ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΕΝΟΣ ΤΟΥΡΚΟΥ


Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης

Πριν από χρόνια ένα ζευγάρι από την Τουρκία και συγκεκριμένα από την περιοχή της Αντιοχείας, μετανάστευσε στο Παρίσι όπου βρήκαν δουλειά και εγκαταστάθηκαν στα Banlieue, δηλαδή στα προάστια του Παρισιού. Το ζευγάρι ονομάζεται Εσάτ και Σεβίμ Αλντιντάρογλου.

Στο σπίτι αυτό των Αλντιντάρογλου στο Παρίσι παρατηρείτε συρροή επισκεπτών όχι μόνο από την Γαλλία αλλά και από το εξωτερικό, καθώς πολλοί επισκέπτες έρχονται να δούναι ένα αξιοπερίεργο για αυτούς γεγονός. Το γεγονός αυτό, που χαρακτηρίστηκε από τον ίδιο τον τουρκικό τύπο σαν θαύμα, είναι πως μια ελληνορθόδοξη βυζαντινή εικόνα της Παναγίας που είχαν βρει στην Αντιόχεια και την οποία είχαν πάρει μαζί τους οι Αλντιντάρογλου αν και μουσουλμάνοι, άρχισε να αναβλύζει δάκρυα από τα μάτια της Παναγίας.

Σύμφωνα με τις μαρτυρίες του ζευγαριού την εικόνα αυτή τους την είχε χαρίσει το 2006 ένας ορθόδοξος μοναχός από τον Λίβανο. Από την πρώτη στιγμή που την πήραν αισθάνθηκαν την μεγάλη αγιότητα της και μια πρωτόγνωρη αίσθηση ανάπαυσης στο σπίτι τους. Όταν μετανάστευσαν στο Παρίσι την πήραν με ευλάβεια μαζί τους και όταν την τοποθέτησαν σε ένα ξεχωριστό μέρος στο νέο τους σπίτι, όπως ομολόγησαν, η εικόνα της Παναγίας άρχισε να δακρύζει. Το νέο μαθεύτηκε γρήγορα ανάμεσα στους Τούρκους αλλά και σε άλλους χριστιανούς. Η εικόνα της «Παρθένας Παναγίας», όπως την έχei ονομάσει το τουρκικό ζευγάρι, έγινε γρήγορα τόπος προσκυνήματος και μάλιστα, όπως αναφέρετε, έχει αποκτήσει θαυματουργικές ιδιότητες.

Το γεγονός έγινε γρήγορα ευρύτερα γνωστό και επισκέπτες προσκυνητές από την Γερμανία και το Βέλγιο άρχισαν na καταφτάνουν στο σπίτι των Τούρκων για να προσκυνήσουν την ελληνορθόδοξη βυζαντινή εικόνα της Παναγίας. Ο Εσάτ Αντιντάρογλου διηγείται πως πριν από λίγο καιρό είχε έρθει να προσκυνήσει την εικόνα της Παναγίας μια παντρεμένη γυναίκα που δεν μπορούσε να κάνει παιδί και το είχε μεγάλο καημό γιατί ο γάμος της κινδύνευε με χωρισμό. Η γυναίκα αυτή γονάτισε και προσευχήθηκε επί αρκετή ώρα κάτω από τη εικόνα της Παναγίας. Μετά από λίγες μέρες η γυναίκα αυτή κατασυγκινημένη τηλεφώνησε τους Αλντίντάρολγου και τους είπε ευτυχισμένη ότι είχε γίνει θαύμα και περίμενε παιδί.

Για τους δύσπιστους παραθέτουμε την θαυματουργή εικόνα της Παναγίας στο σπίτι του Τούρκου στο Παρίσι, καθώς και το δημοσίευμα της τουρκικής εφημερίδας Hürriyet, με τον χαρακτηριστικό τίτλο : «Bir Türk ün evinde Meryem mucizesi», δηλαδή, «Το θαύμα της Παναγίας στο σπίτι ενός Τούρκου»!

ΝΙΚΟΣ ΧΕΙΛΑΔΑΚΗΣ
Δημοσιογράφος-Συγγραφέας-Τουρκολόγος
http://www.nikosxeiladakis.gr

Η συγχώρεση κάνει καλό στην καρδιά!


