Η αποστασία προστάδιο της ελεύσεως του Αντιχρίστου

ag-ignatios-brats-paraklitou-2011
Άγιος Ιγνάτιος Μπριαντσιανίνωφ

Ο αντίχριστος θα έλθη στον καιρό του• την εποχή που θα του καθωρίσθη. Θα προηγηθή μια γενική αποστασία. Το μέγιστο μέρος των ανθρώπων θα εγκαταλείψουν την χριστιανική πίστη. Η αποστασία θα είναι το προστάδιο. Θα προετοιμάση τον κόσμο να δεχθή τον αντίχριστο. Και μάλιστα να τον δεχθούν με το δικό του πνεύμα, που τότε θα μπη στην δομή της σκέψης των ανθρώπων. Η αναζήτηση του αντίχριστου θα τους γίνη αναγκαιότητα, γιατί τα συναισθήματα θα συμπίπτουν. Θα διψούν γι’ αυτόν, όπως διψούν σε στιγμές βαθειάς θλίψης για ποτά, που διαφορετικά τα θεωρούν αυτοκτονία. Θα τον επικαλούνται. Η ικεσία σ’ αυτόν, να έλθη, θα αντηχή σε κοινές συνάξεις. Θα εκφράζη επίμονα την αξίωση να έλθη επί τέλους η μεγαλοφυΐα των μεγαλοφυϊών, που θα μπορέση να ανεβάση την τεχνική ανάπτυξη στην ανώτατη δυνατή βαθμίδα της και να φέρη στη γη τέτοια ευπραγία, ώστε ο ουρανός και ο παράδεισος να καταντήσουν πράγματα περιττά! Ο αντίχριστος θα είναι απόλυτα ευθυγραμμισμένος με την γενική ηθική και πνευματική κατεύθυνση των ανθρώπων της εποχής του.

Πηγή: orthodoxfathers.com

ΠΩΣ ΠΡΟΕΚΥΨΕ Η ΠΛΑΝΕΜΕΝΗ ΦΡΑΣΗ «ΠΙΣΤΕΥΕ ΚΑΙ ΜΗ ΕΡΕΥΝΑ»; ΑΝΑΦΕΡΕΤΑΙ ΣΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ Η ΣΕ ΚΑΠΟΙΟ ΑΛΛΟ ΙΕΡΟ ΚΕΙΜΕΝΟ;

Ακούγεται τακτικά, από ανθρώπους, που προφασίζονται ότι γνωρίζουν τα του Νόμου του Θεού: «Το Ευαγγέλιο λέει: πίστευε και μη ερεύνα».

Εάν ρωτήσει κάποιος, σε ποιο σημείο το λέει αυτό το Ευαγγέλιο, δεν γνωρίζουν να απαντήσουν. Αυτά κάνει η άγνοια.

Αλλά απαντούμε ότι δεν υπάρχει τέτοια φράση στο Ευαγγέλιο. Η αντίθετη υπάρχει: «Ερευνάτε τας γραφάς». Η όλη φράση βρίσκεται στο κατά Ιωάννη Ευαγγέλιο, κεφάλαιο πέμπτο, στίχο 39. Έχει δε ως εξής: «Ερευνάτε τας γραφάς, ότι υμείς δοκείτε εν αυταίς ζωήν αιώνιον έχειν∙ και εκείναι εισίν αι μαρτυρούσαι περί εμού». Εξετάζετε, δηλαδή, με προσκόλληση στο εξωτερικό γράμμα τις Ἀγιες Γραφές, διότι νομίζετε ότι με μόνη την ανάγνωση και την εξέταση αυτή θα έχετε ζωή αιώνια. Και εκείνες είναι που μαρτυρούν για Μένα.
Είναι, όπως αντιλαμβάνεται ο καθένας, τα λόγια αυτά του Κυρίου προσταγή.Διότι η Αγία Γραφή μαρτυρεί περί του Χριστού και με αυτή ο Θεός δίδει μαρτυρία περί Αυτού. Πρέπει, λοιπόν, να ερευνά ο κάθε πιστός χριστιανός τις «Γραφές», διότι με την έρευνα θα επιτύχει την αιώνια ζωή. «Και η ζωή αυτή υπάρχει στον Υιό Του και με την ένωση μετά του Υιού Του μεταδίδεται στους πιστούς. Εκείνος, που είναι ενωμένος διά της πίστεως με τον Υιό και έχει Αυτόν ως δικό Του, έχει την αληθινή και αιώνια ζωή». (Α’ Ιω. Ε’ 11-12)
Ο Χριστός, λοιπόν, είναι ο Θησαυρός και πολύτιμος Μαργαρίτης ο κεκρυμμένος στον αγρό. Είναι το ύδωρ το ζων, που υπάρχει στα βαθιά φρέατα των Γραφών.
Η προτροπή του Κυρίου «ερευνάτε τας γραφάς» αναφέρεται και στην υμνολογία της Εκκλησίας μας. Το δοξαστικό της Λιτής στη γιορτή της Υπαπαντής του Κυρίου λέει τα εξής: «Ερευνάτε τις Γραφές, καθώς είπε ο Χριστός ο Θεός μας στα ιερά Ευαγγέλια, διότι σ’ αυτές βρίσκουμε τον Χριστό να γεννάται και να σπαργανούται, να θηλάζει και να γαλουχείται, να δέχεται περιτομή και να βαστάζεται από τον Συμεών∙ όχι κατά δοξασία, ούτε κατά φαντασία, αλλά αληθινά έχει φανερωθεί στον κόσμο∙ προς Αυτόν ας βοήσουμε∙ ο προ αιώνων Θεός, δόξα σοι».
Στην εύλογη απορία, πως προέκυψε η άποψη αυτή – «πίστευε και μη ερεύνα» – ήταν σε χρήση από τους Ιησουίτες. Οι Ιησουίτες – τάγμα μοναχών της δυτικής παπικής εκκλησίας – είχαν τη φράση αυτή, ως αρχή τους. Και έγραψαν φοβερές σελίδες στην ιστορία. Η έννοια της φράσεως αυτής ερμηνεύεται ως εξής: Κλέψε, ατίμασε, εξαπάτησε, πάτησε πάνω σε πτώματα, αρκεί όλα αυτά να τα κάνεις για καλό σκοπό, οπότε δεν συμβαίνει τίποτε.
Αλλά αυτός ο τρόπος σκέψης και δράσης δεν είναι ορθός. Δεν είναι σύμφωνος με την ηθική του Ευαγγελίου. Είναι τελείως ξένος προς αυτό. Συνήθως αυτοί, που το λένε, αποβλέπουν στο να καθησυχάζουν τη συνείδησή τους και να αποφεύγουν τον έλεγχό της. Και όπως γίνεται αντιληπτό, πέφτουν σε θανάσιμο αμάρτημα, ακριβώς, διότι έχουν την ιδέα ότι ξέρουν τα του θείου Νόμου. Αποδεικνύονται όμως πάνω στα πράγματα ότι είναι ξένοι και μακριά από το Θεό.

