Ο ΘΥΜΟΣ ΣΚΟΤΩΝΕΙ

Ἡσυχασμὸς καὶ Ἰατρικὴ “συμφωνοῦν”

«Ὅταν σο λθει θυμός,
κλε
σε τ στόμα δυνατά».
(Γέρων
ωσφ  συχαστς)

(ἀποσπάσματα σὲ νεοελληνικὴ ἀπόδοση
ἀπὸ τὸ βιβλίο: «Ἔκφρασις Μοναχικῆς ἐμπειρίας»,
ἔκδ. Ἱ. Μ. Φιλοθέου, Ἅγ. Ὄρος)

 

 

.                  Γράφεις γιὰ τὸ θυμὸ στὴν καρδιὰ τοῦ ἀνόητου. Ὁ θυμὸς ἀπὸ μόνος του, εἶναι φυσικός. Ὅπως τὰ νεῦρα στὸ σῶμα. Εἶναι καὶ αὐτὸς νεῦρο ψυχῆς. Καὶ ὀφείλει νὰ τὸν μεταχειρίζεται ὁ καθένας ἐναντίον τῶν δαιμόνων, ἀνθρώπων αἱρετικῶν, καὶ σὲ ὅσους τὸν ἐμποδίζουν ἀπὸ τὸν δρόμο τοῦ Θεοῦ. Ἐὰν δὲ θυμώνεις κατὰ τῶν ὁμοψύχων ἀδελφῶν ἢ γίνεσαι ἐκτὸς ἑαυτοῦ, χαλᾶς τὰ ἔργα τῶν χεριῶν σου, γνώριζε ὅτι πάσχεις ἀπὸ κενοδοξία καὶ κάνεις παράχρηση τοῦ νεύρου τῆς ψυχῆς. Ἀπαλλάσσεσαι δὲ μὲ τὴν ἀγάπη πρὸς ὅλους καὶ τὴν ἀληθινὴ ταπείνωση.
.                  Γι’ αὐτό, ὅταν σοῦ ἔλθει θυμός, κλεῖσε τὸ στόμα δυνατὰ καὶ μὴ μιλήσεις σ’ αὐτὸν ποὺ σὲ βρίζει ἢ σὲ ἀτιμάζει ἢ σὲ ἐλέγχει ἢ μὲ πολλοὺς τρόπους καὶ χωρὶς λόγο σὲ πειράζει. Καὶ αὐτὸς σὰν τὸ φίδι θὰ στρίψει μέσα στὴν καρδιά, θὰ ἀνέβει μέχρι τὸ λαιμό, καὶ ἀφοῦ δὲν θὰ τοῦ δώσεις διέξοδο θὰ πνιγεῖ καὶ θὰ σκάσει. Καί, ὅταν αὐτὸ ἐπαναληφθεῖ λίγες φορές, θὰ λιγοστέψει καὶ θὰ πάψει τελείως.
.                  Ἐπειδὴ ὁ ἄνθρωπος εἶναι πλασμένος λογικὸς καὶ ἥμερος, διορθώνεται ἀσυγκρίτως καλύτερα μὲ τὴν ἀγάπη καὶ τὸν ἥμερο τρόπο, παρὰ μὲ τὸν θυμὸ καὶ τὴν ἀγριότητα.
.                  Αὐτὸ τὸ βρῆκα καὶ ἐγὼ μετὰ ἀπὸ πολλὴ καὶ μεγάλη δοκιμασία. Μὲ τὸ καλὸ καὶ μὲ τὴν ἀγάπη μπορεῖς νὰ κάνεις πολλοὺς νὰ ἡμερέψουν. Καὶ ἂν κανεὶς εἶναι καλοπροαίρετος, τὸν κάνεις γρήγορα νὰ συμμορφωθεῖ, νὰ γίνει Ἄγγελος τοῦ Θεοῦ.
.                  Λοιπὸν αὐτὸ λέω σὲ σένα καὶ σὲ ὅλους: Ποτὲ μὲ θυμὸ μὴ ζητᾶτε νὰ διορθώνετε, διότι πειρασμὸς τὸν πειρασμὸ δὲν βγάζει· ἀλλὰ μὲ ταπείνωση καὶ ἀγάπη εἰλικρινῆ. Ὅταν βλέπεις ὅτι ὑπάρχει θυμός, ἄφησε πρὸς στιγμὴν τὴν διόρθωση. Καὶ ὅταν δεῖς ὅτι πέρασε ὁ θυμὸς καὶ ἦλθε εἰρήνη καὶ λειτουργεῖ χωρὶς πάθος ἡ διάκριση, τότε λὲς τὰ ὠφέλιμα.
