Ο Άρης Βελουχιώτης κάνει Εσπερινό με τη Γερόντισσα Ευπραξία στην Ιερά Μονή Καλάμου Αττικής

«Ευχόμενος από μέσης καρδιάς ο Πανάγαθος Θεός ημών Κύριος Ιησούς Χριστός να ευλογήσει έτσι ώστε το κείμενο που ακολουθεί να γίνει αιτία συνεκτική για το έθνος. Σας προτείνω να το αναγνώσετε με προσοχή και δυνατή προοπτική απόφαση υψίστης εθνικής συνοχής».

Γέρων Νεκτάριος Μοναχός

Αγιορείτης

Ηγουμένη στην Ιερά Μονή Καλάμου

Βρισκόμαστε γύρω στο 1930. Η Γερόντισσα Ευπραξία, αφού εγκατέλειψε, κάτω από τις συνθήκες που προαναφέραμε, τη μετάνοιά της για να βρεθεί όπου την οδηγήσει ο Θεός, βρίσκεται ηγουμένη στην Ιερά Μονή του Καλάμου με μερικές υποτακτικές. Πριν πάει η ίδια στη Μονή αυτή οι βοσκοί της περιοχής καταπατούσαν τα χωράφια και τους χώρους της Μονής. Η Γερόντισσα ζήτησε από αυτούς να απομακρυνθούν και όπως ήταν φυσικό αντέδρασαν και μίλησαν άσχημα στη Γερόντισσα και κάποια ένας από αυτούς ήλθε στη Μονή οπλισμένος θέλοντας να τη σκοτώσει. Σήκωσε το όπλο και τη σημάδεψε, την ώρα που εκείνη προσευχόταν στον καλό Θεό να τη σώσει. Πριν όμως προλάβει να πατήσει τη σκανδάλη παρέλυσε το χέρι του, το όπλο έπεσε καταγής και ο βοσκός γύρισε στο χωριό και στο σπίτι του παράλυτος. Την άλλη μέρα ήλθε μαζί με την οικογένειά του και πολλούς χωριανούς στο Μοναστήρι και ζητούσε από τη Γερόντισσα να τον συγχωρήσει γι’ αυτό που πήγε να κάνει και να παρακαλέσει το Θεό να τον κάνει πάλι καλά. Έτσι και έγινε. Αυτή ως ανεξίκακη παρακάλεσε το Θεό να κάνει καλά το βοσκό, τον παρ’ ολίγον δολοφόνο της. Πράγματι σε λίγο, το παράλυτο χέρι επανήλθε στην πρότερα κατάσταση. Όλοι απορούσαν για τη δύναμη της προσευχής αυτής της Γερόντισσας.

Ακολούθησε ο πόλεμος του ’40. Δύσκολα χρόνια, γεμάτα φόβο και πείνα. Οι υποτακτικές της γερόντισσας Ευπραξίας άρχισαν να γκρινιάζουν και να της λένε ότι θα φύγουν από το Μοναστήρι να πάνε στον κόσμο να βρούνε τροφή. Εκείνη τις παρακαλούσε να μη φύγουνε και συγχρόνως τις νουθετούσε να έχουν πίστη στην πρόνοια του Θεού. Τις έλεγε ότι δυνατός είναι ο Θεός να τις θρέψει. Αυτές όμως μπρος στο φάσμα της πείνας ολιγοπίστησαν και αποφάσισαν να φύγουνε από το Μοναστήρι για να μην πεθάνουν της πείνας.

Έτσι και έγινε, εντός ολίγου εγκατέλειψαν την Μονή. Η Γερόντισσα προσευχόταν για αυτές με πολύ θέρμη καθώς δεν γνώριζε ούτε που θα πήγαιναν. Πολύ αργότερα έμαθε ότι όλες πέθαναν από την πείνα, ενώ η ίδια παραμένοντας στο Μοναστήρι και ελπίζοντας απόλυτα στην πρόνοια του Θεού επέζησε.

Έκλαψε το χαμό τους, αλλά ο άνθρωπος είναι ελεύθερος να διαλέξει τι θα κάνει στη ζωή του.

Πέρασαν ένα-ένα τα χρόνια της κατοχής και την κατοχή διαδέχθηκε ο εμφύλιος.

