Ο Μητροπολίτης Αργολίδος π.Νεκτάριος σε μία κατάθεση ψυχής

Του Σταμάτη Μιχαλακόπουλου
Στο «Ενοριακό Αρχονταρίκι» του Ιερού Ναού Ευαγγελιστρίας Πειραιώς, παρευρέθηκε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Αργολίδος π. Νεκτάριος, τη  Δευτέρα 6 Οκτωβρίου, προσκεκλημένος σε μία ελεύθερη συζήτηση με τον Θεολόγο – Μουσικό  Ηλία Λιαμή.

Η συζήτηση πραγματοποιήθηκε ενώπιον πυκνού ακροατηρίου και εντάσσεται  στο πλαίσιο των καθημερινών δραστηριοτήτων και εκδηλώσεων με τίτλο “ΕΝΟΡΙΑ εν δράσει…” που οργανώνεται στην ενορία Ευαγγελιστρίας Πειραιώς.

DSCN0389

Ο διάλογος εξελίχθηκε σε μία καρδιακή και εκ βαθέων ανταλλαγή εμπειριών. Με μια γνωριμία και σχέση που ξεπερνά τα 20 χρόνια, ήταν αναμενόμενο ο διάλογος μεταξύ τους να ξεφύγει από τα όρια μίας τυπικής συζήτησης, ξεδιπλώνοντας το κουβάρι μιας ολόκληρης ζωής και προξενώντας το αμείωτο ενδιαφέρον αλλά και τη συγκίνηση σε όλους όσοι συμμετείχαν στην εκδήλωση.

Καταγωγή
Πρώτος σταθμός στην κουβέντα, ήταν η καταγωγή και τα παιδικά χρόνια και βέβαια ο ρόλος που έπαιξαν στην διαμόρφωση της προσωπικότητας του Σεβασμιωτάτου.
Προερχόμενος από πολύτεκνη οικογένεια και μεγαλώνοντας σε μία λαϊκή γειτονιά του Αμαρουσίου, χωρίς νερό και θέρμανση, γνωρίζει τον κόσμο. Ο ίδιος την χαρακτηρίζει “Παπαδιαμαντική γειτονιά, με το χάλι και την αγιότητα της.”

Ζώντας σε μία οδό που ονομαζόταν “Αναπαύσεως”,  από μικρό παιδί έβλεπε καθημερινά να περνούν από μπροστά του οι πομπές από τις κηδείες που τελούνταν στο παρακείμενο νεκροταφείο. Έτσι, από πολύ νωρίς άρχισε να κατανοεί, ότι ο άνθρωπος έχει ημερομηνία λήξης. Και αρχίζει σταδιακά να αναρρωτιέται για τα ουσιώδη της ζωής.

Η πρώτη επιρροή – π. Αθανάσιος Χαμακιώτης
Μεγαλώνοντας, η πρώτη σημαντική επίδραση στη ζωή του, προέρχεται από την αγιασμένη προσωπικότητα του π. Αθανασίου Χαμακιώτη, που διακονούσε τότε στην περιοχή του Αμαρουσίου, στην Παναγία την Νερατζιώτισσα.

Ο Σεβ. αναφερόμενος στον αείμνηστο γέροντα, τον χαρακτηρίζει: “Μεγάλη μορφή, ταπεινός λευίτης. Οι άνθρωποι κοντά του γνώρισαν τον Θεό. Δεν ήταν απλός παπάς, αλλά Πατέρας.”

Η παρουσία και η αγία βιοτή του, άσκησαν βαθύτατη επιρροή, αποτελώντας για τον ίδιο πρότυπο ζωής. Και είναι συγκινητικό ότι πολύ αργότερα, αξιώθηκε να συγγράψει και να κυκλοφορήσει την βιογραφία του π. Αθανασίου.

Νεανικά χρόνια – Στρατός – Μοναχισμός
Ακολουθούν τα χρόνια της εφηβείας και της ενηλικίωσης, με σημαντικούς σταθμούς τη φοίτηση στη Ριζάρειο Σχολή και στη συνέχεια τη στρατιωτική του θητεία. Μάλιστα, ο Σεβ. Αργολίδος ανέφερε με συγκίνηση ότι στο ακροατήριο της εκδήλωσης, παρευρίσκονταν και ο Διοικητής του στο στρατό.

Τα χρόνια εκείνα, όπως ανέφερε στη συνέχεια: “Ανακαλύπτουμε τους Γέροντες. Τον π. Παΐσιο, τον π. Πορφύριο, τον π. Εφραίμ Κατουνακιώτη.”  Και η γνωριμία των μεγάλων και αγιασμένων αυτών μορφών ασκεί καθοριστική επίδραση στη ζωή του.