Ερευνητές από το Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια στο Σαν Ντιέγκο ανακάλυψαν ότι οι άνθρωποι που «δίνουν τόπο στην οργή», συγχωρούν και ξεχνάνε ότι πληγώθηκαν από κάποιον συνάνθρωπό τους, έχουν λιγότερες πιθανότητες να αυξήσουν την αρτηριακή τους πίεση και κατ’ επέκταση προστατεύουν περισσότερο την καρδιά τους. 

Μια σοφή ρήση λέει ότι «τα λάθη είναι ανθρώπινα, και η συγχώρεση του Θεού»! Όμως, αυτοί που συγχωρούν εν ζωή ενισχύουν και με το παραπάνω την καλή υγεία τους, αποφεύγοντας εγκεφαλικά επεισόδια και καρδιοπάθειες.

Η ερευνητική ομάδα του Πανεπιστημίου με επικεφαλής τον Δρ Britta Larsen ζήτησε από 200 εθελοντές να σκεφτούν για μια στιγμή την περίπτωση που κάποιος φιλος ή γνωστός τους τούς είχε προσβάλει. Επιπλέον, ζήτησαν από τους μισούς να λειτουργήσουν με οργή, ενώ ενθάρρυναν τους άλλους να είναι πιο επιεικείς. Η «θυμωμένη» ομάδα είχε μεγαλύτερη αύξηση στην αρτηριακή πίεση σε σύγκριση με όσους επέδειξαν «συγχωρητική» διάθεση.

Η έρευνα δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Biobehavioural Medicines, αποδεικνύοντας στην ουσία ότι οι οξύθυμοι άνθρωποι κινδυνεύουν περισσότερο από καρδιακές παθήσεις και εγκεφαλικά, αφού η αύξηση στην πίεση του αίματος είναι αθροιστικά επιβλαβής. Δώστε τόπο στην οργή, λοιπόν!

Πηγή: perierga.gr

πηγή

Ξέρω κάτι τύπους πού φοράνε μόνο μαύρα …


ΑΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΠΡΙΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ, ΔΕ ΘΑ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΟΤΑΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ

(ΠΑΡΟΙΜΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΜΟΝΑΧΩΝ)

Ξέρω κάτι τύπους που φοράνε μόνο μαύρα κι ασχολούνται συνεχώς με το θάνατο…
Ο θάνατος τούς απασχολεί τόσο πολύ, που έχουν πάντα ραμμένη στα ρούχα τους μια ζωγραφισμένη νεκροκεφαλή.

Δεν ξυρίζονται, δεν κουρεύονται, δεν κάνουν κανονικό μπάνιο, πλένονται μόνο για λόγους υγιεινής· εκεί που μένουν είναι μάλλον αδύνατο να βρεις καθρέφτη. Δε μένουν στα σπίτια τους, αλλά ζουν σε μικρά δωμάτια, συνήθως μέσα σε αρχαία κτίρια, που τα συντηρούν και τα περιποιούνται. Τις νύχτες μαζεύονται και ψάλλουν χωρίς ν’ ανάβουν ηλεκτρικό φως, κρατώντας μόνο αναμμένα κεριά. Καίνε και αρωματικά λιβάνια, ενώ μερικές νύχτες περιφέρονται ψάλλοντας με τα κεριά τους στα δάση.
Καλλιεργούν μόνοι τους το φαγητό τους. Έχουν τεράστιες περιόδους που δεν τρώνε κρέας, ενώ οι πιο προχωρημένοι απ’ αυτούς δεν τρώνε κρέας ποτέ, αλλά μένουν μάλιστα μέσα στα δάση, σε καλύβες ή σπηλιές, μερικοί και σε χαράδρες, κι εκεί έρχονται σε άμεση επαφή με τα πλάσματα της γης. Όλα τα πλάσματα της γης τ’ αγαπάνε και πολλοί φτάνουν στο σημείο να μπορούν και να επικοινωνήσουν μαζί τους….
Ανάμεσά τους είναι πολλοί μορφωμένοι, που διαβάζουν με τις ώρες ερευνώντας παμπάλαιους τόμους αρχαίας σοφίας, αλλά μετά σκάβουν και ποτίζουν τη γη δίπλα στους αγράμματους. Υπάρχουν τέτοιοι και άντρες και γυναίκες, αν και οι πιο προχωρημένοι έχουν ξεπεράσει ακόμα κι αυτή τη διάκριση…
Δεν έχουν ανάγκη κανέναν από τον «πολιτισμένο κόσμο» και είναι ελεύθεροι. Είναι ελεύθεροι όμως, όχι γιατί δεν έχουν ανάγκη κανέναν, αλλά επειδή τους αγαπούν όλους· επειδή μας αγαπούν όλους. Είναι δίπλα μας, νοιάζονται για μας, αλλά εμείς δεν τους βλέπουμε. Εσύ έχεις δει ποτέ κάτι τύπους που φοράνε μόνο μαύρα κι έχουν πάντα ραμμένη στα ρούχα τους μια ζωγραφισμένη νεκροκεφαλή;

 

Το όνομά τους είναι «ορθόδοξοι μοναχοί».

