Παραπονιέσαι ότι δεν σου συμπεριφέρονται καλά…

Γέροντας Γερμανός Σταυροβουνιώτης

Παραπονιέσαι ότι δεν σου συμπεριφέρονται καλά αυτοί με τους οποίους συναναστρέφεσαι. Άκου τη συμβουλή μου:
Εάν κάποιος δεν σου συμπεριφέρεται καλά, εσύ να του συμπεριφέρεσαι με καλωσύνη. Όλη η υπόθεση θέλει ταπείνωση. Ας πούμε ένα παράδειγμα: Σου λέγει κάποιος πως η δουλειά σου δεν είναι καλή. Να του πης: “Ευχαριστώ, που με συμβουλεύεις. Βοήθησε με να γίνω καλύτερος. Λέγε μου τα λάθη μου, για να τα διορθώσω”. Να δέχεσαι απ’ όλους συμβουλές, από ταπείνωση όμως και όχι από δειλία. Έτσι θα διατηρής στην ψυχή σου την ουράνια χαρά και την ειρήνη.
Σου είπε ο αδελφός σου ότι είσαι ύπουλος! Πάρε το για αστείο, και μη σου κακοφανεί! Αλλά, κι άν ακόμη το εννοούσε, σε ερωτώ: Μήπως στην πραγματικότητα δεν είμαστε όλοι ύπουλοι; Ποιός μπορεί να ισχυρισθεί πως είναι παντού και πάντοτε ευθύς και ειλικρινής; Πες ότι σου το είπε αυτό ο αδελφός σου κατά παραχώρηση Θεού, για να ταπεινωθείς και να διορθωθείς. Και εσύ να νοιώθεις όχι αντιπάθεια, αλλά αγάπη και ευγνωμοσύνη για τον αδελφό σου, που, έστω και μ’ αυτό τον τρόπο, σε βοηθά να διορθωθείς και να σωθείς!
Όταν σε λυπούν ή όταν σε προσβάλλουν, τότε να ενθυμήσαι τα Πάθη του Κυρίου μας: Όταν τον ύβρισαν, αυτός δεν ύβριζε, όταν τον ειρωνεύονταν, αυτός δεν ειρωνευόταν, όταν τον κτυπούσαν, αυτός δεν κτυπούσε, όταν τον κακολογούσαν, αυτός δεν κακολογούσε, αλλά σ’ όλα αυτά ανταποκρινόταν με ηρεμία: “Ει κακώς ελάλησα, μαρτύρησον περί του κακού” (Ιω. ιη’ 23). Και προσευχόταν για τους σταυρωτές Του. Να ζούμε, όπως έζησε ο Χριστός, δηλαδή με ταπείνωση, με υπακοή, με ανεξικακία. Να φροντίζουμε να Τον μιμούμαστε, όσο γίνεται, σε όλα. Μετά χαράς να βαδίζουμε τη στενή και τεθλιμμένη οδό, και να μισούμε τον φαρδύ και αστόχαστο βίο.
Πρόσεξε να μη σου κακοφαίνεται, όταν σου πουν λόγο σκληρό. Οι λόγοι οι σκληροί, οι υβρισιές, οι καταφρονήσεις απαλλάτουν τον άνθρωπο από τους κακούς λογισμούς, και μάλιστα τους αισχρούς. Τον απαλλάτουν απ’ όλα τα πάθη, αρκεί να υπομένει όλα αυτά αγόγγυστα. Όταν φθάσης στο σημείο να ευχαριστείσαι, όταν σε καταφρονούν, σε υβρίζουν και σε συκοφαντούν, τότε να ξέρεις σίγουρα ότι θα απολαύσης στέφανον αμάραντον στους ουρανούς.
