Ἅγιοι μάρτυρες σύγχρονοι

Ἅγιοι μάρτυρες σύγχρονοι

Αρχιμ. Δανιήλ Αεράκης

Ἐλάχιστα ἀσχολήθηκαν μαζί τους, καί ἄς ὑπῆρξαν ὄχι ἁπλῶς ἥρωες, ἀλλά σύγ­χρονοι μάρτυρες! Γιά τό νέο, πού χάθηκε στά Ἰωάννινα καί τελικά βρέθηκε νεκρός, ἐπί πολλές μέρες τά Μ.Μ.Ε. μιλοῦσαν, κάνοντάς το πρῶτο θέμα. Καί φυσικά εἶναι σοβαρό τό θέμα, νά χάνεται ἕνας νέος, ἐπειδή οἱ συνομίληκοί του τόν κορόϊδευαν καί «ἔσπα­γαν πλάκα» μαζί του.

Μά τίς ἴδιες σχεδόν μέρες συνέβηκε ἀπείρως πιό συγκλονιστικό γεγονός. Εἴκοσι ἕνας νέοι ἐσφαγιάσθησαν μόνο καί μόνο γιατί ἦσαν χριστιανοί καί δέν θέλησαν ν’ ἀρνηθοῦν τό ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Λίγες γραμμές στίς ἐφημερίδες καί μερικές δη­λώσεις θρησκευτικῶν ἡγετῶν, αὐτό ἦταν ὅλη ἡ δημοσιότητα! Βέβαια ὁ οὐρανός διέθεσε τόν καλύτερο καί αἰώνιο πανηγυρισμό γιά τις ψυχές τῶν νεομαρτύρων.

Ἀντιγράφουμε ἀπό σχετικό ρεπορτάζ (περιοδικό «Παρεμβολή», τεύχος 111):

«Λιβύη, 15 Φεβρουαρίου 2015, μνήμη τοῦ μαρτυρήσαντος Ὀνησίμου ἀποστόλου. Εἴκοσι ἕνας Αἰγύπτιοι, Κόπτες Χριστιανοί, ἀποκεφαλίζονται σέ μία παραλία ἀπό ἰσλαμιστές (τζιχαντιστές). Βιντεοσκοπώντας τήν πρᾶξι τους, στέλνουν, ὅπως δηλώνουν, “αἱματοβαμμένο μήνυμα σέ ὅλες τίς χῶρες τοῦ Σταυροῦ”.

Ἡ κάμερα συλλαμβάνει κάποια χείλη νά λένε τό τελευταῖο τους “Μνήσθητι” στόν Κύριο, γιά τό ὄνομα τοῦ Ὁποίου μαρτυροῦν λίγα λεπτά ἀργότερα. Ἀποκεφαλίζονται ὅλοι! Ὁ φακός αἰχμαλωτίζει τή θάλασσα νά κοκκινίζη ἀπό τό αἷμα. Λίγες μέρες νω­ρίτερα, σαρανταπέντε Χριστιανοί κάηκαν ζωντανοί, γιά τήν πίστι τους, στό δυτικό Ἰράκ ἀπό ἰσλαμιστές…

Ὁ θάνατός τους εἴδησις “στά ψιλά” τῶν ἐφημερίδων ἤ λίγο πρίν ἀπό τό δελτίο καιροῦ στά δελτία εἰδήσεων»…

  • Ἡ Ἐκκλησία, δυό χιλιάδες χρόνια τώρα, συνεχίζει νά γνωρίζη πολλούς μάρτυρες. «Οὗτοι πάντες ἐμαρτυρήθησαν διά τῆς πίστεως» (Ἑβρ. Ια’ 39).
  • Πρόκειται γιά σπουδαίους ἁγίους, πού ὀφείλουμε νά τιμᾶμε, «ὡς σφαγιασθέντας ὥσπερ ἄρνας».
  • ’Εμεῖς στήν Ἑλλάδα, παρ’ ὅλες τίς θρησκευτικές λαμπάδες καί τά προσκυνήματα, συνεχίζουμε νά παίζουμε τό ρόλο τοῦ σφαγέα, τύπου Ἡρώδη. ’Εδῶ σφάζουμε παιδιά· ἀλλοῦ γίνονται πιστοί σφάγια ἱερά. ’Εδῶ «χριστιανοί γονεῖς» σφαγιάζουν τά ἀθῶα ἀρνάκια τους, μέ τό μαχαίρι τῶν ἐκτρώσεων. Ἀλλοῦ ὅμως σφαγιάζονται οἱ χριστιανοί γιά τήν πίστι τους. Ὑπάρχει, ὅπως λέει ἡ Ἀποκάλυψις, «αἷμα ἁγίων καί πάντων τῶν ἐσφαγμένων ἐπί τῆς γῆς» (ιη’ 24).
  • Καί ἄς μή ρωτήση κανείς, ἄν ἦσαν ὀρθόδοξοι οἱ σφαγιασθέντες 21 νέοι χρι­στιανοί. Ἦσαν χριστιανοί Κόπτες. Καί τί μέ τοῦτο; Μήπως τό αἷμα τοῦ μαρτυρίου, γιά τήν πίστι τοῦ Χριστοῦ, κάνει διακρίσεις;

Τό  αἷμα, σέ κάθε περίπτωσι Χριστιανοῦ μάρτυρα, εἶναι αἷμα· αἷμα πού ἐξ­αγνίζει· αἷμα πού ἀναπληρώνει κάθε βάπτισμα. Λέει σχετικά ὁ ἱερός Χρυσόστομος:

«Ἐν τῷ μαρτυρίῳ τό Πνεῦμα μετά πολλῆς ἐφίπταται τῆς δαψιλείας καί ἁμαρτημάτων ἀναίρεσις καί ψυχῆς γίνεται καθαρμός θαυμαστός τις καί παράδοξος» (Ε.Π.Ε. 37,42).