Πηγή:προσαρμοσμένο απόσπασμα ως απάντηση στο ανωτέρω ερώτημα, από το βιβλίο: «Ο Νόμος του Θεού και ο Άνθρωπος», του μακαριστού Αρχιμ. Καλλιστράτου Ν. Λυράκη, Αθήνα 2000

Ξέρετε γιατί διαβάζουμε τα μαρτύρια των Αγίων;

του πατρός Ανανίου Κουστένη

Ξέρετε γιατί διαβάζουμε τα μαρτύρια των Αγίων;
Για να ιδούμε, τι τραβούν οι Άγιοι.

Κι όταν λέμε τα Μαρτύρια του καθενός, οι Άγιοι χαίρονται, όχι χαίρονται και καμαρώνουν εγωιστικά.

Χαίρονται, ξέρετε γιατί; Έν Κυρίω.
Χαίρονται, που μπόρεσαν, με τη χάρη Του, και Μαρτύρησαν και υπέστησαν δεινά για τ’ Όνομά Του.

Κι όταν τα λέμε, χαίρονται οι Άγιοι. Αγάλλονται και λέν: Δόξα να χεις, Χριστούλη μου, που μας βοήθησες και Μαρτυρήσαμε για τ’ Όνομά Σου, είσαι μεγάλος, είσαι σπουδαίος, είσαι δυνατός!

Γι’ αυτό λέει ο Παύλος ο μέγας: «Ο καυχώμενος, εν Κυρίω καυχάσθω».
Λοιπόν γι’ αυτό τα λέμε εδώ και χαίρονται οι Άγιοι.

Κι όταν θυμιάζομε το εικόνισμά τους, κι όταν βάζομε κεράκι, κι όταν ο,τιδήποτε άλλο κάνομε και τους τιμάμε, τους σκεπτόμεθα και τους επικαλούμεθα, ξέρετε τι χαρά κάνουν; Είναι τ’ αδέλφια μας, που πήγαν στον ουρανό και περιμένουν κι εμάς.

Δεν άνοιξε ο Παράδεισος. Περιμένουν όλοι οι Άγιοι και οι μάρτυρες κι οι ασκηταί και οι υπόλοιποι, περιμένουν εμάς, γιατί; Για να λάβομε όλοι μαζί τον αιώνιο μισθό μας, είναι οικογένεια οι Άγιοι, οικογένεια η Εκκλησία.
Περιμένουν εμάς!

Όπως ένας πατέρας και μάνα, που ‘χουν στείλει τα παιδιά τους στον πόλεμο, και γυρίζουν τα παιδιά, ένα- ένα, περιμένουν να ‘ρθει και το τελευταίο για να κάνουν το συμπόσιο της χαράς και της συναντήσεως και της διασώσεως, έτσι.

Κι όταν έχουμε πόνους, αρρώστειες, δεινά ή «τάς διοκλητιανούς» των ανιάτων νόσους, ας σκεπτόμεθα τους Αγίους.
Ξέρετε τι κάνουν αυτοί τότε; Μας επισκέπτονται.

Σκέπτομαι και επισκέπτομαι, είναι μαζί. Το επί τα συνδέει, και τι; Μας παίρνουν τον πόνο, μας δίνουν υπομονή και μας προσφέρουν δύναμη.

Ένα απόσπασμα από το βιβλίο του πατρός Ανανίου Κουστένη,
«Εαρινό Συναξάρι Α΄»

Παναγιώτης Κακάμπουρας

http://ahdoni.blogspot.gr
http://amfoterodexios.blogspot.gr

Η άσκηση στη ζωή μας …

(Είκοσι κείμενα για την ορθόδοξη πνευματική ζωή βασισμένα στους Ασκητικούς Λόγους του αββά Ισαάκ του Σύρου)

Π Ν Ε Υ Μ Α Τ Ι Κ Ε Σ   Σ Υ Μ Β Ο Υ Λ Ε Σ

* Όποιος γνωρίζει την αρρώστια του βρίσκεται στην αρχή της ταπεινώσεως. Ο Θεός υποφέρει όλες τις ασθένειες των ανθρώπων. Δεν υποφέρει όμως εκείνον που γογγύζει. Αυτός που ευχαριστεί πάντοτε τον Θεό για τ΄αγαθά και τις ευεργεσίες που του χαρίζει, δέχεται τις ευλογίες του Θεού και στην καρδιά του κατοικεί η χάρη Του.