Μια ημέρα, έτσι όπως ήταν μόνη στο μοναστήρι, είδε να έρχονται οι στρατιώτες. Δεξιοί, του Ζέρβα. Του υποδέχθηκε. Εκείνοι ζήτησαν να φάνε και να κοιμηθούν στο Μοναστήρι και η Γερόντισσα δεν αρνήθηκε. Τους παρέθεσε τράπεζα με ό,τι είχε και τους έβαλε να κοιμηθούν. Την επόμενη ημέρα αφού την ευχαρίστησαν έφυγαν. Το απόγευμα κατέφθασαν οι αριστεροί, ο Άρης Βελουχιώτης με την ομάδα του.

 
Άρης Βελουχιώτης 1905-1945,
στέλεχος του ΚΚΕ και ηγέτης του ΕΛΑΣ

Ο Άρης της λέγει:

– Γερόντισσα έχουμε πληροφορίες ότι φιλοξένησες τους Δεξιούς.

– Ναι παιδί μου, του απαντά η Γερόντισσα.

– Το παραδέχεσαι λοιπόν;

– Ναι παιδί μου, έφαγαν και κοιμήθηκαν να ξεκουραστούν το βράδυ που μας πέρασε.

– Και πού είναι λοιπόν, από πού έφυγαν, προς τα πού πήγαν, ρώτησε ο Άρης Βελουχιώτης.

– Από ‘δω σήμερα το πρωί.

– Και πού πήγαν;

– Αυτό δεν το ξέρω παιδί μου.

– Θα μας φιλοξενήσεις και μας γερόντισσα, όπως έκανες με τους άλλους;

– Βεβαίως παιδί μου. Για μένα, όλοι είσαστε παιδιά του Θεού και εγώ σας αισθάνομαι αδελφούς μου. Δεν μου αρέσει αυτό που γίνεται. Άδικα χύνεται αδελφικό αίμα, ο Θεός να μας ελεήσει.

Η συμπεριφορά της Γερόντισσας τον εντυπωσίασε. Θαύμασε την ειλικρίνειά της, την ευθύτητα, τη φιλοξενία και την αφοβία της. Της λέγει λοιπόν:

Άκου Γερόντισσα και εγώ πιστεύω στο Θεό και ξέρω από Ακολουθίες της Εκκλησίας. Πάμε μαζί στην Εκκλησία να κάνουμε τον Εσπερινό.

Πράγματι οι δυο τους, ο Άρης και η Γερόντισσα, έκαναν Εσπερινό με ακροατές τους στρατιώτες του Άρη. Έμειναν εκεί, έφαγαν, ξεκουράστηκαν, κοιμήθηκαν και το πρωί εγκατέλειψαν τη Μονή, αφού ευχαρίστησε θερμά ο Άρης και φεύγοντας της είπε:

– Γερόντισσα, ζήτησέ μου κάτι να κάνω για σένα. Έχω εξουσία.

Τότε η Γερόντισσα του είπε:

– Δεν έχω ανάγκη από τίποτε. Για όλα με φροντίζει ο Κύριος, μόνο εάν θες πες αυτούς τους βοσκούς να μην ξαναπατήσουν τα χωράφια και τους χώρους της Μονής.

Της το υποσχέθηκε με όλη του την καρδιά και έκτοτε, ουδεμία ενόχληση είχε από τους κατοίκους της περιοχής.

Από το βιβλίο «Γερόντισσα Ευπραξία, Βίος και Πολιτεία Οικογένειας Μπρούλη», συγγραφέας Μοναχή Θεοφιλία, σελ.48-51, Α’ έκδοση Ιανουάριος 2015, Ιερά Μονή Αγίου Μηνά, Περιχώρα-Δράμα 

http://geron-nektarios-o-agioritis.blogspot.gr/2015/05/blog-post_27.html

Ἐπιστολή Γέροντος Ἐφραίμ Φιλοθεΐτου

Πεφιλημένα μου παιδάκια καί τρισευλογημένα ἀπό

τόν Οὐράνιο Πατέρα τῶν φώτων, τόν Δημιουργόν καί Σωτῆρα μας.
Σᾶς παρακαλῶ γιά τήν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ μας,
μή χάνετε τό θάρρος καί τήν ζῶσα ἐλπίδα ἀπό τόν Ἰησοῦ μας.

 
Οἱ πειρασμοί, οἱ θλίψεις, τά ἀγκάθια καί οἱ τρίβολοι
τῶν δαιμονικῶν λογισμῶν δέν θά παύσουν νά μᾶς ἀγκυλώνουν.
Ὅλα αὐτά δέν εἶναι ξένα καί ἀφύσικα ἀπ᾿ τήν κατά Θεόν ζωή.
Εἶναι ἀναπόφευκτα. Ὁπότε, νά τό καταλάβουμε καλά πώς
μ᾿ αὐτά θά ζήσουμε καί διά αὐτῶν θά σωθοῦμε.
«Ἔξελε τούς πειρασμούς καί οὐδείς ὁ σωζόμενος».
Ἄν δέν ἔχουμε πειρασμούς δέν εἴμεθα φυσιολογικοί ἄνθρωποι
τῆς ἐν Χριστῷ ζωῆς.
 
