία», καταγγέλλει σε συνέντευξή του στην «Κιβωτό της Ορθοδοξίας» ο Μητροπολίτης Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου Ιερόθεος και συντάσσεται με τον λόγο του Αρχιεπισκόπου, ότι κάποιοι σε Ελλάδα και Ευρώπη επιδιώκουν την αλλοίωση της ελληνικής κοινωνίας.

Ο κ. Ιερόθεος επισημαίνει ότι «σε ελάχιστα μόνο σημεία μπορεί να οριοθετηθεί καλύτερα η διακριτότητα των ρόλων Εκκλησίας και Πολιτείας», υπογραμμίζοντας ότι «κανένας σε μια Πολιτεία δεν είναι χωρισμένος από αυτήν», αλλά και η διακριτότητα για την οποία γίνεται λόγος κατοχυρώνεται από το ισχύον Σύνταγμα. Παράλληλα, δεν κρύβει τον προβληματισμό του για τα θέματα που απασχολούν την Πανορθόδοξη Σύνοδο του 2016 και την αποτελεσματικότητά της στο να ενώσει τις Εκκλησίες του ορθόδοξου κόσμου.

Στην εισήγηση που κάνατε στην Ιεραρχία, μιλήσατε για θεολογική κρίση. Πιστεύετε ότι η Πανορθόδοξη Σύνοδος το 2016 θα έχει γόνιμα αποτελέσματα σε αυτήν την κατεύθυνση;

Από τις μελέτες που έχω κάνει διαπιστώνω ότι υφίσταται θεολογική κρίση, γιατί επικρατούν σήμερα μερικά θεολογικά ρεύματα που διαφέρουν από την Πατερική θεολογία. Δεν νομίζω όμως ότι η Πανορθόδοξη Σύνοδος του 2016 θα ασχοληθεί με τα συγκεκριμένα θέματα. Και αυτό είναι το μεγάλο πρόβλημα. Η θεματολογία που έχει καθορισθεί και τα θέματα που τελικά θα συζητηθούν δεν είναι σοβαρά θεολογικά ζητήματα. Εννοώ ότι δεν θα ασχοληθεί με το «filioque» και το «actus purus», με τα οποία ασχολήθηκαν η Η’ και η Θ’ Οικουμενική Σύνοδος, οπότε, κατά τη γνώμη μου, αυτό δείχνει ότι οι Προσυνοδικές Πανορθόδοξες Διασκέψεις δεν προετοίμασαν με τον καλύτερο τρόπο τη θεματολογία της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου της Ορθοδόξου Εκκλησίας, που πρόκειται να συγκληθεί. Θεωρώ ότι η Σύνοδος επί Μεγάλου Φωτίου (879-80) είναι συνέχεια της Β’ Οικουμενικής Συνόδου και η Σύνοδος επί Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά (1351) είναι συνέχεια της ΣΤ’ Οικουμενικής Συνόδου. Όταν δεν ασχολούμαστε με τέτοια σοβαρά θεολογικά ζητήματα, αυτό δείχνει ότι η θεολογική κρίση παραμένει.

Πώς κρίνετε τις εργασίες της ελληνικής αντιπροσωπίας αναφορικά με την Πανορθόδοξη Σύνοδο;

Προς το παρόν, δεν γνωρίζω τα κείμενα που καταρτίζονται. Πιστεύω ότι κάποια στιγμή θα έλθουν τα κείμενα αυτά στην Ιεραρχία για συζήτηση με την αρχή του «ad referendum» και, βεβαίως, όχι ως τετελεσμένα και προς έγκριση, αλλά για την επεξεργασία τους και την τελική απόφαση της Ιεραρχίας μας. Εμένα προσωπικά με ενδιαφέρει και η ορολογία των κειμένων, γιατί εκεί φαίνεται η θεολογική κρίση. Αν, για παράδειγμα, στα κείμενα υπάρχει η φράση «αξιοπρέπεια και ιερότητα του ανθρωπίνου προσώπου», ότι δήθεν η φύση είναι αναγκαστική και αμαρτωλή, ενώ το πρόσωπο είναι ιερό, γιατί συνδέεται με την «ελευθερία του προσώπου», αυτό δεν μπορώ να το αποδεχθώ, γιατί αναιρεί τη θεολογία των Πατέρων, ότι η φύση είναι καλή και το πρόσωπο με το γνωμικό θέλημα προκαλεί την αμαρτία.

