«Ψυχή μου, ψυχή μου ανάστα» (ψάλλει ο π. Αθανάσιος Σιμωνοπετρίτης)

simonopetriris2

Την Μεγάλη Τεσσαρακοστή τελείται η ακολουθία του Μεγάλου Αποδείπνου στην οποία ψάλλονται κατανυκτικοί ύμνοι. Ένα από τα εκφραστικότερα τροπάρια της ακολουθίας είναι και το προοίμιο του κοντακίου του Ρωμανού του Μελωδού, που συμψάλλεται με τον Μέγα Κανόνα:

«Ψυχή μου, ψυχή μου, ανάστα, τί καθεύδεις τό τέλος εγγίζει καί μέλλεις θορυβείσθαι· ανάνηψον ούν, ίνα φείσηταί σου Χριστός ο Θεός, ο πανταχού παρών καί τά πάντα πληρών».

Πρόκειται για τον αντιπροσωπευτικότερο ύμνο της περιόδου της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, που μας εισαγάγει στην κατάνυξη, στην νήψη, στην άσκηση, στον αληθινό προσανατολισμό διελεύσεως του μεγάλου πελάγους της νηστείας. Μπαίνει στο στόμα κάθε πιστού σαν εγερτήριο σάλπισμα, σαν αφυπνιστικός σεισμός, σαν αποστροφή στην κοιμωμένη και ραθυμούσα ψυχή του. Για μια ακόμα φορά οι υμνογράφοι της Εκκλησίας δια των ύμνων παιδαγωγούν τους πιστούς δίδοντας το στίγμα της εν Χριστώ σωτηρίας και της κατά Χριστόν αγωνιστικής πορείας.

Ο π. Αθανάσιος Σιμωνοπετρίτης ψάλλει το κατανυκτικό τροπάριο «Ψυχή μου, ψυχή μου», ήχος πλ του β΄.

http://bitly.com/18NjPDR

Σου χαρίζω το δίκιο μου, δώσε μου την αγάπη σου ….

Πάλι μαλώσατε;
Πληγωθήκατε;
Πόνεσε ο ένας τον άλλο με λέξεις και φράσεις που ματώνουν;
Κι όμως τίποτα δεν τελειώνει με έναν τσακωμό.
Πολλές φορές είναι η αρχή για κάτι πιο μεγάλο, πιο αληθινό και δυνατό.
Μην ψάχνετε ποιος έφταιξε, είναι πολύ δευτερεύον μπροστά στην αγάπη σας.
Ας πει ο ένας στον άλλο σου χαρίζω το δίκιο μου και δώσε μου την αγάπη σου.
Εάν καταλάβεις ότι η αγάπη δεν ξέρει από «δικαιοσύνη»,και ότι όποιος αληθινά αγαπάει δεν ζητάει το δίκιο του μα επιθυμεί την ενότητα, τότε θα δεις ότι μια αγκαλιά και ένα φιλί είναι η απάντηση και η λύση μαζί.

 

http://lllazaros.blogspot.gr/2015/03/blog-post_18.html

Περί των δύο οδών της μετανοίας

+ Γαβριήλ μοναχός Μετεωρίτης

 

Δυο μοναχοί, απελπίστηκαν για την σωτηρία τους στην έρημο και επέστρεψαν στον κόσμο, όπου επιδόθηκαν σε έκλυτη ζωή.
Με τον καιρό αηδίασαν, μετανόησαν και ο ένας παρακινούσε τον άλλο να επιστρέψουν στην μετάνοια τους.
Έτσι με τα πολλά, ξαναγύρισαν στην έρημο και εξομολογήθηκαν στον Γέροντα τα ανομήματα τους. Αυτούς τους έθεσε κανόνα να κάνουν επί μακρόν νηστεία και προσευχές.
Μετά από πολύ καιρό πήγε να τους επισκεφτεί για να τους παρηγορήσει και να δει και την πρόοδο τους.
Βλέπει τον ένα σκελετωμένο, κατηφή και καταπονημένο. Ενώ ο άλλος έθαλλε, χαίροταν και ήταν ακμαίος.
Τους ρώτησε λοιπόν για τον αγώνα τους, για να του λυθεί πάσα απορία για την διαφορά τους, αφού ο κανόνας ήταν κοινός.
Ο μεν πρώτος του απεκάλυψε πώς δεν σταμάτησε να κλαίει για τις αμαρτίες του και να σκέφτεται τον Άδη. Ο δε δεύτερος του φανέρωσε,πώς από την πρώτη στιγμή πού έφτασε ξανά στην έρημο, δοξολογούσε τον Θεό, πού τον ξαναδέχτηκε κοντά Του σαν τον άσωτο και ένιωθε ευγνωμοσύνη και αγαλλίαση. 
Ο Γέροντας πληροφορήθηκε μετά απο προσευχή πώς και οι δύο τρόποι μετανοίας των αδελφών, ήταν ε υ ά ρ ε σ τ ο ι    στον Θεό.

