Η ΕΠΕΤΕΙΟΣ ΤΗΣ ΕΠΑΙΤΕΙΑΣ, Ω ΥΠΑΙΤΙΟΙ ΕΠΑΙΤΕΣ !

Δρ Γεώργιος Μούρτος
Επίτιμος Καθηγητής Στρατηγικής & Διεθνών Σχέσεων, Παν. Plymouth Βρετανίας

«Ο ελληνικός λαός είναι ένας λαός εσωτερικώς κατεστραμμένος, που όλη του η άλλοτε, χαμένη σ΄ ένα χαμένο παρελθόν δημιουργικότητα επιδίδεται πλέον αποκλειστικά και μόνο σε καταστροφές. Είναι ένας λαός καταστροφικός, ένας λαός καταστροφέας που, ως τέτοιος, αντιστρέφει διαστροφικά τον λόγο υπάρξεως κάθε λαού: την κατοχύρωση της συνέχειάς του. Αυτός ο λαός όχι μόνο δεν κατοχυρώνει τη συνέχειά του αλλά προκαλεί ο ίδιος, με την αδίστακτη βαρβαρότητά του και την αυτάρεσκη ανεπάρκειά του, τη μη συνέχειά του, την οριστική διακοπή της συνέχειάς του, την ιστορική παύση του, τον ολοκληρωτικό τερματισμό του μέσα σε ένα τοπίο από ανθρώπινα ερείπια.

(…) Ο λαός είναι ο πρωταγωνιστής της σημερινής τραγωδίας, η γενεσιουργός αιτία μόνο συμφορών, διαφθοράς και ύβρεως, είναι σήμερα το υποκείμενο και συγχρόνως το αντικείμενο του ολέθρου –από δήμος έγινε δήμιος του εαυτού του και άλλων. Οι ηγέτες του έχουν δευτερεύουσα σημασία, πρώτον διότι προέρχονται από αυτόν και δεν υφίστανται χωρίς αυτόν, δεύτερον διότι αυτός ο ίδιος, κυρίως όταν τον εξαπατούν και τον εμπαίζουν με τα σκουπίδια των υποσχέσεών τους, εκχωρεί σ΄ αυτούς την εξουσία με την οποία εν συνεχεία τον χειραγωγούν, δείχνοντάς του αυτό που αισθάνονται γι΄ αυτόν: περιφρόνηση, προκειμένου να τον κρατούν παντοιοτρόπως αιχμάλωτο της δικής τους αρχομανίας».
(από το άρθρο του συγγραφέα Δημήτρη Δημητριάδη, “Το βδέλυγμα”, LIFO, 01-10-2015)

* * *
«Η αναξιοκρατία και η έκπτωση αριστείας «πληγώνουν» την Ελλάδα.

(…) Νομίζω ότι ζούμε σε εποχή σκοταδισμού. Έχουμε ακόμη δημοκρατία, δηλαδή μπορούμε να ασκούμε τα εκλογικά δικαιώματά μας, αλλά παρατηρώ ότι οι επικρατούσες δομές εξακολουθούν να είναι ασφαλείς στη φαυλότητά τους και ίσως είναι και πολύ ενδιαφέρον το ότι καταφέρνει να υπάρχει ακόμη αυτή η δημοκρατία. Μοιάζει σχεδόν ειρωνικό.

Σκοπός της δημοκρατίας είναι να αναδεικνύει την αριστεία, η οποία με τη σειρά της υπερασπίζεται τη δημοκρατία. Ζούμε σε μια μορφή εικονικής, μιας άκυρης δημοκρατίας, όπου υπάρχουν τα δικαιώματα αλλά δεν υπάρχει ουσία. Έτσι ο κόσμος δεν αλλάζει, δεν πάει μπροστά, δεν εξελίσσεται.

(…) Η δημοκρατία είναι ταυτισμένη με την αξιοκρατία και η ακύρωσή της με την μετριοκρατία. Η μετριοκρατία μέσα σε μια κοινωνία επιφέρει ως φυσική εξέλιξη την καταστροφή. Οι ίδιοι οι μετριοκράτες επιζητούν κάποια στιγμή την καταστροφή, αφού γνωρίζουν μυχίως ότι, όντες στείροι ιδεών, δεν μπορούν να κατακτήσουν μια θέση στην Ιστορία ως δημιουργοί και προσπαθούν να πάρουν μια θέση σε αυτήν τουλάχιστον ως καταστροφείς.