* Όποιος υπερηφανεύεται, παραχωρεί ο Θεός και πέφτει στη βλασφημία. Όποιος κομπάζει για τις αρετές του, πάλι κατά παραχώρηση Θεού πέφτει στην πορνεία. Ο εγωιστής μπορεί να πέσει σε πολλές ακόμη σκοτεινές παγίδες του πονηρού.

* Αυτός που δεν θυμάται και δεν σκέφτεται τον Θεό, κρατάει μίσος κατά του πλησίον. Αντίθετα όποιος θυμάται τον Θεό, δεν μνησικακεί και αγαπάει κάθε άνθρωπο. Όποιος βοηθάει τον αδικούμενο έχει σύμμαχο τον Θεό. Όποιος βοηθάει τον πλησίον, τον βοηθάει ο Θεός. Όποιος κατηγορεί τον αδελφό του, τον αποστρέφεται ο Θεός. Εκείνος που ελεεί τον αδελφό του κρυφά, δείχνει φανερά στον θεό τη δύναμη της αγάπης του. Αυτός που κάνει παρατηρήσεις στον αδελφό του μπροστά στους άλλους, πραγματικά τον εξουθενώνει και τον εμπαίζει. Όποιος ενδιαφέρεται για την ψυχική υγεία του άλλου, φροντίζει πάντοτε να γίνει αυτό με αγάπη. Το ίδιο κάνει και ο Θεός. Δοκιμάζει τον άνθρωπο πάντε με αγάπη, προκειμένου να θεραπευθεί η έμψυχη εικόνα Του. Γιατί δεν παιδεύει τον άνθρωπο για να τον εκδικηθεί για τις αμαρτίες του, αλλά για να τον γιατρέψει.

* Όσο ο άνθρωπος τελειοποιείται στην αρετή, τόσο περισσότερο πλησιάζει τον Θεό και Τον ακολουθεί. Όπως όταν ρίχνει κανείς ξερά ξύλα στη φωτιά, αυτή δύσκολα σβήνει, έτσι κι αυτός που αγαπάει αληθινά τον Θεό, η αγάπη του όλο και αυξάνει, όσο προοδεύει στην αρετή.

Όπως ο έμπορος όταν πουλήσει το εμπόρευμά του θέλει να γυρίσει στο σπίτι του, έτσι και ο χριστιανός, όταν τελειώσει την εργασία του, θέλει ν΄ασχοληθεί με τον Θεό και την ψυχή του. Και όπως ο έμπορος, όταν βρίσκεται στη θάλασσα, φοβάται μήπως έρθει τρικυμία και βυθισθεί η ελπίδα της εργασίας του, έτσι και ο χριστιανός, όσο βρίσκεται στον κόσμο αυτό, φοβάται μήπως έρθει ο χειμώνας των παθών και χάσει τον καρπό του αγώνα του.

Όπως ο ναύτης όταν πλέει στη θάλασσα βλέπει τη θέση των αστεριών και ανάλογα διευθύνει το πλοίο, έτσι και ο χριστιανός με την προσευχή προχωράει στον δρόμο της ζωής του, έως ότου φτάσει στο λιμάνι της αιωνιότητος. Εκεί οι άνθρωποι δεν τρέχουν και δεν εμπορεύονται, όπως στη ζωή αυτή, αλλ΄αναπαύονται στον πλούτο των αρετών που απέκτησαν με τον αγώνα τους εναντίον της αμαρτίας. Μακάριος εκείνος του οποίου η πραμάτεια δεν χάθηκε στη θάλασσα του μάταιου αυτού κόσμου. Μακάριος εκείνος του οποίου το πλοίο δεν βυθίστηκε, αλλ΄αξιώθηκε να φτάσει με χαρά στο αχείμαστο λιμάνι της αιωνιότητος.

* Όποιος θέλει να βρει τον πολύτιμο μαργαρίτη μπαίνει γυμνός στη θάλασσα. Έτσι και ο συνετός άνθρωπος περνά απ΄τη ζωή αυτή χωρίς πολλά χρήματα και περιουσίες, μέχρις ότου βρει τον πολύτιμο μαργαρίτη, που είναι ο Ιησούς Χριστός. Και όταν τον βρει δεν αγαπάει τίποτε άλλο στον κόσμο αυτό.

* Όπως το φίδι σε κάθε κίνδυνο φυλάει το κεφάλι του, έτσι κι ο σοφός χριστιανός, σε κάθε δύσκολη περίπτωση, φυλάει την πίστη του, που αποτελεί το θεμέλιο της ζωής του.

* Όπως το δέντρο, αν δεν πετάξει τα παλιά του φύλλα δεν βγάζει νέα, έτσι κι ο άνθρωπος του Θεού δεν θα έχει καρπό πνευματικό, αν δεν βγάλει από μέσα του τη θύμηση των κακιών και των παθών του.

* Ο άνεμος τρέφει τους καρπούς της γης και η πρόνοια του Θεού τους καρπούς της ψυχής.

