ΟΧΙ ΣΤΗ ΘΕΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΕΥΡΩΖΩΝΗΣ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΕΛΑΧΙΣΤΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΑΣ

ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΕΣΤΙΑ ΛΑΜΙΑΣ

Ο φόβος των μεγάλων καναλιών, των συστημικών βουλευτών, των μεγάλων κομματικών σχημάτων, είναι μη και βγούμε από το Ευρώ και την Ευρωζώνη. Στις συζητήσεις της στρογγυλής τραπέζης, στην Τηλεόραση, κάθε φορά, ακούμε μόνο για την οικονομία και ότι θα είναι καταστροφή η επιστροφή μας στο εθνικό κράτος. Μπορεί από τη μεριά τους να έχουν τα δίκια τους. Όμως αξίζει να πούμε αρχικά δύο σχόλια:

Πρώτον:  «Το ποτάμι θα ξαναβρεί την κοίτη του, όσες εκτροπές κι αν του κάνουμε εμείς». Οι συγχωνεύσεις δηλ. των λαών, περιστασιακές ή αναγκαστικές, είναι, ουσιαστικά – και αποδεικνύεται συχνά πάνω στην πράξη – μια ουτοπία.

Δεύτερον: Ό,τι απολυτοποιούμε, δυστυχώς το αποδυναμώνουμε. Η απολυτοποίηση της Ευρώπης οδήγησε σήμερα σε έναν ακατάσχετο ευρωσκεπτικισμό. Γιατί άραγε; Διότι προέχουν οι άνθρωποι και οι λαοί. «Το Σάββατο για τον άνθρωπο, όχι ο άνθρωπος για το Σάββατο».

Η ΕΕ και το ευρώ εργαλεία είναι για την προκοπή και ευημερία των λαών. Δεν μπορεί να πούμε Ευρωπική Ένωση αντί πάσης θυσίας και με κάθε τίμημα. Το κακό λοιπόν είναι η θεοποίηση της ΕΕ και του ευρώ. Μη παραξενεύονται λοιπόν μερικοί που παρατηρείται άνοδος του εθνικισμού στην Ευρώπη. Η αγάπη για την πατρίδα και τις ρίζες είναι πολύ βαθιά φυτεμένες αξίες μέσα στον άνθρωπο, για τις οποίες μπορεί να θυσιάσει κάθε αμφίβολη ευτυχία έξωθεν προερχομένη ή να αντιδράσει αντιδεοντολογικά.

Ύστερα, δεν είναι μόνο η οικονομία που πρέπει να μας απασχολεί. Το 85% της ελληνικής – κρατικής νομοθεσίας μας προέρχεται πλέον από την ΕΕ. Οι νόμοι και οι οδηγίες αυτές όμως σε πολλά σημεία είναι αντίθετες με την παράδοσή μας. Η Ευρώπη είναι υπέρ του χωρισμού Εκκλησίας και Κράτους, υπέρ μιας διεθνιστικής και θρησκειολογικής παιδείας, υπέρ μια χαλαρής οικογενειακής ζωής, υπέρ των ομοφυλοφιλικών γάμων και υιοθεσιών, υπέρ των μεταναστεύσεων, υπέρ της κατάργησης της Κυριακής αργίας, υπέρ των ανατριχιαστικών λεπτομερειών του ερχόμενου αντιρατσιστικού νόμου κλπ…Τι θα κάνουμε λοιπόν; Θα ξεπουλήσουμε και θα προδώσουμε τα πάντα χάριν του αμφιλεγόμενου σκληρού νομίσματος του ευρώ;

Το ευρώ δυστυχώς, παρά τις αρχικές καλές πιθανόν προθέσεις, κατάντησε «φόρος Υποτελείας» και «Δούρειος Ίππος», κατάντησε ένα πολιτικό ταμπού και εμείς σαν Ελλάδα χάσαμε το αρχαιότερο νόμισμα της Ευρώπης, τη δραχμή. Με ατμομηχανή το ευρώ εισέβαλαν μέσα στην πατρίδα όλα τα αρρωστημένα, ανθελληνικά και αντιχριστιανικά στοιχεία.

Επίσης, σύμφωνα με ομολογίες ευρωβουλευτών και φορέων της Ευρώπης το 70% των οικονομικών συμβούλων του ευρωκοινοβουλίου είναι «υπάλληλοι » των πολυεθνικών και των τραπεζών. Τι πρόκειται να αλλάξουν λοιπόν οι ελάχιστοι Έλληνες ευρωβουλευτές μέσα σε τόσο αιρετικό πλήθος έστω και αν συμφωνήσουν με τους συναδέλφους τους των ευρωπαϊκών κομμάτων;

Εξάλλου μέχρι τώρα έδωσαν δείγματα αρνητικής και απαράδεκτης συμπεριφοράς ψηφίζοντας την κατάργηση της Κυριακής αργίας και τους γάμους των ομοφυλοφίλων συμβαδίζοντας με την επικρατούσα και πλειοψηφούσα άποψη στο ευρωκοινοβούλιο χωρίς καμμιά διαφοροποίηση.

Ο λαός μας μπορεί να λέγει ότι δεν θέλει να φύγει από το ευρώ, αν το λέγει βεβαίως, αλλά ακούει μόνο τη μια πλευρά και την χειμαρρώδη κινδυνολογία και καταστροφολογία των καναλιών και δεν ενημερώνεται επαρκώς και σφαιρικώς.  Προτιμότερη ασφαλώς είναι μια Ευρώπη των εθνών και των λαών που θα σέβεται τις παραδόσεις και το απαραβίαστο των φυσικών και πνευματικών συνόρων κάθε λαού.