Αν σε κοροϊδεύουν, εσύ κάνε καλούς λογισμούς, παίρνε το π.χ. για αστείο, και έτσι φεύγει εύκολα η παρεξήγηση και το σκάνδαλο. Να σας πω ένα παράδειγμα: Στο διακόνημα της γεωργίας, είχα δύο λαϊκούς βοηθούς, μισθωτούς της Μονής. Ο ένας ήταν έμπειρος στη γεωργία, ενώ ο άλλος εργαζόταν προηγουμένως ως κουρέας, και μόνο πρόσφατα είχε αρχίσει να επιδίδεται και αυτός στη γεωργία. Ο έμπειρος ήταν μικρότερος στην ηλικία από τον άλλο. Κι όμως τον πείραζε, αποκαλώντας τον “ψωμά”, υπονοώντας ότι δεν ήταν άξιος στη δουλειά του, αλλά μόνο για να τρώει ψωμί ήταν ικανός. Όμως ο άλλος ήταν πράος και ανεξίκακος, άν και ήταν μεγαλύτερος και είχε και δέκα παιδιά. Έλεγε με τον λογισμό του: “γιατί να μου κακοφανεί, άν με αποκάλεσε “ψωμά”; Ας τον να λέει. Δεν πειράζει!” Δηλαδή ταπεινώθηκε εκούσια, εξέλαβε την προσβολή για αστείο, δεν στενοχωρήθηκε, και έτσι κέρδισε ό,τι πιο πολύτιμο: Τη Χάρη του Θεού!
Ο Κύριος μακαρίζει τους πραείς. Λέγει ότι “αυτοί κληρονομήσουσι την γην” (Ματθ. ε’ 5). Αυτός, που είναι πραγματικά πράος, όχι μόνο εξωτερικά δεν οργίζεται, αλλ’ ούτε και μέσα στην ψυχή του. Την ώρα του παροξυσμού να προτιμάς τη σιωπή, την προσευχή και τη φυγή, και ποτέ σου δεν θα το μετανοιώσης.
Πολλοί οργίζονται όχι μόνον εναντίον ανθρώπων, αλλά και εναντίον αψύχων πραγμάτων, και αρχίζουν να σπάνε αντικείμενα και να χτυπούν τα ζώα, που νομίζουν ότι τους έφταιξαν. Όμως ο αληθινά πράος και ανεξίκακος δεν οργίζεται με τίποτε και είναι πάντοτε ειρηνικός. Το Πνεύμα το Άγιο κατοικεί μέσα στην ψυχή του.
Η πραότης, όταν είναι κατά Θεόν, δεν είναι ούτε δειλία, ούτε αδυναμία, αλλά είναι δύναμη πνευματική και πίστη στον Θεό αληθινή.
Ο πράος παραμένει ανεπηρέαστος στον νου και στην καρδιά του. Δεν ταράσσεται, ούτε όταν τον κατηγορούν, ούτε όταν τον επαινούν ούτε όταν τον υπολογίζουν, ούτε όταν τον αγνοούν, ούτε όταν τον εξυψώνουν, ούτε όταν τον ταπεινώνουν. Αυτή όμως η αρετή είναι καρπός μεγάλης πίστης στον Θεό, βαθιάς ταπείνωσης και καθαρής προσευχής.
Ο πράος επηρεάζει και τους άλλους γύρω του. Ειρηνεύει αυτούς, που διαπληκτίζονται, γαληνεύει αυτούς, που έχουν ταραχή και σύγχυση.
Ο πράος, και με μόνη τη θέα του, σκορπίζει ειρήνη και χάρη…