* Ο σκύλος όταν γλείφει τη λίμα, ματώνει τη γλώσσα του, πίνει το ίδιο του το αίμα και χωρίς να το αισθάνεται προξενεί βλάβη στον εαυτό του. Έτσι και ο υπερήφανος, αισθάνεται για λίγο γλυκύτητα, αλλά μετά νιώθει τα αποτελέσματα της ψυχικής φθοράς.

* Η κοσμική δόξα μοιάζει σαν την πέτρα που είναι σκεπασμένη από τα νερά μέσα στη θάλασσα, κι έτσι δεν την βλέπει ο κυβερνήτης και χτυπάει πάνω της το πλοίο. Η υπερηφάνεια και η κενοδοξία είναι κρυμμένες και αυτές μέσα στην ψυχή και της προξενούν κακό.

* Μη ζητήσεις ποτέ να καταλάβεις τους λόγους των θείων μυστηρίων, που περιέχονται στις Αγίες Γραφές, χωρίς προηγουμένως να προσευχηθείς θερμά στον Θεό. Το κλειδί που θα καταλάβουμε τα θεία νοήματα είναι η προσευχή.

* Πρέπει να γνωρίζεις ότι χωρίς κόπο σωματικό δεν πλησιάζεται ο Θεός. Όλοι οι Πατέρες κοπίασαν πολύ για να κατοικήσει μέσα τους το Πνεύμα το Άγιο. Μόλις το Άγιο Πνεύμα κατοικήσει στην ψυχή, ο άνθρωπος αποκτάει πραότητα και ειρήνη, και φεύγει κάθε σκέψη ακολασίας. Μη νομίσεις ότι μπορείς με την προσευχή να πλησιάσεις τον Θεό, αν προηγουμένως δεν καθαρίσεις την καρδιά σου από τα πάθη της ατιμίας που τη μολύνουν.

* Όπως το λάδι τρέφει το φως του λυχναριού, έτσι και η ελεημοσύνη τρέφει την ψυχή. Δεν υπάρχει ωραιότερη πράξη μπροστά στα μάτια του Θεού από την αγάπη προς τον συνάνθρωπο. Πόσο γλυκειά είναι η συναναστροφή με πνευματικούς αδελφούς, αν υπάρχει η αγάπη! Αγάπη στον Θεό και στους αδελφούς. Αγάπη στους αδελφούς και στον Θεό. Αυτά είναι δεμένα μαζί και δεν μπορείς να τα ξεχωρίσεις.

* Αυτός που θέλει να τρυγήσει χαρά και καρπό πνευματικό πρέπει να δουλέψει στην προσευχή. Όπως η ψυχή είναι ανώτερη από το σώμα, έτσι και η προσευχή είναι ανώτερη από κάθε άλλη πνευματική εργασία.

* Μεγάλη δύναμη παίρνει κανείς από τις μικρές πνευματικές ασκήσεις, όταν γίνονται τακτικά και σταθερά, όπως ακριβώς οι σταγόνες του απαλού νερού μπορούν να βαθουλώσουν τη σκληρή πέτρα.

* Όταν νεκρωθούν τα πάθη, τότε η ψυχή θερμαίνεται από τη γλυκύτητα της πνευματικής χαρά, και η παρουσία του Θεού στην ψυχή είναι έντονη. Χρειάζεται μεγάλος αγώνας και πολλή υπομονή για να λάβει ο άνθρωπος τη χάρη της παρηγοριάς από τον Θεό. Όταν ο Θεός μπει στην ψυχή του ανθρώπου, τότε τα πάθη υποχωρούν.

* Καταστροφή της ψυχής είναι η αργία και η απραξία. Η χειρότερη κακία είναι η ακηδία. Ακηδία σημαίνει να μη φροντίζουμε για τη σωτηρία της ψυχής μας με την προσευχή, τη νηστεία και τ΄άλλα αγιαστικά μέσα της Εκκλησίας μας. Μην υπολογίσεις το σώμα στην άσκηση της αρετής, γιατί θ΄αντιδράσει οπωσδήποτε. Ο σατανάς κάνει το πάν, ώστε να μας απομακρύνει από τα έργα του Θεού.

* Η πνευματική εργασία απαιτεί προσοχή και ησυχία της καρδιάς. Δεν μπορεί να καθαρισθεί κανείς μόνο με τα καλά που κάνει για τον άλλο. Πρέπει να δουλέψει και μέσα στην ψυχή του, για ν΄απαλλαγεί από τα πάθη της σάρκας και των αισχρών και ρυπαρών λογισμών. Γιατί είναι εύκολο να κάνει κανείς ελεημοσύνη, δύσκολο όμως να κόψει τα πάθη του και τις κακές του συνήθειες. Την ελεημοσύνη τη δέχεται ο Θεός όταν συνοδεύεται από καθαρή καρδιά. Δεν μπορούμε να ενδιαφερθούμε για το πρώτο και να εγκαταλείψουμε το δεύτερο. Αλλιώτικα ξεπέφτουμε στα μάτια του Θεού.

* Στα πνευματικά έργα να προχωράς σιγά-σιγά, γιατί τα μεγάλα και απότομα άλματα είναι επικίνδυνα. Όταν η ψυχή γλυκαθεί από την πνευματική χαρά, αυτό θα την κάνει να προχωρήσει περισσότερο, όπως συμβαίνει μ΄αυτόν που πίνει λίγο κρασί, και αφού του αρέσει, πίνει περισσότερο, έως ότου μεθύσει. Οι θλίψεις και οι στενοχώριες αντιμετωπίζονται με υπομονή και ελπίδα στον Θεό.

