Κάτι να σου πω

 

Στίχοι: Sadahzinia

Μουσική: Active Member

Ο κόσμος γλίστρησε απάνω μου απόψε και χάθηκε,
βαρύς, ασήκωτος, στενόχωρος κι αστείος.
Κάτι σα γέλιο μου φύγε και στο λαιμό μου στάθηκε
σα ξένο ψέμα που μπερδεύτηκε τελείως
μες στη φωνή μου κι η στιγμή μου ξεκούρδιστη
με τυραννάει και με κοιτά κατάματα
που την αφήνω για να σου γράψω ατραγούδιστη,
αλλά όμως σήμερα θα γράψω χίλια γράμματα.
Θέλω να γράψω κάτι άλλο απόψε,
το πιο θλιμμένο τραγούδι χαρισμένο σε σένα.
Τι κι αν θέλει να φύγει ο χρόνος, κόψε το χρόνο κόψε·
έχω μια λύπη δεμένη με μένα.
Μια λύπη που έρχεται σα σύννεφο κι αράζει ξαφνικά
σαν υφαντό από σκόνη να μου θυμίζει τάχα
τα θολωμένα που ‘χω ακόμα στη ψυχή μου μερικά.
Δεν έχω άλλο να σου πω παρά μονάχα…
Τι χαρά που παίρνω,
όταν ακούω ένα τραγούδι δικό σου,
όταν ζω μέσα στ’ όνειρό σου κι όταν με κοιτάς.
Τι χαρά που παίρνω κι όταν γελάς.
Όταν γελάς σ’ ακούω, μα η χαρά μου
γίνεται λύπη κι αργοχάνεται σαν μια του ήλιου αχτίδα
που παίζει στο νερό και ξάφνου από μπροστά μου,
σβήνει το λιόγερμα στον ουρανό κουκίδα.
Όλα κουβάρι τυλιγμένα και κόμποι
κι ένα δάκρυ που δε θέλει να βγει.
Βγαίνει βλαστήμια κι αναρωτιούνται οι ανθρώποι,
τι αλήθεια θέλει η καρδιά μου να πει…

Τι χαρά που παίρνω,
βαριά και γέρνω στη γη ν’ ακουμπήσω·
και την πικραίνω ξανά, αν αφήσω να μη με κοιτάς.

Τι χαρά που παίρνω, όταν δε ξεχνάς.

Ούτε ξεχνάω, μα δε θυμάμαι κιόλας

της πεθυμιάς τη ρίζα πάνω στην ασκήμια
που φύτρωσε καταμεσής της άδειας μου κόλλας,
μου πρωτομίλησες και με είπες, Ζinia.
Κι όλα τα λόγια σου από τότε κάθε βράδυ
τα σημαδεύω ένα ένα μη χαθούν,
τα στεριώνω στα τυφλά μες στο σκοτάδι,
μη μου τα πάρει η λύπη μου κι οι κόμποι λυθούν.
Τι χαρά που παίρνω,
όταν ακούω ένα τραγούδι δικό σου,

γίνομαι αχτίδα κι εγώ απ’ το φως σου και με σκορπάς.
Τι χαρά που παίρνω, όταν απλά μ’ αγαπάς.

«Κάνατε έμβλημα το έγκλημα και τώρα θρηνείτε πάνω από τα μνήματα των θυμάτων»

Παρασκευή, 20 Μαρτίου 2015

Παρέμβαση – κόλαφος του Σιατίστης Παύλου: Κάνατε έμβλημα το έγκλημα και τώρα θρηνείτε πάνω από τα μνήματα των θυμάτων


