Ο ΓΕΩΡΓΙΑΝΟΣ ΗΓΟΥΜΕΝΟΣ ΠΟΥ ΘΥΣΙΑΣΤΗΚΕ ΣΤΗΝ ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΤΟΥ NORMAN ATLANTIC ΓΙΑ ΝΑ ΣΩΣΕΙ ΜΙΑ ΕΛΛΗΝΙΔΑ ΚΑΙ ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΑΚΙ ΤΗΣ

Πορφύρης Δ Σταφυλά Π

Ένας μάρτυρας διηγήθηκε πώς ένας γεωργιανός μοναχός συνέβαλε στο να σωθούν ανθρώπινες ζωές πριν ο ίδιος χάσει τη δική του στην τραγωδία του Norman Atlantic.

 Πρόκειται για τον π.Ηλία Kartozia που εμψύχωνε τους άλλους επιβάτες και που βοήθησε στην εκκένωση του φλεγόμενου πλοίου δήλωσε στην ιταλική εφημερίδα la Repubblica ένας γεωργιανός που επέζησε ο Ηρακλής.Ήταν ηγούμενος στη μονή του Αγίου κτήτορος Δαβίδ στη Mtskheta.

 Ο ίδιος είπε ότι ο π. Ηλίας Kartozia τον παρηγόρησε στην απόγνωσή του και του έδωσε τη δύναμη να πάρει τον 9χρονο γιο του τη γυναίκα του και τα πεθερικά του στη σωτηρία.

 « Ήταν αυτός που μέ έσωσε δίνοντάς μου δύναμη » αποκάλυψε ο 25χρονος στην εφημερίδα.

 Όταν άρχισε η φωτιά ο μάρτυρας πήρε τον γιο του κι άρχισε να τρέχει αλλά αισθανόταν φόβο.

 « Αυτός με παρότρυνε με καθησύχασε και μου είπε να έχω εμπιστοσύνη και να σκέφτομαι το Θεό. »

 O π.Ηλίας μου έλεγε ο Θεός δεν θα σας εγκαταλείψει.Μου υπέδειξε σε ποιά κατεύθυνση να πάω.Όταν ήταν η σειρά του να επιβιβαστεί σε σωστική λέμβο είδε μια γυναίκα με ένα κοριτσάκι ενδεχομένως ελληνικής υπηκοότητας και τους παραχώρησε τη θέση του και έμεινε στο φλεγόμενο πλοίο. Όταν θα κατέβαινε έσπασε το σχοινί και βρέθηκε στη θάλασσα. Του έριξαν ένα σωσίβιο αλλά δεν ήταν σε θέση να το φθάσεικαι πνίγηκε στο τρικυμισμένο πέλαγος, θυμάται ο μάρτυρας. Italian media writes about Georgian priest, perished on Norman Atlantic ferryΟ μοναχός ταξίδευε με το καράβι για να επισκεφθεί την κρύπτη με το λείψανο του Αγίου Νικολάου στο Μπάρι της Ιταλίας.Μαζί του είχε ένα σακίδιο με εικονίδια που τα έφερε πάντα μαζί του.Το ιταλικό κανάλι Rai 2 ανέφερε ότι το σώμα του Kartozia βρέθηκε στις ακτές του Λέτσε.Βρέθηκε επίσης και το σακίδιο γεμάτο με τα εικονίδια. Στη Γεωργία έχει προκαλέσει αίσθηση το αυτοθυσιαστικό φρόνημα του ιερέα και ήδη τον συγκρίνουν με τον θεολόγο Γκριγκόλ Peradze που συνελήφθηκε κατά τον β ‘ Παγκόσμιο Πόλεμο γιατί έδινε καταφύγιο σε εβραίους και πέθανε στο Άουσβιτς.Ο Peradze αγιοποιήθηκε από την Ορθόδοξη Εκκλησία της Γεωργίας το 1995.Μαρτυρίες αναφέρουν ότι ο π.Ηλίας ήταν στο πλευρό του καπετάνιου και προσευχόταν ως το τέλος.