Η βασίλισσα της Αγγλίας είπε το εξής αμίμητο: «Το ευρώ ουδέποτε θα περάσει τις πύλες των ανακτόρων του Μπίρμιγχαμ». Εμείς δηλ. οι αρχαιότεροι κάτοικοι της γηραιάς ηπείρου ούτε αυτό το παράδειγμα των Άγγλων δεν μπορούμε να αξιοποιήσουμε υπέρ της Πατρίδος τουλάχιστον στον τομέα των πνευματικών θησαυρών μας;

 

https://sites.google.com/site/xrestia/anartiseisall/150

«Εγώ δεν έχω να φάω, με την πίστη θα ασχοληθώ;»

Η ευθύνη των Λαϊκών σε θέματα πίστεως κατά τον Άγιο Θεόδωρο Στουδίτη

Ο Άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης, αντέδρασε στη δεύτερη φάση της εικονομαχίας. Στον αγώνα του αυτό και στον βίο του, αναφέρθηκε ο π. Θεόδωρος, στο παρελθόν. Στο βίντεο που ακολουθεί, ως δείγμα του αγωνιστικού και ομολογιακού του πνεύματος, μας μεταφέρει μια επιστολή του Αγίου, τι λέει σε έναν αξιωματούχο και πως τον επαινεί, που αντέδρασε κι αυτός στον αυτοκράτορα για το θέμα των αγίων εικόνων.

Επειδή σήμερα πολλοί λένε «εμείς είμαστε λαϊκοί, εμείς θα αντιδράσουμε για τον οικουμενισμό, για τις συμπροσευχές, για τον παπισμό;». Εδώ λοιπόν βλέπουμε ότι σε θέματα πίστεως, έχουμε ευθύνη όλοι και οι λαϊκοί, και πρέπει να αντιδρούμε όλοι.

Εν καιρώ κινδυνευούσης πίστεως να μη σιωπούμε. Όταν ο λόγος είναι για την πίστη, δεν μπορούμε να σκεφτόμαστε «εγώ τι είμαι και θα μιλήσω;». Ακόμα και ο πιο φτωχός, που παλεύει για να επιβιώσει, δεν πρέπει να σκέφτεται ότι «εγώ δεν έχω να φάω, με την πίστη θα ασχοληθώ; Ας ασχοληθούν οι παπάδες». Θα φωνάξουν οι πέτρες, τα άψυχα κι εμείς θα σιωπήσουμε;

Τα θέματα πίστεως δεν ανήκουν μόνο στους άρχοντες. Και ο πιο μικρός και ταπεινός, θα κριθεί αν δεν μιλάει για την πίστη. Και πρέπει τόσο να φωνάζουμε, μέχρι να φθάσει η φωνή μας στα αυτιά των αρχόντων.


π. Θεόδωρος Ζήσης – Η ευθύνη των Λαϊκών σε θέματα πίστεως κατά τον Άγιο Θεόδωρο Στουδίτη [ΒΙΝΤΕΟ-2015]

Τί είναι εκκλησιαστική υπακοή και σεβασμός στην Εκκλησία;

Όταν ο άγιος Συμεών, αποφάσισε να υποβληθεί σε σκληρότερη άσκηση, ανέβηκε πάνω σε έναν στύλο και έμενε εκεί, πράγμα πού ήταν πρωτοφανές και πρωτότυπο για την εποχή του.
Οι πατέρες τότε σκανδαλισμένοι για την πρωτότυπη καινοτομία και το υπερβάλλον της ασκήσεως, σκέφτηκαν να τον αφορίσουν από την Εκκλησία και να καταδικάσουν την πράξη του.
Οι γεροντότεροι όμως τους συμβούλεψαν, να πάνε να τον νουθετήσουν εν ειρήνη και να του ζητήσουν να αφήσει την ζωή του στυλίτη και να προσαρμοστεί στο μέτρο της εκκλησιαστικής άσκησης.
Αν το δέχοταν αυτό με ευχαρίστηση, θα αποκαλύπτοταν η ταπείνωση του και πώς αυτού του είδους η άσκηση δεν ήταν διαβολική, αλλά ήταν εκ Θεού.Αντίθετα αν συναντούσαν άρνηση και διαμαρτυρία από τον Συμεών, θα καταλάβαιναν πώς τέτοιου είδους άσκηση, ήταν ζήλος αλαζονείας και να καταδίκαζαν την στάση του.
Πράγματι, οι αββάδες πλησίασαν τον άγιο Συμεών και εν ονόματι της εκκλησιαστικής υπακοής του ζήτησαν να εγκαταλείψει τον στύλο αμέσως.
Ο άγιος, χωρίς γογγυσμό, αντίδραση και χωρίς να ξεστομίσει καν λόγο, χαμήλωσε τα μάτια,τους έβαλε μετάνοια και άρχισε να κατεβαίνει από τον στύλο. 
Τότε εκείνοι του είπαν να παραμείνει εκεί,μακάρισαν την άσκηση του, του εξήγησαν πώς είχε η δοκιμασία και ανεχώρησαν χωρίς να τον ξαναενοχλήσουν