Για να έρθει στη συνέχεια ο μοναχισμός, πρώτα στην Κέρκυρα και αργότερα, το 1977 στη Μονή Σαγματά, όπου και εγκαταβιώνει μέχρι την εκλογή του σε Μητροπολίτη Αργολίδος.

Μονή Σαγματά
Αναμφισβήτητα, μεγάλαιο κεφάλαιο της ζωής του Σεβ. αποτελεί η Ιερά Μονή Σαγματά. Ως Διάκονος στην αρχή, Ιερομόναχος και στην πορεία Καθηγούμενος.

Αναφερόμενος στη ζωή στο μοναστήρι, τονίζει ότι ο μοναχός περνάει από πολλά στάδια, ειδικά τα πρώτα χρόνια της μοναχικής του βιοτής. Κάνοντας μάλιστα λόγο για τη συμβίωση των μοναχών, λέει χαρακτηριστικά μεταξύ άλλων: “Έχεις  5 – 6 αδελφούς, που δεν είναι καρμπόν με σένα. Πρέπει να ανέχεσαι και να υπομένεις. ”

Διακόνημα: Οι νέοι
Ο Σεβ. Μητροπολίτης Αργολίδος, με προτροπή του οικοδεσπότη κ. Λιαμή, αναφέρθηκε στο “πείραμα”, όπως το χαρακτήρισαν, δηλαδή το να ζει στο μοναστήρι αλλά να διακονεί και στον κάμπο της Θήβας, στον κόσμο.

Ο Σεβ. το χαρακτήρισε διακόνημα, ανάλογο με τα κλασικά μοναστηριακά διακονήματα που γνωρίζουμε. Ακολουθίες στη Μονή, νεανικές συντροφιές στη Θήβα που έφταναν και τα 150 άτομα.

Ειδικά στο χώρο της νεότητας, θα πρέπει να αναφέρουμε την αγάπη των νέων της Θήβας προς τη Μονή Σαγματά. Και όπως ανέφερε ο Σεβ. : “Και ο χώρος της Μονής, έγινε ένα κομμάτι των νέων.” 

Άγιος Λουκάς, Αρχιεπίσκοπος Συμφερουπόλεως και Κριμαίας, ο Ιατρός
Ο Μητροπολίτης Αργολίδος Νεκτάριος είναι ο άνθρωπος που γνώρισε στους Έλληνες μέσα από την έρευνα και τα βιβλία του, τον Άγιο Λουκά τον Ιατρό. Έναν Άγιο που πλέον τιμάται από τους πιστούς όλης της Ελλάδας, που τον ευλαβούνται και τον επικαλούνται καθημερινά.

Ο Σεβ. μιλώντας από καρδιάς, περιέγραψε την συγκίνηση που έζησε μαθαίνοντας για τον Άγιο και τη ζωή του. Όντας σύγχρονος με την εποχή μας, μεγάλος επιστήμονας, άνθρωπος αγάπης και αυτοθυσίας, που υπέστη απίστευτους διωγμούς και μαρτύρια, ήταν επόμενο να συγκλονίσει όποιον τον γνωρίζει και αυτό συνέβη και με τον ίδιο. Και όπως συμπλήρωσε:

“Ο Άγιος Λουκάς μίλησε στις καρδιές των ανθρώπων. Η μεγάλη νίκη του Αγίου, απέναντι στους διώκτες και βασανιστές του, ήταν η αγάπη του.”
Αυτό το τελευταίο μάλιστα ο Σεβ. το αξιοποίησε και ως απάντηση σε ερώτηση του οικοδεσπότη κ. Λιαμή, αναφορικά με τον τρόπο αντίδρασης των χριστιανών σε περιόδους – όπως αυτή που διανύει ο Ελληνικός λαός – όπου βρίσκεται στοχοποιημένος από πολιτικά και οικονομικά συμφέροντα και δοκιμάζεται κάτω από το βάρος της κρίσης.