* Δεν είναι εύκολο πράγμα να έρθει το Πνεύμα το Άγιο μέσα στην ψυχή μας. Πρέπει προηγουμένως να την καθαρίσουμε από κάθε σαρκικό μολυσμό και να γίνει δοχείο καθαρό. Έτσι θα έρθει να κατοικήσει ο Θεός. Αλλά δεν φτάνει αυτό. Για να πάρουμε το θεϊκό δώρο πρέπει να λυγίσουν πολλές φορές τα γόνατά μας στην προσευχή. Και η προσευχή μας θα πρέπει να συνοδεύεται από την ταπείνωση για να γίνει δεκτή από τον Θεό.

* Να φυλάς τη γλώσσα σου να μη λέει απρόσεκτα και περιττά λόγια. Γιατί από την πολυλογία προέρχεται η αμαρτία. Οι Πατέρες της Εκκλησίας ασκούσαν πολύ τη σιωπή, για να μπορέσουν να πλησιάσουν το Θεό και να ενωθούν μαζί Του. Μόνο όταν προσέχουμε τη γλώσσα, είναι δυνατό να έρθει στην ψυχή μας η κατάνυξη. Ο μακάριος Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος είπε, ότι το καθαρό στόμα καθαρίζει και την καρδιά. Και στην καθαρή καρδιά κατοικεί ο Άγιος Θεός. Αν όμως σε νικήσει η γλώσσα σου, πίστεψέ με, δεν πρόκειται να προκόψεις ποτέ στην αρετή και η ψυχή σου θα είναι άδεια, σαν το στάχυ που δεν έχει καρπό.

* Όταν θέλεις να συμβουλέψεις κάποιον στο καλό, πρώτα να του δείξεις την αγάπη σου και μετά με λεπτότητα και προσοχή να του κάνεις την παρατήρηση, προσέχοντας να μην τον πληγώσεις. Γιατί αυτός θα παρατηρήσει πρώτα την αγάπη που θα του δείξεις, κι ύστερα θα προσέξει την παρατήρηση που θα του κάνεις. Έτσι θα τον ωφελήσεις χωρίς να βλαφτεί η ψυχή του.

* Όσο ο άνθρωπος αποτραβιέται από τα πράγματα του κόσμου τόσο περισσότερο πλησιάζει τον Θεό.

* Να μη λυπάσαι όταν συναντάς στενοχώριες και δυσκολίες στη ζωή σου, γιατί όλ΄αυτά γίνονται κατά παραχώρηση Θεού, για την ψυχική σου ωφέλεια. Ακόμη ούτε τον θάνατο να φοβάσαι. Γιατί βλέποντας ο Θεός την υπομονή σου, θα σε βοηθήσει να φτάσεις στην νίκη, εκεί όπου θ΄απολαύσεις τα αιώνια αγαθά, που ετοίμασε για κείνους που τον αγαπούν αληθινά.

http://www.panagiaxiniada.gr

«Μια επίσκεψη σε έναν Γέροντα (του Τζων Άνονσεν)

Monaxos-Nektarios-Prodromitis-01-692x1024

Μετάφραση: Αναστάσιος Φιλιππίδης

Υπήρχε πληθώρα ευλογιών στο πρόσφατο προσκύνημά μας στην Ευρώπη: αρχαία κτίρια, ακόμη όρθια η ερείπια, νέα και ενδιαφέροντα μέρη και η ανακάλυψη του πλούτου της Ορθόδοξης πίστης, η οποία έχει διαποτίσει το γόνιμο έδαφος των χωρών της Μεσογείου. Ακόμη και μέσα σε αυτές τις άφθονες ευλογίες μπορεί κάποιος να χάση το προσκύνημα μένοντας σε μια κατάσταση ισχυρογνωμοσύνης.

Έχοντας όλα αυτά μπροστά μας, θα μπορούσε κάποιος να πη «πρέπει να ήταν όλα μια απόλαυση και πρέπει να είστε πολύ ευγνώμονες», αλλά δυστυχώς, προς καταστροφή μου, οι επιθυμίες μου δεν αρκούνται μόνο στην αναζήτηση πνευματικών πραγμάτων. Η άποψή μου για ένα «απολαυστικό» προσκύνημα θα περιλάμβανε πιο πολλή ηλιοθεραπεία, και κάπου-κάπου μια επίσκεψη σε μια εκκλησία για επανατροφοδότηση χάριτος. Αν και υπήρχε φροντίδα για τις ανάγκες μας και η διαμονή ήταν παραπάνω από ικανοποιητική, οι συνθήκες του ταξιδιού δεν ήταν της αρεσκείας μου.

Για παράδειγμα, κάθε μέρα επισκεπτόμασταν υπερβολικά πολλά μέρη και υπήρχε πολλή βιασύνη. Η «Γιατί να είμαι στο ίδιο δωμάτιο με αυτόν πάλι; Δεν μετακινείται γρήγορα και δεν μου αρέσει ο τρόπος που χτενίζει τα μαλλιά του». Ευτυχώς παρά τις γκρίνιες μου και την κακή συμπεριφορά μου, έμαθα να κάνω υπομονή και να θυμάμαι ότι πρέπει να κλείσω το εσωτερικό στόμα μου και να επαναστατήσω εναντίον της επανάστασής μου, και ότι εκεί βρίσκεται ο καρπός της ανάπτυξης. Ωστόσο, μια και είχα μια αμυδρή αίσθηση της κατάστασής μου, προσευχόμουν με μικρές προσευχές χωρίς να ξέρω τι να περιμένω.