Πού, λοιπόν, πρέπει η ελληνική αντιπροσωπία να δώσει ιδιαίτερη βαρύτητα;

Όπως ανέφερα προηγουμένως, η θεματολογία έχει καθο­ρισθεί και δεν προβλέπεται να τεθούν άλλα θέματα, εκτός και αν μπορεί να τεθούν όταν θα πλησιάζει ο καιρός της συγκλήσεως της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου. Πληροφορούμαι ότι υπάρχουν μερικές Εκκλησίες που προβλημα­τίζονται ως προς το να θέσουν σοβαρά θεολογικά και εκκλησιαστικά θέματα.

Αισιοδοξείτε έστω ότι τα προβλήματα μεταξύ των Ορθοδόξων Εκκλησιών θα αντιμετωπιστούν αποφασιστικά;

Δεν ξέρω αν πρέπει να σας απαντήσω με ψυχολογικούς όρους, που προϋποθέτουν οι λέξεις «αισιοδοξία» και «απαισιοδοξία». Στην Εκκλησία ομιλούμε με θεολογικούς όρους, με πίστη και με εκκλησιαστικό φρόνημα. Πάντως, είμαι σοβαρά προβληματισμένος, διότι, δυστυχώς, αυτό που παρατηρώ είναι ότι οι απόψεις των διαφόρων Ορθοδόξων Εκκλησιών επηρεάζονται από εθνικές σκοπιμότητες και γεωπολιτικές στρατηγικές. Αυτό με ενοχλεί πολύ. Όταν ο θεολογικός λόγος επηρεάζεται από τους εθνικισμούς και τις πολιτικές σκοπιμότητες, αυτό δείχνει την εκκοσμίκευσή του.

Ως αποτέλεσμα της οικονομικής κρίσης, βλέπουμε «εθελοντές» ιερείς σε Μητροπόλεις της επαρχίας. Μπορεί να αποτελέσει αυτό λύση στο πρόβλημα;

Με τον όρο «εθελοντές» ασφαλώς εννοείτε τους άμισθους, δηλαδή τους ιερείς που χειροτονούνται και εξυπηρετούν τους χριστιανούς χωρίς να λαμβάνουν μισθό. Αυτό γίνεται σε μικρή κλίμακα και σε μερικές Μητροπόλεις, λόγω των ποικίλων ποιμαντικών αναγκών. Γενικά, ο εθελοντισμός έχει μεγάλη αξία και σπουδαιότητα και αυτός καλλιεργείται μέσα στην Εκκλησία, αλλά δεν μπορεί να βασισθεί κανείς μόνον σε αυτόν, ως προς τους κληρικούς. Γιατί ο κάθε κληρικός έχει και οικογένεια και ποικίλες ανάγκες και γι’ αυτό ούτε εκείνοι πρέπει να πένονται, αλλά ούτε και οι χριστιανοί να επιβαρύνονται με τη συντήρηση των ιερατικών οικογενειών. Μπορείτε να φαντασθείτε να επικρατήσουν «εθελοντές» διδάσκαλοι, καθηγητές, δημόσιοι υπάλληλοι και λειτουργοί;

Εν πάση περιπτώσει, η μισθοδοσία του ιερού κλήρου είναι υποχρέωση του ελληνικού κράτους, το οποίο κατά καιρούς έκανε σύμβαση με την Εκκλησία να δίνει μισθό στους κληρικούς με τη δέσμευση της εκκλησιαστικής περιουσίας. Κάθε έντιμη Πολιτεία πρέπει να σέβεται τις συμβάσεις που συνάπτει.