Μετάφρασις: Στό μαρτύριο τό Ἅγιο Πνεῦμα περιίπταται καί προσφέρει πλούσια τή χάρι καί γίνεται ἐξάλειψις ἁμαρτημάτων καί κάποιο καταπληκτικό καί παράδοξο καθάρισμα τῆς ψυχῆς.

  • Τό μαρτύριο εἶναι τό εἰσιτήριο γιά τή Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν. Θαυμαστοί καί οἱ ὅσιοι καί οἱ ἀσκητές καί οἱ ὁμολογητές καί οἱ θεοφόροι πατέρες. Ἀλλ’ οἱ πλέον θαυμαστοί εἶναι οἱ μάρτυρες!

http://aktines.blogspot.gr/2015/04/blog-post_164.html#more

Ο Άγιος Γεώργιος τον σκουντούσε λέγοντας:»Σήκω, η ώρα πέρασε»…

 

...Μια νύχτα ο Ηλίας είδε στον ύπνο του τον Άγιο Γεώργιο, ο οποίος του παρήγγειλε να κτίση κοντά στο σπίτι του Εκκλησία στο όνομά του. Του υπέδειξε μάλιστα και το σημείο, που θα κρεμούσε την εικόνα του καθώς και τις άλλες εικόνες, ενώ του υποσχέθηκε ότι θα τον βοηθούσε και θα ενεργούσε θαύματα.
Κάποια ημέρα, που ο Ηλίας έσκαβε στο κτήμα του σφηνώθηκε ο κασμάς και δεν έβγαινε. Έσκαψε γύρω του με κοπίδι και σφυρί και τότε βρήκε τοίχο Εκκλησίας. Έσκαψε με προσοχή. Αμέσως φάνηκαν οι τρεις πλευρές του Ναού και στον τοίχο μια τοιχογραφία του Αγίου Γεωργίου, που διετηρείτο καλά.

Έφτιαξε την Εκκλησία με σανίδια και την σκέπασε με χορτάρια. Από έξω έμοιαζε με αχυρώνα, ώστε να μην δίνη υποψία στους Κομμουνιστές. 
Ζωγράφισε μόνος του τις εικόνες και τις τοποθέτησε όπως ήθελε ο Άγιος Γεώργιος. Η κόρη του Αγάπη, που ήταν κρυφή Μοναχή, περιποιείτο την Εκκλησία. Ο Ηλίας, της παρήγγειλε να κρατά ακοίμητο το καντήλι του Αγίου Γεωργίου. Όταν πήγαινε να σβήση, αυτή άκουγε έναν ήχο χαρακτηριστικό και τότε πήγαινε να προσθέση λάδι και να καθαρίση το φυτίλι του. Αισθάνονταν με διάφορους τρόπους την παρουσία του Αγίου Γεωργίου. Όταν ερχόταν ο Άγιος, άκουγαν ποδοβολητό και έβλεπαν τα πατήματα του αλόγου του, στον χωμάτινο δρόμο.

Ο Ηλίας αγωνιζόταν πολύ και το παράδειγμα του παρακινούσε και τους άλλους. Ξυπνούσε στις 3 τη νύχτα και μέχρι το πρωί προσευχόταν. Βίαζε τον εαυτό του πολύ στην προσευχή. Έκανε κομποσκοίνι και έτρεχαν τα δάκρυα του συνέχεια. Αν κάποτε δεν ξυπνούσε, τον σκουντούσε ο Άγιος Γεώργιος λέγοντας: »Σήκω, η ώρα πέρασε»…

(Από τον θαυμαστό βίο του π.Ηλία Διαμαντίδη στο βιβλίο : »Ασκητές μέσα στον κόσμο – τόμος A΄», Άγιον Όρος, 2008

Άγιος Γεώργιος Κουδουνάς

Αφιέρωμα στο Ελληνικό Πατριαρχείο και στον Άγιο Γεώργιο Κουδουνά από την εκπομπή της ΕΤ3 Ιερά Μονοπάτια.Αυτο που γινεται καθε χρονο 23 Απριλιου,δηλαδη του Αγιου Γεωργιου,στην Τουρκια,δεν μπορει παρα να χαρακτηρισθει ως ενα συγχρονο θαυμα:διοτι πώς αλλιως να αποκαλεσει κανεις τον συνωστισμο δεκαδων χιλιαδων Τουρκων,που περιμενουν ατελειωτες ωρες προκειμενου να προσκυνησουν την θαυματουργη εικονα του Αγιου Γεωργιου του Κουδουνα,δινοντας παραλληλα σημειωματα με τις παρακλησεις τους!

Οπως χαρακτηριστικα αναφερει και το δημοσιευμα των Νεων σχετικα με το θεμα,και να χιόνιζε, εγώ πάλι θα ερχόμουν στον Αϊ-Γιώργη σήμερα, μου λέει η Σεμά. Είναι μουσουλμάνα, πιστεύει στον Αλλάχ αλλά και στα θαύματα του Αϊ Γιώργη του Κουδουνά! Πέρσι του ζήτησε σπίτι και της το έδωσε! Κάθε χρόνο στις 23 Απριλίου χιλιάδες Τούρκοι συνωστίζονται στην Πρίγκηπο και κάνουν την ευχή τους στον Άγιο.
Η Σεμά μοίραζε ζάχαρη στην έξοδο της εκκλησίας. Ήρθα εδώ για να τον ευχαριστήσω, μου λέει.