Σε συνδυασμό με το πρόβλημά μου και την προσευχή ήρθαν οι άγιοι γέροντες. Ο πρώτος που συναντήσαμε και πιθανόν ο πιο διάσημος, ήταν ο Μητροπολίτης Ιερόθεος (Βλάχος) και μόνον η ιδέα του μου έφερνε νευρικότητα. Έχει γράψει βιβλία και είναι ένας διανοούμενος και έχει πάνω του τον αέρα μιας ηλεκτρικής καταιγίδας. Όντως, αφού τηλεμεταφερθήκαμε μέσα από τέσσερις ώρες πνευματικής συζήτησης και μάθησης μαζί του, κατάλαβα ότι η αστραπή του Επισκόπου δεν προερχόταν από ανώτερη διανοητική δύναμη, αλλά περισσότερο από τη σοφία του Θεού.

Ήμουν αρκετά τολμηρός ώστε να του υποβάλω μια ερώτηση. Έχασα το μεγαλύτερο μέρος της απάντησης, καθισμένος στην καρέκλα μου ιδρώνοντας, και αναρωτιόμουν αν μπορούσε να διαβάση τη σκέψη μου. Πάντως έλαβα πολλά. Μου είπε λόγια τα οποία θυμάμαι μέχρι σήμερα. Δεν ήταν καμιά τεράστια αποκάλυψη, ούτε άνοιξαν οι ουρανοί για να μου αποκαλύψουν τα μυστήρια του σύμπαντος, αλλά έπιασα κάποιες νύξεις για αυτό που μου λείπει στην πνευματική ζωή μου.

Όλοι οι γέροντες που συναντήσαμε επαναλάμβαναν ότι πρέπει να αγκαλιάσουμε τα βάσανά μας, να τα ποθούμε, και να τα χρησιμοποιήσουμε ως εργαλείο για να εισέλθουμε σε μεγαλύτερο φωτισμό και αυτογνωσία, έτσι ώστε να καταφέρουμε να είμαστε σε συμφωνία με τον Θεό.

Η φώτιση που έλαβα από τους γέροντες ήταν πολύ καλή, αλλά που είναι η θέληση να δεχθώ τα βάσανα, αν δεν μπορώ να κάνω ούτε τον κανόνα της προσευχής μου χωρίς να παραπονιέμαι;

Για να συμπληρώσω την έλλειψη προσπάθειας από την πλευρά μου, μου δόθηκε ενθάρρυνση από εξωτερικές δυνάμεις. Γονατίζοντας μπροστά από λείψανα, συναντώντας άγιους γέροντες, και, κυρίως, η καθοδήγηση του πνευματικού πατέρα μου άνοιξαν την καρδιά μου για τον ερχομό της χάριτος, ευλογώντας με με μικρές δόσεις της αγάπης του Θεού και μικρές ακτίνες βαθύτερης κατανόησης.

Οι εμπειρίες μου ήταν λίγες και μικρές, αλλά πολύτιμες και μεγάλης αξίας. Το να περπατάω κοπιαστικά μέσα από την δική μου αναίδεια και αγνωμοσύνη και να λαμβάνω μετά ποτήρια νερό στην έρημό μου ήταν πολύ πιο πολύτιμο για μένα μακροχρόνια από ο,τι το ταξίδι της χρονιάς που αφήνει [απλώς] την αίσθηση της καλοπέρασης. Όλοι οι γέροντες, τα λείψανα και οι ιεροί τόποι ήταν τροφή για την ψυχή μου, που μου δόθηκε για να αντέχω και να λαμβάνω.

Η χάρη του Θεού είναι ταπεινή, ενεργεί χωρίς φανφάρες — βρίσκεται στο να κερδίζουμε το βαρετό καθημερινό μας ψωμί, στην υπακοή στις εντολές της συνείδησης, στο να πράττουμε το σωστό χωρίς να το προσέχουμε, χωρίς να επιδιώκουμε να το προσέξουμε η να προσεχθή• χωρίς καν να το σκεφτόμαστε καθόλου, επειδή η θέληση το πράττει από φυσικού της, χωρίς να ζυγίζη τα υπέρ και τα κατά. Αυτό είναι και πάντα ήταν πέρα από τις δυνάμεις μου: έχω σχεδόν πάντα ενεργό συνείδηση του εαυτού μου έτσι, όσο κι αν αυτή η ιδέα μπορεί να φαίνεται προφανής σε έναν Χριστιανό αναγνώστη, σε μένα προκάλεσε τεράστια εντύπωση, όταν την πρωτοσυνάντησα. Αλλά και πάλι, δεν ήταν μια «ιδέα» η μια «έννοια» που το έφερε αυτό στη ζωή μου, ήταν απαραίτητο για μένα να δω αυτή την αρετή ενσαρκωμένη, όπως ήταν στις ζωές αληθινών ανθρώπων με σάρκα και αίμα, ανθρώπων που αγαπούν το Θεό με όλη τους τη δύναμη.