Η κυβέρνηση, μετά τη συζήτηση για το μάθημα των Θρησκευτικών, ανοίγει το θέμα του γάμου των ομοφυλοφίλων. Ποια πρέπει να είναι η στάση της Ιεραρχίας;

Το θέμα του «γάμου των ομοφυλοφίλων» έχει ανοιχθεί προ πολλού, αλλά κάθε φορά προχωρά προοδευτικά προς το να ανεχθεί η κοινωνία αυτήν την κατάσταση. Με προβληματίζει έντονα όταν η κοινωνία ανέχεται πολλές εκτροπές, όταν εν ονόματι των λεγομένων ανθρωπίνων δικαιωμάτων καταστρατηγούνται αιώνιες αρχές, που διέπουν την κοινωνία και δημιούργησαν μεγάλο πολιτισμό.

Η Ιεραρχία κατά τη συνεδρίασή της στις 17 Οκτωβρίου 2013 συζήτησε το θέμα αυτό και έλαβε τις αποφάσεις της. Τελικά, πρέπει να είναι σταθερή στο να καταγγέλλει με προφητικό λόγο τις εκτροπές, από οπουδήποτε και αν προέρχονται, αλλά συγχρόνως να αγαπά τους αμαρτωλούς και τους μετανοούντες.

Ως προς τον λεγόμενο «γάμο των ομοφυλοφίλων», πρόκειται για εισαγωγή μιας τρίτης μορφής γάμου, μετά τον εκκλησιαστικό και τον πολιτικό. Μπορεί ο καθένας να κάνει τις επιλογές του, αλλά δεν πρέπει να υποβαθμίζεται το επίπεδο της κοινωνίας, ούτε τα λεγόμενα ανθρώπινα δικαιώματα να υποβαθμίζουν τον ίδιο τον άνθρωπο, γιατί με την πάροδο του χρόνου γίνεται μεταβολή στα ανθρώπινα δικαιώματα, άλλοτε στον υπεράνθρωπο και άλλοτε στον υπάνθρωπο. Έτσι, ο καθένας έχει τις επιλογές του, αλλά η Εκκλησία -επαναλαμβάνω- πρέπει να υποδεικνύει το ύψος του ανθρωπισμού και του ορθοδόξου χριστιανού και να δείχνει αγάπη στους μετανοούντες.

Φαίνεται πως ανοίγει και ο δρόμος για την καύση των νεκρών στην Ελλάδα.

Και αυτό το θέμα έχει συζητηθεί στο παρελθόν. Η Εκκλησία έλαβε τις αποφάσεις της, ότι η αποτέφρωση είναι μια πράξη που δεν συμφωνεί με την παράδοσή της και όποιος οικειοθελώς εδήλωσε την επιθυμία του να αποτεφρωθεί το σώμα του στην πραγματικότητα δηλώνει την αυτονόμησή του από την Εκκλησία. Γι’ αυτό δεν τελείται νεκρώσιμη ακολουθία και ιερό μνημόσυνο υπέρ αυτού. Επαφίεται όμως στη διακριτική ευχέρεια του οικείου μητροπολίτη η τέλεση απλώς τρισαγίου. Αυτό δεν είναι έλλειψη αγάπης προς τους ανθρώπους, αλλά ακριβής τήρηση της ορθοδόξου διδασκαλίας και σεβασμός της ελεύθερης επιλογής του ανθρώπου.

Ο Αρχιεπίσκοπος στη Σύνοδο ανέφερε ότι «ο εχθρός είναι εντός των τειχών». Πώς βλέπετε να εξελίσσονται οι σχέσεις με την Πολιτεία;

Επανειλημμένως έχω γράψει ότι δεν πρέπει να γίνεται λόγος για χωρισμό Εκκλησίας-Πολιτείας, γιατί κανένας σε μια Πολιτεία δεν είναι χωρισμένος από αυτήν. Κάθε σύλλογος, κάθε οργανισμός έχει κάποια σχέση με το κράτος, γι’ αυτό καλώς εσείς χρησιμοποιήσατε τον όρο «σχέσεις» και όχι «χωρισμός». Υπάρχει σήμερα από το ισχύον Σύνταγμα η διακριτότητα των ρόλων της εκκλησιαστικής και της πολιτικής διοίκησης, απλώς σε ελάχιστα σημεία μπορεί να οριοθετηθεί καλύτερα αυτή η διακριτότητα. Ο λόγος του Αρχιεπισκόπου, ότι «οι εχθροί μας δεν είναι πλέον πέρα και μακριά, είναι εντός των τειχών μας. Το βλέπουμε, το οσφραινόμαστε», αναφερόταν στο θέμα του μαθήματος των Θρησκευτικών και εξέφραζε την άποψή του ότι στην Ελλάδα και στην Ευρώπη υπάρχουν άνθρωποι που, «εκμεταλλευόμενοι τη δεινή μας οικονομική κατάσταση» και «στα πλαίσια της ρυθμίσεως των οικονομικών μας σχέσεων», θα επιδιώξουν «με κάθε τρόπο την αλλοίωση της ελληνικής κοινωνίας μας, αρχίζοντας από τη σχολική μας εκπαίδευση». Αυτό είναι μια πραγματικότητα, την οποία βλέπουμε συνεχώς γύρω μας. Αισθανόμαστε, δηλαδή, μια προσπάθεια αποδέσμευσης από την παράδοσή μας και αλλοτρίωσης του πολιτιστικού τρόπου ζωής μας, η οποία ξεκινά από ιδεολογίες που εκφράζουν τα δυτικά ρεύματα.

Ποιος είναι
Ο Μητροπολίτης Ιερόθεος Σ. Βλάχος γεννήθηκε στα Ιωάννινα το 1945 και αποφοίτησε από τη Θεολογική Σχολή του Α.Π. Θεσσαλονίκης. Υπηρέτησε ως ιεροκήρυκας στη Μητρόπολη Εδέσσης και αργότερα στην Αρχιεπισκοπή Αθηνών, όπου ήταν και υπεύθυνος Νεότητος. Εκλέχθηκε Μητροπολίτης Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου το 1995. Δίδαξε ελληνικά για αρκετά εξάμηνα και έδωσε διαλέξεις περί ορθοδόξου ηθικής στους φοιτητές της Θεολογικής Σχολής του Αγίου Ιωάννη του Δαμασκηνού στο Πανεπιστήμιο του Πατριαρχείου Αντιοχείας, στον Βόρειο Λίβανο. Από τα φοιτητικά του χρόνια ενδιαφερόταν ιδιαίτερα για τους Πατέρες της Εκκλησίας, ενώ εργάστηκε για ένα διάστημα σε βιβλιοθήκες μοναστηριών του Αγίου Όρους, στην καταγραφή κωδίκων και εντρύφησε στη διδασκαλία του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά.

Η σιωπή σου να είναι μυστική, στην καρδιά σου..

«Η σιωπή σου να είναι μυστική, στην καρδιά σου. Εξωτερικά να μην φαίνεται ότι σιωπάς και το αντιλαμβάνονται οι άλλοι. Ευθύς ως ειπείς δύο τρία λόγια, συνεχίζεις μέσα σου μυστικά να στέλνεις προσευχή για όλους στον Κύριο. Να αγκαλιάζεις μυστικά στην καρδιά σου, με αγάπη, όλο το κοινόβιο. Όλη την Εκκλησία… Να αγιάζεις τη σιωπή σου με την προσευχή, να μην είναι στείρα και άγονη»

(Γέροντος Πορφυρίου Ανθολόγιο Συμβουλών σελ. 281)
http://dakriametanoias.blogspot.gr/2015/11/blog-post_48.html
anexperimentindepth.

Η φοβερή προφητεία του αββά Παμβώ!

Ερώτησε κάποτε ένας μοναχός τον αββά Παμβώ:

«Αλήθεια γέροντα, θα αλλάξουν οι συνήθειες και οι παραδόσεις των χριστιανών και δεν θα υπάρχουν ιερείς στις εκκλησιές;
Και ο Γέροντας απάντησε: «Εκείνο τον καιρό θα ψυχραθεί η αγάπη των πολλών και θα πέσει μεγάλη θλίψη. Θα γίνουν επιδρομές εθνών. Μετακινήσεις λαών, αστάθεια στους βασιλείς, ανωμαλία στους κυβερνήτες, οι ιερείς θα γίνουν άσωτοι και οι μοναχοί θα ζουν με αμέλεια. Οι ηγούμενοι θα αδιαφορούν για τη δική τους σωτηρία αλλά και του ποιμνίου τους. Θα είναι όλοι τους πρόθυμοι και πρώτοι στα τραπέζια και εριστικοί. Οκνηροί στις προσευχές αλά πρόθυμοι στην καταλαλιά, έτοιμοι για κατηγορία. Δεν θα θέλουν ούτε να μιμούνται ούτε αν ακούνε βίους και λόγους Γερόντων, αλλά κυρίως θα φλυαρούν και θα λένε «αν ζούσαμε κι εμείς στις μέρες τους, θα αγωνιζόμασταν και εμείς».
Οι επίσκοποι πάλι των καιρών εκείνων θα δείχνουν δουλικότητα προς τους ισχυρούς, θα βγάζουν τις αποφάσεις ανάλογα με τα δώρα που θα παίρνουν και δεν θα υπερασπίζονται τους φτωχούς, όταν θα κρίνονται. Θα θλίβουν τις χήρες και θα καταταλαιπωρούν τα ορφανά.
Ακόμη θα εισχωρήσει και στον λαό απιστία, ασωτία, μίσος, έχθρα, ζήλεια, φιλονικία, κλεψιά, μέθη, έξαλλες διασκεδάσεις, μοιχεία, πορνεία, φόνοι και διαρπαγές.»
Είπε τότε ο αδελφός: «Και τί θα μπορεί να κάνει κανείς σε τέτοιους δύσκολους καιρούς;»
Και ο Γέροντας απάντησε: «Παιδί μου, σε τέτοιες ημέρες θα σωθεί εκείνος που θέλει και προσπαθεί να σώσει την ψυχή του και αυτός θα ονομαστεί μέγας στη Βασιλεία των Ουρανών».

http://agapienxristou.blogspot.ca/2012/11/blog-post_7544.html
http://logia-tou-aera.blogspot.gr/2014/12/blog-post_711.html

Η «φιλανθρωπία» των αιρετικών

 

Αιρέσεις και ομάδες της παραθρησκείας για να στρατολογήσουν οπαδούς εκμεταλλεύονται συστημα­τικά τον ανθρώπινο πόνο και την ανθρώπινη δυστυ­χία και εμφανίζουν προς τα έξω έναν παραπλανητι­κό ανθρωπιστικό χαρακτήρα ατόμων αφοσιωμένων στον οίκτο. Και δεν είναι μόνο σκοπός της δραστηριότητας αυτής των ομάδων ο προσηλυτισμός «προς άγραν» οπαδών, αλλά υποκρύπτεται υπό τον μανδύ­α της «φιλανθρωπίας» η συγκέντρωση, δια του μέ­σου αυτού, χρημάτων για τους σκοπούς της κάθε οργάνωσης. Απευθύνονται στα φιλάνθρωπα αισθήματα ευαίσθητων και θρησκευόμενων κυρίως ανθρώπων και ζητούν οικονομικές ενισχύσεις για να διατεθούν, όπως τους λέγουν, «για την αντιμετώπιση της δυστυ­χίας στον πλανήτη μας».

Έχουμε αναφέρει και άλλοτε την καταδίκη από το Γερμανικό δικαστήριο οπαδών της αίρεσης «Χά­ρε Κρίσνα», επειδή έλεγαν ψευδώς, ότι με τα χρή­ματα που συγκέντρωναν από την επαιτεία τους στους δρόμους, θα αγόραζαν τρόφιμα για τους πει­νασμένους του «τρίτου κόσμου». Εδώ στην Ελλάδα η κίνηση Ananta Marga είχε τοποθετήσει πριν από λίγα χρόνια ειδικά «κυτία» στα μεγάλα πολυκατα­στήματα, όπου οι φιλεύσπλαχνοι πολίτες έριχναν τον οβολό τους (τα ρέστα συνήθως που έπαιρναν από τα ταμεία), ανταποκρινόμενοι στην έκκληση του «κυτίου»: «Βοήθεια στους Κούρδους του Μεταξουρ­γείου».

Είναι γεγονός ότι η άσκηση φιλανθρωπίας απο­τελεί ένδειξη γνήσιας και θεοδίδακτης αγάπης προς τον πάσχοντα συνάνθρωπό μας. Σήμερα μάλιστα που οι ανάγκες ανθρωπιστικού χαρακτήρα έχουν αυξηθεί και πολλαπλασιαστεί με επιθετικό ανεξέλεγκτο τρό­πο, η παροχή βοήθειας προς όσους δοκιμάζονται ατομικά ή συλλογικά είναι καθήκον του καθενός και όλων μαζί των ανθρώπων που ανήκουν σε κάποιους φορείς ή δομές. Δεν είναι δυνατόν να μένουμε απα­θείς στα προβλήματα που δημιουργούν: η ένταση των φυσικών καταστροφών, οι μεταναστεύσεις πληθυ­σμών, οι πόλεμοι, οι αρρώστιες κ.λ.π. και να μην σπεύδουμε με αγάπη, υπευθυνότητα και σεβασμό στην αξία της ζωής να προσφέρουμε τη βοήθειά μας.

Όμως για τις αιρέσεις δυστυχώς η ανθρώπινη δυ­στυχία αποτελεί μέσον προσηλυτιστικής προσέγγισης, «συνομιλίας» και βοηθείας των ατόμων που έχουν ανάγκη. Οποιοδήποτε πρόβλημα στην καθημερινή ζωή του ανθρώπου χρησιμοποιείται από νεοφανείς και παλαιές ομάδες σαν πρώτο στοιχείο πρόσβασης στις καρδιές τις αναστατωμένες και τραυματισμένες από τις αντιξοότητες του βίου. Όλες οι δυσκολίες του βίου ατομικές ή κοινωνικές χρησιμοποιούνται με­θοδικά και συμπεριλαμβάνονται στο οπλοστάσιο των ομάδων για εύκολη και αποδοτική προσέγγιση των πασχόντων και των συγγενών τους. Όσοι βρίσκονται σε κατάσταση θλίψης, πένθους κ.λ.π. προσεγγίζονται από εκπαιδευμένα στελέχη των ομάδων στα νεκρο­ταφεία ή τα νοσοκομεία ή τους αποστέλλονται προ­σωπικά γράμματα.

Όμως ο ανθρωπιστικός χαρακτήρας είναι μία σύνθετη εκδήλωση του ανθρώπου και δεν μπορεί να απομονωθεί από όλες τις ανθρωπιστικές αξίες, όπως είναι ο σεβασμός στα ανθρώπινα δικαιώματα ή στο δικαίωμα της προσωπικής ελευθέριας, στα δικαιώμα­τα του παιδιού, της οικογένειας και όλων των άλλων αξιών, που συντελούν στο δόσιμο του εαυτού μας, όπως είναι η αρετή της αγάπης, της αλληλεγγύης και της ανιδιοτέλειας.

Όλες αυτές οι αξίες καταπατούνται και διαστρέφονται βάναυσα από πολλές αιρέσεις και η «φιλανθρωπία» τους χρησιμοποιείται ως μέσον προπαγάνδας για τη στρατολόγηση οπαδών ή μέσον πλουτισμού του γκουρού η μέσον προς απόκτησιν δυνατότητας εξάπλωσής τους.

Ένας άλλος λόγος που ωθεί τις αιρέσεις να ασχολούνται με φιλανθρωπικές δραστηριότητες είναι η απόκτηση με την επίδειξη του «ανθρωπιστικού χα­ρακτήρα τους» διεθνούς κύρους, που θα τους επιτρέπει να διεκδικούν επιχορηγήσεις από τα κράτη ή από το ανθρωπιστικό Γραφείο της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Είναι ακόμη η «φιλανθρωπία» τους ένα άλλοθι για να μην «βγαίνουν προς τα έξω» οι άλλες καταστρο­φικές τους δραστηριότητες και οι ολοκληρωτικές τους συμπεριφορές. Επιζητούν επίσημη κοινωνική αναγνώριση γι’ αυτό κάνουν πολύ θόρυβο για κά­ποιες βοήθειες που παρέχουν. Τις γνωστοποιούν και τις επιδεικνύουν με έπαρση και ιδιοτέλεια που κάνει την «φιλάνθρωπη πράξη τους» προσβλητική και απο­κρουστική. Η «εν κρυπτώ άσκηση του ελεήμονος έργου, η αθόρυβη προσφορά του καλού Σαμαρείτου, είναι «ψιλά γράμματα» για τις αιρέσεις και τις παραθρησκείες. Οι σέκτες θέλουν να στολίσουν το έμβλημά τους δια της «φιλανθρωπίας», να επιτύχουν ακτινοβολία σε Ανύποπτους πολίτες, να τύχουν δω­ρεάν διαφήμισή τους, να φαίνονται παρούσες σε όλα τα προβλήματα του κόσμου, να αναμειγνύονται με επίσημους φορείς και οργανισμούς που ασκούν φι­λάνθρωπο έργο και γενικά να λάβουν «επίσημο» πι­στοποιητικό καλής κονωνικής αγωγής. Πλεονεκτήμα­τα καθόλου αμελητέα που συνδέονται με μια απου­σία ελέγχου των κεφαλαίων και της χρήσης που έχουν τα κεφάλαια αυτά. Γι’ αυτό, οι σέκτες διαθέ­τουν χρόνο και ανθρώπινο δυναμικό με ανεπτυγμέ­νες διοικητικές ικανότητες και όλα τα επικοινωνιακά μέσα για να «συγκινήσουν» τον κοσμάκη και να εμφανίσουν φιλεύσπλαχνο πρόσωπο.

Ας είμαστε λοιπόν προσεκτικοί, επίσημοι φορείς και λαός, και ολίγον υποψιασμένοι όταν ακούμε ηχη­ρές εξαγγελίες και εύηχα ονόματα «φιλανθρωπικών» οργανώσεων που εμφανίζονται από το πουθενά και καρπώνονται τεράστια ποσά από κάποια «τηλεπαι­χνίδια» ή άλλου είδους «φιλανθρωπικές εκστρατείες», προσποιούμενες συγκεκριμένες παρεμβάσεις, που ακούγονται ευχάριστα, αλλά σπάνια πραγματοποιούνται. Ας βάλουμε ένα ερωτηματικό όταν ακούμε κάποιες «ειδήσεις» (διαφημίσεις ορθότερα) περί παροχής βοηθείας από αιρετικές οργανώσεις, ας διερωτηθούμε δηλαδή μήπως κάτω από ηχηρά ονόματα και θορυβώδεις εκστρατείες προωθούν οι πά­σης φύσεως μασκαρεμένες ομάδες τους αληθινούς στόχους τους, δηλαδή τον προσηλυτισμό, την προπα­γάνδα και το οικονομικό όφελος κάτω από το κά­λυμμα της φιλανθρωπίας. Σε τέτοιες περιπτώσεις λί­γη καχυποψία δεν βλάπτει…

 

(Από το περιοδικό “ΔΙΑΛΟΓΟΣ”, τεύχος 32)