Italian media writes about Georgian priest, perished on Norman Atlantic ferry

 

 

 

 

 

 

 

 

 

πηγή

 

Θαυμαστό περιστατικό μέ τόν Γέροντα Παΐσιο

ΕΝΑ ΑΝΕΚΔΟΤΟ ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΟ ΜΕ ΤΟΝ ΓΕΡΟΝΤΑ ΠΑΙΣΙΟ
Το παρακατω περιστατικο με τον π. Παισιο ειναι περα ως περα αληθινο. Δεν εχει δημοσιευθει ποτε διοτι οι ανθρωποι που μου το διηγηθηκαν ειναι πολυ ταπεινοι.
Ο Ν.Α., ευκαταστατος ομογενης απο το Σικαγο των Η.Π.Α.,πολυ  καλος ανθρωπος αλλα αθεος, πριν 25 περιπου χρονια, ειδε μια βραδια στον υπνο του ενα μικροσκοπικο παππουλη να του ζηταει ευγενικα να τον παραλαβει απο καποιο αεροδρομιο του Σικαγου, δινοντας του συγκεκριμενη ημερομηνια και ωρα.
‘ Νικο καλο μου παιδι, ελα ταδε μερα ταδε ωρα στο ταδε αεροδρομιο να με παραλαβεις σε παρακαλω’.
Οταν ξυπνησε το πρωι, ο Ν. διηγηθηκε στη συζυγο του Μ. το ονειρο που ειχε δει.
Εκεινη, αρχιζοντας τα πειραγματα λογω της αθειας του, του ειπε  οτι ηταν απλως ενα ονειρο και να μη  δωσει σημασια.
Το  ονειρο με τον μικροσκοπικο παππουλη επανεληφθη στον υπνο του Ν. πολλες φορες, σε σημειο που ο ανθρωπος ειχε αρχισει να ταραζεται. Καποτε ο «εφιαλτης» σταματησε  και ο Ν. ηρεμησε.
Μετα απο καμποσο καιρο, εφθασε η καθορισμενη ημερομηνια που ο παππουλης ειχε προαναγγειλει στο ονειρο. Ο Ν. αποφασισε να παει κρυφα στο αεροδρομιο για να αποφυγει τα κοροιδευτικα  σχολια της γυναικας του.
» Τι εχω να χασω», συλλογιστηκε, » στο κατω κατω θα κανω τη βολτα μου, θα πιω το καφεδακι μου και υστερα θα παω στη δουλεια μου».
Πραγματι ετσι κι εγινε. Πηγε και αφου καθησε σε μια γωνια του χαωδους αεροδρομιου του Σικαγου, περιμενε τον αγνωστο παππουλη του ονειρου.
Ηπιε καμποσους καφεδες αλλα η ωρα περνουσε και ο παππουλης δεν φαινοταν πουθενα. Μετα απο μια-μιαμιση ωρα, σκεφτηκε, » ενα τσιγαρο ακομα και φευγω, καλα και δεν το ειπα στη Μ. γιατι θα με κοροιδευε αιωνιως».
Πριν καλα καλα προλαβει να τελειωσει τη σκεψη του, γυριζοντας απο την αλλη μερια , βλεπει ξαφνικα μπροστα του να εμφανιζεται στ’αληθεια ο  μικροσκοπικος παππουλης που  εβλεπε στον υπνο του. » Ευχαριστω Ν. καλο μου παιδι που ηρθες, ηξερα πως θα ερχοσουν», του ειπε ο γεροντας Παισιος.
Μην πιστευοντας στα ματια του, εχοντας μπροστα του στην πραγματικοτητα τον παππουλη που εβλεπε στον υπνο του, ο Ν. παρ’ολιγο να παθει συγκοπη!
Εντελως σαστισμενος και σοκαρισμενος, αφου τρομαξε να συνελθει, πηρε τον παππουλη και πηγαν στο σπιτι του, στα προαστια του Σικαγου, οπου ο γεροντας διεμεινε καμποσο καιρο.
Ο Ν. και η Μ. μεταμεληθηκαν και μπηκαν στον δρομο του Θεου. Απο ορκισμενος αθεος,ο Ν. εγινε πολυ πιστος χριστιανος.
Μου διηγηθηκαν οι ιδιοι το απιστευτο αυτο περιστατικο, στο σπιτι τους στο Σικαγο,  πριν δεκαπεντε χρονια.
Μαρτυρία: Αντωνία Μποτονάκη

H ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ, ΑΓΙΑ, ΚΑΘΟΛΙΚΗ ΚΑΙ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ

 