Στη διαδρομή με το φεριμπότ από το Άγιον Όρος στην κυρίως Ελλάδα, συζητούσα με έναν αρχιμανδρίτη ο οποίος γνώριζε τον Γέροντα Παΐσιο τον Νέο του Αγίου Όρους. Ο αρχιμανδρίτης μου είπε ότι όταν ο άγιος έβλεπε το Άκτιστο Φως του Θεού ήταν τόσο απλός που ούτε καν καταλάβαινε τι έβλεπε – με άλλα λόγια, απλώς υπήρχε, ενώ το Φως τον περιτριγύριζε από παντού δέν έλεγε ξεσηκωμένος στον εαυτό του: «βλέπω το Άκτιστο Φως! Αυτό πρέπει να σημαίνη ότι είμαι άγιος!» Ο Γέροντας Παΐσιος, όπως όλοι οι άγιοι, δεν σκεφτόταν τον εαυτό του καθόλου, ήταν πολύ απασχολημένος με το να σκέφτεται τον Θεό.

Αυτή είναι η αληθινή ταπεινοφροσύνη – να σκέφτεσαι συνεχώς τον Θεό και να επιδιώκης να κάνης το θέλημά Του. Γι’ αυτό ο Κύριός μας μπορούσε να λέη με πλήρη ειλικρίνεια «είμαι πράος και ταπεινός στην καρδιά», διότι δεν μετρούσε το κόστος, έπραττε το θέλημα του Πατέρα Του στους Ουρανούς. Ο Χριστός σταυρώθηκε κάνοντας το θέλημα του Θεού, διότι ο κόσμος μισεί αυτούς που τον αγνοούν. Και – προσθέτοντας προσβολή στο τραύμα! – σχεδόν κανείς ποτέ δεν θα προσέξει η θα νοιαστεί που ο κόσμος σε σταυρώνει! Όλα όσα λάμπουν, όλοι αυτοί τους οποίους σέβεσαι και ακολουθείς στη ζωή σου, δεν θα εκτιμήσουν το ότι υποφέρεις για την Αλήθεια, διότι όλα αυτά και όλοι αυτοί δεν γνωρίζουν την Αλήθεια και δεν επιθυμούν να Τον γνωρίσουν. Ο Θεός να με φυλάη, αυτά ίσως είναι όμορφα λόγια, αλλά η σταύρωση της ηδονής της σάρκας, ο θάνατος ως προς τον κόσμο, δεν είναι όμορφο πράγμα. Είναι καλό και ευγενές, είναι σε τελευταία ανάλυση (στ’ αλήθεια! ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ!) το μόνο πράγμα που έχει οποιοδήποτε νόημα, αλλά δεν είναι όμορφο πράγμα.

Όλα αυτά και πολλά ακόμη άρχισα να τα μαθαίνω στο προσκυνηματικό ταξίδι με την Ακαδημία. Είμαι ευγνώμων για τις ευλογίες που έλαβα και προσεύχομαι να είμαι ευγνώμων και για τις ευλογίες που θα έρθουν. Προσεύχομαι τα λόγια μου να μεταφέρουν την Αλήθεια.

Ωστόσο μαθαίνω ότι αυτό δεν είναι πάντοτε εύκολο. Ο παλαιός άνθρωπος πρέπει στ’ αλήθεια να πεθάνη και να ενδυθούμε τον Χριστό – στην πραγματικότητα αυτό είναι κάτι που φοβίζει. Όπως έλεγε ο Mr. Beaver, ένας χαρακτήρας στα Χρονικά της Νάρνια, για τον Aslan, που ήταν τύπος του Χριστού, «Ασφαλής; Φυσικά και δεν είναι ασφαλής – είναι ένα λιοντάρι! Αλλά είναι καλός».–

https://fdathanasiou.wordpress.com

Πρωτοπρεσβύτερος Πέτρος Χιρς. Ένας γενναίος ομολογητής της Ορθόδοξης Πίστεως


Πρωτοπρεσβύτερος Πέτρος Χιρς.

Ένας γενναίος ομολογητής της Ορθόδοξης Πίστεως

Ήταν πολλαπλώς ωφέλιμο το πέρασμα από την πόλη μας, για όσους βεβαίως είχαν την ευκαιρία να τον ακούσουν και δι’ αυτού του τρόπου να επικοινωνήσουν μαζί του, του Πρωτοπρεσβύτερου π. Πέτρου Χιρς. Ο οποίος, προσκεκλημένος του παραρτήματος Τρικάλων της Πανελλήνιας Ένωσης Θεολόγων, μίλησε το περασμένο Σάββατο, στις 7.30 μ.μ., στον Ιερό Ναό Αγίου Αθανασίου Μπάρας Τρικάλων, με θέμα: Οι ετερόδοξοι, η Εκκλησία και εμείς”.

Τον ομιλητή παρουσίασε στους παρευρισκόμενους ο Εφημέριος του Αγ. Αθανασίου και Πρόεδρος του Παραρτήματος Τρικάλων της ΠΕΘ π. Απόστολος Μανώλης. Κατόπιν ο π. Πέτρος Χίρς, που υπηρετεί ως εφημέριος σ’ ένα μικρό χωριό της Ιεράς Μητρόπολης Ιερισσού και Αγίου Όρους, ανέπτυξε με επιτυχία το θέμα, αφού στην αρχή της ομιλίας του αναφέρθηκε στην προσω- πική του εμπειρία της μεταστροφής του στην Ορθόδοξη Πίστη από Αγγλικανός – Προτεστάντης που ήταν, γόνος μάλιστα ιερατικής, αγγλικανικής οικογένειας, που ζούσε στην Αμερική.

