Μα αδικήθηκα», λες, «και είμαι πικραμένος»

Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος:

Ξέχασε, λοιπόν, τις ξένες αμαρτίες, για να ξεχάσει και ο Κύριος τις δικές σου.
Γιατί αν πεις, «Τιμώρησε τον εχθρό μου», έκλεισες το στόμα σου.
Έχασε πια η γλώσσα σου το δικαίωμα να μιλάει στο Θεό.
Πρώτα-πρώτα επειδή εξαρχής Τον παρόργισες, κι υστέρα επειδή ζητάς πράγματα που είναι αντίθετα στον ίδιο το χαρακτήρα της προσευχής.

Αφού, δηλαδή, προσέρχεσαι για να ζητήσεις συγχώρηση αμαρτημάτων, πώς μιλάς για τιμωρία; Το αντίθετο έπρεπε να κάνεις, να παρακαλάς για τους άλλους, ώστε στη συνέχεια να παρακαλέσεις με παρρησία και για τον εαυτό σου. Αν προσευχηθείς για τους συνανθρώπους σου, τα πέτυχες όλα, έστω κι αν δεν πεις το παραμικρό για τις δικές σου αμαρτίες. Δεν υπάρχει τίποτα πιο ζοφερό από μια ψυχή που μνησικακεί και μισεί. Δεν υπάρχει τίποτα πιο ακάθαρτο από μια γλώσσα που κακολογεί και καταριέται. Ανθρωπος είσαι, μη γίνεσαι θηρίο. Το στόμα σου δόθηκε όχι για να δαγκώνεις, αλλά για να παρηγορείς με τα λόγια σου. Ο Θεός σε πρόσταξε να συγχωρείς, κι εσύ Τον παρακαλάς να καταργήσει τη δική Του εντολή; Δεν σκέφτεσαι ότι ευχαριστιέται και γελάει ο διάβολος, όταν ακούει μια τέτοια προσευχή; Δεν συλλογίζεσαι ότι, από το άλλο μέρος, λυπάται ο Θεός, ο Πλάστης σου, ο Ευεργέτης σου, ο Σωτήρας σου;

«Μα αδικήθηκα», λες, «και είμαι πικραμένος». Τότε, λοιπόν, προσευχήσου εναντίον του διαβόλου, που μας αδικεί περισσότερο από κάθε άλλον. Γιατί αυτός δημιουργεί και τους εχθρούς και τις έχθρες, αυτός είναι ο μεγάλος και μοναδικός εχθρός σου, με τον οποίο δεν είναι δυνατό να συμφιλιωθείς ποτέ. Ο συνάνθρωπος, απεναντίας, όσα κι αν σου κάνει, είναι αδελφός σου. Γι’ αυτό οφείλεις να προσεύχεσαι για το καλό του, για την ευτυχία του, για τη μετάνοια και τη σωτηρία του. Ας φροντίσουμε λοιπόν, αγαπητοί μου, να ζούμε και να ενεργούμε σύμφωνα με τις εντολές του Κυρίου, για να είναι καρποφόρα η προσευχή μας και να πετύχουμε τη βασιλεία των ουρανών.


Πηγές:1myblog.pblogs.gr –hristospanagia.gr

Η διαφορά του εξομολογούμενου

alt

Λάθη κάναμε, κάνουμε και θα κάνουμε κι άλλα, όλοι, μα όλοι!

Άλλοι ποτέ δεν πιστεύουν πως κάνανε λάθος.

Άλλοι παραδέχονται μέσα τους ότι κάνανε λάθος αλλά δεν θέλουν να το πουν σε κανέναν άλλο.

Άλλοι παραδέχονται ότι κάνανε λάθος και το εξομολογούνται, μετανοημένοι.

Η διαφορά του εξομολογούμενου, εφ’ όσον έχει μετανοήσει πραγματικά, με τους υπόλοιπους είναι ότι δεν αισθάνεται ενοχές που μπορούν να σε τρελάνουν και να σε αδρανοποιήσουν…

Η ελληνική κοινωνία δεν αντιδράει γιατί ακριβώς είναι μια κοινωνία ανεξομολόγητων ανθρώπων γεμάτοι ενοχές…