Πηγή: «pemptousia» kai «Tρελογιάννης»

 

«Το αμνημόνευτο αγοράκι του πολέμου»

Αυτό το γεγονός το εδιηγείτο η Γερόντισσα Ξένη, η οσία πρώτη Ηγουμένη της Μονής του αγίου Νεκταρίου στην Αίγινα, η οποία ήταν τυφλή.
Τυφλή κατά την σωματική όραση, αλλά φωτισμένη και με οξεία πνευματική όραση. Αποδεικνύει δε ότι οι ψυχές των κεκοιμημένων λυπούνται, όταν οι συγγενείς αντί να δοξολογούν τον Θεό, σκληρύνονται και λυπούνται υπερβολικά.
Αυτή λοιπόν η αγιασμένη μοναχή είχε μια αδελφή στην Αθήνα,η οποία είχε έξι κορίτσια και ένα αγόρι, που την εποχή εκείνη ήταν οκτώ περίπου ετών. Η μητέρα του, αλλά και όλοι οι συγγενείς το υπεραγαπούσαν και διότι ήταν μονάκριβο, αλλά και, γιατί ήταν πολύ καλό παιδάκι. Ένα σωστό αγγελάκι.

Με τον εμφύλιο πόλεμο (1948) και τα λεγόμενα Δεκεμβριανά, όπου εγίνοντο μάχες και μέσα στις πόλεις, σ’ έναν βομβαρδισμό το αγοράκι, ενώ γύριζε από το σχολείο, σκοτώθηκε. Έτσι αυτό το επίγειο αγγελούδι διάνυσε γρήγορα την επίγεια ζωή του για να βρεθεί κοντά στον Θεό σαν ουράνιο πλέον αγγελούδι.
Η μητέρα πόνεσε πολύ. Αφήνοντας δε τον εαυτό της έρμαιο του πόνου, έπεσε στην εφάμαρτη υπερβολή και στην απελπισία, ενώ σαν χριστιανή Ορθόδοξη ήξερε ότι το παιδάκι της ήταν στην χαρά του Ουρανού. Αυτή η συμπεριφορά των συγγενών έχει πολλές φορές αποδειχθεί πως ενοχλεί τις ψυχές που βρίσκονται κοντά στον Θεό, οι οποίες χαίρονται μόνον όταν οι επίγειοι συγγενείς δοξολογούν τον Ουράνιο Πατέρα, τον χορηγό της αιώνιας μακαριότητας και Ευεργέτη των ανθρώπων, είτε βρίσκονται στον πρόσκαιρο κόσμο είτε στον αληθινό.
Έτσι λοιπόν και σ’ αυτή την περίπτωση το αγοράκι εμφανίστηκε στον ύπνο της μεγαλύτερης αδελφής του, η οποία ήταν πράγματι μία ενάρετη και πιστή κοπελίτσα. Είδε λοιπόν το αγοράκι στον τάφο μέσα σε νερά.
– Αδελφούλη μου, του είπε με λαχτάρα, γιατί είσαι μέσα στα νερά;
Κι εκείνο με παράπονο αλλά και με κάποια αγανάκτηση της είπε:
– Έτσι με κατάντησαν τα δάκρυα της μάννας μου. Όταν πληροφορήθηκε βέβαια αυτά η μητέρα του, συναισθάνθηκε το λάθος της, ζήτησε συγχώρηση από τον Θεό και γαλήνεψε. Δεν ήθελε επ’ ουδενί να πικραίνει το αγγελάκι της αλλά προ πάντων τον Θεό.
Συνέβη όμως και το εξής, το οποίο καλό είναι να το έχουμε υπ’ όψιν μας. Στο παιδάκι αυτό δεν έκαναν τα καθιερωμένα από την Εκκλησία μας μνημόσυνα, γιατί πίστευαν ότι δεν εχρειάζοντο, επειδή ήταν μικρό. Η σκέψη αυτή όμως είναι λανθασμένη. Η κάθε ψυχούλα, ανεξαρτήτως ηλικίας, θέλει τις προσφορές της ενώπιον του Θεού και τις προσευχές.
Κυρίως όμως μερίδιο από την Θεϊκή Βασιλική Τράπεζα του Χριστού, όταν γίνεται η Θεία Λειτουργία,όταν γίνεται η μνημόνευσή της στην αγία Πρόθεση. Φάνηκε λοιπόν πάλι ο μικρούλης σ’ αυτή την καλή του αδελφούλα, η οποία τον είδε ότι βρισκόταν σε μία λαμπρή ουράνια τράπεζα μαζί με άλλα παιδάκια, αλλά δεν είχε εκείνος μπροστά του πιάτο με φαγητό! Η αδελφή του τον ρώτησε το γιατί και τότε της είπε:
– Εσείς δεν μου στείλατε φαγητό και μ’ αφήσατε νηστικό! Η κοπέλας το είπε στην μητέρα της και έκαναν τα απαραίτητα μνημόσυνα. Τότε η αδελφή του τον ξαναείδε σ’ εκείνη την τράπεζα, αλλά αυτή τη φορά να τρώει ευχαριστημένος από ένα πλούσιο πιάτο με φαγητό που είχε μπροστά του. Έτσι, για μια ακόμη φορά βγαίνει το συμπέρασμα πως και τα μικρά κεκοιμημένα παιδάκια θέλουν τα μνημόσυνά τους!…
———————————————————————————-
Από το βιβλίο: «ΕΚΦΡΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΥ ΚΟΣΜΟΥ
Ουράνια μηνύματα Θαυμαστά γεγονότα»
ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΒΑΡΝΑΚΟΒΑΣ ΔΩΡΙΔΑ 2009