(…) Στη σημερινή Ελλάδα υπάρχουν μόνο κάποιες νησίδες, κάποιοι άνθρωποι που προσπαθούν, απομονωμένοι, βαλλόμενοι πανταχόθεν, περιθωριοποιημένοι σε καθεστώς διωγμού ή σε μια κατάσταση μόνιμης εσωτερικής εξορίας, αλλά η επικρατούσα δυναμική δεν είναι δυναμική αριστείας, είναι ακριβώς το αντίθετο.

Η Ελλάδα χρειάζεται όραμα και όχι ηγέτες.

(…) Κρατάω την ελπίδα ότι η Ελλάδα δεν θα ανήκει σε αυτές τις κοινωνίες που θα σβήσουν, αλλά δεν μπορώ και να το αποκλείσω. Μπορεί σε πενήντα χρόνια να μην υπάρχει η Ελλάδα ως χώρα, είναι μια πιθανή εξέλιξη και θα έλεγα ότι είναι μια αρκετά πιθανή εξέλιξη».

(από την ομιλία του πρ. καθηγητή Ιατρικής στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων, νυν καθηγητή του Πανεπιστημίου Stanford-ΗΠΑ και κορυφαίου ερευνητή στη «μετα-έρευνα», Γιάννη Ιωαννίδη, με θέμα «Αξιοκρατία vs Μετριοκρατία», στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, 26-09-2015)

* * *
Με αυτούσια τα λόγια των ανωτέρω συμπατριωτών μας, ενός της «σκοτεινής» ημεδαπής και του άλλου της «φωτεινής» Διασποράς, θα διανθίσω την επετειακή πανηγυρική ομιλία μου που κλήθηκα από επίσημο κρατικό φορέα να εκφωνήσω ενώπιον πολλών και σημαντικών συμπολιτών μας. Στο κείμενο της ομιλίας μου θα προσθέσω δύο ακόμη στοιχεία που απεικονίζουν την εδραιωμένη εικόνα των συμμάχων και εταίρων μας έναντι ημών, των σύγχρονων κατοίκων της αιματοβαμμένης αυτής γης. «Η ελληνική αντιπροσωπεία διαπραγμάτευσης δεν είχε καμία στρατηγική, ενεργούσε αποσπασματικά…» και «οι Έλληνες είναι ένας πανάρχαιος λαός με αξεπέραστο πολιτισμό αλλά η σημερινή Ελλάδα δεν είναι κράτος…». Θα συμπεριλάβω όλα τα προαναφερόμενα στην ομιλία μου, διότι θεωρώ ότι η επέτειος της 28ης Οκτωβρίου από επέτειος μνήμης της ανδρείας των προγόνων και του μεγαλείου της λευτεριάς εξελίχθηκε σε επέτειο ταπεινωμένων επαιτών των επιγόνων τους.

Όχι μην πανικοβάλλεστε, ουδείς με προσκάλεσε να εκφωνήσω τον πανηγυρικό της ημέρας• απλώς φαντάζομαι τη σκηνή, αφού τελώ υπό αυστηρή τιμωρία που ΕΣΥ φίλε αποδέκτη του παρόντος μηνύματος μου επέβαλες. Μια ιδιώνυμη τιμωρία, αυτή της άγνοιας. Αγνόησες την παράκλησή μου να συμβάλεις κριτικά στις «Προεκλογικές σκέψεις» που σου κοινοποίησα υπό τη μορφή ηλεκτρονικού μηνύματος, στο οποίο εξηγούσα πως μια αποχή ενός ποσοστού γύρω στο 80% θα άλλαζε άρδην το πολιτικό σκηνικό στη χώρα μας και, συνακόλουθα, την τύχη της. Έστω να μου υποδείξεις την αδυναμία των επιχειρημάτων μου ή ακόμη και την υπεροψία της σκέψης μου. Με τον τρόπο αυτό, συνέβαλες όχι μόνο στην ασφαλή συνέχεια του πολιτικού συστήματος, που νυχθημερόν βρίζεις αλλά δεν πολεμάς, αλλά και στην επιτάχυνση αποδόμησης της χώρας με την καταστροφή των παραγωγικών της δομών και την όξυνση της κρίσης χρέους, αφού έτσι επιτάσσει ο ευρωπαϊκός καταμερισμός εργασίας, και την μετατροπή της στο διηνεκές σε χώρα χαμηλού κόστους και διαρκούς λιτότητας.

Οι σειρήνες του ευρωπαϊσμού, της κυρίαρχης ιδεολογίας που επιβλήθηκε άνωθεν, σε έχουν δελεάσει χωρίς να αναρωτηθείς ότι η ιδεολογία αυτή εξυπηρετεί τους δανειστές, για να αντιμετωπίσουν την ανάδυση στην παγκόσμια σκηνή των χωρών χαμηλού κόστους και ιδιαίτερα της Κίνας. Εξ ου και η μανιώδης επιμονή τους για την κινεζοποίηση των εργασιακών σχέσεων στα πρότυπα των χωρών των Βαλκανίων και του πρώην ανατολικού μπλοκ, που εδώ και μια εικοσαετία οι ίδιες δυνάμεις έχουν επιβάλει.

Τόλμησες να διαμαρτυρηθείς μόνο κατά το 45,72 του εκατοστού, που αντιστοιχεί στο ποσοστό της αποχής των εκλογών του περασμένου Σεπτεμβρίου. Το πρωτοφανές για τα ελληνικά δεδομένα ποσοστό αποχής που, μαζί με τα άκυρα και τα λευκά πλησιάζουν σε πραγματικούς αριθμούς το 35% του εκλογικού σώματος (αφαιρώντας από τους εκλογικούς καταλόγους τους αποβιώσαντες, τους μεταναστεύσαντες κ.ο.κ.), δεν απονομιμοποιεί το πολιτικό σύστημα. Παρόλα αυτά, το ποσοστό αυτό πανικόβαλε το σύστημα της ολιγαρχικής δημοκρατίας• απόδειξη τούτου είναι ότι οι εκφραστές και οι συνοδοιπόροι τους δεν το συζητούν, ούτε καν το αναφέρουν. Και τούτο, διότι έχουν πλήρη συνείδηση ότι και με αυτή τη χλιαρή διαμαρτυρία σου το κομματικό κατεστημένο νανοποιήθηκε. Ιδού η απεικόνισή του σε ποσοστά επί του συνόλου του εκλογικού σώματος και όχι επί του συνόλου του πληθυσμού, που τα ποσοστά θα ήταν ακόμη πιο μικρά:

ΣΥΡΙΖΑ: 19,1%
ΝΔ: 15,4
ΧΑ: 3,8
ΠΑΣΟΚ: 3,5
ΚΚΕ: 3,2
ΠΟΤΑΜΙ: 2,0
ΑΝΕΛ: 2,0
ΕΝΩΣΗ ΚΕΝΤΡΩΝ: 1,9
ΛΟΙΠΟΙ

Διαισθάνομαι τη δυσφορία σου για τα γραφόμενά μου, την αντίθεσή σου και την επιλογή της απαξιωτικής αγνόησης. Η αγνόησή σου δεν με κιοτεύει. Απεναντίας με γεμίζει δύναμη, καθότι ακολουθώ την εμπειρική συμβουλή του Γκάντι:

Πρώτα σε αγνοούν
Μετά σε κοροϊδεύουν
Μετά σε πολεμούν
Και μετά νικάς

Έχω πλήρη συναίσθηση του αποτελέσματος: η «νίκη» θα είναι επί των ερειπίων της Ελλάδας. Ευελπιστώ και προσεύχομαι η στιγμή αυτή να μην είναι εκτός των χρονικών ορίων που προσδιόρισε ο καθηγητής Ιωαννίδης. Ειδάλλως, η πατρίδα μας θα καταστεί απλό ιστορικό ανάγνωσμα στα σχολικά εγχειρίδια των μελλοντικών γενεών ως ένας γεωγραφικός χώρος που κάποτε υπήρξε έθνος-κράτος.
(Ακολουθεί αρθρογράφημά μου για την Ελλάδα που τρεμοσβήνει)

Η Ελλάδα με…πληγώνει!
Επιτέλους, επιτεύχθηκε η πολυπόθητη ομόνοια. Αλλά μόνο ως προς τη διαπίστωση της βαθειάς κρίσης που διέρχεται η χώρα μας. Δυστυχώς, την κρίση τη θεωρούμε οικονομική και αδιαφορούμε για τα βαθύτερα αίτιά της. Θα επιχειρήσω να την περιγράψω, ιχνογραφώντας απλές εικόνες της καθημερινότητάς μας. Ακολουθείστε με, λοιπόν, στις φετινές εξορμήσεις μου από το κλεινόν άστυ.

Τον περασμένο Μάρτιο, επ΄ ευκαιρία ενός συνεδρίου της γυναίκας μου, επισκεφθήκαμε οικογενειακώς την ορεινή Αρκαδία. Εκμεταλλευτήκαμε τη χρονική συγκυρία, παραμονές της Εθνικής Εορτής, για να επισκεφτούν οι ανήλικες κορούλες μου το Λιμποβίσι, τη γενέτειρα του εθνικού μας ήρωα, Θεόδωρου Κολοκοτρώνη. Δυστυχώς, την εκπλήρωση αυτής της επιθυμίας μας δεν την επέτρεψε το κράτος, διότι δεν μερίμνησε να εκχιονίσει το δρόμο και, ως εκ τούτου, η πρόσβαση ήταν αδύνατη για όσους δεν διέθεταν όχημα 4χ4. Το θεώρησα προσβολή και απαξίωση προς τους Ήρωες, καθώς και αποκορύφωση υποκρισίας των ντόπιων αξιωματούχων. Και τούτο, διότι απεδείχθη ότι οι ανούσιοι υμνητικοί πανηγυρικοί λόγοι, οι επίσημες δοξολογίες, οι παρελάσεις και οι τιμητικές δεξιώσεις των επισήμων αποτελούν μια σκηνοθετημένη ατραξιόν, έτσι για το θεαθήναι και επειδή είθισται. Στην πράξη οι λόγοι ακυρώνονται. Διαμαρτυρήθηκα στα Γραφεία του περιφερειάρχη και του αντιπεριφερειάρχη Αρκαδίας αλλά ήταν σε…συσκέψεις και, παρά την υπόσχεση, απαξίωσαν να επικοινωνήσουν μαζί μου.

Τον Ιούλιο και πάλι στην Πελοπόννησο, στη Σκαφιδιά Ηλείας, για δεύτερη συνεχή χρονιά, με αφορμή κάποιο συνέδριο. Και στις δύο, αντικρίσαμε το ίδιο αξιοθέατο: βουνά τα σκουπίδια εκατέρωθεν του οδικού δικτύου και εντός της αστικής περιοχής. Το θέαμα εντυπωσιακό, φαντασμαγορικό, λόγω της πολυχρωμίας των πλαστικών που ίπταντο στο απλό φύσημα του ανέμου και τα τετράποδα να απολαμβάνουν λουκούλια γεύματα. Το κράτος προκλητικά αδιάφορο, με τους αδιάφορους αξιωματούχους του. Η δημοτική αρχή είχε πάψει να τα συλλέγει για μήνες, η Δικαστική και η Υγειονομική το ατένιζε αμέριμνα, ο Δικηγορικός Σύλλογος και οι ενεργοί πολίτες… έσβησαν τις μηχανές. Και πάλι ξεκινήσαμε για ένα άλλο προσκύνημα: στην Ολυμπία. Καθ΄ όλη τη διαδρομή μας συνόδευε το υπερθέαμα των σωρευμένων σκουπιδιών, η γενικευμένη ακαλαισθησία, η απωθητική εμπορευματοποίηση και η ακαταστασία του ιερού χώρου. Μετά την εμπειρία της Αρκαδίας, απέφυγα κάθε σκέψη διαμαρτυρίας.

Τον Αύγουστο, οι καθιερωμένες διακοπές. Διανυκτερεύσαμε στη Λάρισα και την άλλη μέρα το πρωί έζησα μοναδική εμπειρία, μιάμιση ώρα αναμονής στο υποκατάστημα της Πειραιώς, στον περιφερειακό της πόλης. Κοσμοσυρροή, παιδάκια να κείνται στο πάτωμα, ηλικιωμένοι να τρικλίζουν και αδύναμοι να σταθούν όρθιοι. Απέναντι από τα ταμεία, μόλις δύο καρέκλες για τους πελάτες. Κάποιοι πήραμε την πρωτοβουλία και καθίσαμε στις καρέκλες τριών γραφείων που ήταν κενά από αδειούχους υπαλλήλους. Μετ΄ ολίγον καταφθάνει ένας γραβατωμένος κύριος από το βάθος της αίθουσας και με διατακτικό ύφος μας ανακοινώνει: ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ. Μάταια προσπαθούσαμε να επιχειρηματολογήσουμε για την έλλειψη αλληλεγγύης της Τράπεζας προς τον συνάνθρωπο πρώτα και κατόπιν πελάτη της, τη στιγμή που αρκετές καρέκλες μπροστά από γραφεία ήταν κενές και απλώς έμειναν έτσι ως ντεκόρ, για να αναδεικνύουν την σπουδαιότητα των γραβατωμένων πίσω από αυτά. Αυτός επέμενε να απαντά μονολεκτικά: «Α-πα-γο-ρεύ-εται». Ο κύριος Διευθυντής παρέμεινε αμέτοχος, απομονωμένος σε ένα τεράστιο γυάλινο Γραφείο στο πατάρι της αίθουσας με πανοραμική θέα προς το ημιλιπόθυμο κοινό. Αναλογίστηκα, πως η εμπειρία αυτή αποτελεί πρόβα τζενεράλε προσαρμογής του πολίτη στη λογική του άρτι συμφωνηθέντος Γ΄ Μνημονίου και ήμουν έτοιμος να τους ευχαριστήσω για την προθέρμανσή μου στα νέα δεδομένα.

Ο προορισμός μας ήταν το οικογενειακό κτίσμα στο Νέο Παντελεήμονα Πιερίας. Μια χαρακτηριστική τουριστική περιοχή της «ευρωπαϊκής» Ελλάδας: Άναρχη δόμηση, ανύπαρκτη πεζοδρόμηση, παντελής έλλειψη κάδων και δοχείων απορριμμάτων, κατακλυσμός διαφημιστικών πινακίδων και στην παραλία, που μεταβλήθηκε σε απέραντο τασάκι αποτσίγαρων και χώρος επίδειξης των αόρατων μαγιό των κυριών, κυριαρχεί η φιγούρα του Mitsios του λουκουματζή με το λογότυπο στο μπλουζάκι του; Sex 6%, relax 4%, love 90%. Στον κεντρικό δρόμο το μόνιμο κυκλοφοριακό κομφούζιο με τον πεζό να ελίσσεται σαν το φίδι μεταξύ των κινούμενων και σταθμευμένων τροχοφόρων. Άκρως επικίνδυνη και η διαδρομή προς τον γειτονικό κοσμικό Πλαταμώνα, παρότι διαθέτει μοναδικού φυσικού κάλλους εναλλακτική, που θα την καθιστούσε “must” σε όλους τους ταξιδιωτικούς οδηγούς. Ομιλώ για την παλαιά παράλια σιδηροδρομική γραμμή, εγκαταλειμμένη σήμερα, ανοικτός σκουπιδότοπος, προσβάσιμος μόνο στους νεαρούς, οι οποίοι με τη βοήθεια των κινητών διέρχονται το σκοτεινό τούνελ, για να συντομεύσουν κατά το ήμισυ τη διαδρομή Ν. Παντελεήμονα-Πλαταμώνα.

Αφήσαμε, για μια ημερήσια εξόρμηση, τον πολύβουο παράλιο χώρο και πήραμε το δρόμο που οδηγεί στην ηρεμία και τη μαγεία του Ολύμπου. Ακολουθήσαμε την ονειρική διαδρομή Νέος και Παλαιός Παντελεήμονας με προορισμό την Λαρισαϊκή Καλλιπεύκη. Προσεγγίζοντας τον κοσμικό Π. Παντελεήμονα οι πινακίδες προς Καλλιπεύκη εξαφανίζονται και η μοναδική στον κόμβο του χωριού έχει σβηστεί, ώστε να αποτραπεί κάθε σκέψη του επίδοξου ταξιδευτή να επισκεφτεί τη δυνάμει ανταγωνιστική Καλλιπεύκη. Ωστόσο, χρησιμοποιώντας ως πυξίδα το αισθητήριό μας ακολουθήσαμε τον παραμελημένο δρόμο προς Καλλιπεύκη, που υπέστη σημαντικές φθορές από τη μαζική διέλευση των φορτηγών, κατά το χρονικό διάστημα που τα Τέμπη παρέμειναν κλειστά για τις αναγκαίες εργασίες διάνοιξης των σηράγγων.