EKKLHSIA

Ἱερομονάχου Λουκᾶ Γρηγοριάτου

Ἡ Ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας μαρτυρεῖ ὅτι ὁ τονισμός τῆς αὐτοσυνειδησίας της ἦταν διαχρονικῶς ἀναγκαῖος. Οἱ αἱρέσεις καί τά σχίσματα καθιστοῦσαν ἐπι­τακτική τήν ἀνάγκη νά προσδιορισθοῦν τά στοιχεῖα, μέ τά ὁποῖα θά διέκρινε κάποιος τήν Ἐκκλησία ἀπό τίς κοινότητες τῶν αἱρετικῶν. Διότι ἡ αἵρεσις δέν ἦταν πάντοτε εὐδιάκριτη, συχνά μάλιστα εἶχε περίγραμμα ἐκκλησιαστικο­φα­νές· στήν οὐσία της πάντως ἦταν πάντοτε πλάνη, ἀδιέξοδο, καταστροφή. Ὁ ἀ­πόστολος Παῦλος, γιά νά προφυλάξῃ τούς Χριστιανούς ἀπό αἱρετικές διδα­σκα­λίες πού θά τούς ὡδηγοῦ­σαν ἔξω ἀπό τούς κόλπους τῆς Ἐκκλησίας, ἔ­γραφε κατηγορηματικά: «Εἴ τις ὑμᾶς εὐαγγελίζεται παρ’ ὅ παρελάβετε, ἀνά­θεμα ἔστω» (Γαλ. 1,9). Γιά κάποιες ἄλλωστε ἀπό τίς αἱρε­τικές ὁμάδες τῆς ἀπο­στολικῆς ἐποχῆς ὁ εὐαγγελιστής Ἰωάννης λέγει ὅτι ἡ δι­δα­χή τους εἶναι τά «βαθέα τοῦ σατανᾶ» (Ἀποκ. 2, 24) καί ὅτι ἡ διδασκαλία τους, πώς ὁ Χριστός δέν ἔγινε πραγματικός ἄνθρωπος, εἶναι τό φρόνημα τοῦ ἀντιχρίστου (Α’ Ἰω. 4, 2-3).

Κατά τόν 4ον αἰῶνα, μετά ἀπό τούς σκληρούς ἀγῶνες της κατά τῶν παλαιοτέρων αἱρέσεων καί κατά τῆς αἱρέσεως τοῦ Ἀρείου καί τῶν ποικιλω­νύ­μων Ἀρειανῶν, ἡ Ἐκκλησία στήν Β’ Οἰκουμενική Σύνοδο ὥρισε  μέ τό Σύμβολο τῆς Πίστεως ὅτι ἡ Ἐκκλησία εἶναι «Μία, Ἁγία, Καθολική καί Ἀποστολική». Μέ τέσσερις λέξεις περιέγραψε τόν χαρακτῆρα της καί τόν ἀντιδιέστειλε ἀπό τόν χαρακτῆρα κάθε ἄλλου ἐκκλησιαστικοῦ σχήματος πού ἔμοιαζε μέ τήν Ἐκκλη­σία χωρίς νά εἶναι. Συνέχεια

Συνέντευξη σεβ. Ιεροθέου Βλάχου 2: Εἶναι ἀλήθεια ὅτι μέ τό ἀντιρατσιστικό νομοσχέδιο πού ἔχει ψηφισθεῖ δέν μποροῦν οἱ κήρυκες τῆς Ἐκκλησίας νά στη­λιτεύουν ἀνήθικα ἁμαρτήματα καί νά ἐπισημαίνουν ὅτι θρησκεύματα, ὅπως ὁ ἰσλαμισμός, δέν εἶναι ὁδός σωτηρίας τῶν ἀνθρώπω

Σημαντική συνέντευξη παραχώρησε ο λόγιος και πολυγραφότατος Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου κ.κ. Ιερόθεος στον εκδότη της εβδομαδιαίας εφημερίδος «Ο Εκκλησιολόγος» των Πατρών, κ. Αλέξανδρο Κολλιόπουλο.

