Ο Χριστός ίδρυσε μία, ή πολλές Εκκλησίες;

 https://i0.wp.com/www.enromiosini.gr/wp-content/files/2013/08/EKKLHSIA.jpg

Μα φυσικά μία. Η Εκκλησία ως συνάθροιση, σύναξη ανθρώπων, φέρει μέσα της το στοιχείο της ενότητος. Είναι ενότητα. Η πολλότητα εκκλησιών αναιρεί την ενότητα αυτή. Αποτελεί αντίφαση.
Ο Χριστός μία ίδρυσε επί της γης Εκκλησία, της οποίας είναι η μυστική και αόρατη κεφαλή, για να συνεχίσει το λυτρωτικό έργο του στον κόσμο. Δεν ίδρυσε πολλές παράλληλες εκκλησίες, πράγμα που δε θα είχε νόημα. Η Εκκλησία είναι το ένα μυστικό σώμα του ενός Χριστού. Όπως δεν υπάρχουν πολλοί Χριστοί, έτσι δεν υπάρχουν και πολλές εκκλησίες. Το ιερό Σύμβολο της Πίστεως ρητά ορίζει: «Εις μίαν, αγίαν, …Εκκλησίαν».
Το γεγονός ότι σήμερα υπάρχουν πολλές «εκκλησίες» που διαφέρουν μεταξύ τους, είναι όχι φιλικές και καμιά φορά ανταγωνιστικές η μία προς την άλλη, δεν είναι κάτι θελημένο από το Θεό, αλλ’ είναι διάσπαση που προέρχεται από την αδυναμία και τις αμαρτίες των ανθρώπων. Ο Θεός δε θέλει τη διαίρεση και την κατατομή, και μάλιστα του αγίου Του σώματος. Η διαίρεση προέρχεται από το σπορέα των σκανδάλων διάβολο, το πνεύμα της αποστασίας και της πλάνης.
Ποια είναι τα στοιχεία που απαρτίζουν την ενότητα της Εκκλησίας; Τα στοιχεία αυτά είναι:
1) Η μία πίστη. Το σύνολο των δογματικών αληθειών τις όποιες η Εκκλησία παρέλαβε από τούς Αποστόλους και αυτοί από τον Κύριο, τις οποίες διαφυλάσσει απαράφθορες στο πέρασμα του χρόνου, τις ερμηνεύει αυθεντικά και τις κηρύσσει στο ποίμνιο. «Εις Κύριος, μία πίστις, εν βάπτισμα» λέγει θεόπνευστα ο Παύλος. Είναι φανερό ότι η μία πίστη βρίσκεται στην καρδιά της εκκλησιαστικής ενότητος, οι δε αιρετικοί, οι οποίοι διαστρεβλώνουν μία ή περισσότερες δογματικές αλήθειες, διασπούν την ενότητα αυτή και θέτουν εαυτούς έξω από τα όρια της αληθινής Εκκλησίας.
2) Η μία θεία λατρεία. Οι πιστοί λατρεύουν ενιαίως το Θεό. Κέντρο της θείας λατρείας είναι η θεία λειτουργία, με κεντρική στιγμή την προσφορά της αναίμακτης θυσίας του Χριστού. Οι μικρές και επουσιώδεις διαφορότητες που παρατηρούνται στη λατρεία κατά τόπους Εκκλησιών, δεν παραβλάπτουν την ενότητα λατρείας της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Είναι απλά λατρευτικά έθιμα, χωρίς άλλη βαθύτερη σημασία.
3) Το ένα διοικητικό πολίτευμα. Το ορθόδοξο πολίτευμα είναι ιεραρχικό, χωρίς να είναι ιεροκρατικό. Είναι πολίτευμα συνοδικό.

Όλα τά στοιχεία αυτά σφυρηλατούν τήν ενότητα της Εκκλησίας. Όπου αυτά υπάρχουν, εκεί υπάρχει και η μία Εκκλησία, την οποία ίδρυσε ο Κύριος

Ανδρέου Θεοδώρου (+)

Χωρίς τήν Παναγία δέν θά εἴχαμε τόν Χριστό!