.                  Ποτὲ δὲν εἶδα ἐγὼ νὰ γίνει διόρθωση μὲ θυμό, ἀλλὰ πάντοτε μὲ ἀγάπη. Τότε καὶ ὁ νουθετούμενος θυσιάζεται. Λοιπὸν ἔτσι νὰ κάνετε. Πάρε παράδειγμα ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸν ἑαυτό σου. Πότε ἡμερεύεις; Μὲ τὶς ὕβρεις, ἢ μὲ τὴν ἀγάπη;
.                  Καὶ δὲν θαυμάζεις τὸν λόγο ποὺ λέγει ἐκεῖνος ὁ Ἅγιος στὸ Γεροντικὸ “ὅτι ὁ θυμώδης καὶ ὀργίλος ἄνθρωπος, καὶ νεκρὸν ἀκόμη ἐὰν ἀναστήσει, δὲν εἶναι δεκτὸς στὴ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ”;
.                  Λὲς ὅτι σέβεσαι τοὺς λόγους μου. Δοκίμασε λοιπὸν ἐὰν ἀληθεύει αὐτό, νὰ κάνεις αὐτὰ ποὺ σοῦ γράφω. Πνίξε τὸ πάθος, ὅταν ἔλθει νὰ σὲ πνίξει αὐτό. Κράτα τὸ φίδι μέσα κλειστὸ μία καὶ δύο καὶ πολλὲς φορές, καὶ ἀμέσως θὰ βρεῖς τὸ δρόμο τῆς χαρᾶς καὶ τῆς νίκης. Καὶ τότε θὰ ἐνεργήσουν ἀμέσως οἱ προσευχὲς ποὺ κάμνω γιὰ σένα. Καὶ ἀφοῦ νικηθεῖ ἡ μητέρα, καταπίπτει ὅλο τὸ σμῆνος τῶν θυγατέρων, ποὺ γεννᾶ ὁ θυμός. Διότι τὰ κύρια πάθη, ποὺ γεννοῦν ὅλα τὰ ἄλλα, εἶναι θυμὸς καὶ ἐπιθυμία,
.                  Λοιπόν, πνίξε μὲ ὅλη σου τὴ δύναμη τὸν θυμό, κάθε στιγμὴ ποὺ θὰ κινηθεῖ, καὶ θὰ τὸν βρεῖς τὴν ἑπομένη φορὰ ἀσθενέστερο. Καὶ πάλιν ἐξακολούθησε νὰ τὸν κτυπᾶς καὶ νὰ τοῦ κόβεις τὸ κεφάλι, ὅταν τὸν δεῖς νὰ σηκώνει κεφάλι καὶ σὲ λίγο θὰ δημιουργηθεῖ ἡ ἀταραξία ποὺ εἶναι ὁ καρπὸς τῆς μακροθυμίας. Μετὰ ἀκολουθεῖ εἰρήνη καὶ χάρις, καὶ ὅλα τὰ ἄλλα ἀγαθά.
.                  Ἀντιστάσου λοιπὸν μὲ ἀντίρρηση. Μὴν ἀφήνεις τοὺς λογισμοὺς νὰ εἰσέρχονται, ἀλλὰ πολέμησε μὲ τὴν προσευχή. Πολέμησε μὲ ἀνδρεία καὶ ὄχι μὲ χαυνότητα. Καὶ ἀμέσως παραλύουν. Καὶ κάνοντας ἔτσι θὰ ἀνθήσει τὸ ἄνθος τῆς καθαρότητας καὶ ἁγνείας, καὶ θὰ χαίρεται ἡ ψυχή σου χαρὰ ἀνεκλάλητη καὶ θὰ ἔχεις πληροφορία ὅτι ἀπὸ τώρα σοῦ ἑτοιμάσθηκε τόπος τῆς ἀναπαύσεως.