 

  1. Ἐρώτηση: Ἀπό τήν ἐπικαιρότητα καί ἡ δεύτερη ἐρώτηση: Εἶναι ἀλήθεια ὅτι μέ τό ἀντιρατσιστικό νομοσχέδιο πού ἔχει ψηφισθεῖ δέν μποροῦν οἱ κήρυκες τῆς Ἐκκλησίας νά στη­λιτεύουν νήθικα ἁμαρτήματα καί νά ἐπισημαίνουν ὅτι θρησκεύματα, ὅπως ὁ ἰσλαμισμός, δέν εἶναι ὁδός σωτηρίας τῶν ἀνθρώπων; Θά παύσει ἡ Ἐκκλησία νά παρουσιάζει τήν αἰώνια ἀλήθεια τοῦ Εὐαγγελίου καί τῶν Πατέ­ρων;

          Ἀπάντηση: Ἡ Ἐκκλησία δέν δεσμεύεται ἀπό κανέναν στό νά λέγη τήν ἀλήθεια οὔτε καί ἀπό τόν νόμο. Οἱ ἅγιοι διά μέσου τῶν αἰώνων ὁμολογοῦσαν τήν ἀλήθεια, κήρυτταν τήν μετάνοια, παρουσίαζαν τήν διδασκαλία τοῦ Χριστοῦ. Κατά τήν διάρκεια τῆς εἰδωλολατρικῆς Ρωμαϊκῆς Αὐτοκρατορίας οἱ Ἀπόστολοι, οἱ Πατέρες καί οἱ Μάρτυρες θυσία­σαν τήν ζωή τους γιατί δέν ἤθελαν νά ἐφαρμόσουν τούς νόμους τοῦ Κράτους πού εἶναι ἀντίθετοι μέ τό θέλημα τοῦ Θεοῦ.

Βέβαια, χρειάζεται καί ἐμεῖς μαζί μέ τό ὁμολογιακό πνεῦμα, τό ὁποῖο δυστυχῶς μειώθηκε ἀπό τούς σύγχρονους Χριστιανούς –Κληρικούς καί λαϊκούς– νά ἔχουμε καί κάποια διά­κρι­ση, γιά νά ξεχωρίζουμε τήν ὀρθόδοξη ὁμολογία ἀπό τήν ἐμπάθεια, τήν μαρτυρία τῆς πίστεως ἀπό τήν ἀνάμειξη σέ πολι­τικές σκοπιμότητες. Πάντοτε ἡ ὁμολογία γιά νά εἶναι ἀληθινή πρέπει νά προέρχεται ἀπό καθαρή καρδιά καί κυρίως ἀπό ἀγάπη γιά τόν Θεό καί τούς ἀνθρώπους.

Τα τίμια λείψανα

Από τη λιτάνευση του ιερού σκηνώματος της Αγίας Θεοδώρας, της βυζαντινής αυτοκράτειρας που αναστήλωσε τις ιερές εικόνες (24 Μαρτίου 2013, Κέρκυρα). Το αδιάφθορο άγιο λείψανό της βρίσκεται σήμερα στην Κέρκυρα, στο ναό της Θεοτόκου Σπηλαιωτίσσης.
Από τη λιτάνευση του ιερού σκηνώματος της Αγίας Θεοδώρας,
της βυζαντινής αυτοκράτειρας που αναστήλωσε τις ιερές εικόνες (24 Μαρτίου 2013, Κέρκυρα).
Το αδιάφθορο άγιο λείψανό της βρίσκεται σήμερα στην Κέρκυρα, στο ναό της Θεοτόκου Σπηλαιωτίσσης.
Πιστεύουμε πως το σώμα του ανθρώπου, που προσλαμβάνεται στην Εκκλησία, γίνεται δοχείο της άκτιστης θείας ενέργειας, χριστοφόρο και πνευματοφόρο: «Ουκ οίδατε ότι τα σώματα υμών μέλη Χριστού εστίν;…. ή ουκ οίδατε ότι το σώμα υμών ναός του εν υμίν Αγίου Πνεύματος εστίν, ου έχετε από Θεού, και ουκ έστε εαυτών;… δοξάσατε τον Θεόν εν τω σώματι υμών και εν τω πνεύματι υμών, άτινα εστι του Θεού» (Α’ Κορ. στ’ 15-20), «Αυτός δε ο Θεός της ειρήνης αγιάσαι υμάς ολοτελείς, και ολόκληρον υμών το πνεύμα και η ψυχή και το σώμα αμέμπτως εν τη παρουσία του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού τηρηθείη. Πιστός ο κάλων υμάς, ος και ποιήσει» (Α’ Θεσ. ε’ 23-24).