Φωτογραφίες από το θησαυρό του Αγίου Μάρκου

Από τον θησαυρό του Αγίου Μάρκου στη Βενετία
Ο Αρχάγγελος Μιχαήλ από βυζαντινή ημιανάγλυφη εικόνα.
Οι φωτογραφίες που ακολουθούν είναι από πρόσφατη επίσκεψή μας στο θησαυρό του Αγίου Μάρκου στη Βενετία. Ο θησαυρός του Αγίου Μάρκου βρίσκεται μέσα στο ναό του Αγίου Μάρκου και εκτίθεται σε δύο αίθουσες. Ο θησαυρός είναι κατά κύριο λόγο βυζαντινός και προέρχεται είτε από δωρεές αυτοκρατόρων, όταν η Βενετία ήταν βυζαντινή, ή από τα λάφυρα της κατάκτησης της Κωνσταντινούπολης από τους λατίνους σταυροφόρους της Δ’ σταυροφορίας, στην οποίαν οι Βενετοί είχαν πρωτεύοντα ρόλο. Ο θησαυρός περιλαμβάνει σταυροθήκες με τεμάχια Τιμίου Σταυρού, λειψανοθήκες αγίων,  δισκοπότηρα από πολύτιμα ορυκτά, εικόνες και άλλα.
Άγιος Μάρκος Βενετίας
Ένα από τα εξωτερικά ψηφιδωτά του Αγίου Μάρκου Βενετίας.
Για το καθένα από τα αντικείμενα των φωτογραφιών έχω συγκεντρώσει αρκετό υλικό από διάφορες μελέτες που θα αναρτηθεί σταδιακά στη λειψανοθήκη, εδώ απλώς έχουμε μία σύντομη οπτική παρουσίαση με τη βοήθεια των φωτογραφιών. Σημείωσε ότι οι φωτογραφίες αντιπροσωπεύουν μικρό μόνο μέρος από τα εκθέματα του θησαυρού που εκτίθεται στο μουσείο και αυτό με τη σειρά του είναι μικρό μόνο μέρος από τους θησαυρούς που κατέχει ο Άγιος Μάρκος της Βενετίας, αλλά που σπανίως εκτίθενται.
Βενετία, Ιταλία
Βενετία, Ιταλία.
Από τον θησαυρό του Αγίου Μάρκου στη Βενετία
Λείψανα αγίων, τεμάχια Τιμίου σταυρού σε έξι λειψανοθήκες,
ιερές άκανθες από τον Ακάνθινο Στέφανο,
Τίμιος Ήλος της Σταύρωσης,
κομμάτι από την κολώνα του δαρμού
και άλλα ακόμα περικλείονται σε αυτή την προθήκη
του θησαυρού του Αγίου Μάρκου Βενετίας.

Α΄ χώρος

   

Ο πρώτος χώρος που βρίσκεται μπαίνοντας δεξιά περιέχει συρταρωτές σταυροθήκες με τεμάχια Τιμίου σταυρού, λειψανοθήκες αγίων, βυζαντινά δισκοπότηρα αυτοκρατόρων κατασκευασμένα από πολύτιμα ορυκτά, όπως αχάτης, ίασπις κτλ, ημιανάγλυφες εικόνες απαράμιλλης τεχνοτροπίας και ομορφιάς, την κορώνα που φορούσε ο Λέων ο ΣΤ΄ ο σοφός, όταν ήταν παιδί, και διάφορα άλλα.
  

Σταυροθήκες

Από τον θησαυρό του Αγίου Μάρκου στη Βενετία
Βυζαντινή συρταρωτή σταυροθήκη με τεμάχιο Τιμίου Σταυρού.
Κωνσταντινούπολη, τέλος 10ου – αρχές 11ου αιώνα.