ΠΗΓΗ: gerontesmas.com (ἀπὸ ΠΕΜΠΤΟΥΣΙΑ)

Τ ξέσπασμα θυμο κταπλασιάζει τν κίνδυνο μφράγματος

.                 Ὁ κίνδυνος ἐμφράγματος εἶναι 8,5 φορὲς μεγαλύτερος μέσα στὸ πρῶτο δίωρο μετὰ ἀπὸ ἕνα ξέσπασμα ἔντονου θυμοῦ, σύμφωνα μὲ μία νέα αὐστραλιανὴ ἐπιστημονικὴ ἔρευνα. Οἱ ἐρευνητές, μὲ ἐπικεφαλῆς τὸν δρα Τόμας Μπάκλεϊ τοῦ Πανεπιστημίου καὶ τοῦ Βασιλικοῦ Νοσοκομείου τοῦ Σίδνεϊ, ποὺ ἔκαναν τὴ δημοσίευση στὸ περιοδικὸ «European Heart Journal» τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑταιρείας Καρδιολογίας, μελέτησαν -μὲ τὴ βοήθεια στεφανιαίας ἀγγειογραφίας- 687 ἀσθενεῖς ποὺ εἶχαν εἰσαχθεῖ σὲ νοσοκομεῖο λόγῳ πιθανοῦ ἐμφράγματος. Ἡ μελέτη ἔδειξε ὅτι ἕνα ἐπεισόδιο συνηθισμένου θυμοῦ δὲν αὐξάνει τὸν κίνδυνο ἐμφράγματος. Ὅταν ὁ θυμὸς ὅμως εἶναι ἀσυνήθιστα ἔντονος, τότε ὁ καρδιαγγειακὸς κίνδυνος τουλάχιστον ὀκταπλασιάζεται. Οἱ ἐρευνητὲς διαπίστωσαν μὲ τὴν ἀγγειογραφία τὸ ὀξὺ μπλοκάρισμα τῶν στεφανιαίων ἀρτηριῶν, ποὺ μπορεῖ νὰ συμβεῖ μετὰ ἀπὸ περιστατικὰ πολὺ ἔντονου θυμοῦ.
.                 Ἡ μελέτη ἐπιβεβαιώνει αὐτὸ ποὺ ἔχουν δείξει ἄλλες ἔρευνες, ἀλλὰ καὶ ἡ κοινὴ ἐμπειρία, ὅτι ντονος θυμς μπορε ν πυροδοτήσει μφραγμα το μυοκαρδίου. Ἐκτὸς ἀπὸ τὸν θυμό, καὶ τὸ ἔντονο ἄγχος μπορεῖ νὰ δράσει ἀνάλογα. Ἡ μελέτη δείχνει ὅτι αὐξάνεται ἕως 9,5 φορὲς ὁ κίνδυνος ἐμφράγματος δύο ὧρες μετὰ ἀπὸ ἕνα ὀξὺ ἐπεισόδιο ἔντονου ἄγχους. Οἱ ἐρευνητὲς ἀνέφεραν μία ποικιλία παραγόντων ποὺ εὐθύνονται γιὰ τὸν ἔντονο θυμό, κυρίως οἱ διαπληκτισμοὶ μὲ ἄλλα μέλη τῆς οἰκογένειας, μὲ φίλους, μὲ συναδέλφους στὴ δουλειὰ ἢ κατὰ τὴν ὥρα τῆς ὁδήγησης. Τὰ ξεσπάσματα θυμοῦ στὴν οἰκογένεια καὶ στὴ δουλειὰ φαίνεται νὰ εἶναι τὰ πιὸ ἐπικίνδυνα γιὰ τὴν πρόκληση ἐμφράγματος.
.                 Ὅπως εἶπε ὁ Τόμας Μπάκλεϊ, ὁ κίνδυνος αὐξάνει, ἐπειδὴ λόγῳ τοῦ ἔντονου θυμοῦ ἐπιταχύνεται ἡ λειτουργία τῆς καρδιᾶς καὶ αὐξάνεται ἡ πίεση τοῦ αἵματος, πράγμα ἐπιβαρυντικό, ἰδίως ἂν ὑπάρχει ἤδη στένωση ἀρτηρίας καὶ τάση γιὰ θρόμβωση σὲ ἕναν ἄνθρωπο.
.             Ὅσοι θυμώνουν εὔκολα, σύμφωνα μὲ τοὺς ἐρευνητές, πρέπει νὰ ἐλέγχουν συχνὰ τὴν πίεσή τους καὶ ἐπίσης καλὰ θὰ ἔκαναν νὰ κόψουν τὸ τσιγάρο.

 

ΠΗΓΗ: medicalnews.gr

 

 

https://agathan.wordpress.com/wp-admin/post-new.php

 

 

 

Στα 200 τρισ.δολάρια το παγκόσμιο χρέος – Πτωχευμένος όλος ο πλανήτης

 Σχόλιο ΟΜΟΘΥΜΑΔΟΝ

Αμείλικτα προβάλουν τα ερωτήματα: Ποιοί είναι οι δανειστές; Ποιός «οργάνωσε» την πτώχευση; Σε τί αποβλέπει;

Ας λάβουμε υπόψη μας και το εξής: ‘Οταν κάνεις τον άνθρωπο «σαρκικό»  και ελέγχεις δια της οικονομίας το σαρκίον του, ελέγχεις και την ψυχή του.

Μία Γη πνίγεται στα… χρέη. Αυτό δείχνουν τα στοιχεία για το παγκόσμιο χρέος, το οποίο αυξήθηκε ραγδαία από την αμερικανική κρίση του 2008 και επεκτάθηκε στη συνέχεια σαν τσουνάμι στις περισσότερες χώρες του κόσμου. Ο υπερχρεωμένος χρηματοπιστωτικός κλάδος τότε διασώθηκε από τις κυβερνήσεις με συνέπεια τα χρέη να εκτοξευτούν στα υψηλότερα επίπεδα των τελευταίων 50 ετών.

‘Ετσι, από το 2007 έως και το 2014, σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία, το συνολικό χρέος νοικοκυριών, επιχειρήσεων και κρατών του κόσμου αυξήθηκε κατά 289% ή κατά 57 τρισ. δολάρια (αύξηση αντίστοιχο με το 17% του παγκόσμιου ΑΕΠ), φθάνοντας το συνολικό ποσό στα 200 τρισ. δολάρια περίπου, που αντιστοιχεί στο 286% του παγκόσμιου ΑΕΠ.

Ειδικότερα, στοιχεία της McKinsey αναφέρουν ότι μόνο τα κρατικά χρέη αυξήθηκαν κατά 25 τρισεκατομμύρια δολάρια μεταξύ του 2007 με 2014 και οφείλεται στην αύξηση της ζήτησης για χρηματοδότηση, ιδίως από τις κυβερνήσεις. Στις ανεπτυγμένες οικονομίες το χρέος αυξήθηκε από το 76% του ΑΕΠ το 2007 στο 112% του ΑΕΠ το 2014 και για τις  αναδυόμενες οικονομίες μόνο 46% του ΑΕΠ.

Από το 2007 το παγκόσμιο χρέος των νοικοκυριών έχει σημειώσει αύξηση +21% και των επιχειρήσεων +47%. Το 74% του χρέους αφορά σε στεγαστικά. Το σύνολο ανέρχεται σε 141 τρισ. δολάρια.

Παρά ταύτα, κάποιες χώρες κατάφεραν να μειώσουν τα χρέη τους, όπως Ισραήλ, Αίγυπτος, Ρουμανία, Σαουδική Αραβία και Αργεντινή, ενώ αντίθετα κάποιες κατέγραψαν εκτίναξη χρεών, όπως είναι της Ιαπωνίας, Κίνας,  Πορτογαλίας,  Ελλάδας, Σιγκαπούρης και της Ιρλανδίας.
Ειδικότερα, σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία, πρωταθλήτρια παγκοσμίως στα χρέη είναι το 2014, είναι η Ιαπωνία κατά 244% του  ΑΕΠ, η οποία σημείωσε αύξηση δανείων από το 2007 κατά 517%. Μετά το 2007 το χρέος της τετραπλασιάσθηκε στο 282% του κινεζικού ΑΕΠ, των ΗΠΑ αυξήθηκε κατά 269% στο 106% του ΑΕΠ και της Ισπανίας κατά 401% στο 97% του ΑΕΠ.

Οι χώρες της Ευρωζώνης, σύμφωνα με τα στοιχεία της Deutsche Bank, χρωστούν συνολικά 9.473,8 δισ. Ευρώ ή το 94,% του ΑΕΠ. Πρώτη είναι η Ελλάδα (176% του ΑΕΠ, περίπου 300 δισ. ευρώ και το 2007 ήταν 107,2%), δεύτερη η Ιταλία (131,8%) , τρίτη η Πορτογαλία (127% του ΑΕΠ), τέταρτη η Ιρλανδία (114%), ακολουθούν Βέλγιο (108%) , Κύπρος (104,7%), μετά η Ισπανία, Γαλλία (95,3%), Αυστρία (80,7), Γερμανία (74,8%). Το μικρότερο χρέος έχει η Εσθοσνία με 10,5% του ΑΕΠ.

