«Δεν γίνονται εκλογές μέσα στο Χειμώνα παιδί μου»

Αγία Παρασκευή Νεραϊδοχωρίου- Κεντρική Πίνδος

«Δεν γίνονται εκλογές μέσα στο Χειμώνα παιδί μου»
Να είσαι καλά μανούλα μου αλλά εδώ γίνονται άλλα απίστευτα, οι εκλογές στο καταχείμωνο θα μας ξενίσουν;
Σε ένα μικρό ήσυχο χωριό της όμορφης Πατρίδας μας, τίποτα δεν φαίνεται να ταράζει την ηρεμία του. Οι λιγοστοί κάτοικοί του ασχολούνται με τις καθημερινές τους δραστηριότητες. Άλλος στα ζωντανά του, άλλος στα χωράφια. Ακούς εδώ κι εκεί καλημέρες, δεν τις πληκτρολογείς στο facebook, τις φωνάζεις και το φχαριστιέσαι. «Καλημέρα! Τί φκιάνς;»
Η μόνη έννοια τους είναι τα παιδιά τους, τα εγγόνια τους, το βιος τους. Αν πέρασε ή όχι ο φούρναρης και ο μανάβης σήμερα. Δεν σου κάνει καρδιά να τους στεναχωρήσεις. Η κρίση περνά ξώφαλτσα από το μικρό χωριουδάκι γιατί λίγο πολύ όλοι έχουν τα απαραίτητα προς το ζην. Να ‘ναι καλά ο τραχανάς και οι χυλοπίτες, τα ζαρζαβατικά και τα φρέσκα αυγά και δεν θα πεινάσουμε, έχει ο Θεός. Και έτσι ξαφνικά μέσα στο Χειμώνα να και οι Εκλογές.
Υπάρχει μόνο ένα προβληματάκι στο μικρό αυτό χωριό και όπου αλλού το wi-fi μπορεί να είναι και μάρκα αναψυκτικού: Οι κάτοικοι ενημερώνονται -δυστυχώς- από τα δελτία ειδήσεων των ανθελληνικών καναλιών της κατά τα άλλα ελληνικής τηλεόρασης. Και έτσι δεν έχουν πάρει είδηση ότι δεν έχουμε κατάλληλο κόμμα να κυβερνήσει τη Χώρα. Δεν έχουν πάρει χαμπάρι ότι οι αγαπημένοι τους βουλευτές ψήφισαν το μνημόνιο που μας έχει δέσει χειροπόδαρα για 300 χρόνια και όχι μέχρι το 2015,16,17 (ή 2037 σύμφωνα με τη δυσμενέστερη πρόβλεψη στο καφενείο του χωριού).
Θα μου πείτε εδώ άνθρωποι που έχουν απ’ευθείας ενημέρωση και πρόσβαση στο διαδίκτυο πιστεύουν ακόμα ότι θα μας σώσει η ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ, ο ΣΥΡΙΖΑ, η Χ.Α. κλπ, δεν θα το νομίζουν οι ηλικιωμένοι καλοκάγαθοι άνθρωποι που κρατούν ακόμα ζωντανή την Ελλάδα και φυλάγουν τα χωριά μας; Αυτοί ακόμα έχουν στη μνήμη τους φρικτές σκηνές από τον εμφύλιο, τι να τους πεις για να τους πείσεις; Πώς να καταλάβουν ότι όλοι οι κυβερνώντες εδώ και 40 και πλέον χρόνια υπογράφουν σταδιακά και με ακρίβεια την εξαφάνιση του Γένους μας;
Με πλούσια ανταλλάγματα, άφθονες μίζες, λογαριασμούς στο εξωτερικό κλπ. Οι λιγοστοί πολιτικοί που αποτελούν εξαίρεση στον «κανόνα» εξαφανίζονται με επιμέλεια. Πώς μπορεί κανείς να εξηγήσει στον απλοϊκό Έλληνα, που κάθε μέρα παλεύει για ένα καλύτερο μέλλον, που αγωνιά για την τύχη της χώρας του, ότι οι πολιτικάντηδες που ξέρει είναι ακατάλληλοι να κυβερνήσουν; Δύσκολο. Μπορεί όμως να του δώσει ένα μέτρο σύγκρισης. Για παράδειγμα μπορεί να του περιγράψει τί έκανε ένας άλλος πολιτικός και να συγκρίνει το έργο αυτού με το έργο των πολιτικών που γνωρίζει ως τώρα. Τουλάχιστον να διαβάσει τις θέσεις του κόμματος που θέλει να ψηφίσει, το πρόγραμμά του βρε αδερφέ!
Και τώρα που πλησιάζουν οι εκλογές και εμφανίζονται σαν τα μανιτάρια  οι υποψήφιοι, να τους ρωτήσει μερικά βασικά πραγματάκια: Ψήφισες μνημόνιο αγαπητέ μου υποψήφιε βουλευτή; Συμφωνείς να καταργηθούν οι εθνικές παρελάσεις, η αργία της Κυριακής ή συμφωνείς να βγουν τα θρησκευτικά από την σχολική ύλη; Δεν μας κάνεις. Δεν ξέρεις τον Εθνικό μας Ύμνο; Δεν μας κάνεις. Η έξοδος του Μεσολογγίου είναι μύθος ή αλήθεια; Θα βάλεις φυλακή τους συναδέλφους σου που καταχράστηκαν δημόσια περιουσία; Δέχεσαι να μειωθεί ο μισθός σου όπως όλων μας; Ιδού η απορία!!!
Κατάλληλο κόμμα και πρωθυπουργό δεν βλέπω στον ορίζοντα αλλά σίγουρα βλέπω την ανάγκη όσο ποτέ να παρακαλέσουμε τον Θεό να μας φωτίσει να μη βάλουμε τα χεράκια μας και βγάλουμε τα ματάκια μας σ’ αυτές τις εκλογές.
Ν.Πλαστήρας: Πόσο μας λείπεις..

