ΚΑΙ ΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΕΧΟΥΝ ΛΟΓΟ Σ’ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΤΟΠΟ…

του Αρχιμ. π. Κων/νου Ραμιώτη, πτυχ. Θεολογίας,  πτυχ. Νομικής,  πρ.Δικηγόρου, πρ.Δικαστή

Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ είναι εκ φύσεως κοινωνικός και θρησκευτικός.

Η Θρησκεία είναι κοινωνικός και θείος θεσμός.

Το Κράτος είναι θεσμός.

Οι θεσμοί είναι η νομιμοποίηση των ανθρώπινων αναγκών.

Κάποιοι μπορεί να θεωρούν ότι στη χώρα μας η Ορθόδοξη Χριστιανική Εκκλησία είναι «μη νομιμοποιημένη» πηγή εξουσίας, με αποτέλεσμα να στρέφονται εναντίον της. Εχουν λάθος.

Από την άλλη, κανείς δεν περίμενε, έπειτα από τις προηγηθείσες κρίσεις Κράτους-Εκκλησίας, το θέμα να προκύψει εκ νέου, από μία αριστερή κυβέρνηση.

Τα όποια θρησκευτικά ζητήματα έχουν λυθεί αμετάκλητα και με την απόφαση του Δικαστηρίου των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και έχουν απαντηθεί από την ιστορική πορεία της χώρας μας και το Σύνταγμά μας.

Ταυτόχρονα, η ίδια η πείρα το επιβεβαιώνει ότι σήμερα, όπως και παλαιότερα, ο δήθεν χωρισμός από την Πολιτεία χρησιμοποιείται με τρόπο απειλητικό προς την Εκκλησία.

ΙΣΤΟΡΙΚΑ, ΕΙΝΑΙ ΓΝΩΣΤΟ ότι η πρόταση χωρισμού Εκκλησίας και Πολιτείας μορφοποιήθηκε σταδιακά μετά την προτεσταντική μεταρρύθμιση του 16ου αιώνα στις Δυτικές Κοινωνίες.

Η πολιτική θεωρία οραματίστηκε ένα κράτος χωρίς θρησκεία, μια κοινωνία χωρίς Θεό και έναν πολίτη χωρίς θρησκευτική πίστη.

Η Γαλλική Επανάσταση (1789) προέβαλε το όραμα αυτό, ενώ η αθεϊστική ιδεολογία του Μαρξισμού-Λενινισμού αξίωσε την παγκόσμια επικράτησή του, με τα γνωστά σε όλους αποτελέσματα.

Η πολιτική, συνεπώς, θεωρία απέρριψε την παραδοσιακή διαλεκτική για δύο παράλληλες και ισότιμες εξουσίες (πολιτική και εκκλησιαστική), που είχαν μεν κοινή θεία προέλευση, αλλά και διακριτούς ρόλους.

Η πολιτική θεωρία δεν ήταν πρόθυμη να αναγνωρίσει την παραδοσιακή θέση της Εκκλησίας ως φορέα αυτοτελούς εξουσίας και όχι φυσικά κρατικής ή δημόσιας. Από την άλλη, η Εκκλησία εμμένει στην παραπάνω διαλεκτική, υπερασπίζεται την αυτοτέλεια της δικής της πνευματικής εξουσίας για τη λειτουργία του εκκλησιαστικού σώματος, εφόσον η πηγή προέλευσής της είναι θεία και όχι η ίδια με της Πολιτείας, που η πολιτική θεωρία την ανάγει στον λαό. Η διαφορετική αυτή θεωρητική προσέγγιση στις προϋποθέσεις των σχέσεών τους προκάλεσε σύγχυση, ιδίως στις προτεσταντικές χώρες της Δύσης.

ΣΤΗΝ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗ, όμως, Ορθόδοξη Εκκλησία, τα πράγματα λειτούργησαν διαφορετικά. Πράγματι, στην ελληνική βυζαντινή πραγματικότητα, η έννοια της φυλετικής καταγωγής, χωρίς να έχει χαθεί τελείως, δεν δημιουργούσε ιδιαίτερη συνείδηση, διότι η πολιτειακή ιδέα και συνείδηση ήταν η Ορθοδοξία, η οποία έγινε πανενωτικός «σύνδεσμος» όλων των Ρωμαίων ορθοδόξων.

Ετσι, στο Βυζάντιο, ο τρόπος σχέσεων Εκκλησίας-Πολιτείας ήταν ο της ομοταξίας ή συναλληλίας.