 

http://hggiken.pblogs.gr/2015/03/h-diafora-toy-exomologoymenoy.html

Το σπάνιο διαμάντι των Παλαιολόγων και το καρφί της Σταύρωσης

Το σπάνιο διαμάντι των Παλαιολόγων και το καρφί της Σταύρωσης http://leipsanothiki.blogspot.be/
Καρφί (=Τίμιος Ήλος) της Σταύρωσης του Χριστού (ορατό στην κάτω πλευρά).
Έχει ενσωματωθεί σε χρυσή θήκη-κατασκευή, ενώ η μία πλευρά της θήκης διακοσμείται
με ακατέργαστο διαμάντι ινδικής προέλευσης που θεωρείται το παλαιότερο
διαμάντι της Ευρώπης, δώρο του Ιωάννη Ε’ Παλαιολόγου στον Κάρολο Δ’,
αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
Ο γοτθικός Καθεδρικός Ναός του Αγίου Βίτου στην Πράγα, το σημαντικότερο εθνικό μνημείο της Τσεχίας, φιλοξενεί τα κοσμήματα του βοημικού Στέμματος. Εδώ στέφονταν οι βασιλείς της Βοημίας, ενώ αποτελούσε και τόπο ταφής τους.
Το σπάνιο διαμάντι των Παλαιολόγων και το καρφί της Σταύρωσης http://leipsanothiki.blogspot.be/
Μέρος από τα κοσμήματα του βοημικού Στέμματος. Αριστερά ο χρυσός σταυρός λειψανοθήκη του Κάρολου Δ’.
Καθεδρικός Ναός του Αγίου Βίτου στην Πράγα (Τσεχία).
Όποιος επισκέπτεται σήμερα τα κοσμήματα του βοημικού Στέμματος σπάνια αφιερώνει πολύ χρόνο για να παρατηρήσει τον χρυσό σταυρό λειψανοθήκη του Κάρολου Δ’ όντας περιτριγυρισμένος από τις εντυπωσιακές βασιλικές κορώνες και τους άλλους θησαυρούς.

Πράγα, Τσεχία. http://leipsanothiki.blogspot.be/
Πράγα, Τσεχία.

Δεν θα συμφωνούσε όμως μαζί του ο ίδιος ο Κάρολος Δ΄, αφού για αυτόν ο χρυσός σταυρός λειψανοθήκη ήταν ό,τι πολυτιμότερο είχε στους θησαυρούς του.

Διαβάστε περισσότερα παρακάτω:


Το σπάνιο διαμάντι των Παλαιολόγων και το καρφί της Σταύρωσης http://leipsanothiki.blogspot.be/
Ο χρυσός σταυρός λειψανοθήκη του Κάρολου Δ’.
Στη φωτογραφία δείχνεται το εσωτερικό του, όπου σε ειδικές θήκες
αποθησαυρίζονται πολλά λείψανα του Πάθους του Χριστού προερχόμενα
από το Βυζάντιο. Ανάμεσα σε αυτά και καρφί της Σταύρωσης (το 4).
(η φωτογραφία είναι υψηλής ανάλυσης).

Ο Κάρολος Δ΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (Τσέχικα: Karel IV., Πράγα, 14 Μαΐου 1316 – Πράγα, 29 Νοεμβρίου 1378) γεννήθηκε με το όνομα Wenceslaus (Václav) και ήταν ο πρώτος βασιλιάς της Βοημίας που έγινε αυτοκράτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Θεωρείται ο αγαπητότερος τσέχος βασιλιάς και ο «πατέρας του τσέχικου έθνους».

Το σπάνιο διαμάντι των Παλαιολόγων και το καρφί της Σταύρωσης http://leipsanothiki.blogspot.be/
Ο Κάρολος Δ’ με την τρίτη του γυναίκα Άννα Schweidnitz.
Τοιχογραφία στο κάστρο Karlštejn, Τσεχία.

Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Κάρολου Δ΄, η Τσεχία γνώρισε τη χρυσή εποχή της ιστορίας της. Ο Κάρολος Δ΄, ένας εξαιρετικά μορφωμένος άνθρωπος (μιλούσε πέντε γλώσσες), άριστος διπλωμάτης και πολύ καλός βασιλιάς, έκανε την Πράγα πολιτιστική πρωτεύουσα της Κεντρικής Ευρώπης και την κατέστησε μία από τις πλουσιότερες πόλεις της Ευρώπης εκείνη την εποχή. Όταν μάλιστα στέφθηκε σε αυτοκράτορα το 1355, η Πράγα αναβαθμίστηκε σε πρωτεύουσα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, και με ενέργειές του οικοδομήθηκαν πολλά δημόσια οικοδομήματα, ανάμεσα στα οποία και το πρώτο Πανεπιστήμιο της Κεντρικής Ευρώπης, αλλά και το κάστρο Karlštejn, που το προόριζε για τη φύλαξη και προστασία των αυτοκρατορικών κοσμημάτων και των άλλων θησαυρών, ανάμεσα στα οποία και τα αυτοκρατορικά εμβλήματα και τα διακριτικά του Στέμματος (regalia).