Πρώτη φορά άκουσε για τον θαυματουργό άγιο στην τουρκική τηλεόραση πέρσι. Είδε τις ουρές των Τούρκων που περίμεναν έξω από την εκκλησία με τις ώρες για να ανάψουν ένα κερί και να κάνουν την ευχή τους. Ήταν 23 Απριλίου, αλλά αποφάσισε να πάει έστω και την άλλη μέρα. Είναι θέμα πίστης. Ο άγιος με άκουσε και πραγματοποίησε την ευχή μου, μου λέει η Σεμά. Θα πάει και του χρόνου για να κάνει μια άλλη ευχή. Και μέχρι τότε θα διαβάσει στα τουρκικά την Καινή Διαθήκη που της έδωσαν κάποιοι προτεστάντες έξω από το μοναστήρι.

Θέλω να μάθω για τη θρησκεία του άλλου, μου λέει η Σεμά.

Στην πλειονότητά του το μουσουλμανικό ποίμνιο του Αϊ Γιώργη του Κουδουνά αποτελείται από γυναίκες με βαθιά πίστη.

Θαυματα του Αγ.Γεωργίου του Τροπαιοφόρου

Θαύμα στον Άγιο Αρσένιο τον Καππαδόκη:

Η ζωή πολλών Άγιων της εκκλησίας μας είναι συνυφασμένη με θαύματα του Αγίου Γεωργίου. Στή συνέχεια θα σας αναφέρουμε ένα από αυτά. Όταν ό Άγιος Αρσένιος ό Καππαδόκης ήταν μικρός πήγαινε μια μέρα με τον αδελφό του τον Βλάση σ’ ένα χωράφι τους. Για να φτάσουν όμως έκεϊ έπρεπε να περάσουν ένα χείμαρρο, τον Έβκάση πού την ήμερα εκείνη ήταν πλημμυρισμένος. Ό μικρός Θεόδωρος (ό Άγιος Αρσένιος) αψηφώντας τον κίνδυνο μπήκε μέσα στο χείμαρρο για να περάσει, απέναντι. Ό αδελφός του ό Βλάσης έντρομος βλέπει τα ορμητικά νερά να παίρνουν μαζί τους καί τον αδελφό του.Τότε κλαίγοντας παρακάλεσε τον Άγιο Γεώργιο να τον σώσει .Ξαφνικά βλέπει δίπλα του τον αδελφό του ό όποιος του είπε πώς ένας καβαλλάρης καλόγερος τον άρπαξε μέσα από τα νερά, τον έβαλε πάνω στο άλογο του καί στη συνέχεια τον έβγαλε έξω. Από τότε ό Θεόδωρος έλεγε ότι θα γίνει κί αυτός καλόγερος.

Θαύματα στην Ι. Μ. Ξενοφώντος. ΟΙ πατέρες της Ί. Μ. Ξενοφώντος Αγίου «Ορους στους πολυπληθείς προσκυνητές της Μονής με ιερά συγκίνηση διηγούνται τα εξής: Στίς 23 Απριλίου ημέρα της εορτής του Αγίου στην Ί. Μ. γινόταν ή καθιερωμένη μεγάλη αγρυπνία καί είχαν βγάλει για προσκύνηση το ιερό λείψανο του Αγίου Γεωργίου (τμήμα από το χέρι του) πού φυλάσσεται στο μοναστήρι. Την ώρα του εσπερινού οι πατέρες διεπίστωσαν ότι όχι μόνον έβγαινε από το ιερό λείψανο λεπτή καί πάντερπνη εύωδία καθώς καί άγιον μυρο, αλλά είχε πάρει μορφή καί σχήμα νωπής πληγής. Τότε διέκοψαν τον εσπερινό καί διάβασαν την παράκληση του Αγίου.

Οι πατέρες της ϊδιας μονής μας διηγήθηκαν καί το εξής γεγονός: Πρίν από χρόνια, την ήμερα της εορτής του Αγίου, μάγειρας ήταν ό Γερο-Βαρλαάμ ό όποιος ήταν πολύ λυπημένος, διότι την ήμερα πού πανηγύριζε το μοναστήρι αυτός δεν μπορούσε να πάει να έκκλησιασθεΐ. Σέ μια στιγμή με αναστεναγμό λέγει: «Άγιε Γεώργιε, σήμερα πού τιμάμε την μνήμη σου εγώ δεν μπορώ να ‘ρθω κοντά σου, στην ακολουθία». Τότε άστραψε το μαγειρείο καί παρουσιάζεται μπροστά του ό Άγιος Γεώργιος καί του λέγει: «Μη στεναχωριέσαι Γερο-Βαρλαάμ, εδώ θα είμαι μαζί σου».