λίγο Τίμιο Ξύλο σε ένα κεράκι

Ο Σταυρός του Χριστού έχει μεγάλη δύναμη http://leipsanothiki.blogspot.be/
Ο Όσιος Παΐσιος ο Αγιορείτης μπροστά στην κάρα του Οσίου Αρσενίου του Καππαδόκου.
«… Ο Σταυρός του Χριστού έχει μεγάλη δύναμη. Όταν ήμουν δόκιμος μοναχός, με πολεμούσαν πολύ τα ταγκαλάκια. Το βράδυ, που ήμουν στο κελλί, μου χτυπούσαν συνεχώς την πόρτα και έλεγαν: «Δι’ ευχών των Αγίων Πατέρων». Άνοιγα την πόρτα και, παρόλο που δεν έβλεπα κανέναν, με έπιανε φόβος. Μετά, δεν με χωρούσε ο τόπος· μου ήταν αδύνατον να μείνω μέσα στο κελλί. Υπέφερα, έκλαιγα, έκανα προσευχή, τίποτε. Έβγαινα έξω. Ένα βράδυ, μετά το Απόδειπνο, με βλέπει έξω ένας Προϊστάμενος της Μονής. «Παιδί μου, μου λέει, γιατί δεν πας στο κελλάκι σου; Βλέπεις κανέναν Πατέρα να γυρνάη έξω; Οι Πατέρες κάνουν προσευχή στα κελλιά τους». Άρχισα να κλαίω και του είπα τι συμβαίνει. Μου φέρνει τότε λίγο Τίμιο Ξύλο σε ένα κεράκι και μου λέει: «Πήγαινε, παιδί μου, ήσυχος τώρα στο κελλί σου». Μόλις έκλεισα την πόρτα, άκουσα αμέσως δυνατά: «Δι’ ευχών των Αγίων Πατέρων». «Αμήν», είπα. Ανοίγει η πόρτα και μπαίνει ένας αστυνομικός με πλήρη στολή. Τα γαλόνια τα φορούσε λοξά στο μανίκι, όπως παλιά οι αστυνομικοί, και άρχισε να φωνάζη: «Ε, παλιοκαλόγερε, εσύ αδιάβαστος (σημ. Εννοεί δόκιμος μοναχός, χωρίς ρασοευχή), τι το έχεις αυτό το ξύλο;». Και άρχισε να γελάη με το… «γλυκό» του γέλιο. Φώναζε, αλλά δεν μπορούσε να πλησιάση, γιατί είχα το Τίμιο Ξύλο. «Κύριε Ιησού Χριστέ», φώναξα, και έγινε καπνός ο «αστυνομικός»….»

Οσίου Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου, Λόγοι ΣΤ΄, Περί Προσευχής, έκδοση Ιερόν Ησυχαστήριον Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος», Σουρωτή Θεσσαλονίκης, 2012, σελ. 63-64.