Με το ισχύον Σύνταγμα του 1975 και τις αναθεωρήσεις του καθιερώθηκε ως προς την Εκκλησία το παραπάνω σύστημα (ομοταξίας ή συναλληλίας), το οποίο συμβιβάζεται προς τη συνταγματική ελευθερία του θρησκεύεσθαι και προς φιλελεύθερες ρυθμίσεις για όλες τις γνωστές θρησκείες στη χώρα. Η επιστήμη του Δικαίου, μέσω των κορυφαίων καθηγητών, Αρι­στόβουλου Μάνεση και Κων/νου Βαβούσκου, με γνωμοδότησή τους, αποφαίνεται ακριβώς το ίδιο.

ΜΕ ΤΟΝ ΚΑΤΑΣΤΑΤΙΚΟ ΧΑΡΤΗ της Εκκλησίας (ν. 590/77) ρητώς το σύστημα της συναλληλίας καθορίζεται και ερμηνεύονται από τον νομοθέτη οι διατάξεις 3 και 13 του Συντάγματος. Ετσι διατυπώνεται ότι η Εκκλησία «συνεργάζεται» μετά της Πολιτείας σε κοινού ενδιαφέροντος θέματα. Από το σύστημα της συναλληλίας, δη­λαδή του αμοιβαίου σεβασμού και της ισοτιμίας, ουδέποτε απομακρύνθηκε η Εκκλησία, παρά τις παρεμβάσεις της Πολιτείας.

Επιπλέον, ουδέποτε αποδεικνύεται από την ιστορική πορεία της χώρας ότι η Εκκλησία υπήρξε εμπόδιο προς την πρόοδο. Ούτε άσκησε ούτε ασκεί ούτε θέλει να ασκήσει δημόσια εξου­σία. Οι ρόλοι τους είναι διακριτοί. Τη διάκριση αυτή έκανε ήδη από το 1864 ο καθηγητής Ν. I. Σαρίπολος, πληρεξούσιος στη συνέλευση για το Σύνταγμα τότε, ο οποίος λέγει ότι δεν μπορεί να προκύψει σύγκρουση των δύο θεσμών, διότι οι ρόλοι διακρίνονται.

Το σύστημα της συναλληλίας είναι στην ουσία σύστημα χωρισμού, αφού οι δύο θεσμοί έχουν τα ίδια μέλη, τον ίδιο λαό από κοινού. Υπάρχει χωριστή διοίκηση της Εκκλησίας και χωριστή έννομη τάξη. Δηλαδή, εκκλησιαστική κανονικότητα και πολιτειακή νομιμότητα.

Υπό τον «δήθεν νέο χωρισμό», για τον οποίο συζητάμε, επιδιώκεται ένας «κρυφός διωγμός» της Εκκλησίας, αφού επιδιώκεται αυτή να γίνει ιδιωτικό σωματείο.

ΚΑΤΑΧΩΡΟΥΜΕ ΤΙΣ ΚΑΤΩΘΙ επιστημονικές γνώμες του καθηγητού Δημ. Τσάτσου, που επι­σημαίνει: «Ο απόλυτος, όμως, χωρισμός, δεν διασφαλίζει πάντοτε ούτε την κρατική ουδετε­ρότητα ούτε τη συνακόλουθη θρησκευτική ελευ­θερία». Οπως σωστά επισημαίνει ο Κ.Hesse, τόσο η θρησκευτική ουδετερότητα του Κράτους όσο και η συνακόλουθη θρησκευτική ελευθερία δεν επιτυγχάνονται με έναν στεγνό χωρισμό Κράτους-Εκκλησίας. Οι ίδιοι άνθρωποι είναι μέλη μιας Εκκλησίας ή απλώς μιας πίστης και ταυτόχρονα πολίτες της έννομης τάξης, υπόκεινται δηλαδή τόσο στη νομιμότητα όσο και στην κανονικότητα.

Τέλος, ακόμη και οι Κοινωνικές Επιστήμες αποδέχονται σήμερα τη θεωρία του φονξιονα­λισμού, δηλαδή της συλλειτουργίας των κοινω­νικών θεσμών, τους οποίους θεωρούν νομιμο­ποίηση των ανθρώπινων αναγκών. Υπό όλο αυτό το πρίσμα, λοιπόν, της συλλειτουργίας και της συναίνεσης των θεσμών, δεν μπορεί σήμερα να γίνεται λόγος για κάποιο δήθεν «χωρισμό».

Και οι χριστιανοί Ελληνες πολίτες έχουν λόγο για την πορεία αυτού του τόπου.

Εφημερίδα Συντακτών, 21/10/2015 σελ. 13

Βασίλειος Τσιαβαλιάρης από την Πιαλεία Τρικάλων- Ο πρώτος νεκρός τού Ελληνο-ιταλικού Πολέμου

ΤΙΜΗ ΣΤΟΥΣ ΗΡΩΕΣ

Ο στρατιώτης Τσιαβαλιάρης Βασίλειος του Ιωάννη, του 51ου Συντάγματος Πεζικού, από την Πιαλεία Τρικάλων, που υπηρετούσε ως σκοπευτής πολυβόλου στο απόσπασμα Πίνδου, έπεσε την 5η πρωινή της 28ης Οκτωβρίου 1940 στο 21ο φυλάκιο στο ύψωμα Γκόλιο.