Προφανώς αυτό το γεγονός έπαιξε τον πλέον καθοριστικό ρόλο στην ζωή του, αφού πλέον αποτέλεσε την αφορμή να του αποκαλυφθεί το πλήρωμα της μιας Αλήθειας στους κόλπους της μίας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής, Ορθόδοξης, Εκκλησίας, της μόνης όντως Εκκλησίας που υφίσταται, ενώ όλες οι άλλες, κατ’ ευφημισμόν, “εκκλησίες” – Παπικοί, Προτεστάντες κλπ- είναι εκτός αληθείας και γι’ αυτό αιρετικές. Αυτήν την διαπίστωση μπορεί με περισσότερη άνεση να βιώσει ένας πρώην προτεστάντης – αιρετικός και γι’ αυτό ένθερμος τώρα κήρυκας της μόνης σωτήριας, στην Ορθοδοξία, πίστεως, όπως είναι ο π. Πέτρος Χίρς. Οπότε εύκολα πια κατανοείται γιατί ένας συνειδητά προσελθών στην Ορθοδοξία, δια της ελεύθερης μάλιστα συμμετοχής του στο Μυστήριο του Βαπτίσματος δια του οποίου και πραγματώνεται η ένταξή του στο Σώμα της Εκκλησίας, καθίσταται πλέον, τόσο δια των ομιλιών του ανά την Ελλάδα και τον κόσμο, όσο και δια της συγγραφής σχετικών βιβλίων και άρθρων, διαπρύσιος κήρυκας και υπέρμαχος της Ορθόδοξης Εκκλησίας, που σήμερα πλέον δέχεται την ύπουλη επίθεση της παναίρεσης του Οικουμενισμού, στον αγώνα εναντίον του οποίου, μαζί με εκλεκτούς άλλους κληρικούς και θεολόγους, συμμετέχει και ο π. Πέτρος Χιρς. Γιατί αυτός εκτιμά περισσότερο τον θησαυρό της Ορθόδοξης Πίστεως από όλους εμάς που, ενδεχομένως, λέμε ότι είμαστε Ορθόδοξοι, έτσι από συνήθεια, χωρίς βιωματικά να ζούμε την εμπειρία του εκκλησιαστικού γεγονότος. Έχει δε σημασία να τονίσουμε, όπως, εξάλλου, υπο- γράμμισε ο π. Πέτρος Χιρς, ότι η επιχειρούμενη, εδώ και δεκαετίες, προσέγγιση της Ορθόδοξης Εκκλησίας με τις άλλες, τις ετερόδοξες “εκκλησίες”, επ’ ουδενί συντελεί στο να επιτυγχάνεται η μεταστροφή των ετερόδοξων, αφού η τάση του Οικουμενισμού είναι η αποδοχή του άλλου, του εκτός Ορθοδοξίας ανθρώπου, όπως ακριβώς είναι, χωρίς να επισημαίνεται η πλάνη του, η αίρεσή του και γι’ αυτό η αδυναμία επίτευξης της εν Χριστώ σωτηρίας. Έχει συνεπώς σημασία η ζωντανή μαρτυρία της γνήσιας και ανόθευτης Ορθόδοξης Πίστεως, από την πλευρά των Ορθοδόξων, ώστε αυτή να αποτελέσει, εν Αγίω Πνεύματι πάντοτε τον πόλο έλξης των ετεροδόξων στους κόλπους της μιας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας, που είναι και ο αποκλειστικός φορέας της μοναδικής Αλήθειας, την οποία όμως επιχειρεί ο οικουμενισμός να νοθεύσει. Γεγονός που αποτελεί σθεναρή επιδίωξη τόσο του Βατικανού όσο και των λοιπών ετεροδόξων χριστιανικών ομολογιών. Εν κατακλείδι λοιπόν μπορούμε να πούμε ότι ο π. Πέτρος Χίρς είπε τα πράγματα με το όνομά τους, ομολογώντας γενναία και χωρίς φόβο την ορθόδοξη πίστη. Είθε όλοι οι, κατ’ όνομα, Ορθόδοξοι, αφού αποκαλύψουμε εμπειρικά τον μέγιστο θησαυρό που κρατάμε στα χέρια μας, να τον μιμηθούμε, καθιστάμενοι κι εμείς, δια της ζωής μας, ομολογητές της Ορθόδοξης Πίστεως. Που είναι εκ των ων ουκ άνευ για την ανάπλαση και την αναγέννηση του σύμπαντος κόσμου.

Την Κυριακή το πρωί ο π. Πέτρος Χίρς συλλειτούργησε με τον π. Απόστολο Μανώλη στον Ιερό Ναό του Αγίου Αθανασίου, κήρυξε τον λόγο του Θεού ερμηνεύοντας το Ευαγγέλιο της ημέρας και εν συνεχεία, στο Πνευματικό Κέντρο του Ναού, συνέχισε την ομιλία του και το φλογερό κήρυγμά το, απευθυνόμενος στους ενορίτες και σε όσους άλλους προσέτρεξαν να τον ακούσουν και αναλόγως να ωφεληθούν.

Μακάρι, συνεπώς, το πέρασμα του κ. Πέτρου Χίρς από την πόλη μας, να αποτελέσει την αφορμή για έναν εσώτερο προβληματισμό όλων μας, με την προοπτική να επανευαγγελισθούμε στα νάματα της Ορθόδοξης Πίστεως που είναι, βεβαίως, και η προϋπόθεση της εν Χριστώ σωτηρίας του κάθε ανθρώπου.

ΕΝΟΡΙΤΗΣ