Σᾶς ἱκετεύω μή δειλιάζετε, μόνον βάζετε τό στῆθος μπροστά σας καί προχωτᾶτε.
Ὁ Χριστός μας εἶναι μαζί μας.
Προπορεύεται μέ τό πανάγιον παράδειγμά Του.
Μελετᾶτε τούς δικούς Του πειρασμούς.
Θεός ἦτο καί ἡ ζωή Του στή γῆ τῶν βασανιστηρίων Του
ἦτο ἕνα σκέτο μαρτύριο μεσ᾿ στό αἷμα.
Ἡμεῖς ὅμως, σάν ἄνθρωποι τιποτένοι καί μηδενικά,
ἔχουμε ὁ κάθε ἕνας μας καί ἕνα εἶδος μαρτύριο.
Ἔ! μ᾿ αὐτό θά γίνουμε μαθηταί Του.
Μ᾿ αὐτό σάν σταυρός, θά συσταυρωθοῦμε καί θά
συνδοξασθοῦμε στήν αἰώνια μακαριότητα τοῦ Οὐρανοῦ.
Μακάριος ὅποιος σηκώσει ἔστω κι᾿ αὐτόν τόν ἐλάχιστο σταυρό Του.
Μεγάλη δόξα τόν περιμένει μέ τούς πρώτους ἀγωνιστάς τοῦ Εὐαγγελίου.
Λοιπόν τεκνία μου, κρατᾶτε γερά τό φοβερό ὅπλον τοῦ Χριστοῦ μας.
Προχωρᾶτε γενναῖα φωνάζοντας τό γλυκύτατον Ὄνομα τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ μας,
καί τῆς Παναχράντου Μητρός Του τήν Παναγία Μας, καί ἡ νίκη τῆς φτωχῆς ψυχῆς μας θἆναι βεβαία.
Μέ ἀνύστακτες εὐχούλες καί πατρική στοργή σᾶς χαιρετῶ.
 
Ὁπατέρας σας
Ἐφραίμ

http://panta-en-sofia.blogspot.gr/2011/01/blog-post_26.html

Γέροντας Σωφρόνιος του Έσσεξ – Η γραμμή του τηλεφώνου να είναι ανοικτή πάντα προς τον Θεό

i-kathimerini-zoi11

Γέροντας Σωφρόνιος του Έσσεξ (1896 – 1993).

-Κάθε φορά που είχα να κάνω κάτι  και που έπρεπε να μην σφάλω με την απόφαση που θα έπαιρνα, ήθελα πάντα να έχω την ευχή του Γέροντα. Γι’αυτό μερικές φορές ήταν συχνά τα τηλεφωνήματα.

Ένα βράδυ σε ένα τηλεφώνημα δεν μου είπε τίποτα, παρά αναφερόταν με έντονο τρόπο στην αγάπη και την πρόνοια του Θεού. Μου είπε αρκετές φορές την φράση: «Υπάρχει πρόνοια, υπάρχει πρόνοια», μη φοβάσαι- να χαίρεσαι. Να έχεις την πρόνοια του Θεού ως μία ομπρέλα και να είσαι από κάτω.

Ήταν πολύ συγκινητικά όλα αυτά που έλεγε, τα λόγια του ήταν σαφή με αργό καθαρό ρυθμό. Στο τέλος μου είπε:

-Ξέρεις τώρα μιλάμε με το τηλέφωνο- έτσι να μιλάς με τον Θεό, σαν να σηκώνεις το τηλέφωνο και να του λες ότι θέλεις απ’ευθείας. Να έχεις πάντα ανοικτή γραμμή, μη σπάσεις ποτέ το καλώδιο αυτό.

Όλα στη ζωή μας ήθελε να τα προσανατολίζει έτσι, ώστε να έχουν πάντοτε σχέση με τον Θεό. Και πάλι μου έβαλε στην καρδιά μου το νόημα και την βασική ουσία της Προσευχής.