«Η αγάπη αυτή δεν έχει όρια· δεν ερωτά: ποιος είναι άξιος και ποιος δεν είναι; αλλ’ αγαπά τους πάντες: αγαπά φίλους και εχθρούς, αγαπά αμαρτωλούς και κακούργους, δεν αγαπά όμως τις αμαρτίες τους και τα εγκλήματά τους· ευλογεί εκείνους που καταριούνται και ως ήλιος φωτίζει και τους πονηρούς και του αγαθούς (Ματθ. 5, 45-46). […] Η αγάπη του Χριστού είναι πάντοτε παν-αγάπη» (άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς, καθηγητής του πανεπιστημίου Βελιγραδίου (Σερβία), 1894-1979).

Και ποια είναι η θέση του Χριστού σ’αυτή την ιστορία;
Το λέει ένας από τους πιο άγιους μοναχούς που έζησαν στο Αιγαίο τα τελευταία χρόνια, ο γέροντας Αμφιλόχιος Μακρής της Πάτμου:
«Αγάπησε τον Ένα για να σε αγαπήσουν όλοι. Θα σε αγαπούν όχι μόνο οι άνθρωποι, αλλά και τα ζώα, διότι βγαίνοντας η Θεία Χάρη προς τα έξω ηλεκτρίζει και μαγνητίζει ό,τι βρει μπροστά της. Αλλά όχι μόνο θα σε αγαπούν, θα σε σέβονται κιόλας, διότι στο πρόσωπο το δικό σου θα εικονίζεται το αγνό παρθενικό πρόσωπο εκείνου που θ’ αγαπάς και θα λατρεύεις».
Και ο μεγάλος Ρώσος άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ λέει: «Βρες την ειρήνη και χιλιάδες άνθρωποι θα ειρηνεύσουν μαζί σου».

 Πού το πάω; 
Αυτά που γράφω για τους μοναχούς, δεν εννοούν καθόλου ότι σε προσκαλώ να γίνεις μοναχός. Πολλοί άνθρωποι, και σήμερα αλλά και στις παλιές εποχές, βρήκαν αυτή την ειρήνη, αυτό το φως και την αγάπη, στο σπίτι τους, κάνοντας οικογένεια και έχοντας τις καθημερινές τους ασχολίες. Επειδή όμως οι μοναχοί έχουν μετατρέψει αυτή την αναζήτηση σε επιστήμη, η μελέτη της σοφίας τους ή έστω μερικές γνώσεις για τους τρόπους τους, πιστεύω πως θα συναντήσουν και θ’ απαντήσουν τις ανησυχίες σου. Άλλωστε και οι μαυροντυμένοι έφηβοι είναι κι αυτοί μοναχοί – και οι μοναχοί δεν είναι μόνοι, δε ζουν μόνοι, αλλά σε κοινωνίες (μοναστήρια), μέσα στις οποίες εξασκούνται στο να αγαπούν.

 

 
Άγιος Παΐσιος o Αγιορείτης
 
Άγιος Συλουανός ο Αθωνίτης

 

Ονομάζονται «μοναχοί» επειδή δεν έχουν σύζυγο, όχι επειδή «ζουν μόνοι τους». Δε ζουν μόνοι τους· μόνο οι πιο προχωρημένοι και άγιοι μπορεί να απομονώνονται, για να προσεύχονται με απόλυτη ησυχία για όλο τον κόσμο. Άλλωστε όλοι οι άνθρωποι κάποιες στιγμές απομονωνόμαστε, και μάλιστα εκείνοι στην ουσία δεν απομονώνονται ποτέ, γιατί η προσευχή τους τούς ενώνει με όλους τους ανθρώπους, και (ή μάλλον επειδή τους ενώνει πρώτα απ’ όλα) με τον Άνθρωπο που αγάπησε πιο πολύ από τον καθένα, τον Ιησού Χριστό. Αυτή είναι και η διαφορά της προσευχής από τη γιόγκα και το διαλογισμό κάθε είδους.
Μοναχοί των μπαρ και των σκοτεινών δρόμων, και μοναχοί των μοναστηριών: δυο παράλληλοι δρόμοι, από ανθρώπους ζωντανούς και ζεστούς, με φλεγόμενη καρδιά, που αναζητούν τους ίδιους θησαυρούς, τους μεγαλύτερους θησαυρούς του σύμπαντος. Πολλοί μοναχοί των μοναστηριών ήταν προηγουμένως μοναχοί των δρόμων. Και βρήκαν αυτό που ήθελαν, αυτό που τους ενώνει με όλους και με όλα και θεραπεύει τις πληγές που μένουν μέσα στην κοινωνία ανοιχτές.
Παίξε όπως είσαι!

