Προετοιμάζεται ο συνεορτασμός του Πάσχα με τους εκτός Εκκλησίας αιρετικούς Παπικούς και τους Κόπτες μονοφυσίτες, προς χάριν ενός κοινού ‘’ημερολογιακού συνεορτασμού’’;

Η ΚΟΙΝΗ ΠΙΣΤΗ ΘΑ ΚΑΘΟΡΙΣΕΙ ΤΟΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΕΟΡΤΑΣΜΟ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ

(Ας μην υποτιμηθεί και η πιθανότητα δυσάρεστων αντιδράσεων ακόμη και από τοπικές Εκκλησίες)

Του Β. Χαραλάμπους, θεολόγου

Πολύς λόγος  γίνεται τελευταία, για ‘’συνεορτασμό’’ του Πάσχα με τους αιρετικούς Παπικούς  και  τους Κόπτες μονοφυσίτες.  Προετοιμάζεται  ο συνεορτασμός του Πάσχα με τους εκτός Εκκλησίας  αιρετικούς Παπικούς  και  τους Κόπτες μονοφυσίτες, προς χάριν ενός κοινού ‘’ημερολογιακού συνεορτασμού’’;

Κανείς λόγος ‘’συνεορτασμού’’ του Πάσχα με τους αιρετικούς Παπικούς και  τους Κόπτες μονοφυσίτες δεν συντρέχει.  Ποτέ στην Εκκλησιαστική Ιστορία δεν έγινε  προσπάθεια ‘’συνεορτασμού’’ εορτής με αιρετικούς.  Η επί της ουσίας προσπάθεια επιστροφής των αιρετικών στην Εκκλησία θα αφεθεί τελευταία και ως εκ τούτου ο διάλογος θα καταστεί άκαρπος.

Αυτό που τόνιζε ο Άγιος Παΐσιος, ότι  προϋπόθεση  στην συμπροσευχή είναι η κοινή Πίστη, ισχύει και στο  συνεορτασμό του Πάσχα. Προϋπόθεση λοιπόν συνεορτασμού του Πάσχα δεν είναι ο μόνο χρονικός καθορισμός, αλλά πρωτίστως η κοινή Πίστη. 

Όταν σε Ανατολή και Δύση το Πάσχα εορταζόταν σε διαφορετική ημέρα, η Χριστιανική Οικουμένη, δηλαδή η Μία Αγία Εκκλησία συνεόρταζε το Πάσχα.  Προς τι λοιπόν ο συνεορτασμός του Πάσχα με τους αιρετικούς Παπικούς και  τους Κόπτες μονοφυσίτες;

Οποιαδήποτε αλλαγή ημερομηνίας εορτασμού του Πάσχα, για ‘’συνεορτασμό’’ του με τους αιρετικούς Παπικούς και τους Κόπτες μονοφυσίτες,  πέραν του ότι δεν είναι σύμφωνη με την Ιερή Παράδοση της Εκκλησίας μας, θα έχει ως αποτέλεσμα ένα επιζήμιο συναισθηματικό ‘’μόνοιασμα’’ και θα δοθεί η ψευδαίσθηση ότι έγινε ακόμα ένα βήμα για την ‘’ένωση’’.

Η διαφορετικότητα του συνεορτασμού με τους αιρετικούς Παπικούς και τους Κόπτες μονοφυσίτες δεν είναι μόνο ημερολογιακή.  Ο πραγματικός συνεορτασμός θα γίνει με την επιστροφή των στη Εκκλησία, για την οποία δυστυχώς δεν γίνεται καμιά ουσιαστική προσπάθεια, παρά μόνο προεξάρχουν τα ποικίλα οικουμενιστικά ατοπήματα.

Αυτό που πρέπει να επιζητείται από την Ορθόδοξη Εκκλησία είναι ο πραγματικός συνεορτασμός του Πάσχα, με την επιστροφή των αιρετικών Παπικών και των μονοφυσιτών στην Μία Αγία Εκκλησία.  Η προσπάθεια είναι να συνεορτάσομε πραγματικά και όχι να δοθεί μια κοινή ημερομηνία για εορτασμό του Πάσχα.