Πρίν ἀπό σαράντα περίπου χρόνια παρουσιάστηκε τό πρῶτο κροῦσμα ναρκωτικῶν μέσα σέ σχολεῖο. Καί τότε ἄρχισαν οἱ γεμᾶτες ὑποκρισία συσκέψεις καί οἱ τηλεοπτικές καί ραδιοφωνικές συζητήσεις, οἱ στρογγυλές καί οἱ τετράγωνες τράπεζες, γιά νά συζητήσουν καί νά μελετήσουν τό γεγονός.Δημοσιογράφοι, εἰδικοί καί ἀνειδίκευτοι νά συζητοῦν καί νά προσπαθοῦν τάχα νά διερευνήσουν τό «φρικτό» γεγονός.
Ἔνιωσα τότε μιά ἀηδία καί μιά ἀγανάκτηση μαζί γιά ὅλους πού, ἐνῶ ἦταν οἱ κύριοι ὑπαίτιοι τοῦ γεγονότος παρίσταναν τούς ἀθώους καί ἐνῶ ἦταν οἱ περισσότεροι «προαγωγοί», τώρα ἐπιχειροῦσαν νά κάνουν τούς θεραπευτές.
Ἔγραψα λοιπόν καί ἐγώ τότε σέ τοπική ἐφημερίδα ἕνα κείμενο μέ μιά σκληρή εἰρωνία. «Ὥστε ἀνησυχήσατε! Μιλᾶτε σοβαρά! Μά τί ἄλλο κάνετε ὅλοι ἐσεῖς, ὁ καθένας ἀπό τήν πλευρά του, ἐδῶ καί μιά δεκαετία ἀπό τό νά γκρεμίζετε ὅλα τά ἀναχώματα πού θά μποροῦσαν νά ἐμποδίσουν τήν εἰσβολή τῶν ναρκωτικῶν στά σχολεῖα; Εἰρωνευθήκατε ὅλες τίς ἀξίες! Χλευάσατε τήν πίστη καί τήν ἀρετή! Τώρα μπορεῖτε νά εἶσθε ὑπερήφανοι. Πετύχατε τόν στόχο σας. Τά ναρκωτικά μπῆκαν ἐπί τέλους στά σχολεῖα καί ἀπό ἐδῶ καί πέρα θά γίνουν κυρίαρχο στοιχεῖο στήν ζωή τους»!
Αὐτά ἔγραφα τότε καί λυπᾶμαι πού ὁ χρόνος μέ δικαίωσε.
Τήν ἴδια ὀργή ἀναμεμιγμένη μέ ἀηδία δοκίμασα αὐτές τίς ἡμέρες μέ ἀφορμή τήν αὐτοκτονία-ἔγκλημα τοῦ νεαροῦ παιδιοῦ ἀπό τήν Κρήτη, ἐκεῖ στά Γιάννενα.
Δημοσιογράφοι μέ ψεύτικο ὕφος λύπης, λοιποί σχολιαστές πού τάχα ἀποροῦσαν καί προσπαθοῦσαν νά καταλάβουν τό γεγονός.
Σέ μερικές μάλιστα ραδιοφωνικές ἐκπομπές πού ἔτυχε νά ἀκούσω ταξιδεύοντας, ἐκπομπές ἐλαφροῦ χαρακτήρα, ἕνα τάχα σοβαρό σχόλιο γιά τό θλιβερό γεγονός, γιά νά κάνουμε τάχα τό καθῆκον μας καί ἀμέσως μετά ἐπιστροφή στά χαζά καί εὐτράπελα καί στά ἐλαφρά, ἀλλάζοντας θέμα.
Μάλιστα κάποιος πρωϊνός δημοσιογράφος σκέπτεται καί διερωτάται «μήπως πρέπει νά ξαναγυρίσουμε σέ παλαιότερες ἐποχές» πού οἱ ἄνθρωποι ἦταν πιο κοντά ὁ ἕνας στόν ἄλλο;