Οι υποχρεώσεις της Ελλάδας ανά έτος

Σύμφωνα με στοιχεία του  ΟΔΔΗΧ που είχε καταθέσει στη Βουλή το 2014, τη δεκαετία 2021 με 2030 οι υποχρεώσεις του ελληνικού δημοσίου ανέρχονται στο ποσό των 201, 05 δισ. ευρώ επί του συνόλου υποχρεώσεων 291 περίπου δισ. ευρώ για την περίοδο 2015 – 2030. Μόνο οι τόκοι που θα πρέπει να εξοφληθούν τη δεκαετία 2021 – 2030 είναι 114,45 δισ. ευρώ.

Αναλυτικά, την περίοδο 2015 με 2020, δηλαδή μέσα σε έξι έτη, η Ελλάδα θα πρέπει να καταβάλει 52,246 δισ. ευρώ σε χρεολύσια και 37,93 δισ. ευρώ σε τόκους, δηλαδή 90,17 περίπου δισ. ευρώ. Επίσης, τη δεκαετία  2021 με 2030 θα πρέπει να καταβάλει 86,6 δισ. ευρώ σε χρεολύσια και 114,4 δισ. ευρώ σε τόκους.

Για το 2015 οι τόκοι υπολογίζονται στα 5,8 δισ. ευρώ και τα χρεολύσια στα 16,08.

Την περίοδο 2021-2024, οι συνολικές υποχρεώσεις ανέρχονται στα 104,7 δισ. ευρώ και οι τόκοι αποτελούν το μεγαλύτερο μέρος που αγγίζει τα 66,6 δισ. ευρώ. Μόνο το 2022 η Ελλάδα θα πρέπει να πληρώσει για τόκους 24,4 δισ. ευρώ.

Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr

Τί εννοεί ο Απόστολος Παύλος όταν λέει : «εδόθη μοι σκόλοψ τη σαρκί;»

Τί εννοεί ο Απόστολος Παύλος όταν λέει : "εδόθη μοι σκόλοψ τη σαρκί;"

Πολλοί ερευνητές ασχολήθηκαν με το συγκεκριμένο χωρίο και έχουν προτείνει ποικίλες απαντήσεις που αφορούν κυρίως σωματικά προβλήματα. Ποικίλες ασθένειες προτάθηκαν από τους αρχαίους ερμηνευτές μέχρι σήμερα. Προτεστάντες, κυρίως, ερμηνευτές το συνέδεσαν με προβλήματα όρασης του αποστόλου καθώς το συσχέτισαν με το Γαλ 4,15 (εκεί πρόκειται για μια έκφραση που είναι συνήθης στους ανατολικούς λαούς για να δηλώσει προθυμία και ανιδιοτελή αγάπη, επειδή όμως είναι εντελώς ξένη για τους δυτικούς που γενικά κυριολεκτούν, προέκυψε η παρανόηση). Μάλιστα οι δυτικοί ερμηνευτές έφτασαν μέχρι του σημείου να κάνουν λόγο για πειρασμούς σαρκικής φύσης που δήθεν ταλαιπωρούσαν τον απόστολο.
Επειδή όλες οι ερμηνείες που αφορούν την υγεία του αποστόλου δεν έχουν κανένα σοβαρό αγιογραφικό έρεισμα και αποτελούν ευλαβείς (ενίοτε και ασεβείς) εικασίες, θα προτείναμε την ερμηνεία του αγ. Ιωάννου του Χρυσοστόμου, που έχει ονομαστεί δικαίως και «στόμα του Παύλου». Σύμφωνα με τον ι. Χρυσόστομο, ο απ. Παύλος δεν ταλαιπωρούνταν από ασθένεια –άλλωστε πολύ λίγο θα τον ένοιαζε για τον εαυτό του. Η μόνιμη ταλαιπωρία του προκαλούνταν από τους Ιουδαϊζοντες «χριστιανούς». Οι τελευταίοι είχαν βάλει σκοπό της ζωής τους να σπείρουν ζιζάνια στο έργο του: ακολουθούσαν τα βήματά του και καλλιεργούσαν την αμφιβολία για την αξιοπιστία του κηρύγματός του στους εξ εθνών Χριστιανούς. Αυτό ήταν κάτι που εξουθένωνε τον απ. Παύλο, τον λυπούσε βαθύτατα και πικραινόταν κάθε τόσο από τον ταλανισμό των κατά τόπους εκκλησιών, τις οποίες με πόνο γεννούσε κατά Χριστόν (βλ. Α΄ Κορ 4,15). Μάλιστα, όλη η προς Γαλάτας επιστολή είναι γραμμένη ακριβώς για να στηρίξει το αποστολικό έργο του Παύλου και να απαντήσει στο καταστροφικό πνευματικά έργο των Ιουδαϊζόντων. Ακριβώς το ίδιο θέμα, της υπεράσπισης του αποστολικού αξιώματος (Β΄ Κορ 11) είναι που αναγκάζει τον απόστολο να μιλήσει για τις ιδιαίτερες εμπειρίες του και την «υπερβολή των αποκαλύψεων» στην Β΄ Κορ 12,1-6 οπότε και ακολουθεί το χωρίο που εξετάζουμε. Το ίδιο θέμα επανέρχεται αμέσως μετά ξεκάθαρα στο Β΄ Κορ 12,11 και εξής.