Τί ἄλλαξε

στόν κόσμο

μέ τήν Γέννηση

τοῦ Χριστοῦ;

 

 

Τοῦ ἀρχιμ.Ἰακώβου Κανάκη

Ἡ Παναγία ὑμνεῖται γιά πολλά μέσα στήν Ἐκκλησία ἀλλά κυρίως τήν ὑμνοῦμε γιά τό ὅτι δι᾽ αὐτῆς ὁ Χριστός ἤρθε ἀνάμεσά μας. Ὅταν κάποιοι ἀκοῦν γιά τόν τρόπο τῆς κύησης καί γέννησης τοῦ Χριστοῦ στά σπλάγχνα της πραγματικά ἀποροῦν ἤ καί ἀμφισβητοῦν τό γεγονός. Ὅσοι ὅμως πιστεύουμε στό θαῦμα αὐτό ξεσποῦμε σέ ὕμνο τῆς παρθενίας της. Σέ πολλά σημεῖα τοῦ Ἰαμβικοῦ Κανόνα τῶν Χριστουγέννων ἔχουμε ἐγκωμιαστικές ἀναφορές πρός τήν Παναγία, ὅπως συμβαῖνει καί στό πρῶτο τροπάριο τῆς Η´ὠδῆς τοῦ προαναφερόμενου κανόνα, ὅπου ἔχουμε ἀναφορά στό ἀειπάρθενία  Της:

Μήτραν ἀφλέκτως, εἰκονίζουσι Κόρης,

Οἱ τῆς Παλαιᾶς, πυρπολούμενοι νέοι

Ὑπερφυῶς κύουσαν, ἐσφραγισμένην·

Ἄμφω δέ δρῶσα, θαυματουργίᾳ μιᾷ

Λαούς πρός ὕμνον, ἐξανίστησι χάρις.

Ἑρμηνευτική ἀπόδοση:

Οἱ τῆς Παλαιᾶς Γραφῆς νέοι (δηλ. οἱ «Τρεῖς Παῖδες ἐν Καμίνῳ» στά χρόνια τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης), οἱ ὁποῖοι, ἐνῶ κατακαίονταν δέν καταφλέγονταν, εἰκονίζουν τήν Μήτρα τῆς Παρθένου Κόρης, ἡ ὁποία, ἀφοῦ μέ ὑπερφυσικό τρόπο κυοφόρησε (τόν Χριστόν), ἔμεινε σφραγισμένη. Καί τά δύο θαύματα ἐνεργήθηκαν ἀπό τήν θεία Χάρη μέ μιά θαυματουργική δύναμη. Αὐτή ἡ Χάρη ξεσηκώνει τούς λαούς νά ὑμνοῦν τόν Θεό.

Τό δεύτερο τροπάριο τῆς ἴδιας ὠδῆς ἀναφέρεται στήν σχέση τῆς κτίσεως πρός τόν γεννηθέντα μεσσία:

Λύμην φυγοῦσα, τοῦ θεοῦσθαι τῇ πλάνῃ

Ἄληκτον ὑμνεῖ, τόν κενούμενον Λόγον

Νεανικῶς ἅπασα, σύν τρόμῳ κτίσις

Ἄδοξον εὖχος, δειματουμένη φέρειν

Ῥευστή γεγῶσα, κἄν σοφῶς ἐκαρτέρει.

Ἑρμηνευτική ἀπόδοση:

Ὁλόκληρη ἡ κτίση νεανικῶς, μέ τρόμο ἀκατάπαυστο

ὑμνεῖ τόν κενωθέντα Λόγο τοῦ Θεοῦ. Διότι  ἔφυγε τώρα τήν ὕβρη τοῦ νά θεοποιεῖται ἀπό τήν πλάνη ἀνόητων ἀνθρώπων.

Ἐπειδή, ἀφοῦ μετά τήν πτώση ἔγινε ρευστή,  φοβόταν νά φέρει τήν ἄδοξη δόξα τῆς θεοποιήσεως, ἔστω καί ἐάν μέ σοφία ἔκανε ὑπομονή.

Στό τελευταῖο τροπάριο τῆς ὠδῆς αὐτῆς ἀναφέρονται τά δύο σπουδαῖα ἀποτελέσματα τῆς Σαρκώσεως τοῦ Χριστοῦ.

Διαβάζουμε:

Ἦκεις πλανῆτιν, πρός νομήν ἐπιστρέφων

Τήν ἀνθοποιόν ἐξ ἐρημαίνων λόφων

Ἡ τῶν ἐθνῶν ἔγερσις, ἀνθρώπων φύσιν·

Ῥώμην βιαίαν, τοῦ βροτοκτόνου σβέσαι

Ἀνήρ φανείς τε, καί Θεός προμηθείᾳ.

Ἑρμηνευτική ἀπόδοση:

Χριστέ, ἐσύ που εἶσαι ἡ ἀνάσταση τῶν Ἐθνῶν,

Φάνηκες ὡς Θεός καί ἄνθρωπος ἐξαιτίας τῆς

Πρόνοιάς σου πρός τούς ἀνθρώπους, ἔχεις ἔρθει

γιά νά ἐπιστρέψεις ἀπό τούς ἔρημους λόφους τήν

πλανημένη φύση τῶν ἀνθρώπων, στήν βοσκή,

ἡ ὁποία κάνει τά ἄνθη τῆς ἀρετῆς καί σβήνει

τήν βίαιη δύναμη τοῦ ἀνθρωποκτόνου διαβόλου.

 

http://www.synodoiporia.gr/index.php/articles/keimena/1142-xoris-tin-panagia-den-tha-e-xame-ton-xristo

Ποιές είναι οι καθημερινές «ευλαβικές συνήθειες», που στολίζουν το σπίτι του Χριστιανού;

 

            Οι ευλαβικές λαϊκές συνήθειες που μέσα από την παράδοση έχουν περάσει στην καθημερινότητα   της ζωής του Χριστιανού, παρατηρούμε ότι στις ημέρες μας παραθεωρούνται, για να μην πούμε περιφρονούνται και απορρίπτονται, σαν κάτι μη αναγκαίο.
            Παρατηρούμε σε πολλά σπίτια τα οποία επισκεπτόμαστε, ότι το καντηλάκι δεν  υπάρχει, το θυμίαμα είναι άγνωστο και ανύπαρκτο, οι ιερές εικόνες  χρησιμοποιούνται  σαν ΄΄ντεκόρ΄΄ για να στολίσουμε το σπίτι, το σημείο του σταυρού  κατά την ώρα του φαγητού από όπου δεν απουσιάζει γίνεται με βιασύνη και σαν να ντρεπόμαστε ή να αισθανόμαστε άβολα την ώρα που κάνουμε το σταυρό μας!
            Κι όμως αγαπητοί μου αυτές οι απλές και ευλαβικές συνήθειες μας βοηθούν να κρατούμε το νου μας και την καρδιά μας κοντά στο Θεό. Μας θυμίζουν καθημερινά το Θεό και την αγάπη και προστασία που μας παρέχει, είναι ένα ελάχιστο δείγμα ευχαριστίας προς τον Θεό!
            Αυτές οι απλές καθημερινές συνήθειες που τόσο αβασάνιστα απορρίπτουμε και περιφρονούμε σαν κάτι που δεν είναι αναγκαίο, είναι αυτές που καλλιεργούν μέσα μας την ευλάβεια και την Χάρη του Θεού μέσα στα σπίτια μας! Όχι βέβαια σαν μηχανικές κινήσεις συνηθείας αλλά ως έκφραση της αγάπης και του σεβασμού μας προς το πρόσωπο του Θεού. Ως μία έκφραση αποδοχής του Θεού μέσα στη ζωή μας και τα σπίτια μας!
            Θα θυμάστε σίγουρα όλοι τις συνήθειες που είχαν οι πατεράδες και οι παππούδες μας τα παλαιότερα χρόνια, συνήθειες απλές που όμως εξέφραζαν την πίστη και τον σεβασμό τους προς τον Θεό, όπως για παράδειγμα ότι δεν έραβαν ή δεν κεντούσαν τις παραμονές και ανήμερα των μεγάλων εορτών, ότι κάθε πρώτη του μηνός ράντιζαν με αγιασμό τα σπίτια τους, ότι δεν ξεκινούσαν την δουλειά τους χωρίς να κάνουν το σημείο του σταυρού ή την ώρα που έβγαιναν από το σπίτι τους έκαναν πάντα το σημείο του σταυρού ή το πρωί μόλις ξυπνούσαν έτρωγαν ένα κομματάκι αντίδωρο ή έπιναν λίγο αγιασμό για να ευλογήσει ο Θεός   την ημέρα που άρχιζε!
            Μέσα από αυτές τις απλές συνήθειες μάθαιναν και τα μικρότερα παιδιά την αγάπη   προς τον Θεό. Όχι γιατί τους μιλούσαν μόνο για τον Θεό αλλά γιατί έβλεπαν την παρουσία του Θεού στην καθημερινή ζωή των μεγαλυτέρων σαν πράξη, μέσα από το ακοίμητο καντηλάκι που έκαιγε στο σπίτι, μέσα από το σημείο του σταυρού που έκαναν οι μεγαλύτεροι όταν κάθονταν στο τραπέζι, ή άρχιζαν κάποια δουλειά! Ακόμη και κατά το πλύσιμο, που γίνονταν   την ημέρα του Σαββάτου απαραιτήτως για τι την άλλη ημέρα θα ξημέρωνε Κυριακή, το λούσιμο γίνονταν τρεις φορές εις τύπον της άγιας Τριάδος και η καθαριότητα του σώματος θύμιζε την καθαριότητα της ψυχής που πρέπει να έχουμε για να πλησιάσουμε τον Θεό!
            Δεν πρέπει αδελφοί μου να ξεχνούμε ότι αυτές οι απλές πράξεις τυπώνονται στο μυαλό και την καρδιά των μικρότερων παιδιών πολύ πιο καθαρά από ότι τα λόγια τα οποία τους λέμε, διότι βλέπουν την αγάπη και τον σεβασμό απέναντι στο Θεό μέσα από την δική μας ζωή και όχι μέσα από τα λόγια μας!
Δεν θα πρέπει να ξεχνούμε να ανάψουμε το καντηλάκι μας, που τόση θαλπωρή και ζεστασιά μας δίνει καθώς το βλέπουμε να καίει μπροστά στις άγιες εικόνες και συμβολίζει την άσβεστη αγάπη που τρέφουμε προς τον Πλάστη και Δημιουργό μας!
Δεν πρέπει να καταργήσουμε το θυμιάτισμα του σπιτιού μας που συμβολίζει την πνευματικά ευωδία των προσευχών και των παρακλήσεων μας προς τον Θεό, αλλά και την Χάρη του Θεού που ως ευωδία σκεπάζει και ευφραίνει τις καρδιές μας!
            Δεν πρέπει αβασάνιστα να καταργήσουμε ευλαβικές συνήθειες αιώνων που αγιάζουν την καθημερινότητα μας, που μεταφέρουν την ζωή μας μπροστά στο θρόνο του Θεού και του την προσφέρουν για να την αγιάσει!
Αυτές οι τόσο απλές συνήθειες κρατούν το νου μας και την καρδιά μας κοντά στο Θεό μας ενώνουν με την ζωή της Εκκλησίας την οποία συνεχίζουν μέσα στα σπίτια μας και αποτελούν το καλύτερο σχολείο για τους νεότερους οι οποίοι ακολουθούν και παραδειγματίζονται περισσότερο από   το παράδειγμα μας παρά από τα λόγια μας!
ΙΕΡΟΣ   ΝΑΟΣ  ΑΓΙΟΥ  ΑΡΧΑΓΓΕΛΟΥ
ΤΑΞΙΑΡΧΗ – ΧΟΛΟΜΩΝΤΑ – ΧΑΛΚΙΔΙΚΗΣ