Ο π. Νεκτάριος ως Μητροπολίτης Αργολίδος
Στο ρόλο του Επισκόπου, αναφέρθηκε στη συνέχεια ο Σεβ. πριν περιγράψει την προσωπική του εμπειρία ως Μητροπολίτης. Στη συζήτηση με τον κ. Λιαμή σχετικά με τις εξουσίες και ειδικά την εμπειρία από τις κυβερνήσεις που δείχνουν ξεκάθαρα ότι δεν αντιλαμβάνονται και δεν συμπάσχουν με τα προβλήματα των πολιτών, ο Σεβ. μίλησε για την αντεστραμμένη πυραμίδα. Δηλαδή, στην περίπτωση του Επισκόπου, η πυραμίδα είναι στραμμένη προς τα κάτω και ο Επίσκοπος δεν είναι πια στην κορυφή αλλά στη βάση του σχήματος. Οι πρώτοι, έσχατοι, σύμφωνα με το λόγο του Κυρίου. Αυτό είναι το βίωμα και η ευθύνη του Επισκόπου.

Περνώντας στη συνέχεια στην εκλογή του ως Μητροπολίτη, είπε εξομολογητικά ότι φοβόταν την πρώτη μέρα, που όταν πια θα έχουν ολοκληρωθεί οι εκδηλώσεις της ενθρόνισης, θα έμενε μόνος του. Βέβαια, όταν ήρθε η ώρα η κούραση και η συγκίνηση δεν του άφησαν περιθώρια να το σκεφθεί. Σε ότι αφορά την καθημερινότητα του, το χειρότερο πράγμα για τον ίδιο είναι το γραφείο και τα έγγραφα.

Αναφερόμενος στην ποιμαντική ευθύνη, τόνισε τις περιπτώσεις πλάνης και δεισιδαιμονιών που παρατηρούνται ακόμα στις ημέρες μας. Και με πόνο διαπιστώνει ότι ο λαός μας σε μεγάλο βαθμό παραμένει ακατήχητος.

Για το αγαπημένο κομμάτι της καρδιάς του, τη νεολαία, ο Σεβ. περιέγραψε την έως σήμερα πορεία του στη Μητρόπολη, όπου πέραν των εκδηλώσεων, των κατηχητικών, των κατασκηνώσεων και των άλλων δράσεων που αναπτύσσει, ο ίδιος επισκέφτηκε σχεδόν όλα τα σχολεία, κάποια μάλιστα και δύο φορές μετά από αίτημα των ίδιων των μαθητών.

“Η πατρική αγάπη μπορεί να ελκύσει ένα παιδί. Εμείς, οφείλουμε να αλλάξουμε το σερβίτσιο.” είπε χαρακτηριστικά, απαντώντας στο γεγονός της αποδοχής και της αγάπης των νέων στο πρόσωπό του και εννοώντας ότι πρέπει να αλλάξει ο τρόπος προσέγγισης και επικοινωνίας μαζί τους.

Κλείνοντας την καρδιακή και εκ βαθέων εξομολογητική συζήτηση και αναφερόμενος στις σχέσεις Εκκλησίας και Κοινωνίας, ο Σεβ. κατέληξε λέγοντας:
“Όλοι είμαστε Εκκλησία. Είμαι κι εγώ, είσαι κι εσύ. Αυτό πρέπει να νιώσει κάθε άνθρωπος.”.

πηγή

Συνέχεια

Ταξίδι στα Κύθηρα

 

Στίχοι: Ελένη Καραίνδρου
Μουσική: Ελένη Καραΐνδρου

Άρρωστη καρδιά δε βρίσκει γιατρειά στη λησμονιά
χάνεται στ’ αγιάζι μέσα στο βοριά στα ξένα μακριά
Κι όλο περιμένει πάλι τη στιγμή να ξαναρθεί
το καράβι στο λιμάνι θα φανεί θαλασσινό πουλί στα όνειρά μας

Σ’ άγγιξε ξανά του κόσμου η παγωνιά κι η ερημιά
πώς να τη γιατρέψεις την παλιά πληγή βαθιά μες στην ψυχή
Κι όλο περιμένει πάλι τη στιγμή να ξαναρθεί
το καράβι στο λιμάνι θα φανεί θαλασσινό πουλί στα όνειρά μας

Μουσικοί:
Πιάνο: Ελάνη Καραϊνδρου
Όμποε: Βαγγελης Χριστοπουλος
String Orchestra – Camerata Orchestra

Ο Θεός μάς στέλνει ανθρώπους

 

του πρεσβ. Αλεξάνδρου Ελτσιανίνωφ

Το λάθος μας πάντα είναι ότι δεν παίρνουμε στα σοβαρά αυτό που είναι η δεδομένη, η παρεχομένη σημερινή ημέρα της ζωής μας, το ότι ζούμε στο παρελθόν ή στο μέλλον και το ότι όλο και περιμένουμε κάποιαν ιδαίτερη μέρα, οπότε η ζωή μας θα ξεδιπλωθεί και θα αποκτήσει όλη την σημασία και σπουδαιότητά της και δεν προσέχουμε ότι η ζωή μας κυλάει και φεύγει σα νερό, που διαρρέει μέσα από τα δάκτυλα του χεριού, ή όπως τον πολύτιμο σπόρο, που διαπερνά και πέφτει από μη σφιχτοδεμένο σακκί.