Για τις “Ορθόδοξες Απαντήσεις”
Σοφία Χασιώτη, Δρ Θεολογίας.

Ἐν Mεγάλῃ Ἑλληνικῄ Ἀποικία, 200 π.Χ. ή Όταν η Ποίηση προφητεύει τους καιρούς μας…

 

(Ευχαριστούμε την κυρία Σπυριδούλα που μας το πρότεινε)

Κωνσταντίνος Καβάφης

Ἐν Mεγάλῃ Ἑλληνικῄ Ἀποικία, 200 π.Χ.

Ένα ιστορικοφανές ποίημα του Καβάφη με θέμα την αρνητική δράση των Πολιτικών Αναμορφωτών που αναλαμβάνουν να επανορθώσουν την οικονομική κατάσταση μιας ελληνικής αποικίας.
Η δράση του ποιήματος τοποθετείται στα 200 π.Χ., όταν η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία στρέφει την προσοχή της προς τις ελληνικές περιοχές και αποφασίζει να αναμιχθεί ενεργότερα στις υποθέσεις τους. Το 197 π.Χ. ο Φίλιππος ο Ε΄ της Μακεδονίας θα ηττηθεί στις Κυνός Κεφαλές και το τέλος της ελληνιστικής εποχής θα ακολουθήσει με γοργούς ρυθμούς. Η χρονική τοποθέτηση, επομένως, του ποιήματος σε αυτή την εποχή ενισχύει την ειρωνεία του ποιητή καθώς η ελληνική αποικία είναι ούτως ή άλλως καταδικασμένη είτε αποφασίσει να καταφύγει στη βοήθεια του Πολιτικού Αναμορφωτή είτε όχι.
Ο όρος Πολιτικός Αναμορφωτής αποτελεί αναχρονισμό, καθώς στην εποχή εκείνη δεν είχε ακόμη καθιερωθεί ο όρος αυτός, αλλά ο ποιητής θέλοντας να καυτηριάσει τη δράση εκείνων που αναμειγνύονται στις ξένες υποθέσεις με το πρόσχημα της βοήθειας, δημιουργεί -κατά την προσφιλή του συνήθεια- ένα δικό του ιστορικό σκηνικό, προσαρμοσμένο στις ποιητικές του ανάγκες, οπότε ο αναχρονισμός δεν επηρεάζει αρνητικά το αποτέλεσμα.
Η κατάσταση στην αποικία (που δεν κατονομάζεται) είναι άσχημη και παρόλο που η πρόοδος της πολιτείας συνεχίζεται, εντούτοις αρκετοί πιστεύουν πως πρέπει να αιτηθούν τη βοήθεια κάποιου Αναμορφωτή. Η ειρωνεία του ποιητή είναι σαφής όταν τονίζεται ότι η πολιτεία συνεχίζει να προχωρά μπροστά και να προοδεύει, υπό την έννοια ότι σύντομα η αποικία αυτή όπως και οι υπόλοιπες ελληνικές πόλεις θα τεθεί υπό τον έλεγχο των Ρωμαίων, οπότε στην πραγματικότητα δεν υπάρχουν περιθώρια ούτε προόδου ούτε και βελτίωσης της κατάστασης. Ο Αναμορφωτής θα προέλθει είτε από τη μητρόπολη είτε από κάποια ξένη πολιτεία, κάτι που δεν διευκρινίζεται καθώς σε κάθε περίπτωση θα είναι κάποιος ξένος, εντελώς αποστασιοποιημένος από την εκεί κατάσταση και τους πολίτες και θα έρθει να επιβάλλει σκληρά μέτρα, χωρίς να τον απασχολούν οι αρνητικές επιπτώσεις.
Ο δισταγμός της πολιτείας να καταφύγει στη λύση του Αναμορφωτή είναι λογική μιας και οι Αναμορφωτές έχουν τη συνήθεια να έρχονται και να ελέγχουν τα πάντα, αδιαφορώντας για τις περιστάσεις που έχουν οδηγήσει στη δημιουργία διαφόρων καταστάσεων, έστω και αρνητικών, και προχωρούν αμέσως σε δραστικές επιλογές, με σκοπό να αλλάξουν τα πάντα ριζικά. Θα ήταν ευτύχημα να μη χρειαζόταν καμία πολιτεία να καταφύγει σε αυτούς, όπως σχολιάζει ο ποιητής, καθώς το μόνο που τους απασχολεί είναι να φτάσουν στο υποτιθέμενα θετικό αποτέλεσμα της οικονομικής επανόρθωσης, βασιζόμενοι όμως κυρίως στις θυσίες και στις περικοπές, αδιάφορο αν οι θυσίες αυτές λειτουργούν με πολλαπλό τρόπο εις βάρος της πολιτείας.