Τι να κάνω τώρα; Να αρχίσω να πηγαίνω εκκλησία; Να εξομολογούμαι;

Να μεταλαβαίνω κ.τ.λ.; Ας πούμε ότι, γι’ αρχή, ναι, είναι τόσο απλό. Για τη σημασία αυτού του πράγματος δες το άρθρο «Συνεργείο διάσωσης και επισκευών». Είπες πως είσαι άθεος; Δεν «πιστεύεις στο Θεό»; Δεν πειράζει. Πολλοί απ’ αυτούς ήταν άθεοι. Εκείνος τους δέχεται όλους, άσχετα αν «Τον πιστεύουν» ή όχι.
Έχεις κάνει πράγματα, για τα οποία ντρέπεσαι; Το ίδιο και πολλοί απ’ αυτούς και, σε κάποιο βαθμό, όλοι οι άνθρωποι. Άλλωστε, γι’ αυτό μας καλεί, για να γιατρέψει την ψυχή μας από το βάρος των κακών μας πράξεων, όσο κακές κι αν είναι:
«Θυμάμαι τι μου συνέβη, όταν για πρώτη φορά με αληθινή συντριβή για τις αμαρτίες μου πήγα για εξομολόγηση. Όλη η ζωή που έζησα ορθώθηκε μπροστά μου ως αδικία από την αρχή ώς το τέλος. Όταν συνάντησα τον ιερέα, δεν μπορούσα να μιλήσω καθόλου από τη θλίψη, τα δάκρυα, τον καρδιακό πόνο, αλλά μόνον έκλαιγα.

Και πιστέψτε με, πριν ακόμη αρχίσω να μιλώ για τις αμαρτίες μου, ο Ίδιος ο Κύριος “εξήλθε προς συνάντησίν μου” και έπεσε στον τράχηλό μου και με καταφίλησε, και ήμουν γι’ Αυτόν αγαπητός, χωρίς να περιμένει από μένα πότε θα πω “συγχώρησον”, όπως και στην παραβολή ο άσωτος είπε “Πάτερ, ήμαρτον εις τον ουρανόν και ενώπιόν Σου”, όταν ήδη ο Πατέρας τον δέχτηκε στην αγκαλιά Του. »Κατηγορούσα τον εαυτό μου για όλα.
Ο Κύριος όμως δεν πρόφερε ούτε ένα λόγο μομφής· μόνο χαιρόταν “ότι ο υιός αυτός απολωλώς ην και ευρέθη, νεκρός ην και ανέστη”. Τι νύχτα ήταν εκείνη! Μου είναι αδύνατο να τη διηγηθώ. Πόσο μας αγαπά ο Κύριος!» (άγιος Σωφρόνιος του Έσσεξ, 1896-1993).
Read more: http://iereasanatolikisekklisias.blogspot.com/2015/02/blog-post_24.html#ixzz3TWgovLjG

Άγιος Νικόλαος, Επίσκοπος Ζίτσας και Αχρίδος (1880-1956)