Μάς το υπενθύμισε ο Χατζάρας, εδώ: http://deltio11.blogspot.gr/2015/10/blog-post_330.html

Έπεσε την 5η πρωινή της 28ης Οκτωβρίου του 1940 σε προκεχωρημένο φυλάκιο (21ο φυλάκιο Πίνδου, 51ο σύνταγμα) στα ελληνοαλβανικά σύνορα που σύμφωνα με μαρτυρίες είχε πάει εθελοντικά. Κάθε χρόνο στην ιδιαίτερη πατρίδα του την Πιαλεία Τρικάλων γίνονται εκδηλώσεις μνήμης προς τιμήν του. Σε κεντρικό σημείο του χωριού βρίσκεται ανδριάντας του ήρωα.

———————————————————

Ο Βασίλειος Τσιαβαλιάρης από την Πιαλεία Τρικάλων υπηρετούσε ως σκοπευτής πολυβόλου στο 51ο Σύνταγμα Πεζικού και η θέση του ήταν στο 21ο φυλάκιο της ελληνο-αλβανικής μεθορίου.
Η ώρα είναι 5.00 τα ξημερώματα της 28ης Οκτωβρίου. Οι Ιταλοί αρχίζουν τη ρίψη όλμων και θραύσμα ενός όλμου τραυματίζει θανάσιμα τον Τσιαβαλιάρη.
Η Ελλάδα θρηνεί τον πρώτο νεκρό της, καμαρώνει τον πρώτο ήρωά της.
Μάλιστα, τα τελευταία χρόνια στο χωριό, απ” όπου καταγόταν ο Βασίλειος Τσιαβαλιάρης, πραγματοποιούνται εορταστικές εκδηλώσεις προς τιμήν του. Οι στρατευμένοι του Νομού Τρικάλων κατά την περίοδο του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, επισημαίνει ο κ. Παπαβασιλείου, βρέθηκαν από την πρώτη στιγμή στο μέτωπο των επιχειρήσεων και πολέμησαν με απαράμιλλο ηρωισμό, όπως και όλοι οι Έλληνες, προσφέροντας αρκετοί και τη ζωή τους για την υπεράσπιση της πατρίδας.
Η μελέτη, όμως, όλων των στοιχείων και ιδιαίτερα των σχεδιαγραμμάτων δείχνει ότι το 21ο φυλάκιο του 51ου ΣΠ ήταν επί της γραμμής των ελληνοαλβανικών συνόρων και δέχθηκε τις πρώτες πρωινές ώρες την επίθεση της κύριας δύναμης των Ιταλών.
Σύμφωνα με προφορικές μαρτυρίες συμπολεμιστών του (νεκρών σήμερα) από το Φανάρι Καρδίτσας και από το Γοργογύρι Τρικάλων, ο στρατιώτης Τσιαβαλιάρης Βασίλειος του Ιωάννη έπεσε την 5η πρωινή της 28ης Οκτωβρίου μόλις εξήλθε από το φυλάκιο (ύψωμα Γκόλιο). Διάχυτη είναι η πληροφορία στην Πιαλεία, στους ανθρώπους που έζησαν την περίοδο εκείνη, ότι ο Τσιαβαλιάρης Βασίλειος έπεσε στις 28-10-1940 «νυχτούλα, χαραή, μόλις πήγαινε να φέξει» και αρκετοί πολεμιστές του 1940-1944 βεβαιώνουν ακόμα και σήμερα το γεγονός αυτό.
Ειδικότερα, σημειώνει ο κ. Παπαβασιλείου ο συγχωριανός του, λοχίας τότε, Γιαννιός Χρήστος του Αποστόλου, γεννηθείς το 1910, που υπηρετούσε κι αυτός στην ίδια μονάδα (51ο Σ.Π.) θυμάται: «Ο Βασίλης Τσιαβαλιάρης χτυπήθηκε νυχτούλα, στις πέντε το πρωί, στο 21ο φυλάκιο από έκρηξη βλήματος -μάλλον όλμος ήταν- πάνω από το μάτι. Προσπάθησαν να τον φέρουν οι στρατιώτες του φυλακίου παραπίσω. Έφτασε ένας και μου είπε: πάει ο χωριανός σου. Εγώ τον έκλαψα πρώτος. Ήταν παλικάρι. Πήγε ο παπάς και τον διάβασε». 