Ιερά Καλύβη Αγ. Γεωργίου Νέας Σκήτης. Οι πατέρες πού ασκούνται στην Καλύβη μας έγραψαν: «…Τον αίσθανόμεθα δίπλα μας πάντα να μας περισκέπει, να μας διαφυλάττει, να μας προνοεί καί να μας τρέφει. Ούδεμίαν δυσκολίαν αντιμετωπίζουμε, διότι, αν καί περνούμε κάποτε δυσβάστακτες περιστάσεις την τελευταία στιγμή προλαμβάνει ό «Αγιος καί ρύεται παντός κινδύνου καί ανάγκης. Οι προ ημών Πατέρες διηγούνται για την πρόνοιαν του Αγίου ότι κατά το σωτήριον έτος 1931 η 1932 δεν είχαν ψάρια να κάνουν την πανήγυριν. Την τελευταίαν στιγμήν παρουσιάζεται ψαράς, κρατώντας το πανέρι του γεμάτο ψάρια, πού, αν καί στο δρόμο του συνάντησε καί άλλες καλύβες, εν τούτοις σ’ αυτήν την καλύβη κτύπησε καί ρώτησε τους πατέρας αν θέλουν τα ψάρια, χωρίς να γνωρίζει ότι εόρταζε ό ναός της καλύβης. Αυτό το θαΰμα το επιβεβαιώνει καί ό έτι ζών γέρων Μακάριος από την καλύβην των Κυριλλαίων της Νέας Σκήτης».
Ί. Μ. Αγ. Γεωργίου του Μανδηλά (Αγίων Μετεώρων). Απέναντι, από την Ί. Μ. Αγ. Νικολάου Ανάπαυσα ψηλά σ’ έναν απότομο βράχο βρίσκεται ό ναί’σκος του Αγ. Γεωργίου του Μανδηλά (14ος αι.) πού μπορεί να τον διακρίνουμε εύκολα από τα πολύχρωμα μανδήλια πού κρεμούν οι κάτοικοι του Καστρακίου. Το παρακάτω θαΰμα του Αγίου έγινε αιτία να διασώζεται μέχρι σήμερα το έθιμο αυτό: Στά χρόνια της Τουρκοκρατίαςένας άγαρηνός πήγε καί έκοψε ξύλα από το δασύλλιο, πού ήταν κάτω από την Μονή του Αγ, Γεωργίου. Μόλις έκοψε τα πρώτα ξύλα έπεσε κάτω καί δεν μπορούσε να σηκωθεί. Κατάλαβε ότι ό Άγιος τον τιμώρησε γιατί δεν σεβάστηκε την περιουσία από το «βακούφι». Τότε έταξε στον Άγιο τον ακριβό καί πολύτιμο φερετζέ της συζύγου του. Αμέσως έγινε το θαΰμα, σηκώθηκε καί έτρεξε στο σπίτι του άπ’ οπού έφερε το φερετζέ καί τον κρέμασε στο μοναστήρι. Την πράξη του αυτή μιμήθηκαν καί οι χριστιανοί της περιοχής καί από τότε το έθιμο συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Την ήμερα της εορτής του Αγίου θαρραλέοι νέοι ανεβαίνουν καί κρεμούν μανδήλια στον σωζόμενο ναό.

«Ι. Μ. Αγ. Γεωργίου Μαυροβουνίου. Καί στο μοναστήρι αυτό της Κύπρου, πού τα τελευταία χρόνια άρχισε καί πάλι να λειτουργεί σαν Μονή, γίνονται πολλά θαύματα. Από το περιοδικό «Όρθόδοξη Μαρτυρία» αντιγράφουμε ένα. «Ένα από τα παιδιά πού ερχόντουσαν πάντα καί μας βοηθούσαν ξεκίνησε ένα απόγευμα, ενώ κτιζόταν ή Μονή, να έλθει να προσκυνήσει. Την ήμερα εκείνη έβρεξε παράκαιρα καί το ευλογημένο το παιδί αντί να πάει κανονικά από το δρόμο καί να στρίψει με το αυτοκίνητο του σκέφθηκε για συντομία να στρίψει μέσα από το χωράφι, οπότε το αυτοκίνητο του «έβόλησεν μέσα στα πηλά». Παρά τίς προσπάθειες του το αυτοκίνητο δεν έβγαινε από τίς λάσπες. Απελπισμένος άνοιξε την πόρτα καί κατέβηκε κάτω. Έκεϊ γύρω δεν βρισκόταν κανείς. Σκέφθηκε να επικαλεσθεί σε βοήθεια τον ‘Άγιο Γεώργιο .»Εκαμε μικρή προσευχή καί μόλις μπήκε μέσα, με το πρώτο ξεκίνημα το αυτοκίνητο ξεκόλλησε από «τα πηλά» καί έφθασε στη Μονή. Εισήλθε στην εκκλησία καί γονάτισε ενώπιον της μεγάλης εικόνας του Αγίου για να τον ευχαριστήσει, οπόταν άκουσε έξω ποδοβολητά αλόγου, ωσάν κάποιος καβαλλάρης να έτρεχε στην αυλή. Σηκώνεται καί κοιτάζει έξω, δεν υπήρχε κανείς. Αισθάνθηκε ρίγος καί συγκίνηση, συνάμα καί φόβο πού παρά την άναξιότητά του,είχε αισθανθεί έντονη την παρουσία του Αγίου».

Στή συνέχεια σημειώνονται καί τα παρακάτω: «Μία Κυριακή, όταν έλειτούργησε ή Μονή, ήλθε από το Αύγόρου μία γυναίκα ή όποια μας είπε ότι δεν γνώριζε καν την ύπαρξη αυτής της Μονής. Μια νύχτα ήλθε ό Άγιος Γεώργιος στον ύπνο της καί της εξήγησε που είναι το μοναστήρι του, ότι είναι μετά τα Κελλία καί ότι έχει τρεις μοναχούς καί την προέτρεψε να το επισκεφθεί». Ό μακαριστός Γέροντας π. Ιάκωβος Τσαλίκης σε αδελφό της Μονής είχε πει: «Εκεί πού πάτε τώρα δεν έχει τίποτε,κάποτε είχε μοναστήρι το όποιον απέθανε καί θα κάνετε μια νεκρανάσταση, θάρχεται πολύς κόσμος καί θα αναπαύεται». Αλλά καί ό μακαριστός π. Πάίσιος είχε πει για το μοναστήρι αυτό: «Εκεί πού θα πάς έχει έναν, θα γίνετε δύο. θαρθει ακόμα ένας, θα γίνετε τρεις. Εσείς οι τρεις θα πάτε κάπου καί θα κάμετε μια βάση (πνευματική). Αυτές οι βάσεις θα διώξουν τίς άλλες βάσεις. Το πρόβλημα της Κύπρου είναι πνευματικό καί όχι πολιτικό καί χρειάζονται πνευματικές αντιστάσεις».

Ο τάφος του Αγίου Γεωργιου στη Λύδδα

Στήν Αλβανία. Ναοί προς τιμήν του Μεγαλομάρτυρα υπάρχουν καί στην μαρτυρική Εκκλησία της Αλβανίας. Στό ιεραποστολικό Περιοδικό «»Αγιος Κοσμάς ό Αιτωλός», τεύχος Απρίλιος -Ιούνιος του 1997, σελ. 357 ό π. Δαμασκηνός Γρηγοριάτης ανάμεσα στα αλλά γράφει καί τα έξης: «… Δεν θα πρέπει να αποσιωπήσω την συγκινητική συνάντηση πού είχα ένα βράδυ, στο σπίτι του παπα-Γιάννη Τρεμπίτσκα, στην Κοριτσά. Μια εβδομήντα περίπου χρονών γριούλα ήρθε καί μας ανακοίνωσε το πρόβλημα της: – Πατέρες, βοηθήστε με να κτίσω την εκκλησία του Αγίου Γεωργίου στο χωριό μου. – Γιαγιά, από πού είσαι, τί θρησκεία ακολουθείς καί ποιος σου ζήτησε να κτίσεις εκκλησία; -Το χωριό μου ήταν ορθόδοξο μέχρι το 1910. Από τότε όλοι οι κάτοικοι έγίναμε μουσουλμάνοι. Τα ερείπια της εκκλησίας του Αγίου παραμένουν ακόμα στο κέντρο του χωριού μας. Τρεις φορές μέχρι τώρα ήλθε στον ύπνο μου ό άγιος Γεώργιος καί μου είπε: «Εσύ θα αναλάβεις να μου κάνεις την εκκλησία». – Καί πώς ξέρεις γιαγιά, ότι αυτός ήταν ό άγιος Γεώργιος; Σηκώθηκε όρθια. Έβγαλε από την τσέπη της μια πλαστική είκονίτσα του αγίου Γεωργίου καί κάπως αντιδρώντας για την ερώτηση μου, μου είπε: – Καλά δεν ξέρω ποιος είναι ό Άγιος Γεώργιος; Να, αυτός είναι. Ας σημειωθεί εμφατικά ότι αυτή ήταν μουσουλμάνα…»

Κείμενο από το βιβλίο-Ο Άγιος Γεώργιος ο Τροπαιοφόρος
Γεωργίου Μηλίτση-διδασκάλου

Τ’ Αη Γiωρκού – Αλκίνοος Ιωαννίδης

Δευτέρα ήτουν της Καθαράς που κάμνουν την νομάδαν
Μες το καράβιν έμπηκεν την πρώτην εφτομάδαν
Τζαι τρεις ημέρες έκαμεν να ρέξει το Βερούτιν
Ψουμίν, νερόν εν εβρέθηκεν μεσά στην χώραν τούτην

Ψουμίν νερόν είχεν πολλύν κατω μακρά στο πλάτος
Τζειμέσα εκατώκησεν ένας μεάλος δράκος
Τζαι δεν τ’ αφήνει το νερόν στην χώραν τους να πάει
Ταΐνιν του εκάμνασιν ‘π’ οναν παιδίν να φάει
Να ξαπολύσει το νερό, στην χώραν για να πάει

Άλλοι είχαν έξι και οκτώ τζι επέμπαν του τον έναν
τζι ήρτεν γυριν τ’ αφέντη μας, τ’ αφέντη βασιλέα
Είχεν μιαν κόρην μοναχήν τζι είχεν να την παντρέψει
Θέλοντας τζαι μη θέλοντας του δράκου να την πέψει.

Παντήσκει κόρη εν άγιος, Χριστός τζι απάκουσεν την
Τον Άη Γιώρκην να σου τον ‘που πάνω κατεβαίνει
τζαι με την σέλλαν την γρουσήν τζαι το γρουσόν αππάριν

Στέκεται συλλοΐζεται πώς να την σιαιρετήσει
-Για να την πω μουσκοκαρκιά, μουσκοκαρκιά έσιει κλώνους
Για να την πω τρανταφυλλιά, τρανταφυλλιά έσιει αγκάθια
Άτε ας τη σιαιρετήσουμε σαν σιαιρετούμεν πάντα

-Ώρα καλή σου λυερή, ώρα καλή τζαι γειά σου
Μουσκούς τζαι ροδοστέμματα στα καμαρόφρυα σου
τζι είντα γυρεύκεις Λυερή στου δράκου το πηγάδιν
Του δράκοντα του πονηρού, να βκεί τζαι να σε φάει

-Αφέντη μου τα πάθη μας να σου τα πω δεν φτάνω
Άθρωποι ‘που την πείναν τους τρώσιν ένας τον άλλον
Έτσι έθελεν η τύχη μου, έτσι ήτουν το γραφτό μου
Μες στην τζοιλιάν του δράκοντα να κάμω το θαφκειόν μου

Να σου ποτζεί τον δράκοντα ‘που κάτω τζι ανεβαίνει
τζι όταν τους είδε τζι ήταν τρεις κρυφές χαρές παθαίνει
-Μπουκκωμαν τρώω τον άδρωπον, το γιομαν την κοπέλλαν
τζαι ως τα λιοβουττήματα άππαρον με την σέλλαν

Μιαν χατζιαρκάν του χάρισεν τζι η πόλις ούλλη εσείστην
τζαι το σκαμνίν του βασιλιά έππεσεν τζι ετσακκίστην
Βκάλλει ‘που το δισσάτζιν του μεάλον αλυσίδιν
τζι έπκιασεν τζι εχαλίνωσεν τζειν’ το μεάλον φίδιν