*της Δήμητρας Δ. Δαβίτη: «Αναμνήσεις από τον ΓΕΡΟΝΤΑ ΣΩΦΡΟΝΙΟ ΤΟΥ ΕΣΣΕΞ» (Εκδόσεις Άθως – Ε΄ΕΚΔΟΣΗ)

Ο όσιος πατήρ ημών Ιωάννης ο Ρώσος ο νέος ομολογητής (27 Μαΐου)


῾Ο ὅσιος ᾽Ιωάννης γεννήθηκε σέ ἕνα χωριό τῆς λεγομένης Μικρᾶς Ρωσίας, ἀπό γονεῖς εὐλαβεῖς καί ὀρθοδόξους, ὅταν βασίλευε στήν Ρωσία ὁ Μέγας Πέτρος, κατά τό ἔτος 1690 μ.Χ. Ἦταν στρατιώτης κατά τόν πόλεμο πού ἔκανε ὁ τολμηρός αὐτός τσάρος ἐναντίον τῆς Τουρκίας (τό 1711), στόν ὁποῖο ὅμως ὁ μέγας ἡγεμόνας στάθηκε ἄτυχος καί κινδύνεψε μάλιστα νά θανατωθεῖ καί ὁ ἴδιος ἀπό τούς Τούρκους. ῾Ο ᾽Ιωάννης πιάστηκε αἰχμάλωτος ἀπό τούς Τάταρους, μαζί μέ χιλιάδες Ρώσους, καί οἱ Τάταροι τόν πούλησαν σέ ἕναν ᾽Οθωμανό ἀξιωματικό ῞Ιππαρχο, πού καταγόταν ἀπό τό Προκόπι τῆς Μικρᾶς ᾽Ασίας (κοντά στήν Καισάρεια τῆς Καππαδοκίας). ῾Ο ἀγᾶς τόν πῆρε μαζί του στό χωριό του, ἐνῶ ἡ Τουρκία γέμισε ἀπό ἀμέτρητο πλῆθος δούλων Ρώσων, οἱ περισσότεροι ἀπό τούς ὁποίους μή ἀντέχοντας τά βάσανα ἀρνήθηκαν τήν πίστη τοῦ Χριστοῦ καί ἔγιναν Μουσουλμάνοι.

῾Ο ᾽Ιωάννης ὅμως ἦταν ἀπό παιδί ἀναθρεμμένος ῾ἐν παιδείᾳ καί νουθεσίᾳ Κυρίου᾽ καί ἀγαποῦσε πολύ τόν Θεό καί τήν θρησκεία τῶν πατέρων του. Γι᾽ αὐτό, ἔχοντας τήν σοφία πού δίνει ὁ Θεός σ᾽ αὐτούς πού Τόν ἀγαποῦν, ἔκανε ὑπομονή στήν δουλεία καί τήν κακομεταχείριση τοῦ ἀφεντικοῦ του καί στίς ὕβρεις καί τά πειράγματα τῶν ᾽Οθωμανῶν, οἱ ὁποῖοι τόν φώναζαν ῾κιαφίρη᾽, δηλαδή ἄπιστο, φανερώνοντάς του τήν περιφρόνηση καί τήν ἀπέχθειά τους. Σημειωτέον ὅτι τό Προκόπι ἦταν στρατόπεδο τῶν χριστιανομάχων Γενιτσάρων καί ὁ ᾽Ιωάννης ἦταν τό βδέλυγμά τους, διότι στόν κύριό του καί σέ ὅσους τόν παρακινοῦσαν νά ἀρνηθεῖ τήν θρησκεία του, ἀποκρινόταν μέ σθεναρή γνώμη ὅτι προτιμοῦσε νά πεθάνει, παρά νά πέσει σέ τέτοια φοβερή ἁμαρτία. Στόν ἀγᾶ μάλιστα εἶπε: ῾῎Αν μέ ἀφήσεις ἐλεύθερο στήν θρησκεία μου, θά εἶμαι πολύ πρόθυμος στίς διαταγές σου. ῎Αν ὅμως μέ πιέσεις νά ἀλλαξοπιστήσω, γνώριζε ὅτι σοῦ παραδίδω τό κεφάλι μου παρά τήν πίστη μου. Χριστιανός γεννήθηκα καί χριστιανός θά πεθάνω᾽.

῾Ο Θεός βλέποντας τήν πίστη του καί ἀκούγοντας τήν ὁμολογία του μαλάκωσε τήν σκληρή καρδιά τοῦ κυρίου του, ὁ ὁποῖος μέ τόν καιρό τόν συμπάθησε. Σ᾽ αὐτό συνήργησε καί ἡ μεγάλη ταπείνωση πού στόλιζε τόν ᾽Ιωάννη, καθώς καί ἡ πραότητά του. Συνέχεια