Λειψανοθήκες

   

Από τον θησαυρό του Αγίου Μάρκου στη Βενετία
Λειψανοθήκη.
Από τον θησαυρό του Αγίου Μάρκου στη Βενετία
Λειψανοθήκη με λείψανα αγίων που προέρχεται από την Τραπεζούντα των Κομνηνών.
Φέρει την εξής επιγραφή:
+ ΥΜΕΙΣ ΜΕΝ ΟΥ ΠΤΗΞΑΝΤΕΣ ΑΙΜΑΤΩΝ ΧΥΣΕΙΣ
ΜΑΡΤΥΡΕΣ ΗΘΛΗΣΑΤΕ ΠΑΝΣΘΕΝΕΣΤΑΤΩΣ
ΤΟΥΣ ΤΗΣ ΕΩΑΣ ΑΚΛΙΝΕΙΣ ΣΤΥΛΟΥΣ ΛΕΓΩ:
ΤΟ ΛΑΜΠΡΟΝ ΕΥΤΥΧΗΜΑ ΤΡΑΠΕΖΟΥΝΤΙΩΝ
ΠΡΩΤΑΘΛΟΝ ΕΥΓΕΝΙΟΝ ΑΜΑ Δ ΑΚΥΛΑΝ
ΟΥΑΛΕΡΙΑΝΟΝ ΤΕ ΣΥΝ ΚΑΝΙΔΙΩ
ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΜΟΙΒΙΝ ΤΩΝ ΑΜΕΤΡΗΤΩΝ ΠΟΝΩΝ
Ο Χ[ριστό]Σ ΑΥΤΟΣ ΕΣΤΙΝ ΥΜΙΝ ΠΑΡΕΧΩΝ
ΚΑΙ ΓΑΡ ΔΙΔΩΣΙ ΤΟΥΣ ΣΤΕΦΑΝΟΥΣ ΑΞΙΩΣ:
ΕΓΩ Δ Ο ΤΑΛΑΣ ΠΛΗΜΜΕΛΗΜΑΤΩΝ ΓΕΜΩΝ
ΥΜΑΣ ΜΕΣΙΤΑΣ ΤΗΣ ΕΜΗΣ Σ[ωτη]ΡΙΑΣ
ΤΙΘΗΜΙ ΦΥΓΕΙΝ ΤΗΝ ΚΑΤΑΔΙΚΗΝ ΘΕΛΩΝ.
Από τον θησαυρό του Αγίου Μάρκου στη Βενετία
Λειψανοθήκη.

Δισκοπότηρα

    

Από τον θησαυρό του Αγίου Μάρκου στη Βενετία
Βυζαντινό δισκοπότηρο.
Από τον θησαυρό του Αγίου Μάρκου στη Βενετία
Βυζαντινό δισκοπότηρο.
Από τον θησαυρό του Αγίου Μάρκου στη Βενετία
Βυζαντινό δισκοπότηρο.
Από τον θησαυρό του Αγίου Μάρκου στη Βενετία
Δισκοπότηρο του βυζαντινού αυτοκράτορα Ρωμανού.
Φέρει την εξής επιγραφή:
+ ΚΥΡΙΕ ΒΟΗΘΕΙ ΡΩΜΑΝΩ ΟΡΘΟΔΟΞ[ω  δεσ]ΠΟΤΗ.
Από τον θησαυρό του Αγίου Μάρκου στη Βενετία
Βυζαντινό δισκοπότηρο.
Από τον θησαυρό του Αγίου Μάρκου στη Βενετία
Δισκοπότηρο του βυζαντινού αυτοκράτορα Ρωμανού.
Από τον θησαυρό του Αγίου Μάρκου στη Βενετία
Βυζαντινό δισκοπότηρο.
Από τον θησαυρό του Αγίου Μάρκου στη Βενετία
Βυζαντινό δισκοπότηρο.