-Τράβα το κόρη λυερή στην χώραν να το πάρεις
Για να το δουν αβάφτιστοι να παν να βαφτιστούσιν
Για να το δουν απίστευτοι να παν να πιστευτούσιν

Άνταν τους βλέπει ο βασιλιάς κρυφές χαρές παθθαίνει
-Ποιός ειν’ αυτός που μου ‘καμεν τούτην την καλοσύνην
Να δώκω το βασίλειον μου τζι ούλλον τον θησαυρόν μου
Να δώκω τζαι την κόρην μου τζαι να γενεί γαμπρός μου

Τζι επολοήθην Άγιος τζαι λέει τζαι λαλεί του
-Έν θέλω το βασίλειον σου μήτε τον θησαυρόν σου
Μιαν εκκλησιάν να χτίσετε, μνήμην τ’ Άη Γιωργίου
Που έρκεται η μέρα του κοστρείς του Απριλλίου
Που έρκεται η μέρα του κοστρείς του Απριλλίου

Ομολόγησαν Τον Χριστό, όταν είδαν τὸν Ἅγιο Γεώργιο νὰ μένει ἄθικτος ἐπάνω στὸ βασανιστικὸ ὄργανο τοῦ τροχοῦ..

Οἱ Ἅγιοι Βίκτωρ, Ζωτικός, Ἀκίνδυνος, Καισάριος, Σεβηριανός, Χριστοφόρος, Ζήνων, Θεωνᾶς καὶ Ἀντωνῖνος

Ὅλοι μαρτύρησαν στὰ χρόνια του βασιλιᾶ Διοκλητιανοῦ (284-305), καὶ αἰτία τοῦ ἐνδόξου μαρτυρίου τους, ὁ μεγαλομάρτυς καὶ τροπαιοφόρος Γεώργιος…

Καὶ οἱ μὲν Ἅγιοι Βίκτωρ, Ἀκίνδυνος, Ζωτικός, Ζήνων καὶ Σεθηριανός, ὅταν εἶδαν τὸν Ἅγιο Γεώργιο νὰ μένει ἄθικτος ἐπάνω στὸ βασανιστικὸ ὄργανο τοῦ τροχοῦ, μὲ μία φωνὴ καὶ οἱ πέντε ὁμολόγησαν τὸν Χριστὸ Θεὸ ἀληθινό.
Ὁ ἀποκεφαλισμός τους ἦταν ἄμεσος καὶ ἔτσι πῆραν τὸ στεφάνι τοῦ μαρτυρίου.

Οἱ δὲ Χριστοφόρος, Θεωνᾶς, Καισάριος καὶ Ἀντωνῖνος ἦταν δορυφόροι τοῦ βασιλιᾶ.

Ὅταν λοιπὸν καὶ αὐτοὶ εἶδαν τὸν Ἅγιο Γεώργιο, διὰ τῆς προσευχῆς, νὰ ἔχει ἀναστήσει κάποιον νεκρὸ Ἕλληνα, πέταξαν τὰ διάσημα τοῦ ἀξιώματός τους καὶ μπροστὰ στὸ βασιλιὰ καὶ τὸ πλῆθος, ὁμολόγησαν τὸν Χριστὸ Θεὸ ἀληθινό.

Ἡ φυλάκισή τους ἦταν ἄμεση.
Μετὰ μερικὲς ἡμέρες ὁδηγήθηκαν μπροστὰ στὸν Διοκλητιανὸ καὶ ἀφοῦ τοὺς κρέμασαν, τοὺς ξέσχισαν καὶ τοὺς ἔκαιγαν μὲ ἀναμμένες λαμπάδες.

Τελικὰ τοὺς ἔριξαν μέσα στὸ καμίνι τῆς φωτιᾶς καὶ ἔτσι πῆραν τὸ ἔνδοξο στεφάνι τοῦ μαρτυρίου.

23 Απριλίου 1821: Ημέρα μνήμης του μαρτυρίου του ήρωα Αθανασίου Διάκου -Μαρτυρία δεύτερη

Ο ΑΓΡΙΟΣ ΑΝΑΣΚΟΛΟΠΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΔΙΑΚΟΥ

Οδεύοντας προς τον τόπο του μαρτυρίου,η παράδοση φέρει τον Διάκο να μονολογεί με πίκρα ατενίζοντας την ανοιξιάτικη φύση:«Για ιδέ καιρόν που διάλεξεν ο χάρος να με πάρει.Τώρα π’ ανθίζουν τα κλαδιά και βγάν’ η γη χορτάρι».Ο Διάκος τελικά οδηγήθηκε απέναντι από την καλύβα του γερο-Μπακογιάννη στην πλατεία Λαού,εκεί που βρίσκεται σήμερα το κενοτάφιο.Πως, όμως γινόταν ο ανασκολοπισμός από τους Τούρκους;Μια λεπτομερής περιγραφή βρίσκεται στο Γαλλικό Grand Dictionnaire:«To βασανιστήριο του διοβελισμού ένα από τα φοβερότερα εφευρήματα της ανθρώπινης θηριωδίας,είναι το σούβλισμα του κατάδικου σε ξύλινο πάσσαλο.

