Γιαγιάδες αγράμματες- Ευλογημένες ψυχές

Γιαγιάδες αγράμματες- Ευλογημένες ψυχές

Ήμουν πολύ τυχερή στην ζωή μου, που γνώρισα τις δυο γιαγιάδες μου, τις μητέρες και των δυο γονιών μου. Μ’ αγαπούσαν πολύ και με συμβούλευαν συνέχεια χωρίς να αντιλαμβάνομαι τότε πόσο σοφές ήταν οι κουβέντες τους. Κουβέντες διδάγματα που καθημερινά σχεδόν σκουντουφλάνε στο υποσυνείδητό μου, προσπαθώντας να κάνουν θόρυβο για να τους δώσω σημασία.

Να με ταρακουνήσουν, να με ξυπνήσουν. Να μην ξεχάσω όσα οι «αγράμματες» εκείνες γυναίκες με δίδαξαν. Εκτός από τις συνηθισμένες συμβουλές (που δίνουν όλες οι γιαγιάδες στα εγγόνια τους), με μάθαιναν πρώτα απ’ όλα πως να είμαι καλή νοικοκυρά. Πως να ανοίγω φύλλα για πίτα, πως να φτιάχνω ψωμί, να διαλέγω τις φακές κλπ. Με μάθαιναν όμως και πως να αυτοσυντηρούμαι για να μην έχω κανέναν ανάγκη, όπως έκαναν κι εκείνες.

Πως, δηλαδή, να καλλιεργώ διάφορα λαχανικά στον κήπο, να αρμέγω την κατσίκα, να περιποιούμαι τις κότες, τα κουνέλια, να πλέκω, πως να στοιβάζω ξύλα στο τζάκι για καλύτερη φωτιά και όλες αυτές τις δουλειές που για εκείνες ήταν δεδομένο ότι έπρεπε κάθε κορίτσι να ξέρη. Απαραιτήτως!

Aνάμεσα στ’ άλλα έβρισκα επίσης πάρα πολύ ενδιαφέρουσες τις γνώσεις τους για διάφορα θαυματουργά γιατροσόφια, χρησιμοποιώντας υλικά από την φύση, όπως χαμομήλι, σκόρδο, τσουκνίδα, κρεμμύδι, λεμόνι κ.ά., που επιβαλλόταν να τα γνωρίζουν γιατί δεν υπήρχαν στην εποχή τους φαρμακεία. Οι «παλιοί» ήξεραν πάντα τί να πιούν, όταν είχαν πονόλαιμο, πονόκοιλο, τί να βάζουν πάνω σε μια πληγή, αλλά και πως να βγάλουν έναν δύσκολο λεκέ από τα ρούχα χρησιμοποιώντας π.χ. ξύδι ή χυμό ντομάτας, καθώς και πως να φτιάχνουν αλισίβα από στάχτη, το καλύτερο απορρυπαντικό ρούχων. Ότι χρειάζονταν για την διαβίωσή τους το έφτιαχναν μόνες τους. Οι γιαγιάδες μου όμως, δυστυχώς, έφυγαν για την άλλη, την αιώνια ζωή, πριν ακόμα κλείσω τα 18. Πριν καλά καλά εμπεδώσω όσα ήθελαν κατά βάθος να καταλάβω.

Η απουσία τους μου ήταν πολύ αισθητή. Ένοιωθα ότι έλειπαν κομμάτια του εαυτού μου, που μόνον εκείνες μπορούσαν να συμπληρώσουν. Αυτές οι απλές αγνές συμβουλές τους με την αυστηρή, αλλά τρυφερή συγχρόνως ματιά, ήταν «τροφή» για μένα, αστείρευτης αγάπης και γνώσης πού δεν την βρίσκεις σε κανένα βιβλίο. Από τότε που τις έχασα, όποτε τύχαινε να βρεθώ με ηλικιωμένα άτομα, πάντα τα πλησίαζα με αγάπη και με λαχτάρα προσπαθούσα να αποκομίσω, όσο το δυνατόν περισσότερα, από την ανεξάντλητη πηγή των εμπειριών και αναμνήσεών τους. Έτσι ακριβώς, όπως έκανα με τις γιαγιές μου. Το ίδιο συνεχίζω να κάνω και σήμερα. Προσπαθώ να σκαλίσω και την πιο μικρή κρυφή γωνιά του μυαλού τους, να φέρω στην επιφάνεια διάφορες λεπτομέρειες τής ζωής τους και να διδαχθώ από αυτούς.

Συναντώντας σήμερα γιαγιάδες και παππούδες πολλές φορές μας φέρνει η κουβέντα και στο θέμα της οικονομικής κρίσης. Όλοι τους σχεδόν σχολιάζουν με τον ίδιο τρόπο την σημερινή κατάσταση. «Άσε μας εμάς, παιδάκι μου» μου λένε. «Εμείς έχουμε ζήσει και στην Κατοχή. Παλέψαμε με τον κατακτητή, την πείνα και την ψείρα. Έχουμε περάσει πολύ χειρότερα. Ακόμα κι αν μας κόψουν την σύνταξη, εμείς που ζούμε στην επαρχία δεν θα πεινάσουμε ποτέ. Θα πάμε να μαζέψουμε χόρτα να φάμε, θα κόψουμε φρούτα από κανένα δένδρο, θα βγάλουμε λάδι από τις ελιές μας, θα μαζέψουμε ξύλα για να πυρωνόμαστε στο τζάκι. Αλλοίμονο σε εκείνους που ζουν στις πόλεις και δεν έχουν μια στάλα γη για να φυτέψουν. Αλλοίμονο περισσότερο στους νέους που δεν ξέρουν να ξεχωρίσουν ποιά αγριολάχανα είναι φαγώσιμα για να τα μαζέψουν. Τα νέα παιδιά σκεφτόμαστε και κλαίει η ψυχή μας».Αυτά μου λένε οι σοφοί φίλοι μου και τότε σκέφτομαι: «Αχ, καλές μου γιαγιές…

Πόσο δίκιο είχατε, όταν θέλατε να μου μάθετε τόσα απλά, αλλά σημαντικά πραγματάκια. Άλλοτε σάς άκουγα και άλλοτε γέλαγα, νομίζοντας ότι δεν θα χρειαζόταν ποτέ ούτε καν να τα ξαναθυμηθώ. Μακάρι να κατέγραφα σ’ ένα χαρτί όσα μου λέγατε. Μακάρι όλοι οι άνθρωποι να θυμόμασταν τις συμβουλές των γιαγιάδων και των παππούδων μας. Τί ωραία και μεγάλη εκδίκηση θα ήταν προς την κάθε κυβέρνηση, αν ξέραμε πώς να αυτοσυντηρούμαστε, χωρίς να χρειάζεται να πάμε στο σούπερ μάρκετ, στον φούρνο, στον γιατρό, στο φαρμακείο, στο συνεργείο, στην πιτσαρία, στο κομμωτήριο, στην τράπεζα, στην εφορία… Να μην είχαμε ανάγκη από αυτοκίνητο, υπολογιστή, πλυντήριο, κινητό τηλέφωνο, πιστωτικές κάρτες…

Αν ζούσαν οι γιαγιάδες μας θα τα κατάφερναν. Μάλιστα θα γέλαγαν μαζί μας, αν μας έβλεπαν πόσο εξαρτημένοι είμαστε από άψυχα αντικείμενα. Θα έκλαιγαν όμως βλέποντας πόσο “ξένοι” είμαστε μεταξύ μας. Πόσο μίσος, ζήλεια, αγένεια, φιλαργυρία, ψέμα και υποκρισία κυριαρχεί στην ψυχή μας. Και δεν φτάνει που “εξοντώνουμε” τον πλησίον μας σε κάθε ευκαιρία, κάνουμε και ότι είναι δυνατόν για να καταστρέψουμε και τον πλανήτη μας, εφόσον αυτό μάς επιφέρει κέρδος. Αχ, καλές μου γιαγιάδες, μακάρι να σάς είχα πάλι κοντά μου να με συμβουλεύατε πώς να αντιμετωπίσω τα διάφορα προβλήματα. Αχ, καλές μου γιαγιούλες, τί τυχερές ήσασταν που ζήσατε μια άλλη εποχή… Αναρωτιέμαι… Όλοι αυτοί που μας κυβερνάνε δεν γνώρισαν ποτέ γιαγιά;»

*Tης Ζωής Δενδραμή. Αναδημοσίευση από «Το Βήμα των Συντακτών»

 

  • Από  tokandylaki.blogspot.gr

Αιτωλίας Κοσμάς: «Η Παπική, λεγόμενη Εκκλησία, δεν είναι καν Εκκλησία αλλά ένας εκκλησιαστικός οργανισμός και αίρεση».

 

όλοι οι Έλληνες, είναι ανάγκη να μελετήσουν τις Διδαχές του Αγίου Κοσμά, για να μπορέσουν να ανακαλύψουν τον εαυτό τους, να ορθοποδήσουν.
Συνέντευξη στη Μαρία Μπραουδάκη για το ένθετο «Ορθοδοξία και Ελλάδα» της εφημερίδας «ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ»

Ε Δ Ω

http://yiorgosthalassis.blogspot.com/2015/01/blog-post_49.html

Η βυζαντινή Προστάτις του ρωμαϊκού λαού

Η βυζαντινή Προστάτις του ρωμαϊκού λαού http://leipsanothiki.blogspot.be/
Η βυζαντινή εικόνα του 5ου αιώνα Salus Populi Romani,
πρώιμος εικονογραφικός τύπος της Θεοτόκου Οδηγήτριας.
Η εικόνα αποδίδεται στον Ευαγγελιστή Λουκά και τιμάται ως θαυματουργή.
Βασιλική της Σάντα Μαρία Ματζόρε, Ρώμη.
Η Salus Populi Romani, δηλ η Προστάτις του ρωμαϊκού λαού, είναι ο τίτλος που δόθηκε σε μία βυζαντινή εικόνα της Παναγίας με τον Χριστό του 5ου αιώνα. Η εικόνα βρίσκεται στο παρεκκλήσι Παολίνα της Βασιλικής της Σάντα Μαρία Ματζόρε στη Ρώμη, ενώ χιλιάδες αντίγραφά της βρίσκονται διασκορπισμένα σε όλο τον κόσμο.
Η εικόνα, η οποία αποδίδεται στον ευαγγελιστή Λουκά, είναι ιστορικά η πιο σημαντική εικόνα της Παναγίας στη Ρώμη και τιμάται ως θαυματουργή. 

Διαβάστε περισσότερα παρακάτω:
   
Για αιώνες βρισκόταν τοποθετημένη πάνω από την πόρτα του Βαπτιστηρίου της Βασιλικής της Σάντα Μαρία Ματζόρε, ενώ το 1240 ονομαζόταν Regina Caeli Βασίλισσα των Ουρανών«). Αργότερα μεταφέρθηκε στον κυρίως ναό, ενώ από τον 17ο αιώνα μεταφέρθηκε και πάλι στο παρεκκλήσι Παολίνα που χτίστηκε για αυτόν ακριβώς τον σκοπό και τοποθετήθηκε πάνω από την αγία τράπεζα σε ειδική θήκη, όπου και βρίσκεται μέχρι σήμερα.

 

Η βυζαντινή Προστάτις του ρωμαϊκού λαού http://leipsanothiki.blogspot.be/
Η βυζαντινή εικόνα του 5ου αιώνα Salus Populi Romani,
στο παρεκκλήσι
Παολίνα της Βασιλικής της Σάντα Μαρία Ματζόρε στη Ρώμη.
Η βυζαντινή Προστάτις του ρωμαϊκού λαού http://leipsanothiki.blogspot.be/

Η βυζαντινή εικόνα του 5ου αιώνα Salus Populi Romani, 
στο παρεκκλήσι Παολίνα της Βασιλικής της Σάντα Μαρία Ματζόρε στη Ρώμη.