Το σπάνιο διαμάντι των Παλαιολόγων και το καρφί της Σταύρωσης http://leipsanothiki.blogspot.be/
Ο Κάρολος Δ’. Φορούσε την παπική τιάρα κάτω από το στέμμα υποδηλώνοντας
την αγιότητα του βασιλικού αξιώματος. Τοιχογραφία στο κάστρο Karlštejn, Τσεχία.
Ο Κάρολος Δ΄ είχε πάθος με τα λείψανα και είχε καταφέρει να προμηθευτεί πολλά λείψανα του Πάθους του Χριστού προερχόμενα από το Βυζάντιο. Τα λείψανα αυτά ενσωμάτωσε σε χρυσό σταυρό λειψανοθήκη (για τον οποίον ετοιμάζεται προσεχώς ανάρτηση από τη λειψανοθήκη). Ανάμεσα στα λείψανα του χρυσού σταυρού λειψανοθήκη είναι και ένα καρφί της Σταύρωσης. Το καρφί της Σταύρωσης έχει ενσωματωθεί σε χρυσή θήκη-κατασκευή, ενώ η μία πλευρά της θήκης διακοσμείται με ακατέργαστο διαμάντι ινδικής προέλευσης που θεωρείται το παλαιότερο διαμάντι της Ευρώπης. Το διαμάντι αυτό ήταν προσωπικό δώρο του Ιωάννη Ε´ Παλαιολόγου στον Κάρολο Δ’.

Το σπάνιο διαμάντι των Παλαιολόγων και το καρφί της Σταύρωσης http://leipsanothiki.blogspot.be/
Το καρφί της Σταύρωσης του Χριστού στο εσωτερικό του χρυσού σταυρού
λειψανοθήκη του Κάρολου Δ’.
Το σπάνιο διαμάντι των Παλαιολόγων και το καρφί της Σταύρωσης http://leipsanothiki.blogspot.be/
Κοντινή λήψη του καρφιού της Σταύρωσης. Στην κορυφή της μίας πλευράς
της θήκης-κατασκευής διακρίνεται το ακατέργαστο ινδικό διαμάντι,
το παλαιότερο της Ευρώπης.
Το σπάνιο διαμάντι των Παλαιολόγων και το καρφί της Σταύρωσης http://leipsanothiki.blogspot.be/
Κοντινή λήψη του σπάνιου διαμαντιού των Παλαιολόγων.

Πώς όμως βρέθηκε εκεί; Ο Ιωάννης Ε´ Παλαιολόγος (18 Ιουνίου 1332 – 16 Φεβρουαρίου 1391) ήταν Βυζαντινός αυτοκράτορας, ο οποίος κυβέρνησε επισήμως από το 1341 μέχρι το θάνατό του το 1391. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του επιδόθηκε σε διάφορες διπλωματικές ενέργειες, ώστε να αντιμετωπίσει τον κίνδυνο των Τούρκων. Μάλιστα περιόδευσε ο ίδιος στη Δύση αναζητώντας στρατιωτική βοήθεια, ενώ την ίδια στιγμή οι Τούρκοι προήλαυναν ακάθεκτοι στη Θράκη, τη Μακεδονία, την Αλβανία, τη Σερβία και τη Βουλγαρία. Ίσως το διαμάντι να ήταν μέρος της διπλωματικής του προσπάθειας να εξασφαλίσει στρατιωτική βοήθεια εναντίον των Τούρκων. Πάντως το δώρο δεν έτυχε ανταπόκρισης και καμία βοήθεια δεν έλαβε τελικά ο Ιωάννης Ε´ Παλαιολόγος.