Δέν μιλάει ὅμως γιά τό ποιές ἦταν αὐτές οἱ ἐποχές καί τί τίς διαφοροποιοῦσε ἀπό τίς σημερινές. Δέν ἐξηγεῖ ὅτι τότε λειτουργοῦσαν ὅλα αὐτά πού πολλοί ἀπό τούς συναδέλφους τους τά ἐνέπαιξαν καί τά εἰρωνεύτηκαν.
Ξέχασε μήπως ὅτι ὅταν κάποιες ἔρευνες ἔδειχναν ὑψηλά ποσοστά ἐμπιστοσύνης πρός τήν οἰκογένεια, τήν Ἐκκλησία ἤ τόν Στρατό τά δημοσιογραφικά σχόλια σημείωναν: «συντηρητική στροφή τῆς Νεολαίας», χωρίς βέβαια νά μᾶς ἐξηγοῦν ποιά θά ἦταν ἡ προδευτική στροφή τῆς Νεολαίας.
Ἀλλά αὐτή τήν ζοῦμε σήμερα. Ὅλοι αὐτοί πού τάχα προβληματίζονται εἶναι ἐκεῖνοι πού μέ τό παράδειγμα τους, τό λόγο τους καί τήν γραφίδα τους μετέτρεψαν τίς παλιές ὄμορφες παρέες καί φιλίες τῶν παιδιῶν καί τῶν νέων μας σέ «συμμορίες» πού σκοτώνουν.
Εὐχήθηκε μάλιστα τό συγκεκριμένο περιστατικό νά γίνει σταθμός πού θά μᾶς κάνει νά ἀλλάξουμε στάση καί νά μήν τό ξεχάσουμε μέχρι τήν ἑπόμενη φορά πού θα ξαναγίνει κάτι παρόμοιο.
Πόσες φορές δέν ἔχουμε ἀκούσει τέτοιες εὐχές; Πόσες φορές δέν ἀκούσαμε τά ἁρμόδια ὑπουργεῖα νά λαμβάνουν μέτρα γιά νά ξεχασθοῦν ὅλα αὐτά ἔπειτα ἀπό λίγο; Πόσες φορές δέν ἀκούσαμε βαρύγδουπες δηλώσεις εἰδικῶν χωρίς συνέχεια καί χωρίς ἀποτέλεσμα;
Πόσες φορές ἀκούσαμε ὅτι «τό μαχαίρι θά φθάσει μέχρι τό κόκκαλο», ἀλλά σχεδόν πάντα δέν ἀγγίξαμε κἄν τό μαχαίρι; Φτάνουν πιά τά λόγια τό παχειά καί τά μεγάλα!
Τά παιδιά μας χρειάζονται ἀλήθεια καί ἀγάπη! Ἀλλά ποιός νά τούς τήν δώσει. Ἡ Παιδεία πού δέν ἀσχολεῖται πλέον μέ τό πρόσωπο τοῦ μαθητή ἤ τῆς μαθήτριας, ἀλλά μόνο μέ τό μυαλό τους ἔχοντάς τους μεταβάλλει ἀπό πρόσωπα σέ ἠλεκτρονικούς ὑπολογιστές πού τούς φορτώνουν μόνο «δεδομένα»;
Τί εἶναι σήμερα τό Λύκειο παρά ἐκεῖνο πού φορτώνει τό μυαλό τοῦ μαθητή μόνο μέ ὕλη; Βλέπετε καί ὁ νέος ἀναπληρωτής Ὑπουργός Παιδείας θεώρησε ὅτι τό μοναδικό πρόβλημα τῆς Παιδείας εἶναι ὁ τρόπος εἰσαγωγῆς στήν τριτοβάθμια ἐκπαίδευση καί γιά νά μήν ὑστερήσει σὲ σχέση μὲ τούς προκατόχους του ἔσπευσε νά κάνει καί τήν δική του ψιλοαλλαγή.
Τό ὅτι προῒσταται μιᾶς Παιδείας πού ἀγνοεῖ τήν προσωπικότητα τοῦ Παιδιοῦ, μιᾶς Παιδείας πού ἔχει μετατραπεῖ ἀπό ὅπλον δικαιοσύνης σέ ὅπλον θανάτου, μιᾶς παιδείας πού ἔχει πάρει ὁριστικό διαζύγιο ἀπό τήν ἀγωγή, αὐτό δέν τό πῆρε εἴδηση;