Γεννήθηκε από φτωχούς, πολύτεκνους κι ευσεβείς γονείς στο χωριό Λέλιτς της Σερβίας στις 23 Δεκεμβρίου 1880. Τα πρώτα του γράμματα τα έμαθε στη μονή Τσέλιε. Αγάπησε από μικρός ένθερμα τη μελέτη και την προσευχή. Σε όλες του τις σπουδές αρίστευσε. Αγάπησε τη θεολογία, τη φιλοσοφία και τη λογοτεχνία. Μιλούσε άπταιστα εφτά γλώσσες. Ήταν φιλόθεος, φιλάγιος, φιλάνθρωπος, φιλάδελφος, φιλομαθής και φιλάσθενος. Το 1909 εκάρη μοναχός στη μονή Ρακόβιτσα και στη συνέχεια χειροτονήθηκε διάκονος και ιερεύς.
Έκανε πολλά ταξείδια. Τα σημαντικότερα θεωρούσε στο Άγιον Όρος. Ερχόταν για πολλά χρόνια, κάθε χρόνο και επί πολύ. Ξεκίνησε να έρχεται το 1920. Κυρίως παρέμενε στη μονή του Αγίου Παντελεήμονος, όπου γνωρίσθηκε και συνδέθηκε με τον όσιο Σιλουανό (+1938), του οποίου νωρίς αντελήφθη κι έκανε γνωστή την αγιότητα. Η επίδραση του Αγίου Όρους και των απλών μοναχών του και κυρίως του οσίου Σιλουανού ήταν αρκετά δυνατή επάνω του, μεγαλύτερη των λαμπρών σπουδών του, όπως έλεγε. Εδώ γνωρίσθηκε και με τον Γέροντα Σωφρόνιο (+1993), εξαιρετικό βιογράφο του οσίου Σιλουανού, τον οποίο και χειροτόνησε διάκονο.
Το 1919 εξελέγη επίσκοπος Ζίτσης και το 1920 Αχρίδος, όπου ανέπτυξε πλούσια και αξιόλογη ποιμαντική δράση. Ανακαίνισε μονές κι εκκλησίες, ίδρυσε ορφανοτροφεία, κήρυττε κι έγραφε ακατάπαυστα. Υπήρξε αγιολόγος, υμνογράφος, ποιητής, συγγραφέας κι επιστολογράφος, ιεροκήρυκας και Ιεραπόστολος. Ονομάσθηκε ο νέος Χρυσόστομος της Σερβίας.
Το 1941, για την αγέρωχη στάση του, συνελήφθη από τους Γερμανούς και φυλακίσθηκε επί τριετία στις απαίσιες φυλακές του Νταχάου, όπου δέχθηκε άφθονη την ανθρώπινη σκληρότητα και βαρβαρότητα. Εκεί όμως είχε και τις θερμότερες και ωραιότερες προσευχές του, όπως λέει ο ίδιος. Μετά την ελευθέρωσή του, το 1945, μετέβη στην Αμερική, το 1946. Το άθεο καθεστώς τον θεωρούσε εχθρό του λαού. Ανεδείχθη ως ποιμένας, διδάσκαλος, καθηγητής, κήρυκας, ομολογητής και όσιος. Ανεπαύθη στις 5.3.1956, καθώς ετοιμαζόταν για τη θεία λειτουργία. Το 1991 μετεφέρθηκαν τα τίμια λείψανά του στη μονή Τσέλιε κι αναπαύονται δίπλα στον τάφο του εξαίρετου μαθητή του π. Ιουστίνου Πόποβιτς (+1979). Βιογράφος του καλός υπήρξε ο επίσης μαθητής του επίσκοπος Ράσκας Αρτέμιος Ραντοσάβλιεβιτς. Η επίσημη αναγνώρισή του από τη Σερβική Εκκλησία έγινε τον Μάϊο του 2003. Η μνήμη του τιμάται στίς 5 Μαρτίου.

πηγή: Μοναχού Μωϋσέως Αγιορείτου, Άγιοι Αγίου Όρους, Εκδόσεις Μυγδονία, Θεσσαλονίκη 2007

Την επαναλειτουργία του «Κουρσούμ» τζαμί των Τρικάλων μαζί με άλλα 18 τζαμιά σε όλη την Ελλάδα απαιτούν οι Τούρκοι…


Την επαναλειτουργία του «Κουρσούμ» τζαμί των Τρικάλων μαζί με άλλα 18 τζαμιά σε όλη την Ελλάδα απαιτούν οι Τούρκοι…

Το σκεπτικό των Τούρκων «ως πρώτο βήμα για τις ανάγκες των Μουσουλμάνων που βρίσκονται στα Τρίκαλα»…

Τα τζαμιά αυτά σε πρώτη φάση εξισλαμισμού της χώρας, όπως τα παρουσίασε σε ειδικό αφιέρωμα η τουρκική εφημερίδα Zaman και τα οποία σύμφωνα με την τουρκική εφημερίδα έχουν και ιστορική αξία, είναι τα εξής :

1) Yeni Cami. Το γνωστό Γιενή Τζαμί των Ντονμέδων, (εξισλαμισμένων Εβραίων), στην Θεσσαλονίκη που κτίστηκε το 1900-1903 από τον Ιταλό αρχιτέκτονα, Vitiliano Poseli.