Το σπάνιο διαμάντι των Παλαιολόγων και το καρφί της Σταύρωσης http://leipsanothiki.blogspot.be/
Αριστερά ο Κάρολος Ε’ της Γαλλίας δωρίζει στον Κάρολο Δ’ τεμάχιο Τιμίου Ξύλου και δύο άκανθες από τον
Ακάνθινο Στέφανο του Χριστού. Τα λείψανα αυτά του Πάθους του Χριστού προέρχονταν από τη δήωση των
ιερών θησαυρών της Κωνσταντινούπολης το 1204 από τους Λατίνους Σταυροφόρους.
Στο κέντρο ο Ιωάννης Ε’ ο Παλαιολόγος δωρίζει το σπάνιο διαμάντι, ενώ δεξιά ο Κάρολος Δ’ ενσωματώνει
τα ιερά κειμήλια στον χρυσό σταυρό λειψανοθήκη.
Τοιχογραφία στο κάστρο Karlštejn, Τσεχία (φωτογραφία υψηλής ανάλυσης).
Το σπάνιο διαμάντι των Παλαιολόγων και το καρφί της Σταύρωσης http://leipsanothiki.blogspot.be/
Ο Ιωάννης Ε’ ο Παλαιολόγος δωρίζει το σπάνιο διαμάντι στον Κάρολο Δ’, αυτοκράτορα
της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Τοιχογραφία στο κάστρο Karlštejn, Τσεχία.

http://leipsanothiki.blogspot.gr/2015/02/411.html#more

Γιατί προσευχόμαστε στραμμένοι προς ανατολάς;

Α. Επειδή έχουμε διπλή φύση, προσφέρουμε διπλή προσκύνηση

Ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός (1) μας διδάσκει, ότι δεν προσκυνούμε προς ανατολάς απλώς και ως έτυχε, αλλά επειδή η φύσις μας είναι σύνθετος, δηλαδή ορατή και αόρατος, νοητή και αισθητή, προσφέρουμε στον Δημιουργό διπλή και την προσκύνησι: η ψυχή είναι στραμμένη νοερά προς τον Θεό και ταυτόχρονα το σώμα προσκυνεί προς ανατολάς.

Αυτός ο διπλός τρόπος, νοητός και αισθητός, της αναφοράς μας προς τον Κύριο φαίνεται και σε άλλες περιπτώσεις: ψάλλουμε με τον νού μας, αλλά ταυτόχρονα και με τα σωματικά χείλη μας• βαπτιζόμεθα και στο ύδωρ και στο Άγιο Πνεύμα, δηλαδή ενούμεθα με τον Κύριό μας με δύο τρόπους: …..Μετέχοντες στα Ιερά Μυστήρια και στην Χάρη του Αγίου Πνεύματος.

Β. Ο Χριστός μας ονομάζεται «Ανατολή»
Ο Κύριός μας και Θεός μας είναι το νοητό Φως: «ο Θεός φως εστιν» (2)• επίσης είναι ο «ήλιος της δικαιοσύνης» (3)• είναι το «φως του κόσμου» (4), το «μέγα φως» (5) και η «Ανατολή» (6), η οποία «επεσκέψατο ημάς εξ ύψους» (6) και με την Χάρι και την Αλήθειά Του εφώτισε τους ανθρώπους, που ήσαν καθήμενοι «εν σκότει» αγνωσίας, «εν χώρα και σκιά θανάτου» (5) της αμαρτίας.

Ακριβώς για τον λόγο αυτόν πρέπει να αφιερώνουμε στον Χριστό μας την ανατολή για την προσκύνησι, διότι το κάθε τι ωραίο πρέπει να το αποδίδουμε στον Θεό, από τον Οποίο προέρχεται κάθε αγαθό.

Καί ο θείος Δαβίδ λέγει: «Αι Βασιλείαι της γης, άσατε τω Θεώ, ψάλατε τω Κυρίω τω επιβεβηκότι επί τον ουρανόν του ουρανού κατά ανατολάς» (7), διότι ο Κύριος άρχισε τα έργα Του από δυσμών ηλίου και τελειώνει αυτά «κατά ανατολάς», στην πηγήν του φωτός• επίσης η Αγία Γραφή λέγει: «εφύτευσεν ο Θεός παράδεισον εν Εδέμ κατά ανατολάς, ένθα τον άνθρωπον, ον επλασεν, έθετο» (8) και όταν ο άνθρωπος παρέβη την εντολή, εξωρίσθη «απέναντι του παραδείσου της τρυφής» (9), δηλαδή στα δυτικά.

Γ. Αναζητούμε την αρχαία Πατρίδα μας προς ανατολάς
Προσκυνούμε λοιπόν τον Θεό, αναζητώντας την αρχαία Πατρίδα μας και ατενίζοντας προς Αυτήν• αυτό μας υπενθυμίζει και η Σκηνή του Μαρτυρίου στην Παλαιά Διαθήκη που είχε στραμμένο το «Καταπέτασμα» (10) και το «Ιλαστήριον» (11) προς την ανατολή. Καί η φυλή του Ιούδα, επειδή ήταν τιμιωτέρα, ήταν παρατεταγμένη «κατά ανατολάς» (12). Καί στον περιώνυμο Ναό του Σολομώντος η πύλη του Κυρίου ευρίσκετο κατά ανατολάς (13).