 Διάφορα άλλα

   

Από τον θησαυρό του Αγίου Μάρκου στη Βενετία
Το βυζαντινό αυτοκρατορικό στέμμα που φορούσε ο Λέων ΣΤ’ ο Σοφός ως παιδί
χρησιμεύει ως βάση για το γλυπτό από φυσικό κρύσταλλο
που φέρει μπροστά του επίχρυσο ασημένιο αγαλματάκι της Θεοτόκου.
Το κρύσταλλο και το αγαλματάκι είναι του 13ου αιώνα, το στέμμα τέλος 9ου
αρχές 10ου αιώνα.
Από τον θησαυρό του Αγίου Μάρκου στη Βενετία
Πρόκειται κατά πάσα πιθανότητα περί λειψανοθήκης
και όχι περί θυμιατού, όπως έχει υποστηριχτεί παλαιότερα.
Φέρει τις παρακάτω επιγραφές πάνω από δύο μορφές,
ενός στρατιωτικού (ΑΝΔΡΕΙΑ) και μίας γυναίκας (Η ΦΡΟΝΕΣΙΣ).
Από τον θησαυρό του Αγίου Μάρκου στη Βενετία
Πολυτελής διακόσμηση φορητής εικόνας.
Από τον θησαυρό του Αγίου Μάρκου στη Βενετία
Βυζαντινή ημιανάγλυφη εικόνα του Αρχάγγελου Μιχαήλ,
Κωνσταντινούπολη (τέλος 11ου – αρχές 12ου αιώνα).
Από τον θησαυρό του Αγίου Μάρκου στη Βενετία
Λεπτομέρεια της επάνω εικόνας.
Από τον θησαυρό του Αγίου Μάρκου στη Βενετία
Βυζαντινή ημιανάγλυφη εικόνα του Αρχάγγελου Μιχαήλ (τέλος 10ου αιώνα).
Από τον θησαυρό του Αγίου Μάρκου στη Βενετία
Λεπτομέρεια της επάνω εικόνας.

 

Β΄ χώρος

  

Ο δεύτερος χώρος που βρίσκεται μπαίνοντας αριστερά περιέχει κατά κύριο λόγο σταυροθήκες με τεμάχια Τιμίου σταυρού και λειψανοθήκες αγίων σε προθήκες επενδυμένες εσωτερικά με κόκκινο βελούδο.

Από τον θησαυρό του Αγίου Μάρκου στη Βενετία
Λειψανοθήκες.
Από τον θησαυρό του Αγίου Μάρκου στη Βενετία
Λειψανοθήκες.
Από τον θησαυρό του Αγίου Μάρκου στη Βενετία
Λειψανοθήκες.
Από τον θησαυρό του Αγίου Μάρκου στη Βενετία
Λειψανοθήκη.
Από τον θησαυρό του Αγίου Μάρκου στη Βενετία
Λειψανοθήκη.
Από τον θησαυρό του Αγίου Μάρκου στη Βενετία
Λειψανοθήκες. «Άγια χέρια».
Μπροστά η λειψανοθήκη με το χέρι του Αγίου Γεωργίου (δες και εδώ).
Από τον θησαυρό του Αγίου Μάρκου στη Βενετία
Λείψανα αγίων, τεμάχια Τιμίου σταυρού σε έξι λειψανοθήκες,
ιερές άκανθες από τον Ακάνθινο Στέφανο,
κομμάτι από την κολώνα του δαρμού (δες και εδώ),
Τίμιος Ήλος της Σταύρωσης,
και άλλα ακόμα περικλείονται σε αυτή την προθήκη
του θησαυρού του Αγίου Μάρκου Βενετίας.

http://leipsanothiki.blogspot.gr/2013/02/59.html

Συνέχεια

Ο Πατήρ ανέστησε τον Χριστό ή ο Χριστός ανέστησε τον Εαυτό Του;

Ο Πατήρ ανέστησε τον Χριστό ή ο Χριστός ανέστησε τον Εαυτό Του;

«Λύσατε τον ναόν τούτον, και εν τρισίν ημέραις εγερώ αυτόν…

εκείνος δε έλεγε περί τού ναού τού σώματος αυτού».  (Ιωαν. Β’ 19,21)