Πηγή: asxetos

ΠΟΥ ΟΧΙ;

Δυστυχώς, ο μόνος λόγος πού αγνοούμε ή απαξιώνουμε τις εθνικές επετείους, δεν είναι πώς είμαστε εμείς κυνικοί ή πώς επειδή κατάντησαν ευκαιρία για εκμετάλλευση και δεκαρικούς λόγους από κάποιους, εμείς απαξιούμε.
Δεν έχουμε τόση ευγένεια και λεπτότητα.

Ο μόνος λόγος είναι πώς ελεγχόμαστε και κρινόμαστε, σχεδόν τρομάζουμε από τις μεγάλες πράξεις, γιατί φτάσαμε στην έσχατη μικρότητα.

Η ΕΠΕΤΕΙΟΣ ΤΗΣ ΕΠΑΙΤΕΙΑΣ, Ω ΥΠΑΙΤΙΟΙ ΕΠΑΙΤΕΣ !

Δρ Γεώργιος Μούρτος
Επίτιμος Καθηγητής Στρατηγικής & Διεθνών Σχέσεων, Παν. Plymouth Βρετανίας

«Ο ελληνικός λαός είναι ένας λαός εσωτερικώς κατεστραμμένος, που όλη του η άλλοτε, χαμένη σ΄ ένα χαμένο παρελθόν δημιουργικότητα επιδίδεται πλέον αποκλειστικά και μόνο σε καταστροφές. Είναι ένας λαός καταστροφικός, ένας λαός καταστροφέας που, ως τέτοιος, αντιστρέφει διαστροφικά τον λόγο υπάρξεως κάθε λαού: την κατοχύρωση της συνέχειάς του. Αυτός ο λαός όχι μόνο δεν κατοχυρώνει τη συνέχειά του αλλά προκαλεί ο ίδιος, με την αδίστακτη βαρβαρότητά του και την αυτάρεσκη ανεπάρκειά του, τη μη συνέχειά του, την οριστική διακοπή της συνέχειάς του, την ιστορική παύση του, τον ολοκληρωτικό τερματισμό του μέσα σε ένα τοπίο από ανθρώπινα ερείπια.

(…) Ο λαός είναι ο πρωταγωνιστής της σημερινής τραγωδίας, η γενεσιουργός αιτία μόνο συμφορών, διαφθοράς και ύβρεως, είναι σήμερα το υποκείμενο και συγχρόνως το αντικείμενο του ολέθρου –από δήμος έγινε δήμιος του εαυτού του και άλλων. Οι ηγέτες του έχουν δευτερεύουσα σημασία, πρώτον διότι προέρχονται από αυτόν και δεν υφίστανται χωρίς αυτόν, δεύτερον διότι αυτός ο ίδιος, κυρίως όταν τον εξαπατούν και τον εμπαίζουν με τα σκουπίδια των υποσχέσεών τους, εκχωρεί σ΄ αυτούς την εξουσία με την οποία εν συνεχεία τον χειραγωγούν, δείχνοντάς του αυτό που αισθάνονται γι΄ αυτόν: περιφρόνηση, προκειμένου να τον κρατούν παντοιοτρόπως αιχμάλωτο της δικής τους αρχομανίας».
(από το άρθρο του συγγραφέα Δημήτρη Δημητριάδη, “Το βδέλυγμα”, LIFO, 01-10-2015)

* * *
«Η αναξιοκρατία και η έκπτωση αριστείας «πληγώνουν» την Ελλάδα.

(…) Νομίζω ότι ζούμε σε εποχή σκοταδισμού. Έχουμε ακόμη δημοκρατία, δηλαδή μπορούμε να ασκούμε τα εκλογικά δικαιώματά μας, αλλά παρατηρώ ότι οι επικρατούσες δομές εξακολουθούν να είναι ασφαλείς στη φαυλότητά τους και ίσως είναι και πολύ ενδιαφέρον το ότι καταφέρνει να υπάρχει ακόμη αυτή η δημοκρατία. Μοιάζει σχεδόν ειρωνικό.

Σκοπός της δημοκρατίας είναι να αναδεικνύει την αριστεία, η οποία με τη σειρά της υπερασπίζεται τη δημοκρατία. Ζούμε σε μια μορφή εικονικής, μιας άκυρης δημοκρατίας, όπου υπάρχουν τα δικαιώματα αλλά δεν υπάρχει ουσία. Έτσι ο κόσμος δεν αλλάζει, δεν πάει μπροστά, δεν εξελίσσεται. Συνέχεια

Προτροπή: Σήμερα, 28η Οκτωβρίου, μετά την παρέλαση ….

Πάρτε τα παιδιά σας και πηγαίνετε σ’ ένα μοναστήρι, σ’ ένα εξωκκλήσι στην εξοχή, ανάψτε ένα κεράκι, κάντε ευλαβικά τον σταυρό σας, αναπνεύστε, ξελαχανιάστε, αναπαυθείτε, πέστε δυο λόγια εγκάρδια με τους δικούς σας ανθρώπους.