Το ανθρώπινο σώμα εξυψώνεται μέσα στην Εκκλησία και έχει αιώνιο προορισμό. Ο Χριστός θα «μετασχηματίσει», δηλαδή θα μεταμορφώσει το ταπεινό μας σώμα, ώστε να γίνει «σύμμορφον τω σώματι της δόξης αυτού», να λάβει την ίδια μορφή προς το ένδοξο σώμα του Κυρίου και αυτό θα γίνει κατα τη δευτέρα παρουσία, «με την ενέργειαν, με την οποία δύναται και να υποτάξει τα πάντα εις τον εαυτόν Του» (Φιλιπ. γ’ 21).

Η δόξα των αγίων λειψάνων αποτελεί προεικόνιση αυτής της νέας, της δοξασμένης κατάστασης του σώματος. Η τιμή που αποδίδεται σ’ αυτά στην Ορθόδοξη Εκκλησία αποτελεί ακόμη μαρτυρία της πίστης μας στην καθολική δόξα του ανθρώπου (Α’ Θεσ. ε’ 23-24).

Η αγιαστική χάρη εκφράζεται στα ιερά λείψανα με ευωδία, για την οποία κάνει λόγο η Αγία Γραφή (Β’ Κορ. β’ 15. Πρβλ. Ήσ. ξστ’ 14) και επιτελεί θαύματα (Δ/Β’ Βασιλ. ιγ’ 20-21). Η ίδια χάρη μεταδίδεται στα αντικείμενα, τα όποία έρχονται σε επαφή με το σώμα των αγίων, με αποτέλεσμα τη θαυματουργία (Δ/Β’ Βασιλ. β’ 8-14. Ματθ. θ’ 20-22. Μάρκ. στ’ 13. Πράξ. ιθ’ 12).

Με βάση την καταγωγή μας από τον Αδάμ βρισκόμαστε σε διάσταση με τη δημιουργία του Θεού (Γέν. γ’ 17-19), όμως ο άνθρωπος της χάριτος του Θεού ακτινοβολεί ειρήνη και μεταδίδει ευλογία, ακόμη και με τη σκιά του (Πράξ. ε’ 15-16).

Ο ίδιος ο Θεός λοιπόν τιμά τα λείψανα των άγιων ανθρώπων και τα εμποτίζει με την άκτιστη θεία Του χάρη. Γι’ αυτό και η Ορθόδοξη Εκκλησία αποδίδει τιμή σ’ αυτά και τα θέτει κάτω από το ιερό θυσιαστήριο (Έβρ. ιγ’ 10), μιμούμενη στο θέμα αυτό το ουράνιο, το αχειροποίητο θυσιαστήριο (Αποκ. στ’ 9)• γιατί τα δικά μας θυσιαστήρια, είναι «αντίτυπα των αληθινών», δηλαδή εκείνου του ουράνιου θυσιαστηρίου (Έβρ. θ’ 24).

Η πρώτη Εκκλησία τιμούσε τα ιερά λείψανα. Το Μαρτύριο του αγίου Πολυκάρπου († 156) μάς πληροφορεί πως θεωρούνταν «τιμιώτερα λίθων πολυτελών και δοκιμώτερα υπέρ χρυσίον» (Μαρτ. Πολυκ. 18).

Οι πιστοί συναθροίζονταν στους Τάφους των μαρτύρων, για να τελέσουν τη θεία ευχαριστία και να γιορτάσουν τη μνήμη των αγίων. Αυτό μεταδόθηκε στη μετέπειτα εποχή, δεν υπάρχει μαρτυρία που να μας πληροφορεί πως η τιμή των αγίων λειψάνων δεν ήταν καθολικά αποδεκτή.

Ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος (329-390) υπογραμμίζει τα πολλά θαύματα που γίνονταν με τα τίμια λείψανα του αγίου Κυπριανού, «όταν υπάρχη η πίστις», λέγει και προσθέτει πως αυτό το γνωρίζουν «όσοι έλαβαν πείραν και έχουν μεταδώσει το θαύμα και εις ημάς και θα το παραδώσουν και εις το μέλλον» (Λόγος κδ’ 18, εις τον άγιον Κυπρ.).

Στον πρώτο στηλιτευτικό του λόγο κατά του Ιουλιανού ο Γρηγόριος αναφέρει για τους αγίους: «αυτών είναι αι μεγάλοι τιμαί και πανηγύρεις. Από αυτούς οι δαίμονες φυγαδεύονται και αι νόσοι θεραπεύονται… αυτών τα σώματα μόνα έχουν την ιδίαν δύναμιν με τας αγίας ψυχάς των, είτε εφαπτόμενα είτε τιμώμενα. Αυτών και αι ρανίδες μόνο αίματος και μικρά αντικείμενα του πάθους των ενεργούν όσα και τα σώματα» (Γρηγ. Θεολ., Λόγος δ’ 69).

Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος υπογραμμίζει ότι ακόμη και ο αυτοκράτορας, «ο την αλουργίδα περικείμενος» σπεύδει να προσκυνήσει τους τάφους των αγίων και «έστηκε δεόμενος των άγιων», δηλαδή προσεύχεται στους αγίους «ώστε αυτού προστήναι παρά τω Θεώ», για να σταθούν υπέρ αυτού ενώπιον του Θεού (Χρυσ, Ύπόμν. εις Β’ Κορ., Λόγ. κστ’ 5).

Ο ίδιος άγιος, εκφράζοντας την πίστη της Εκκλησίας προτρέπει: «επιχωρίαζε σηκοίς μαρτύρων, όπου σώματος υγεία και ψυχής ωφέλεια», δηλαδή να επισκέπτεσαι τους ναούς των μαρτύρων, όπου θα βρεις την υγεία του σώματος και την ωφέλεια της ψυχής (Χρυσ, Ύπόμν. Εις Ματθ., Λόγ. λζ’ 7). Σε άλλη ομιλία προτρέπει τους χριστιανούς να πηγαίνουν «εις ευκτήριους οίκους, και προς Τας των άγιων μαρτύρων θήκας», δηλαδή στους οίκους της προσευχής και στις λειψανοθήκες των αγίων, «ώστε αφού λάβωμε την ευλογία των, να καταστήσωμε τους εαυτούς μας ακαταβλητους εις τας παγίδας του διαβόλου» (Εις Γεν., Όμιλ. ιε’ 6). «τα οστά των αγίων υποτάσσουν δαίμονας και βασανίζουν, και ελευθερώνουν όσους έχουν δεθεί από τα πικρότατα εκείνα δεσμά» (Χρυσ. Ύπόμν. Εις Β’ Κορ. Λόγ. κστ’ 5).

Σύμφωνα με την πίστη της πρώτης Εκκλησίας η θεία χάρη μεταδίδεται σε καθετί που βρίσκεται σε επαφή με τους αγίους. «Ακόμη και τα ενδύματα των αγίων είναι σεβαστά σε όλη την κτίση», αναφέρει ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος και μνημονεύει τη μηλωτή του Ηλία (Δ/Β’ Βασιλ. β’ 8-14), τα υποδήματα των τριών παίδων, που κατανίκησαν τη φωτιά (Δαν. γ’ 27-28), τη ράβδο του Μωϋσή που έκανε τόσα θαύματα, τα ενδύματα του Παύλου (Πράξ. ιθ’ 11-12), τη σκιά του Πέτρου (Πράξ. ε 12-J6) κ.ά (Χρυσ., Πρός τους ανδριάντας όμιλ. η’ 2).

Ο άγιος Βασίλειος μας πληροφορεί πως το τίμιο λείψανο της αγίας Ιουλίττας αγιάζει την πόλη και όσους προσέρχονται στον ναό, «η δε γη, η όποια με την εκδημία της μακάριας εδέχθη τας ευλογίας, ανέβλυσεν από τα σπλάγχνα της άγιασμα» που είναι «εις τους υγιείς φυλακτήριον και χορηγία τέρψεως» και στους άρρωστους «παρηγοριά» (Μ. Βασ., όμιλ. 2 είς την μάρτ. Ίουλ. 2).

Στην Όρθόδοξη Εκκλησία αποδίδουμε στα Αγία λείψανα τιμή και ευλαβική προσκύνηση, η όποια, όπως αναφέραμε και στην περίπτωση των αγίων (σ. 48-50), δεν αποτελεί λατρευτική προσκύνηση ή λατρεία. Τούτο γιατί κανείς ποτέ ορθόδοξος χριστιανός δεν ταύτισε στη σκέψη του τα τίμια λείψανα με «θεούς».

Π. ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΑΛΕΒΙΖΟΠΟΥΛΟΣ
ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΠΑΡΑΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΩΝ ΟΜΑΔΩΝ, Γ’ ΕΚΔΟΣΗ ΕΠΑΥΞΗΜΕΝΗ, ΑΘΗΝΑ 1994

Συνέχεια