Το τζαμί αυτό ήταν το πρώτο το οποίο με πρωτοβουλία του γνωστού φιλότουρκου δημάρχου της Θεσσαλονίκης, κ Μπουτάρη, ξαναλειτούργησε για το μουσουλμανικό Ραμαζάνι.

2) Fethiye Cami. Το Φετιγιέ Τζαμί της Αθήνας κάτω από την Ακρόπολη. Κτίστηκε μετά την κατάκτηση της Αθήνας από τους Οθωμανούς το 1456-1458.

3) Mustafa Voyvoda Camı. Το γνωστό τζαμί στο Μοναστηράκι της Αθήνας. Κτίστηκε από τον Βαλή Μουσταφά Βοϊβόντα τον 18ο αιώνα.

4) İbrahim Paşa Cami. Ιμπραήμ πασά τζαμί. Είναι στην Καβάλα Κτίστηκε από τον γνωστό ελληνικής καταγωγής Ιμπραήμ πασά.

5) Halil Bey Cami. Χαλίλ μπευ τζαμί. Είναι στην Καβάλα. Είναι το πιο παλιό τζαμί της Καβάλας. Σήμερα είναι πολιτιστικό κέντρο.

6) Ağa Paşa Cami. Αγά πασά τζαμί. Βρίσκεται στο Ναύπλιο. Κτίστηκε το 1730. Χρησιμοποιήθηκε για την πρώτη εθνοσυνέλευση της επανάστασης του 1821.

7) Ulu Cami. Ουλού τζαμί. Βρίσκεται στο Ναύπλιο. Είναι το πιο παλιό τζαμί του Ναυπλίου. Σήμερα είναι θέατρο.

8) Çelebi Sultan Mehmet Cami. Τσελεμπί σουλτάν Μεχμέτ τζαμί. Το μεγάλο τζαμί του Διδυμοτείχου. Είναι του 14ου αιώνα.

9) Yeni Cami. Γιενή τζαμί. Είναι στην Λάρισα. Είναι του 19ου αιώνα και σήμερα είναι αρχαιολογικό μουσείο.

10) Osman Sah Kurşunlu Cami. Οσμάν Σαχ Κουρσουνλού τζαμί. Βρίσκεται στα Τρίκαλα. Το έκτισε τον 16ο αιώνα ο Οσμάν Σαχ, γαμπρός του σουλτάνου Σελίμ του πρώτου.

11) Monemvasia Camisi. Το τζαμί της Μονεμβασίας, (σύμφωνα με την Zaman). Κτίστηκε τον 16ο αιώνα και σήμερα είναι μουσείο.

12) Süleymaniye Cami. Σουλεϊμανιέ τζαμί. Βρίσκεται στην Ρόδο. Κτίστηκε από τον γνωστό σουλτάνο Σουλεϊμάν τον Μεγαλοπρεπή το 1531. Σήμερα είναι μνημείο.

13) Murad Reis Cami. Μουράτ Ρέϊς τζαμί. Και αυτό βρίσκεται Στην Ρόδο. Κτίστηκε το 1636.

14) Ağa Cami. Αγά τζαμί. Και αυτό είναι στην Ρόδο. Κτίστηκε το 1819 από τον Χατζή Μεχμέτ Αγά.

15) Deftedar Cami. Ντεφτεντάρ τζαμί. Βρίσκεται στην νήσο Κω. Κτίστηκε το 1724 από τον Ντεφτεντάρ Ιμπραήμ Πασά. Το τζαμί αυτό λειτουργεί κάθε Παρασκευή.

16) Lonca Cami. Λόντζα τζαμί. Στην νήσο Κω. Κτίστηκε το 1776.

17) Aslan Paşa Cami. Ασλάν πασά τζαμί. Βρίσκεται στα Γιάννενα. Κτίστηκε από τον Ασλάν πασά και σήμερα είναι εθνογραφικό μουσείο.

18) Fethiye Cami. Φετχιγιέ τζαμί. Και αυτό είναι στα Γιάννενα. Προφανώς τα τζαμιά των Ιωαννίνων προορίζονται και για τους μουσουλμάνους Τσάμηδες που ονειρεύονται να ξαναέρθουν στην περιοχή.

19) Kurşunlu Cami. Κουρσουνλού τζαμί. Βρίσκεται στην Καστοριά.

trikalanews.gr,03/03/2015