Η Καλλιπεύκη παραμένει μια συνεσταλμένη πανύψηλη καλλονή, ύψους 1.050 μ., η οποία αρνείται να επιδείξει τα κάλλη της. Στα πόδια της κείται νωχελικά η ορεινή λεκάνη, ένα τεχνητό δημιούργημα και προϊόν αποξήρανσης της φυσικής λίμνης που κοσμούσε για αιώνες την περιοχή και της προσέφερε αφθονία ψαριών. Η αποκατάσταση της φυσικής τάξης προσκρούει στην κρατική ατολμία με κόστος τη στέρηση ενός ακόμη εθνικού κεφαλαίου, ενός φυσικού και οικονομικού πνεύμονα.

Αποχαιρετήσαμε την Καλλιπεύκη με τα λόγια του ταβερνιάρη και πρ. προέδρου της να ηχούν στα αυτιά μας. Το χωριό, μετά τον Δεκαπενταύγουστο νεκρώνει. Εξάρσεις αφίξεων επισκεπτών ελάχιστες κατά τη διάρκεια του έτους. Και πάλι αδυνατούμε να τους εξυπηρετήσουμε, γιατί θα πρέπει να μαντέψουμε τον αριθμό και τον χρονισμό των αφίξεών τους, ώστε να δηλώσουμε την ολιγόωρη απασχόληση κάποιου βοηθού στις αρμόδιες Υπηρεσίες της Λάρισας, για να μην αντιμετωπίσουμε την αυστηρότητα του νόμου.

Επόμενος σταθμός του καλοκαιρινού οδοιπορικού, το πατρογονικό χωριό, στην ημιορεινή Καρδίτσα. Φθάσαμε στο κλειστό σπίτι, όπου μας περίμενε ένα αδέσποτο σκυλάκι, ένα αναπάντεχο δώρο για τα παιδιά, που το περιποιήθηκαν δεόντως. Μάταια, το περιμέναμε και την επόμενη μέρα, διότι είχε πέσει θύμα της δολοφονικής καραμπίνας ενός συγχωριανού, ο οποίος πήρε το νόμο στα χέρια του, για να αντιμετωπίσει το πραγματικό πρόβλημα των εγκαταλειμμένων τετράποδων, ελλείψει απουσίας κρατικής μέριμνας.

Επιστρέψαμε στο κλεινόν άστυ με έντονη την εικόνα της Ελλάδας ως ενός απέραντου σκουπιδότοπου, μιας ακαλαίσθητης οικιστικά χώρας που βρίσκεται σε ένα ονειρικό τοπίο με θεσπέσιο κλίμα. Η μόνη ευχάριστη εξαίρεση, οι υποδειγματικοί σε τάξη και καλαισθησία εκκλησιαστικοί και μοναστηριακοί χώροι. Επιτέλους, οι διοικούντες ας αναζητήσουν αδαπάνως την τεχνογνωσία τής καθαριότητας και καλαισθησίας από τους ιερωμένους, για να νοικοκυρέψουν τους χώρους αρμοδιότητάς τους. Αλλά μέχρι να υλοποιηθεί αυτή η πρόταση, η εντύπωση που κυριαρχεί παραμένει αδιαμφισβήτητη. Η αδυναμία διατήρησης της δημόσιας καθαριότητας και απαλλαγής από την εικόνα των αδέσποτων ακόμη και από το κέντρο της Αθήνας –την πλατεία Συντάγματος- είναι αδυναμία του κράτους, που αποκαλύπτεται σε κάθε πτυχή δημόσιας δραστηριότητας: από την άμυνα και την προστασία της προγονικής κληρονομιάς και ιστορικής μνήμης μέχρι τη διαπραγμάτευση του μνημονίου και την αντιμετώπιση της εξ Ανατολών μεταναστευτικής εισβολής. Και η πανθομολογούμενη κρατική αδυναμία έχει την απλή εξήγησή της: «διαγράφηκε» η Νέμεσις, γι΄ αυτό και απωλέσθη η πειθαρχία – στην οικογένεια, στο σχολείο, στη Διοίκηση.

Μετά από αυτές τις εμπειρίες, σκέφτηκα να χαλαρώσω. Πήρα την οικογένεια για σουβλάκι σε ταβερνίτσα της Π. Φώκαιας, προς Σούνιο. Μετ΄ ολίγον, καταφθάνει πολυμερής παρέα στο διπλανό τραπέζι και μια καθωσπρέπει κυρία καταλαμβάνει τη θέση στην κορυφή των ενωμένων τραπεζιών με τα νώτα της σχεδόν κολλητά με τη δική μας πλευρά. Σκέτη…καπνοδόχος, με τα τσιγάρα σε αλληλοδιαδοχή ακόμη και την ώρα που απολάμβανε το ψημένο κρεατικό της, αδιαφορώντας για τον καπνό που λιβάνιζε το τραπέζι μας με τα δύο ανήλικα παιδάκια, λόγω της φοράς του ανέμου.

Επιστρέψαμε στη βάση μας, όπου μας περίμενε ένα δυσάρεστο αλλά τόσο συνηθισμένο νέο. Το σοβαρότατο ατύχημα ενός εικοσιτριάχρονου, συγγενούς συγκατοίκου, τα ξημερώματα. Λίγο το ποτό, λίγο ο ενθουσιασμός της ταχύτητας, λίγο η καθιέρωση της νεανικής διασκέδασης μετά τα μεσάνυκτα, το φαινόμενο έχει πολλαπλασιαστεί στη νιοστί. Πρόκειται, για ανελέητο, ακήρυκτο εμφύλιο πόλεμο με νεκρούς και ακόμη περισσότερους τραυματίες. Και γι΄ αυτό το κρίσιμο ζήτημα επικρατεί νεκρική σιγή και παρατηρείται κρατική αδράνεια• σκέτη απογοήτευση. Η χώρα μας έχει μια από τις χειρότερες οδικές σημάνσεις –σβησμένες με γκράφιτι πινακίδες, φθαρμένες πινακίδες, άσχετες πινακίδες- και τους πιο ανασφαλείς δρόμους με τη βλάστηση να κρύβει την ορατότητα σε επικίνδυνες στροφές, μεταξύ των άλλων. Κατά τα άλλα, οι αστυνομικοί καιροφυλακτούν με τα «ταχύμετρα» στα χέρια, ωσάν να κυνηγούν μπεκάτσες, στα πιο ασφαλή σημεία των εθνικών οδών, για να φιλοδωρήσουν τον φορολογούμενο με πρόσθετα βάρη. Η δε φυσική και πολιτική ηγεσία τους περιορίζεται σε ανακοινώσεις των απωλειών του εμφυλίου αντί να σαρώνουν τους χώρους διασκέδασης των νέων με ενημερωτικά φυλλάδια και παραινέσεις, για να τους ταρακουνήσουν και να τους ευαισθητοποιήσουν για τους κινδύνους της ασφάλτου.

Εν κατακλείδι, θα ήθελα να σας καλωσορίσω στο βασίλειο της εξατομικευμένης κοινωνίας, του ωχαδερφισμού και του μικροσυμφέροντος, της παντελούς έλλειψης τοπικού ή εθνικού οράματος, του κράτους μπαμπούλα που θυμάται τον πολίτη για να τον φορολογήσει και για να τον καλέσει για στράτευση. Στην Ελλάδα που, όπου και να βρεθώ με…πληγώνει!
ΥΓ. Τα γεγονότα που αναφέρονται δεν είναι φανταστικά. Το γεγονός ότι δεν αποτελούν αντικείμενο δημόσιας συζήτησης, εσωκομματικής ζύμωσης, προγραμματικής προτεραιότητας και κριτήριο των ψηφοφόρων για την επιλογή κομμάτων και υποψηφίων, αποδεικνύουν περίτρανα την καταληκτική διαπίστωσή μας.

This entry was posted in Χωρίς κατηγορία. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s