Οι Αναμορφωτές δεν έχουν κανένα λόγο να ασχολούνται με τις αρνητικές συνέπειες που θα έχουν οι επιλογές τους, μιας και οι ίδιοι έρχονται από αλλού και δε θα χρειαστεί να βιώσουν τη λαίλαπα που θα προκαλέσουν με τις δήθεν λύσεις τους. Η σταθερή απάντηση των Αναμορφωτών σε κάθε πρόβλημα είναι οι περικοπές και οι συνεχείς θυσίες, όχι η δημιουργία αλλά η κατακρεούργηση, όχι το ενδιαφέρον για τους πολίτες αλλά ο ψυχρός υπολογισμός. Τίποτε δεν έχει σημασία για τους Αναμορφωτές πέρα από το τελικό αποτέλεσμα, έστω κι αν αυτό προκύψει μέσα από βίαιες ανατροπές για ολόκληρη την κοινωνία. Οι Αναμορφωτές δε γνωρίζουν τις λεπτές ισορροπίες που έχουν δημιουργηθεί με τα χρόνια σε μια κοινωνία, δεν ενδιαφέρονται για τους πολίτες και τις ανάγκες τους, το μόνο που κάνουν είναι να «βρίσκουν και βρίσκουν περιττά». Όντας αποστασιοποιημένοι και αδιάφοροι για την πολιτεία, οι Αναμορφωτές τα θεωρούν όλα περιττά.
Κι όταν τελειώσουν το χειρουργικό τους έργο τι απομένει; Μια οικονομική επανόρθωση στα χαρτιά και μια κοινωνία που έχει έρθει αντιμέτωπη με το σκληρό πρόσωπο των κρατούντων. Εκείνοι παίρνουν στο ακέραιο την ανταμοιβή τους -τους αξίζει άλλωστε για το αποτελεσματικό τους έργο- και η πολιτεία μένει ακρωτηριασμένη.
Ο Καβάφης δεν επιλέγει τη λύση των Αναμορφωτών, δε συμφωνεί με τους ξενόφερτους ειδικούς που ξέρουν μόνο να κόβουν κάθε τι περιττό, γι’ αυτό και προτείνει την αναμονή και τη σύνεση προτού η πολιτεία καταφύγει σε κάτι που μόνο ως έσχατη λύση θα μπορούσε να θεωρηθεί. Βέβαια, ο ποιητής που τόσο αγαπά την παρακμή, έχει φροντίσει ήδη από την αρχή του ποιήματος (200 π.Χ.) να καταστήσει σαφές ότι επί της ουσίας δεν μπορεί να υπάρξει λύση, εφόσον σύντομα οι Ρωμαίοι θα έλθουν και θα κατακτήσουν τα πάντα.
Ο χρόνος στον οποίο έχει τεθεί η δράση του ποιήματος (200 π.Χ.) έρχεται σε εμφανή αντίθεση με την αισιόδοξη νότα του τελευταίου στίχου που πρεσβεύει ότι τουλάχιστον η πολιτεία προχωρά μπροστά. Ο ποιητής, άλλωστε, δεν επιθυμεί να στηρίξει τη σκέψη ότι η πολιτεία θα σωθεί χωρίς τους Αναμορφωτές, η πολιτεία είναι ούτως ή άλλως χαμένη. Εκείνο που τον ενδιαφέρει είναι να δώσει με μεγαλύτερη έμφαση την άρνησή του απέναντι στους Αναμορφωτές. Ακόμη και μια πολιτεία που είναι καταδικασμένη να χαθεί δεν έχει κανένα λόγο να στρέφεται στους Αναμορφωτές.
Μια πολιτεία με τα λάθη και της ατέλειές της είναι σαφώς προτιμότερη από μια πολιτεία που έχει πέσει στα χέρια απρόσωπων και αδιάφορων Αναμορφωτών που έρχονται για να ανατρέψουν τα πάντα. Είναι προτιμότερο να ζει μια κοινωνία με τις ατέλειές της αλλά και τις θετικές της προσδοκίες, παρά να καταφεύγει σ’ εκείνους που ξέρουν να βλέπουν μόνο τις ατέλειες.