Ξαπλώνουν το θύμα καταγής μπρούμυτα με τα πόδια πολύ ανοικτά και τα χέρια δεμένα στην ράχη.Για να ακινητοποιηθεί εντελώς και να μη διαταράσσεται η εργασία του δημίου στερεώνεται στη ράχη του μελλοθάνατου ένα σαμάρι επάνω στο οποίο κάθεται ένας από τους βοηθούς του.Ο δήμιος,αφού προετοιμάσει την είσοδο με λίπος, πιάνει το παλούκι με τα δύο του χέρια και το μπήγει όσο βαθύτερα μπορεί και ύστερα το χτυπάει με κόπανο,ώστε να εισχωρήσει πενήντα ή εξήντα εκατοστά. Ανασηκώνει τότε τον σουβλισμένο και το στερεώνει στο χώμα αφήνοντας το θύμα να ξεψυχήσει καρφωμένο.Καθώς ο δύστυχος δεν μπορεί να κρατηθεί από πουθενά το παλούκι βυθίζεται,εξαιτίας του βάρους του σώματος,όλο και πιο πολύ και τελικά βγαίνει ή από τη μασχάλη ή από το στήθος ή από το στομάχι.Κι ο θάνατος,που θα τερματίσει το αποτρόπαιο μαρτύριο αργεί.Αναφέρονται περιπτώσεις παλουκωμένων,που έζησαν τρεις ημέρες σ αυτή την θέση.Η διάρκεια του βασανισμού εξαρτάται από την σωματική διάπλαση του ατόμου και την κατεύθυνση που δίνεται στον πάσαλο.Αυτό εξηγείται εύκολα.Από έναν εκλεπτυσμό της φρικαλέας θηριωδίας τους φροντίζουν μα μην είναι αιχμηρό το παλούκι αλλά αμβλύ και κάπως στρογγυλεμένο στην άκρη.Γιατί η αιχμή θα περνούσε τα όργανα κατά την διολίσθηση του παλουκιού και θα προκαλούσε τον άμεσο θάνατο.Η στρογγυλεμένη,όμως απόληξη του πασσάλου παραμερίζει τα σπλάχνα,τα μετακινεί χωρίς να εισχωρεί στους ευαίσθητους ιστούς…παρά τους εφιαλτικούς πόνους,που προκαλεί η συμπίεση των νεύρων,η ζωή παραμένει για ορισμένο χρόνο.Γιατί είναι προφανές,ότι αν το παλούκι,αντί να ακολουθήσει τον άξονα του σώματος,εισχωρήσει λοξά δεν θα βγει από το στέρνο ή την μασχάλη, αλλά θα τρυπήσει το υπογάστριο.Κι έτσι αφού παραμείνει άθικτη η θωρακική χώρα και δεν πλήττονται βασικά όργανα η ζωή θα παραταθεί περισσότερο».Παρ’ ότι ο ανασκολοπισμός του Διάκου είναι αδιαμφισβήτητος,εν τούτοις οι πληροφορίες,που αφορούν τον τόπο και τις ώρες του μαρτυρίου του,είναι συγκεχυμένες.Η επικρατέστερη άποψη είναι,ότι ο Διάκος σουβλίστηκε στο σημείο που βρίσκεται σήμερα το κενοτάφιο.Υπάρχει όμως και η άποψη,ότι μεταφέρθηκε στην Αλαμάνα κι αφού σουβλίστηκε,τον έστησαν όρθιο και τον αποτελείωσαν οι Τούρκοι με πυροβολισμούς.Κατά μία άλλη εκδοχή,«Ζων ο κατάδικος ετίθετο επί ανεστραμμένου σάγματος ύπτιος,δεμένος χείρας και πόδας, δύο ρωμαλέοι δήμιοι εκάθoντο επ’ αυτού,τρίτος εστήριζεν εις τον πρωκτόν ξύλινον οβελόν όμοιον με τας σούβλας ας μεταχειριζόμεθα δια το ψήσιμον των αρνιών του Πάσχα,και τέταρτος δια σιδηράς ή ξυλίνης σφύρας εκτύπα του οβελού το οπίσθιον,εωσούν η ακωκή εξήρχετο εκ της κεφαλής ή θατέρας των ωμοπλατών καθ’ ην τυχαίως ελάμβανεν διεύθυνσιν.Εάν ο οβελός εξήρχετο εκ της αριστεράς ωμοπλάτης,ο ούτω βασανιζόμενος απέθνησκε μετ ολίγον,εάν δε εκ της δεξιάς έζη και τρεις και τέσσερας ημέρας.Τρεις όλας ημέρας εβασανίσθη ούτως ο αείμνηστος Διάκος και ήθελεν βασανισθή έτι πλέον,εάν οίκτου δεν τω έθραυε δια σφαίρας το κρανίον εις άτακτος».Σύμφωνα πάντως με τον παππού του γιατρού Κουνούπη,ο οποίος δήλωνε αυτόπτης μάρτυρας του μαρτυρικού θανάτου του Διάκου,μετά το σούβλισμα,ο όχλος άναψε φωτιά επί της οποίας τοποθέτησαν τον κατακρεουργημένο,αλλά ζωντανό ακόμα ήρωα για να τον ψήσουν.Τότε κάποιος ονόματι Θανάσης Μάνθος,έδεσε στην άκρη ενός ξύλου ένα βρεγμένο πανί και το έφερε με τρόπο στο στόμα του Διάκου.Μόλις υγράνθηκαν τα χείλη του,ο Διάκος ξεψύχησε.Το ψήσιμο του Διάκου, το οποίο θεωρείται από μερικούς αμφισβητήσιμο,αναφέρεται και στην επίσημη έκθεση της Κρατικής Επιτροπής Αποκαταστάσεως Αγωνιστών,η οποία του απονέμει τιμητικά μετά θάνατον τον βαθμό του Στρατηγού.