Ο Κύριος

Η Ανάσταση του Χριστού διαφέρει σαφώς από άλλες αναστάσεις, που έγιναν στην Παλαιά και την Καινή Διαθήκη, στο ότι ο Χριστός, ως Θεός αληθινός, ανέστησε τον Εαυτό Του, δηλαδή η ανθρώπινη φύση αναστήθηκε από την θεία φύση, δυνάμει της υποστατικής ενώσεως, ενώ οι άλλες αναστάσεις έγιναν με την δύναμη και την ενέργεια του Θεού. Μπορεί κανείς να πη ότι, όπως ο Χριστός ποιεί την θέωση, ενώ οι άγιοι πάσχουν την θέωση, έτσι και ο Χριστός ποιεί την Ανάσταση, την έγερσή Του, ενώ οι άγιοι πάσχουν την ανάσταση. Το ρήμα “πάσχουν” δηλώνει ότι δέχονται μια έξωθεν ενέργεια, ενώ το Σώμα του Χριστού ήταν πηγή της ακτίστου Χάριτος.

Βέβαια, υπάρχουν μερικά χωρία στην Αγία Γραφή που κάνουν λόγο για το ότι ο Χριστός αναστήθηκε από τον Θεό·Πατέρα Του. Ο Απόστολος Πέτρος στην ομιλία του την ημέρα της Πεντηκοστής, αναφερόμενος στον Χριστό, είπε: “όν ο Θεός ανέστησε λύσας τας ωδίνας του θανάτου, καθότι ουκ ήν δυνατόν κρατείσθαι αυτόν υπ’ αυτού” (Πράξ. β’, 24). Επίσης, ο Απόστολος Παύλος γράφει σε επιστολή του: “ίνα ώσπερ ηγέρθη Χριστός εκ νεκρών δια της δόξης του Πατρός, ούτω και ημείς εν καινότητι ζωής περιπατήσωμεν” (Ρωμ. στ’, 4). Και σε άλλη επιστολή γράφει: “…κατά την ενέργειαν του κράτους της ισχύος αυτού, ήν ενήργησεν εν τω Χριστώ εγείρας αυτόν εκ νεκρών…” (Εφεσ. α’, 20).

Όμως, το θέμα αυτό πρέπει να το δη κανείς μέσα από την τριαδολογία, κατά την οποία τα Πρόσωπα της Αγίας Τριάδος έχουν την ίδια ουσία και την ίδια ενέργεια, διαφέρουν όμως στις υποστάσεις. Έτσι, δεν είναι άλλη η ενέργεια του Πατρός, άλλη του Υιού και άλλη του Αγίου Πνεύματος, αλλά κοινή είναι η ενέργεια του Τριαδικού Θεού. Αυτό που θέλει ο Πατήρ θέλει και ο Υιός και το Άγιον Πνεύμα, και αυτό που θέλει ο Υιός θέλει και ο Πατήρ και το Άγιον Πνεύμα, και αυτό που κάνει το Άγιον Πνεύμα θέλει και ο Πατήρ και ο Υιός.

Όταν λέγεται, λοιπόν, ότι ο Πατήρ ανέστησε τον Χριστό σημαίνει ότι και Αυτός ο Ίδιος ο Χριστός ανέστησε τον Εαυτό Του, αφού ο Πατήρ δεν κάνει κάτι που δεν κάνει ο Υιός. Όλα του Πατρός είναι και του Υιού χωρίς την αγεννησία. Επομένως, το να αποδίδη κανείς τα γεγονότα που συνέβησαν στον Υιό μόνο στον Πατέρα είναι ασεβές, αλλά και το να τα αναθέτη όλα στον Υιό δεν είναι αποδοκιμαστέο, αφού και ο Υιός είναι Θεός ομοσθενής και μπορεί να κάνη ό,τι κάνει ο Πατήρ (Ζωναράς). Όταν, λοιπόν, λέγεται ότι ο Πατήρ ανέστησε τον Χριστό, δηλούται ότι ο Τριαδικός Θεός, η θεότητα, που είναι γνώρισμα της φύσεως, ανέστησε την ανθρώπινη φύση.
Ο Ναυπάκτου Ιερόθεος

http://anestixristos.blogspot.gr/2009/06/blog-post_24.html