Νά δώσει ἀλήθεια καί ἀγάπη ἡ Οἰκογένεια! Ποιά οἰκογένεια; αὐτή πού βαθμοθηρεῖ; Αὐτή πού καλλιεργεῖ τόν ἀνταγωνισμό τῶν παιδιῶν;
Αὐτή ἡ μάνα πού ἀπαγορεύει στήν 18χρονη κόρη νά πεῖ στή συμμαθήτρια της, πού ἀρρώστησε γιά δυό μέρες, τήν ὕλη πού ἔχασε, μήπως καί ἐξαιτίας αὐτοῦ ἡ ἄλλη ἀποτύχει στίς ἐξετάσεις καί ἐπιτύχει ἡ δική της;
Ἡ οἰκογένεια πού διαμαρτύρεται στόν καθηγητή γιατί τό παιδί ἔχει 18 καί ὄχι 19 στό μάθημα, ἀλλά δέν ἐνδιαφέρεται γιά τόν χαρακτήρα καί τήν χαλασμένη προσωπικότητα τοῦ παιδιοῦ της;
Ἡ οἰκογένεια πού βλέπει τό παιδί της σάν ἕνα ὡραῖο ζωάκι καί δέν διερωτήθηκε ἄν αὐτό τό παιδί ἔχει καί ψυχή τήν ὁποία πρέπει νά φροντίσει;
Ἡ οἰκογένεια πού πολλές φορές ἔχει στερήσει τό χαμόγελο ἀπό τό παιδί μέσα στό ἴδιο της τό σπίτι; Μήπως πολλές φορές καί οἱ θῦτες δέν εἶναι θύματα πού γεννοῦν καινούρια θύματα μέ τή σειρά τους;
Νά δώσει ἀλήθεια καί ἀγάπη ἡ κοινωνία! Ποιά κοινωνία; Αὐτή πού ἐξαρτώμενη ἀπό μιά διεφθαρμένη ἐξουσία σαρκάζει τήν ἀρετή, πού ἐμπαίζει τή δικαιοσύνη, πού εἰρωνεύεται τό ἦθος, πού πολεμᾶ τήν ἀξιοκρατία, πού διδάσκει τήν κομπίνα, πού διδάσκει καί προβάλλει τήν βία;
Τά παιδιά μας εἰκόνες μας εἶναι, σέ μᾶς τούς μεγάλους μαθήτευσαν, ἐμεῖς τὰ σαρκάζουμε ἄν δέν ἔχουν γίνει τόσο «προδευτικὰ» ὥστε ἀκόμη καί νά ἐκδίδονται.
Ἐμεῖς τούς ἀφαιρέσαμε τό μέτρο τῆς ἀξίας τους γιά νά τά ἐμπορευόμαστε πιο φτηνά στίς περίεργες «ἀγορές μας».
Φτάνει λοιπόν ὅλη αὐτή ἡ ὑποκρισία! Ἄν σέ κάτι ταρακουνηθήκαμε ἄς φροντίσουμε τά ἄλλα ὑποψήφια θύματα. Ἄς ξαναβάλουμε στό κέντρο τῆς Οἰκογένειας, τῆς Παιδείας, τῆς Κοινωνίας, ὅλα αὐτά πού πετάξαμε σάν ἄχρηστα, ὅλα αὐτά πού στερήσαμε ἀπό τά παιδιά μας καί ἄς σταματήσουμε νά ψευτοκλαῖμε πάνω ἀπό τούς νωπούς τάφους τους.
Μιά ἄλλη Παιδεία, μιά ἄλλη Οἰκογένεια, μιά ἄλλη Κοινωνία χρειάζονται τά παιδιά μας ἄν δέν θέλουμε νά ἔχουμε καί ἄλλα θύματα καί ἄς μήν ξεχνᾶμε ὅτι χρειάζεται νά καταλάβουμε πρωτίστως τήν ὀντολογία καί ὄχι μόνο τήν ψυχολογία τῶν παιδιῶν μας.

Η ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΑ!

 

Ὁ Ζήσιµος Λορεντζᾶτος, ὁ µακαριστός πλέον λογοτέχνης µας, πού βίωσε τήν Ὀρθόδοξη Παράδοση σάν γνήσιος Ἕλ­λη­νας, µᾶς ἄφησε λίγα γραπτά ἀλλά µεστά σέ νοήµατα, πού ἐκφρά­ζουν ἀληθινή ζωή. Στίς σελίδες πού ἀκολουθοῦν πα­ρα­θέ­τουµε ἕνα ἀπάνθισµα ἀπό τό βιβλίο του «Collectanea», ἐκδ. Δόµος, 2009.

Σύγxpovos νθρωπισµός

 

ν εσαι ντικοµµουvιστήs καί γώ δέν εµαι ν εσαι κοµµου­νιστής καί γώ δέν εµαι, µπορ νά σο φέροµαι πάνθρωπα (νά σέ φήνω νά σαπίζεις µέσα σέ στρατόπεδα νά σέ ξεπαστρεύω). Τέτοιον νθρωπισµό νά τόν χαιρόσαστε!

Σχετικά µέ θεωρίες

κόµα δέ βρέθηκε κενος πού θά βάλει τή ζωή µέσα στόν ντορβά του. λοένα δοκιµάζουν –Δαρβίνος, Μάρξ, Φρόϋντ– λλά ζωή ξεχειλάει, πωs τό νερό, πό παντο καί χύνεται πέξω.

Δέν τήν ξέραµε τήν κκλησία τς γάπης;

Δέν χοµε τήν Παράδοσή µας; Πότε τή χάσαµε; Πς ναρωτιόµαστε φωνάζοµε (κόµα καί ό πρόσφυγας ποιητής):

γάπη, πο ’ναι κκλησιά σου; Βαρέθηκα πιά, στά µετόχια. Δέν ξέραµε πώς µείζων δέ τούτων γάπη; Ποιός µς επε νά τή χάσοµε καί τώρα νά «βαριόµαστε» στά µετόχια; νεξήγητος, νεξήγητος σηµερινός λληvας δέκα φορές.

Φιλοσοφία καί Παράδοση

λάκερη φιλοσοφία κάνει παραλλαγές γύρω πό τό ρµα εµί καί τό οδέτερο τς µετοχς του, τό ν. παράδοση πάλι εναι ν καί τό ν ατ γάρ… σµέν. Δυό κόσµοι. πό τή µιά Dieu dAbraham… ( Θεός το βραάµ) καί πό τήν λλη des philosophes et des savantsν φιλοσόφων καί τν σοφν). διάκριση το Πασκάλ στό πίκεντρο πάντα.

ταν σκεφτόµαστε χρησιµοποιοµε πάντα τή λογική νάλυση· δέν µποροµε νά κάνοµε διαφορετικά· δέ θά µπορούσαµε διαφορετικά νά νταλλάζαµε νά µεταδίναµε τή σκέψη µας. Φτάνει στόσο νά µή λησµονµε πώς γιά τήν ληθινή φιλοσοφία νάλυση τελικά µποδίζει τήν κατανόηση· ναλύοντας, ­­νάλυση µένει στό κατανόητο –πό να σηµεο καί πέρα ναχαράζει µηρυκάζει.

Γιατί νά κολουθοµε τούς Ερωπαίους;

καταδίκη το Γαλιλαίου διά­γραψε στήν Ερώπη τήν τροχιά της καί τώρα φτασε στήν λλη κρη, που καταδικάζει Γαλιλαος τόν νθρωπο πού τολµάει νά πιστεύει στό Θεό το βραάµ (non des philosophies et des savants). µες δ γιατί νά παρακολουθήσοµε καί σέ α­τό τήν Ερώπη; Mή­πως δέ µεί­να­µε ξω –τό 17ο αώνα– πό τήν καταδίκη το Γαλιλαίου; Πς τώρα νά συµπορευτοµε µέ τήν Ερώπη στό ντίθετο; Τί δουλειά χοµε µες στό ζήτηµα ατό µαζί τους; Καί στήν ερή ξέταση µείναµε πέξω ( ρθόδοξη κκλησία µεινε πέξω). Καί σέ λλα πολλά. Γιατί νά µήν κοιτάζοµε τή δουλειά µας; µήπως δέν χοµε δουλειά; µήπως δέ µς φτάνουν τά δικά µας µαζεµένα λασπόνερα καί διχόνοια πού, πό τά χρόνια το Σολωµο, µς κοµµατιάζει τά τζιέρια (τά σπλάχνα);