Οι Τούρκοι, μετά από 6 ημέρες (κατ’ άλλους 3-5),όταν η δυσωδία από το σώμα του Διάκου,αλλά κι από τα κεφάλια των άλλων αγωνιστών,που ήταν περιστοιχισμένα γύρω του,άρχισε να γίνεται αφόρητη, διέταξαν τους Λαμιώτες Κεφάλα και Φαροδήμο να ξεσουβλίζουν τον Διάκο και μαζί με τα υπόλοιπα μαρτυρικά κορμιά να τα πετάξουν.Όπως μαρτυρά ο ανηψιός του Διάκου,Κωνσταντίνος Κούστας,το σκήνωμα του ήρωα πετάχτηκε σε έναν μεγάλο σκουπιδόλακκο,βορειοδυτικά της Λαμίας,ανάμεσα στον λόφο του Αγίου Λουκά και το σημερινό στρατόπεδο της Μεραρχίας Υποστηρίξεως.Κατόπιν ρητής εντολής του πασά,το άψυχο σώμα σκεπάστηκε με κοπριές,αφ΄ ενός για να λιώσει πιο γρήγορα κι αφ’ ετέρου για να επιτείνει τον εξευτελισμό τόσο της σορού του Διάκου,όσου και της κεφαλής του Δεσπότη Σαλώνων,που είχε πεταχτεί στον ίδιο λάκκο.Το τι απέγινε η σορός του Διάκου και,που ετάφη αν ετάφη, παραμένει,εώς σήμερα ένα ερωτηματικό.Η παράδοση λέει,πως κάποιος πήγε κρυφά μετά από μερικές μέρες και ξέθαψε το σώμα.Το μετέφερε και το έθαψε κοντά σε ένα μικρό ερημοκκλήσι της Λαμίας,εκεί όπου αργότερα χτίστηκε το σπίτι του Παπαδογιώργου.Το σημείο αυτό τοποθετείται κοντά στην πλατεία Διάκου στην νότια πλευρά,προς τα σκαλιά που οδηγούν στην οδό Καρπενησίου.Το Δημοτικό Συμβούλιο της Λαμίας, με ψήφισμά του στις 10 Αυγούστου 1843 αποφάσισε και ενέκρινε δαπάνη 150 δραχμών για «…την ανακομιδή των λειψάνων του αοίδομου πρωτομάρτυρος και πρωταγωνιστού Αθανασίου Διάκου και την μεταφοράν και εναπόθεσιν αυτών περί ώραν…».Όπως αναφέρει αργότερα ο Θ. Λάσκαρης,«…το μέρος ηρευνήθη,αλλ’ ουδέν ίχνος ευρέθη».Στην Εθνική Βιβλιοθήκη, υπάρχει έγγραφο με θέμα μια αίτηση (η οποία έγινε δεκτή) προς την Κρατική Επιτροπή Αποκαταστάσεως Αγωνιστών,την οποία είχε υποβάλλει ο αγωνιστής του 1821 και πρώην διερμηνέας του Ομέρ Βρυώνη,Παναγιώτης Σκορδής.Ο Σκορδής ζητά την οικονομική βοήθεια της πολιτείας,καθώς ξόδεψε όλη του την περιουσία στον Αγώνα.Ανάμεσα στις πράξεις τις οποίες γράφει και πιστεύει,ότι θα πρέπει να εκτιμηθούν,αναφέρει και την εξαγορά έναντι 5.000 γροσίων απ’ τους Τούρκους της σορού του Αθανάσιου Διάκου,με 130 ακόμα «κεφαλάς»,καθώς και την απελευθέρωση 24 αιχμαλώτων.Το έγγραφο αυτό,αν και δεν διευκρινίζεται εδώ,που ακριβώς έθαψε ο Σκορδής τις σορούς,υποστηρίζεται από ανάλογο του συνταγματάρχη Ζαφειρόπουλου, το οποίο αναφέρει τα εξής:«Πιθανότατα ακόμη,αν ο Δήμος Λαμιέων επανέλθει επί του ψηφίσματος της 16-8-1843,μια νέα έρευνα επί του σημείου της ταφής του Διάκου,να είναι επιτυχής.Αν σκεφτούμε μάλιστα πως στην περιοχή αυτή,εκτός του σώματος του ήρωα ερρίφθησαν και τα κεφάλια 130 αγωνιστών,τότε μάλλον πρέπει να υποθέσουμε πως πρόκειται για έναν πολύ μεγάλο ομαδικό τάφο».Ο βάναυσος τρόπος θανάτου του Διάκου στα χέρια των Τούρκων τρομοκράτησε αρχικά το λαό της Ρούμελης,αλλά η γενναία στάση του κοντά στις Θερμοπύλες,που θυμίζει την ηρωική άμυνα του Λεωνίδα απέναντι στους Πέρσες,τον έκανε μάρτυρα για τον απελευθερωτικό σκοπό.Ένα μνημείο στέκεται τώρα κοντά στη γέφυρα της Αλαμάνας,το σημείο της τελικής μάχης του…Στο σημείο του μαρτυρικού του θανάτου,στην οδό Καλύβα Μπακογιάννη (πλησίον της πλατείας Λαού) στην πόλη της Λαμίας,υπάρχει σήμερα ένα κενοτάφιο για να μας θυμίζει αυτόν τον μεγάλο και πραγματικό ήρωα.

Το 1886 με πρόταση του ταγματάρχου Ρούβαλη και αργότερα (1889) με ενέργειες του δημάρχου Λαμιέων,Σκληβανιώτου,κατασκευάστηκε σε ανάμνηση της τραγικής θυσίας του Αθανασίου Διάκου.Είναι ένας Γολγοθάς,δηλαδή συσσώρευση μεγάλων λίθων πού έχει στην κορυφή του μαρμάρινο σταυρό τον οποίο περιβάλλουν φύλλα δάφνης. Στην πρόσοψη του Γολγοθά υπάρχει η επιγραφή:«Ούτος ο τόπος ενθα τήν 23ην Απριλίου 1821 υπό των Τούρκων ανασκολοπισθείς εμαρτύρησε υπέρ Πίστεως και Ελευθερίας ο Αθανάσιος Διάκος»!

Αντιγραφή από το ιστολόγιο HISTORY.