Η εικόνα βρίσκεται κάτω από την αιγίδα και ειδική προστασία των Παπών της Ρώμης.

Η βυζαντινή Προστάτις του ρωμαϊκού λαού http://leipsanothiki.blogspot.be/
Ο Πάπας της Ρώμης Φραγκίσκος Α΄ θυμιατίζει τη βυζαντινή εικόνα Salus Populi Romani.

   
Σύμφωνα με την παράδοση: «μετά την Σταύρωση, όταν η Παναγία μετακόμισε στο σπίτι του Αγίου Ιωάννη, πήρε μαζί της μερικά προσωπικά αντικείμενα μεταξύ των οποίων ήταν και ένα τραπέζι που κατασκευάστηκε από τον Χριστό στο εργαστήριο του Ιωσήφ. Όταν αργότερα ευσεβείς γυναίκες της Ιερουσαλήμ ζήτησαν από τον Ευαγγελιστή Λουκά να ζωγραφίσει το πορτρέτο της Θεοτόκου, αυτός χρησιμοποίησε το πάνω μέρος του τραπεζιού για να αποδόσει την εικόνα της. Η εικόνα βρισκόταν στην Ιερουσαλήμ μέχρι τον 4ο αιώνα, όταν, μαζί με άλλα κειμήλια, μεταφέρθηκε στην Κωνσταντινούπολη από την Αγία Ελένη.« 
  
    

Η βυζαντινή Προστάτις του ρωμαϊκού λαού http://leipsanothiki.blogspot.be/
Η βυζαντινή εικόνα Salus Populi Romani με την Παπική Ελβετική Φρουρά.
    
  
Η εικόνα είναι πολύ μεγάλη για εικόνα τόσο πρώιμη (διαστάσεις 117 εκ ύψος και 79 πλάτος). Είναι ζωγραφισμένη σε λεπτό τελάρο από κέδρο και παρουσιάζει την Θεοτόκο σε μία πρώιμη μορφή του τύπου της Οδηγήτριας. Η Παναγία φορά ένα σκούρο μπλε μαφόριο πάνω από κοκκινο ή μωβ φόρεμα και αγκαλιάζει με τρυφερότητα τον Χριστό έχοντας τα δυο της χέρια περασμένα και διπλωμένα γύρω Του. Με το δεξί χέρι κρατά ένα mappula, ένα ειδικά κεντημένο μαντήλι που χρησιμοποιούνταν ως βασιλικό ή αυτοκρατορικό σύμβολο. Ο Χριστός κρατά ένα βιβλίο, ενώ σηκώνει το δεξί χέρι σε στάση ευλογίας. Η Παναγία στρέφεται προς τον θεατή και τον προσκαλεί με το βλέμμα της προς το κέντρο της εικόνας, όπου βρίσκεται ο Χριστός.
 

Η βυζαντινή Προστάτις του ρωμαϊκού λαού http://leipsanothiki.blogspot.be/
Λεπτομέρεια της βυζαντινής εικόνας Salus Populi Romani.
   
   
Η εικόνα, η οποία συντηρήθηκε και επιζωγραφίστηκε τον 13ο αιώνα, έχει χρονολογηθεί από διάφορους ιστορικούς τέχνης σχεδόν σε κάθε πιθανή περίοδο μεταξύ του πέμπτου αιώνα και το δέκατου τρίτου. Πρόσφατη μελέτη της εικόνας σε βάθος (βλ Gerhard Wolf, «Salus populi Romani», Die Geschichte römischer Kultbilder im Mittelalter, 1990) την απέδωσε οριστικά στον 5ο αιώνα.
 http://leipsanothiki.blogspot.gr/2014/12/385.html#more

Συνέχεια