Από το Γεροντικό

Ο Θεός μόνο μπορεί να θεραπεύσει τους φόβους σου

Παιδί μου, φοβάσαι;

Να σκέφτεσαι τον Θεό πολύ. Να πηγαίνεις στην εκκλησία, όχι για μένα, για τον Θεό. Να κάνεις ο,τι ικανοποιεί την ψυχή σου. 

Ο Θεός μόνο μπορεί να θεραπεύσει τους φόβους σου. Πολύ λίγοι άνθρωποι μπορούν  σήμερα να σε ξεδιψάσουν. Η σχέση μας με τον Θεό είναι μια συνεχής πάλη. 

Να θεωρείς τυχερό τον εαυτό σου όταν προσεύχεσαι.Να ευχαριστείς τον Θεό που τώρα σου έτυχε αυτό και όχι νωρίτερα, που όπως καταλαβαίνεις, δεν θα μπορούσες να το σηκώσεις. 

Η αδυναμία σου, παιδί μου, δεν έχει τόση σημασία πια, αφού ομολογείς αληθινά ότι είσαι αδύναμος. Είναι η αρχή της νίκης η παραδοχή.

+ μοναχός Μωυσής 

 

http://1myblog.pblogs.gr/2015/02/o-theos-mono-mporei-na-therapeysei-toys-foboys-soy.html

Σκέψου πως ο Κύριος σε άφησε να ζήσεις και αυτή τη μέρα…


Σκέψου το πώς κύλησε η μέρα και πώς εσύ αντέδρασες σε κάθε γεγονός.

Σκέψου πως ο Κύριος σε άφησε να ζήσεις και αυτή τη μέρα … Σου έδωσε άλλη μια ευκαιρία να Τον πλησιάσεις …

Μετά βγες απ’ τον εαυτό σου και σκέψου λίγο τους άλλους. Εσύ έχεις το σπίτι σου, το κρεβάτι σου … Όμως, κάποια παιδιά δεν έχουν να φάνε. Σκέψου πόσοι άνθρωποι περιφέρονται απελπισμένοι στους δρόμους. Αυτή την στιγμή. Άστεγοι, φτωχοί, πεινασμένοι, παιδιά μπλεγμένα στα ναρκωτικά, στο περιθώριο … Τόσος κόσμος υποφέρει.

Σκέψου πόσοι -αυτή τη στιγμή- πονάνε σ’ ένα νοσοκομείο, πόσοι θλίβονται επειδή έχασαν κάποιο πρόσωπο αγαπημένο, πόσοι είναι απελπισμένοι λόγω χρεών και δανείων, πόσοι άνθρωποι διψούν για λίγες στιγμές χαράς και δεν ξεδιψούν ποτέ … Πόνος, θλίψη, δυστυχία σε κάθε γωνιά του πλανήτη …

Σκέψου τα όλα αυτά όχι για να απελπιστείς! Αλλά για να πεις ένα Κύριε ελέησον. Για να μπορέσεις να μαλακώσεις λίγο την καρδιά σου. Να την συντονίσεις στον παλμό της προσευχής. Ωραίο πράμα αυτό. Τώρα που θα πέσεις για ύπνο, να εύχεσαι για όλους!

Αυτό σε ενώνει, σε κάνει μέτοχο χωρίς να σε γκρεμίζει ψυχολογικά. Και όταν Τον παρακαλέσεις, η καρδιά σου θα μαλακώσει. Θα γλυκαθεί. Θα έρθει ο ύπνος, θα σφαλίσει τα μάτια σου, κι εσύ θα κοιμηθείς μέσα στην προσευχή … Να τα θυμάσαι αυτά, λίγο πριν κοιμηθείς …

πηγή

 perivolipanagias