Αυτές οι προσπάθειες δίνουν την εντύπωση της εγγύτητας, που ποσώς δεν βοηθά τον ειλικρινή διάλογο και το καθιστά ατέρμονο.  Δίδει την ψευδαίσθηση μιας εκ παραλλήλου πορείας.

Για γίνει ακόμα ένα βήμα προς χάριν της ‘’ειρήνης’’ με τους αιρετικούς Παπικούς και  τους Κόπτες μονοφυσίτες, θα προκληθεί ‘’πόλεμος’’ εντός της Εκκλησίας. Δεν θυμόμαστε τι έγινε με  το Παλαιοημερολογιτικό Σχίσμα, που προκλήθηκε χωρίς καμιά δογματική διαφορά;   Ας μην υποτιμηθεί και η πιθανότητα δυσάρεστων αντιδράσεων ακόμη και από τοπικές Εκκλησίες. Η κοινή Πίστη θα καθορίσει τον πραγματικό συνεορτασμό του Πάσχα.

Υστερόγραφο : Φυσικά θα πρέπει αναφέρομε ότι πιθανώς το θέμα  ‘’συνεορτασμού’’ του Πάσχα με τους αιρετικούς Παπικούς και  τους Κόπτες μονοφυσίτες, να συμπεριληφθεί στη θεματολογία της Μεγάλης Συνόδου της Ορθόδοξης Εκκλησίας, που θα πραγματοποιηθεί το έτος 2016.  

Η βοήθεια της Παναγίας….

Διάβασα, ένα ωραίο διήγημα, για μια πόρνη που έδινε τα λεφτά της ελεημοσύνη, τάιζε τα γατιά της γειτονιάς και μεγάλωνε την μονάκριβή κόρης της, η οποία βέβαια ήταν νεκρή εδώ και χρόνια, αλλά εκείνη δεν ήθελε να το αποδεχτεί. Γι αυτό έλεγε στους πελάτες της, «σιγά σιγά, θα μου ξυπνήσετε το παιδί». Ένα πρωί την είδαν να θυμιάζει το σπίτι, και να ανοίγει δειλά δειλά την πόρτα και τα παράθυρα. Όποιος ερχόταν, τον έδιωχνε, λέγοντας, ότι δεν θα δουλέψει. Έλεγε, ότι της εμφανίστηκε η Παναγία, και της ζήτησε να κόψει το τσιγάρο και την πορνεία. «Εεε να στεναχωρήσω και να απογοητεύσω την Παναγία δεν γίνεται…». Έκλεισα το βιβλίο και θυμήθηκα τα λόγια του Γέροντος Κορνηλίου, που μου έλεγε, «Έρχονται πόρνες για εξομολόγηση, και στο τέλος δεν ξέρω εάν πρέπει να τις αφήσω να μου φιλήσουν αυτές το χέρι ή εγώ το δικό τους».

http://plibyos.blogspot.gr/2015/10/blog-post_29.html

Δες και: Ήταν δυο πόρνες (μια φορά)… σε  http://o-nekros.blogspot.gr/2011/10/blog-post_08.html

Η έννοια της αμαρτίας

Του Αρχιμ. Κυρίλλου Κωστοπούλου, Ιεροκήρυκος Ι. Μ. Πατρών, Δρος Θεολογίας

Η έννοια της αμαρτίας, κυρίως στην σημερινή κοινωνία, έχει (εσκεμμένα;) αλλοιωθή. Και τούτο για τον λόγο ότι παραμείναμε στην επιφανειακή ερμηνεία της λέξεως (αποτυχία, αστοχία κ.τ.ό.) και χάσαμε το βαθύτερο νόημά της.

Για την Ορθόδοξη Εκκλησία και Θεολογία η αμαρτία δεν είναι νομικό γεγονός. Δεν συνιστά μια απλή παράβαση, αλλά παρακοή στο αιώνιο «θέλω» του Θεού. Γι᾽ αυτό και είναι γεγονός υπαρκτικό. Είναι έμπρακτη άρνηση του ανθρώπου σε αυτό που οντολογικά είναι, δηλαδή εικόνα του Θεού.

Οχυρώθηκε ο της παρακοής άνθρωπος στην βιολογική και ψυχολογική του ατομικότητα. Επαυσε να είναι πρόσωπο, ώστε να έχη κοινωνία με τον Δημιουργό του Θεό και τον συνάνθρωπο και πορεύεται μακρυά από το «θέλω» του Θεού.

Ο πράττων την αμαρτία άνθρωπος ανταρτεύει έναντι του θελήματος του Θεού και υπακούει στο δικό του εμπαθές θέλημα. Η παρακοή αυτή αποδεικνύει ότι κλονίσθηκε η εμπιστοσύνη του στον Θεό και άρα η προσωπική του σχέση μετ᾽ Αυτού. Ο Οσιος Μακάριος ο Αιγύπτιος λέγει σχετικά: «Απώλεσε γαρ την εικόνα αυτής η ψυχή παραβάσα την εντολήν» (Ομ. ΙΑ´, De Gruyter [1964], 58-59).

Ακριβώς εδώ έγκειται η ουσία της αμαρτίας. Η έλλειψη εμπιστοσύνης και απολύτου αγάπης προς τον Δημιουργό Θεό και η απόλυτη προσκόλληση στο «εγώ». Αυτός ο εγωκεντρισμός οδηγεί τον άνθρωπο στην ανυπακοή και άρα στην αμαρτία.

Πιστεύει, δυστυχώς, ο άνθρωπος της παρακοής ότι πολεμά την φθορά και τον θάνατο, γατζωμένος απεγνωσμένα στην ατομική εξασφάλιση και αυτάρκεια και την κοινωνική αναγνώριση. Εκείνο, όμως, που απολαμβάνει στο τέλος είναι η ψυχοσωματική διάλυσή του, μέσα στον χώρο της εγωιστικής μοναξιάς του.

Ο Ιερός Χρυσόστομος υποστηρίζει ότι τόσο μεγάλο κακό είναι η αμαρτία, ώστε όχι μόνον απομακρύνει τον άνθρωπο από την αγάπη του Θεού, αλλά τον οδηγεί σε μεγάλη εντροπή και ταπείνωση, αφαιρώντας του όλη την παρρησία μέσω της προηγηθείσης αποστερήσεως όλων τῶν αγαθῶν: «Τοσούτον εστίν αμαρτία κακόν. Ου μόνον γαρ της άνωθεν ευνοίας ημάς αφίστησιν, αλλά και εις πολλὴν ημάς αισχύνην και ταπεινότητα κατάγει, και των ήδη υπηργμένων αγαθών αποστερήσασα, πάσαν ημών αφαιρείται την παρρησίαν» (Εις την Γένεσιν, PG 53, 133).

Πρωταρχική αιτία της αμαρτίας δεν είναι το συναίσθημα ή απλώς οι επιθυμίες, αλλά η ανταρσία κατά του θελήματος του Θεού, η οποία προέρχεται από την άγνοια του Θεού Δημιουργού ή από τον εγκλωβισμό του ανθρώπου στον εγωκεντρικό του χώρο.

Η αμαρτία ως παρακοή στο θέλημα του Δημιουργού Θεού και ως ρήξη μετ᾽ Αυτού εισάγει τον παρακούοντα και σε μια δεύτερη ρήξη, αυτήν με τον συνάνθρωπο. Ο Αδάμ κατηγορεί την Εύα και με αυτόν τον τρόπο παύει να πιστεύη ότι είναι «οστούν εκ των οστέων αυτού και σαρξ εκ της σαρκός αυτού» (Πρβλ. Γέν. 2, 23).

Η αμαρτία τελικά απομακρύνει τον άνθρωπο και από τον Θεό και από τον συνάνθρωπο. Ο Ντοστογιέφσκυ είχε πει πριν από τον Σάρτρ: «Κόλαση είναι το μαρτύριο του να μην αγαπάει κανείς» (Αδελφοί Καραμαζόφ, εκδ. Γκοβόστη, σ. 186).

Εκείνο, το οποίο χρειάζεται στην αλλοπρόσαλλη εποχή που ζούμε είναι η πραγματική μετάνοια, η οποία θα φέρη την απόλυτη υπακοή στο θέλημα του Θεού. Η λύση του σημερινού δράματος που βιώνει ο άνθρωπος έγκειται στην απομάκρυνση από την αμαρτία με την αληθινή μετάνοια.

http://aktines.blogspot.gr/2015/11/blog-post_11.html