Η γεύση του ξυδιού ( Μια ιστορία από την ορθόδοξη εκκλησία της Κένυας ).

Όσο η ψυχή του ανθρώπου στερείται των υλικών αγαθών, τόσο ο Θεός ενισχύει αυτήν και την προετοιμάζει για μια ανάταση πνευματική και ζωή μακαριότητας, ειρήνης και αθωότητας. Ακόμα, βλέπει κανείς, ότι ο αγώνας της ψυχής αυτής είναι μια πνευματική άσκηση κι ας φαίνεται κουρασμένη, ταλαιπωρημένη και δυστυχισμένη. Στο τέλος, μπαίνει σ’ εκείνη την ευφορία της ακατονόμαστης πληθωρικής ταπείνωσης και χαράς ανεκλάλητου.

DSCN0934l

Αξίζει να τονίσουμε ότι το φαγητό, η πολλή τροφή, συνήθως μας κάνει δούλους του σώματός μας –γιατί πιστεύουμε ότι, όσο πιο πολλά κιλά βάζουμε, τόσο πιο ασφαλείς και υγιείς θα αισθανόμαστε. Αλλά αλίμονο! Το αντίθετο συμβαίνει. Θα υποφέρουμε από το πάχος, το οποίο, τελικά, μας κάνει δυσκίνητους, άρρωστους και δυστυχισμένους. Αλλά δυστυχώς είμαστε δούλοι των παθών μας εκ πεποιθήσεως και πείσματος, θεωρώντας πως ο,τι σχετίζεται με το υλικό τμήμα της ύπαρξής μας είναι το σημαντικότερο, το πιο απαραίτητο. Όμως, δεν είναι αυτή η πραγματικότητα. Στερούμαστε της μοναδικής και αναντικατάστατης πνευματικής τροφής που βγαίνει μέσα από τη συμμετοχή μας στα μυστήρια της Εκκλησίας, μέσω των οποίων αγιαζόμαστε και αναγεννιόμαστε. Μόνο αυτή τη στιγμή θα αναβλέψουμε και θα δούμε φως που πηγάζει από τον Κύριο ημών Ιησού Χριστό.

Ζούμε, καθημερινά, εδώ στο χώρο της Ιεραποστολής μας, αληθινές μέρες και αυθεντικές στιγμές από την πρώτη χριστιανική ώρα. Κηρύττουμε το Ευαγγέλιο του Χριστού μας, ιδιαίτερα στις ταπεινές και αθώες ψυχές των μικρών παιδιών. Μέσα από την παιδεία, τη μόρφωση, όπου συναντώνται ακαδημαϊκή γνώση και θρησκεία, διδάσκεται η Ορθόδοξη πίστη.

Στο σχολείο μας, που στεγάζεται στην αυλή της Μητρόπολης, μαζεύονται καθημερινά 450 παιδάκια από φτωχές οικογένειες. Ίσως τα πιο πολλά να μην έχουν γονείς, ή ακόμη να ζούν μόνο με ένα γονιό, κυρίως τη μητέρα τους. Φτωχά πλασματάκια! Θα νόμιζε κανείς και θα το έλεγε χωρίς δεύτερη σκέψη: δυστυχισμένα. Όμως, η δυστυχία τους αυτή κρύβει κάτι πολύτιμο, κρύβει ένα θησαυρό. Βιώνουμε μαζί τους, καθημερινά, τον πόνο τους και προσπαθούμε να τους βοηθήσουμε όσο μπορούμε να τον απαλύνουμε. Ανάμεσά τους ξεχωρίζουν αρκετοί για τη σοβαρότητα, την επιμέλεια και την αφοσίωσή τους στο Χριστό και την Ορθοδοξία. Η ηλικία αυτή είναι το καλύτερο και ασφαλέστερο σημείο αναφοράς.