Τοίς μισούσι και αδικούσιν ημάς συγχώρησον, Κύριε

Τοίς μισούσι και αδικούσιν ημάς συγχώρησον, Κύριε, τοίς αγαθοποιούσιν αγαθοποίησον,
τοίς αδελφοίς και οικείοις ημών, χάρισαι τα προς σωτηρίαν αιτήματα, και ζωήν την αιώνιον, τους εν ασθενεία επίσκεψαι, και ίασιν δώρησαι, τους εν θαλάσση κυβέρνησον, τοίς εν οδοιπορίαις συνόδευσον, τώ Βασιλεί συμμάχησον, τοίς διακονούσι, και ελεούσιν ημάς, αμαρτιών άφεσιν δώρησαι, τοίς εντειλαμένοις ημίν τοίς αναξίοις εὔχεσθαι υπέρ αυτών, συγχώρησον και ελέησον κατά το μέγα σου έλεος. Μνήσθητι, Κύριε, πάντων των προκεκοιμημένων πατέρων και αδελφών ημών και ανάπαυσον αυτούς, ένθα επισκοπεί το φώς του προσώπου σου. Μνήσθητι, Κύριε, των αδελφών ημών των αιχμαλώτων, και λύτρωσαι αυτούς από πάσης περιστάσεως. Μνήσθητι, Κύριε, των καρποφορούντων και καλλιεργούντων εν ταίς αγίαις σου Εκκλησίαις, και δός αυτοίς τα προς σωτηρίαν αιτήματα, και ζωήν την αιώνιον. Μνήσθητι, Κύριε, και ημών των ταπεινών και αμαρτωλών και αναξίων δούλων σου και φώτισον ημών τον νούν τώ φωτί της γνώσεώς σου και οδήγησον ημάς εν τη τρίβω των εντολών σου, πρεσβείαις της παναχράντου σου Μητρός, Δεσποίνης ημών Θεοτόκου, και αειπαρθένου Μαρίας, και πάντων σου των Αγίων, ότι ευλογητός εί, εις πάντας τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.

Κοινωνώντας έναν λεπρό…

 

Στο διάστημα του μισού αιώνα που λειτουργούσε ο άγιος παπά-Νικόλας ο Πλανάς, άνευ διακοπής (διότι δεν αρρώστησε ποτέ), έτυχε κάποια φορά εκεί στην ενορία του, σ’ ένα στενό δρομάκι να κρύπτεται ένας λεπρός σε μεγάλο βαθμό.
Του είχαν φαγωθεί τα χείλη του από την φοβερή ασθένεια. Πήγε μια φορά ο Πατήρ να τον κοινωνήσει, αλλά το κατεστραμμένο του στόμα, δεν μπορούσε να παραλάβει το Άγιο Σώμα του Κυρίου. Χωρίς κανένα, μα κανένα δισταγμό, ο Πατήρ έσκυψε και με το στόμα του επήρε το θείο Μαργαρίτη, που είχε πέσει και τον «κατέλυσε»!

Κατόπιν ο ασθενής μεταφέρθηκε σε λεπροκομείο μαζί με την κόρη του που είχε μολυνθεί και της είχαν φαγωθεί τα δάχτυλα. Εν τούτοις ο π. Νικόλας δεν έπαθε τίποτα!
Αυτό, ας το δούνε αυτοί που δυσκολεύονται να κοινωνήσουν, γιατί φοβούνται τα μικρόβια. Μεγάλη βλασφημία. Ένας Θεός, ζώντων και νεκρών, ποιητής ουρανού και γης, να προσβάλλεται από τα μικρόβια! Παραλογισμοί σκοτισμένων απίστων.

 Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, στην ευχή του που διαβάζουμε πριν την Θεία Μετάληψη, εξηγεί το τι πιστεύουμε για την Θεία Κοινωνία: «Πιστεύω Κύριε, και ομολογώ, ότι Συ ει αληθώς ο Χριστός, ο Υιός του Θεού του ζώντος, ο ελθών εις τον κόσμον αμαρτωλούς σώσαι, ων πρώτος ειμί εγώ.
Έτι πιστεύω, ότι τούτο αυτό εστί το άχραντον Σώμα Σου, και τούτο αυτόεστί το τίμιον Αίμα Σου. Δέομαι, ουν Σου, ελέησόν με, και συγχώρησόν μοιτα παραπτώματά μου, τα εκούσια και τα ακούσια, τα εν λόγω, τα εν έργω, τα εν γνώσει και αγνοία, και αξίωσόν με ακατακρίτως μετασχείν των αχράντων Σου Μυστηρίων, εις άφεσιν αμαρτιών, και εις ζωήν αιώνιον.
Αμήν.
πηγή