Αλλ’ όμως και ο Κύριός μας, όταν ήταν επί του Σταυρού, έβλεπε προς τα δυτικά, και έτσι εμείς όταν προσκυνούμε Αυτόν, ατενίζουμε προς Αυτόν, δηλαδή στραμμένοι προς τα ανατολικά. Καί όταν κατά την Ανάληψί Του εφέρετο επάνω προς ανατολάς, και έτσι προσεκύνησαν Αυτόν οι Αποστολοι (14)• και με τον ίδιο τρόπο θα έλθη, όπως είδαν Αυτόν να κατευθύνεται στον Ουρανό (15), όπως είπε ο Ίδιος ο Κύριος: «ώσπερ η αστραπή εξέρχεται από ανατολών και φαίνεται έως δυσμών, ούτως έσται και η παρουσία του Υιού του ανθρώπου» (16).

Προσμένοντες λοιπόν κατά την Δευτέρα Παρουσία τον Σωτήρα μας, «επί ανατολάς προσκυνούμεν».

Δ. Άγραφος Παράδοσις
Αυτή η Παράδοσις είναι άγραφος και προέρχεται από τους Αγίους Αποστόλους, διότι «πολλά αγράφως ημίν παρέδωκαν».

Βάσει άλλωστε αυτής της αγράφου Παραδόσεως, οι Ναοί των Ορθοδόξων έχουν το Ιερό Βήμα προς ανατολάς ούτως, ώστε τόσον ο Ιερεύς όσο και οι πιστοί προσευχόμενοι να είναι στραμμένοι ανατολικά, εικονίζοντες τον νέο Λαό του Θεού, ο οποίος εξερχόμενος από την Αίγυπτο των παθών και το κοσμικό σκότος, πορεύεται προς την κατά ανατολάς Γην της Επαγγελίας, την επουράνια Πατρίδα, ενώ προπορεύεται, ως οδηγός, ο νέος Μωυσής, ο Ιερεύς-Ποιμήν δεόμενος ενώπιόν του Θυσιαστηρίου, του νοητού αυτού Θρόνου της Θείας Μεγαλωσύνης.

Γιά τον ίδιο ακριβώς λόγο επικρατεί η καλή και ωραία και συμβολική συνήθεια να τοποθετούμε τους νεκρούς και κατά τις επικήδειες Ακολουθίες στον Ιερό Ναό, αλλά και στα μνήματα ούτως, ώστε να είναι στραμμένοι προς ανατολάς.

Αλλά και οι ευλαβείς Ορθόδοξοι, τουλάχιστον έτσι έκαμαν οι παλαιότεροι, φροντίζουν, όταν κατακλίνωνται για να κοιμηθούν, να βλέπουν προς ανατολάς: αναπολούντες τον «Παράδεισον εν Εδέμ κατά ανατολάς» (8) και προσευχόμενοι, παραδίδονται με εμπιστοσύνη στην Θεία Πρόνοια και την ανάπαυσι του ύπνου.

Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός

1. Ι. Δαμασκηνού, PG τ. 94, σελ. 1133Β-1136Β/Ε.Α.Ο.Π., L. IV, Κεφάλ. ΙΒ΄.
2. Α΄ Ιωάν. α΄ 5.
3. Μαλαχ. δ΄ 2.
4. Ιωάν. η΄ 12.
5. Ησ. θ΄ 2• Ματθ. δ΄ 16.
6. Ιερεμ. κγ΄ 5• Ζαχαρ. γ΄ 8• Λουκ. α΄ 78.
7. Ψαλμ. ξζ΄ 33-34.
8. Πρβλ. Γένεσ. β΄ 8.
9. Γένεσ. γ΄ 24.
10. Έξοδ. λζ΄ 5.
11. Λευιτ. ιστ΄ 14.
12. Αριθμ. β΄ 3.
13. Ιεζεκ. μδ΄ 1 ε.
14. Λουκ. κδ΄ 52.
15. Πραξ. α΄ 11.
16. Ματθ. κδ΄ 27.

http://www.egolpion.com/pros-anatolas.el.aspx

Περί αληθείας …

«Η αλήθεια είναι πάντοτε παράλογος,

και διά τούτο δεν την λέγουσι ποτέ

οι φρόνιμοι και ηλικιωμένοι άνθρωποι,

αλλά την ομολογούσιν οι μεθυσμένοι,

οι τρελλοί, οι άρρωστοι και τα μικρά παιδία.»

Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης