«Ἂν χρειαστεῖ νὰ πεῖτε σὲ κάποιον ὅτι ψεύδεται…»

Συμβούλευε ὁ Γέροντας νὰ διαλέγουμε ἤπια λόγια γιὰ νὰ ποῦμε κάτι σὲ κάποιον, ὥστε νὰ μὴν ὑπάρχει τὸ στοιχεῖο τῆς ἀντιπαλότητας. Κι ἔφερνε τὸ ἑξῆς παράδειγμα: «Ἂν χρειαστεῖ νὰ πεῖτε σὲ κάποιον ὅτι ψεύδεται, μὴν τοῦ πεῖτε ὅτι λέει ψέματα διότι εἶναι φυσικὸ νὰ πληγωθεῖ καὶ ν᾿ ἀντιδράσει. Πέστε του ὅτι δὲν τὰ λέει μὲ ἀκρίβεια». Τὸ μέγα ὅπλο γιὰ τὴ σωτηρία ὅλων μας εἶναι ἡ ἐπιείκεια. Τὸ ἔλεος, τὸ ὁποῖο μᾶς ἔρχεται ἀπὸ τὸ Θεό, πρέπει κι ἐμεῖς μὲ τὴ σειρά μας νὰ τὸ δίνουμε ὡς ἀντίδωρο στοὺς ἄλλους.
Ἀπὸ τὸ βιβλίο “Ἀνθολόγιο Συμβουλῶν Γέροντος Πορφυρίου”

Άγιος Πορφύριος

Άγιος Ιωάννης Δαμασκηνός: Τι ειναι προσκύνηση;

200px-john of damascus

Για να διαβάσετε το άρθρο (μπλέ γράμματατα) πιέστε απλώς επάνω του .

Για να κατεβάσετε τα παρακάτω αρχεία στον υπολογιστή σας:

1) Με αριστερό ‘κλικ’ και επιλέξτε την τοποθεσία αποθήκευσης του αρχείου στον υπολογιστή σας

2) Με δεξί ‘κλικ’, επιλέξτε ‘Αποθήκευση προορισμού ως’ και επιλέξτε την τοποθεσία αποθήκευσης του αρχείου στον υπολογιστή σας

 

Επισυναπτόμενο αρχείο σε pdf

 

http://www.tideon.org/index.php/2012-02-11-18-49-10/2012-02-11-19-10-49/3773-2012-12-01-17-18-09

“Συγγνώμη, παιδί μου…”

.forgive

Δεν είναι όλες οι στιγμές που περνούμε μαζί τέλειες…

πόσο θα ήθελα να ήταν…

.

όμως, όταν συμβεί να παραφερθώ, όταν ο κόπος με κάνει να χάσω το χαμόγελο και την γλυκειά απαλάδα της φωνής…

όταν ακούσεις από εμένα μια παρατήρηση και ένα μάλωμα που, ίσως, σταθούν σαν αγκάθι στην ευαίσθητη ψυχούλα σου…

τότε θέλω να σου πω ένα μεγάλο “συγγνώμη”, παιδί μου….

θέλω να σου το πω… και σου το λέω

.

δεν με μειώνει στα μάτια σου, το βλέπω ότι με ανυψώνει, ότι καθησυχάζει την ανησυχία σου και χτίζει πιο δυνατούς δεσμούς επικοινωνίας μαζί σου.

δεν επιθυμώ να περάσω στην ψυχή σου το “πρότυπο του αλάνθαστου γονιού” γιατί, σίγουρα, τέτοιος γονιός δεν υπάρχει…

θέλω να ταπεινωθώ μπροστά στα μάτια σου και να σου δείξω ότι, παρ΄όλο που σε αγαπώ απέραντα, οι μικρότητές μου , δυστυχώς, στέκονται κάποιες φορές πιο δυνατές από την αγάπη μου αυτή.

Παλεύω, παιδί μου, αλλά με νικούν…

Μακάρι να ήμουν αλάνθαστη, αλλά δεν είμαι.

.

“Συγγνώμη, παιδί μου”, σου λέω …και το εννοώ.

και νομίζω πως έτσι σου δίνω και ένα υπόδειγμα παραδοχής του σφάλματος και επανόρθωσης…

και σου διδάσκω ότι η Μετάνοια μπορεί να ομορφύνει την ζωή μας και πάλι να χαμογελάσει η ψυχή μας

και κάθε “ρυτίδα” θλίψης να σβήσει από την καρδιά μας!

και να συνεχίσουμε μονοιασμένοι, αγαπημένοι και σφιχτά κρατημένοι από το χέρι, την πορεία μας…

.

Αλεξία- momyof6

https://antexoume.wordpress.com

Η ελληνική γλώσσα είναι πρώτα δουλειά της Μάνας

Η ελληνική γλώσσα είναι πρώτα δουλειά της Μάνας

Γράφει ο Δημήτριος Νατσιός, Δάσκαλος

«Ναι, ίσια ίσια αυτό θέλουμε κι εμείς, να μπούμε στη χορεία των εθνών και στο δρόμο του πολιτισμού. Αλλά πώς να μπούμε και πως να προχωρήσουμε, αν όχι με τα δικά μας πόδια; Πώς θα μας αγκαλιάσουν τα άλλα έθνη, αν δεν έχουμε δικιά μας αξία, για να συμβάλουμε κι εμείς στο γενικό καλό; Κι από πού θα τη βγάλουμε αυτή την αξία, αν δεν εκμεταλλευτούμε τον φυσικό πλούτο της χώρας μας και δεν καλλιεργήσουμε τους υλικούς και πνευματικούς θησαυρούς μας; Να ξεριζώσουμε λοιπόν τ’ αμπέλια και τις ελιές για να φυτέψουμε καφέδες και μπανάνες; Κάθε τόπος έχει και τον τρόπο που προκόβει, καλλιεργώντας εκείνο που προσφέρεται στην ζωή του. Γιατί τότε αναπτύσσει τον πλούτο τον δικόνε του, υλικό και πνευματικό και αποκτά δύναμη και λευτεριά, που μόνον αυτή προκόβει τους λαούς». Το προηγηθέν κείμενο δεν είναι κάποιου εκπροσώπου της «αντίδρασης» ή της πάλαι ποτέ επαράτου, αλλά του ποιητή Βασίλη Ρώτα, ο οποίος πολέμησε και τραυματίστηκε στην ένδοξη μάχη του Κιλκίς. Υπήρξε κομμουνιστής, αριστερός, αλλά δεν του έλειπε η φιλοπατρία και το σέβας στην εθνική μας παράδοση. Είμαι σίγουρος πως αν το διαβάσει κάποιος νέος «κουκουές» το κείμενο αυτό, χωρίς να του αποκαλύψεις την ταυτότητα του συγγραφέα, θα το κατατάξει στα εθνικιστικά. Αλλά «ήταν τότε που οι άνθρωποι έζων δι’ εν έπαινον και πέθαινον δι’ ένα τραγούδι» όπως έλεγε ο Ανδρέας Καρκαβίτσας. Συνέχεια