IMG_0417

Ο Παύλος είναι ένας από αυτούς. Είναι χαρισματικός. Είναι φτωχότατος. Αν τον δείτε, θα νομίζετε ότι είναι διά Χριστόν σαλός, γιατί είναι ντυμένος με κουρέλια και ακατάστατος στην εμφάνισή του. Ζεί με τη μητέρα του, η οποία, για να τον μεγαλώσει, έχει στήσει ένα μικρό λαχανοπωλείο στην άκρη του δρόμου, ακριβώς στην είσοδο της Πατριαρχικής μας Σχολής. Με τον τρόπο αυτό εξασφαλίζει ελάχιστα χρήματα, φυσικά, για την επιβίωσή τους. Εμείς προσφέρουμε δωρεάν σχολείο, πρωινό και μεσημεριανό. Ο μικρός αυτός, εκτός των άλλων προσόντων, είναι πρώτος στην τάξη. Δεν απουσιάζει ποτέ από τις καθημερινές ιερές ακολουθίες, που τελούνται πρωί και βράδυ στο ναό της Αγίας Σοφίας. Έχει μια θαυμάσια λεπτή φωνή –είναι μόνο έντεκα χρονών. Είναι συνήθως στη χορωδία των ιεροσπουδαστών και όλοι μένουν έκθαμβοι, γιατί γνωρίζει άριστα τους ήχους. Είναι πανευτυχής, γιατί φαίνεται να γνωρίζει καλύτερα από εμάς το μυστικό της πραγματικής ευτυχίας.

Μια μέρα, μετά τον εσπερινό, με ακολούθησε στο γραφείο μου. Απανωτές οι ερωτήσεις που είχαν σχέση με τον Χριστό, τους Αποστόλους και, γενικότερα, την Ορθοδοξία. Εκεί, λοιπόν, που συζητούσαμε, τον πρόσεξα ότι προβληματιζόταν με τις απαντήσεις μου. Μού εξήγησε με σοβαρότητα, ότι προγραμματίζει στη ζωή του να γίνει ιερέας και σπουδαίος θεολόγος, γι’ αυτό θέλει να προετοιμαστεί. Η συζήτησή μας συνεχίστηκε και ο νεαρός έδειχνε ικανοποιημένος. Τον προσκάλεσα στην κουζίνα, για να του προσφέρω κάτι να φάει, γιατί κατάλαβα ότι πεινούσε. Πάνω στο τραπέζι, υπήρχαν δύο μπουκαλάκια. Το ένα περιείχε λάδι και το άλλο ξίδι. Ρώτησε, λοιπόν:

—Τι είναι εκείνο στο μπουκάλι;
—Είναι ξύδι, το οποίο χρησιμοποιούμε, για να γίνεται το φαγητό πιο νόστιμο.
—Δεν έχω ξαναδεί στη ζωή μου.
—Εμείς το χρησιμοποιούμε συχνά και για θεραπευτικούς λόγους, αναμειγνύοντάς το με χώμα.

Προβληματισμένος, τότε, είπε:

—Δηλαδή, αν κατάλαβα καλά, αυτό είναι το ξύδι που έδωσαν στον Χριστό, όταν ήταν στο Σταυρό;
—Ακριβώς αυτό.
—Μπορώ να το δοκιμάσω;
—Και φυσικά.

Τότε γέμισα ένα κουταλάκι με ξίδι και το δοκίμασε. Η αντίδρασή του ήταν ολοφάνερη. Δεν του άρεσε η γεύση. Καί σχολίασε το εξής:

Σκέφτηκα ότι θα ήταν καλό να γνωρίζω πως αισθάνθηκε ο Χριστός όταν του το έδωσαν. Ήθελα κι εγώ να δω πόσο δυσκολεύτηκε ο Κύριος εκείνη την τρομερή στιγμή, όταν ήταν στο Σταυρό. Τώρα, κατάλαβα πόσο πόνεσε και υπέφερε.

Ο Κένυας Μακάριος

https://ierapostoli.wordpress.com/2015/05/20/history_orthodox_kenya_1/

This entry was posted in Χωρίς κατηγορία. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s