Γιά τούς τεχνίτες κάθε λογς

να συµπέρασµα πό τή Φιλο­καλία (III, 19, 11-16, θήνα 1960): «…κ µόνης κος ο δύναταί τις τεχνίτης γενέσθαι, λλ’ κ το ποιεν καί βλέπειν καί πoλλά πράττειν καί διορθοσθαι πό τν µπείρων καί διά τς ποµονς καί κκοπς τν δίων θεληµάτων καί τ πολυηµερί ες ξιν ρχεται τς τέχνης…». Συµπέρασµα γιά τούς τεχνίτες (κάθε λογς).

πό τή στιγµή πού Χριστιαvισµός παύει νά εναι πίστη τρόπος ζως – ριστος βίoς τν ρχαίων λλήνων– καί γίνεται δέα, φαντάζει γιά µένα τό διο ν εσαι χριστιανός θεος.πως παράλληλα φαντάζει τό διο ν εσαι δεαλιστής λιστής, σύµφωνα µέ τήν ρολογία τς νεότερης ερωπαϊκς φιλοσοφίας. φρόψαρα το νο λα ατά, πού δέν κατεβαίνουν ποτέ στά µεγάλα βάθη τς ζήσης µας.

 

Ζήσιµος Λορεντζτος , ΕΝΟΡΙΑΚΗ ΕΥΛΟΓΙΑ» κτώβριος 2011,  Ἀρ. Τεύχους 112

Read more: http://iereasanatolikisekklisias.blogspot.com/2011/10/blog-post_02.html#ixzz3Vai173K5

Πάτερ, δώστε μας έναν πρακτικό οδηγό για τη ζωή μας …

Ερώτηση: Πάτερ, δώστε μας έναν πρακτικό οδηγό για τη ζωή μας, για να βάλουμε επιτέλους και εμείς μία αρχή.

Απάντηση: Μάλιστα. Αυτό είναι απλό και έχει σχέση με ό,τι είπαμε μέχρι τώρα. Μια που είπαμε ότι όλα δένονται και λύνονται με πνευματικό τρόπο και αοράτως, τον μοναδικό οδηγό που μπορώ να δώσω σε όλους είναι:

«Συνδεθείτε με τον δορυφόρο “Κύριε!”». Να μάθουμε να καλούμε

τον Κύριο σε όλες τις περιστάσεις της ζωής και να τα αρχίζουμε όλα με το «Κύριε». Δεν νομίζω ότι θα μπορούσα να δώσω άλλον οδηγό, χωρίς να δημιουργήσω πρόβλημα στον έναν ή στον άλλο. Διότι όλοι οι νόμοι και οι κανόνες έχουν την αξία τους, αλλά έχουν και τα όριά τους. Όμως το «Κύριε» δεν έχει περιορισμούς.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ. Η ΚΑΛΛΙΕΡΓΕΙΑ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ.

http://apantaortodoxias.blogspot.gr/2015/03/blog-post_68.html

Χαίρε, νύμφη ανύμφευτε!

Η εικόνα της Παναγίας της Ελεούσας (του Κύκκου) που παρουσιάζει την Παναγία βρεφοκρατούσα από τη δεξιά πλευρά, που κατά την παράδοση φέρεται να είναι αγιογραφημένη από τον Ευαγγελιστή Λουκά. Ιερά, Βασιλική, Πατριαρχική Σταυροπηγιακή Μονή της Παναγίας του Κύκκου, Κύπρος.