 

Κωνσταντίνος Καβάφης

Ἐν Mεγάλῃ Ἑλληνικῄ Ἀποικία, 200 π.Χ.

 

Ὅτι τα πράγματα δεν βαίνουν κατ’ εὐχήν στήν Ἀποικία
δέν μέν’ ἡ ἐλαχίστη ἀμφιβολία,
καί μ’ όλο πού ὁπωσοῦν τραβοῦμ’ ἐμπρός,
ἴσως, καθώς νομίζουν οὐκ ὀλίγοι, να ἔφθασε ὁ καιρός
νά φέρουμε Πολιτικό Ἀναμορφωτή.

Ὅμως τό πρόσκομμα κ’ ἡ δυσκολία
εἶναι πού κάμνουνε μιά ἱστορία
μεγάλη κάθε πρᾶγμα οἱ Ἀναμορφωταί
αὐτοί. (Εὐτύχημα θα ἦταν ἄν ποτέ
δέν τούς χρειάζονταν κανείς.) Γιά κάθε τί,
γιά τό παραμικρό ρωτοῦνε κ’ ἐξετάζουν,
κ’ εὐθύς στόν νοῦ τους ριζικές μεταρρυθμίσεις βάζουν,
μέ τήν ἀπαίτησι νά ἐκτελεσθοῦν ἄνευ ἀναβολής.

Ἕχουνε καί μιά κλίσι στές θυσίες.
Παραιτηθεῖτε ἀπό τήν κτήσιν σας ἐκείνη∙
ἡ κατοχή σας εἶν’ ἐπισφαλής:
ἡ τέτοιες κτήσεις ἀκριβῶς βλάπτουν τές Ἀποικίες.
Παραιτηθεῖτε ἀπό τήν πρόσοδον αὐτή,
κι ἀπό τήν ἄλληνα τήν συναφῆ,
κι ἀπό τήν τρίτη τούτην: ὡς συνέπεια φυσική∙
εἶναι μέν οὐσιώδεις, ἀλλά τί νά γίνει;
σας δημιουργοῦν μιά ἐπιβλαβή εὐθύνη.

Κι ὅσο στόν ἔλεγχό τους προχωροῦνε,
βρίσκουν καί βρίσκουν περιττά, καί νά παυθοῦν ζητοῦνε∙
πράγματα πού ὅμως δύσκολα τά καταργεῖ κανείς.

Κι ὅταν, μέ τό καλό, τελειώσουνε τήν ἐργασία,
κι ὁρίσαντες και περικόψαντες τό πᾶν λεπτομερῶς,
ἀπέλθουν, παίρνοντας καί τήν δικαία μισθοδοσία,
νά δοῦμε τί ἀπομένει πιά, μετά
τόση δεινότητα χειρουργική. –

Ἴσως δέν ἔφθασεν ἀκόμη ὁ καιρός.
Να μή βιαζόμεθα∙ εἶν’ ἐπικίνδυνον πρᾶγμα ἡ βία.
Τά πρόωρα μέτρα φέρνουν μεταμέλεια.
Ἔχει ἄτοπα πολλά, βεβαίως και δυστυχώς, ἡ Ἀποικία.
Ὅμως υπάρχει τί τό ἀνθρώπινον χωρίς ἀτέλεια;
Καί τέλος πάντων, νά, τραβούμ’ ἐμπρός.

[1928]

 

http://latistor.blogspot.gr/2010/07/m-200.html#ixzz3TvM24UfG