Συνεχώς, την κάθε μέρα και την κάθε ώρα, ο Θεός μας στέλνει ανθρώπους είτε περιστάσεις είτε καθήκοντα, που πρέπει να χρησιμεύσουν σαν αφετηρία στην αναγέννησή μας, αλλά εμείς δεν του δίνουμε προσοχή, με αποτέλεσμα την κάθε ώρα να εναντιωνόμαστε στο θέλημα Του Θεού για μας. Και πράγματι, πως μπορεί ο Θεός να μας βοηθήσει; Μόνο στέλλοντάς μας στην καθημερινή μας ζωή συγκεκριμένους ανθρώπους και συγκεκριμένες συγκυρίες περιστάσεων. Αν δε την ώρα της ζωής μας την δεχόμαστε σαν την ώρα, όπου εκδηλώνεται του Θεού το θέλημα για μας και σαν την αποφασιστική, την σπουδαιότατη και μοναδική ώρα της ζωής μας, οποίες ως την ώρα εκείνη κρυμμένες πηγές χαράς, αγάπης και δύναμης θα ξεπηδούσαν και θα ανέβλυζαν από τα βάθη της ψυχής μας!
Να δεχόμαστε, λοιπόν, με σοβαρότητα κάθε άνθρωπο, που συναπαντούμε στον δρόμο της ζωής μας και να παίρνουμε στα σοβαρά κάθε ευκαρία και δυνατότητα να κάνουμε έργο καλό και νάστε βέβαιοι ότι μ’ αυτό τον τρόπο κάνετε αυτό, που θέλει ο Θεός για σας στις συγκεκριμένες εκείνες περιστάσεις, την δεδομένη εκείνη ημέρα και ώρα.

Αν αγαπούσαμε τον Θεό περισσότερο, πόσο εύκολα θα Του εμπιστευόμαστε τον εαυτό μας και τον κόσμο ολόκληρο με όλες τις αντινομίες του και τις ακατανόητες πλευρές του! Όλες οι δυσκολίες οφείλονται στο ότι οι άνθρωποι δεν αγαπούν ο ένας τον άλλον αρκετά. Εκεί όπου υπάρχει αγάπη δεν μπορούν να υπάρχουν δυσκολίες.

Πολλή από την σύγχυση, που υπάρχει ανάμεσα στους σύγχρονους Χριστιανούς, θα διαλύοταν, αν είμαστε πραγματικά Χριστιανοί με την κυριολεκτική, Ευαγγελική σημασία της λέξης, θα λυόταν, ανάμεσα σ’ άλλα, και το θέμα της σημασίας του πόνου στη ζωή, του να υποφέρουμε «όπως ο Κύριος υποφέρει»… και άλλα πολλά. Λαμβάνοντας υπόψη την ακόρεστη και άπληστη προσκόλλησή μας στα αγαθά του κόσμου τούτου – όταν η ίδια η προσκόλληση στα αγαθά του κόσμου τούτου – όταν αυτή η ίδια η προσκόλληση γίνεται πρόξενος πολλού πόνου – για ποιο θρησκευτικό και πνευματικό νόημα της ζωής μας, περιλαμβανομένου και του δικού μας πόνου, μπορούμε να μιλούμε;

 

http://www.agioritikovima.gr/perizois/item/

Οι αγρυπνίες του Αγίου Ελισαίου – Ένα πνευματικό φυτώριο

Οι αγρυπνίες του Αγίου Ελισαίου σταθήκανε πνευματικό φυτώριο. Μέσα στο ταπεινό αυτό εκκλησάκι, στους Αγέρηδες, το ιδιωτικό, το ανύπαρκτο τώρα πιά, αφού το γκρέμισε η σκαπάνη της οικονομικής σκοπιμότητος, o Όσιος παπα-Νικόλας ο Πλανάς, ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, ο Αλέξανδρος Μωραϊτίδης και μία πλειάδα ταπεινών ορθοδόξων Χριστιανών, ειχανε οργανώσει αυτές τις αγρυπνίες.
ekklissies ag_elissaios
Λειτουργός ο ακούραστος παπα-Πλανάς, δεξιός ψάλτης ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, κι αριστερός ψάλτης ο Αλέξανδρος Μωραϊτίδης. Και γύρω τους ένα εκκλησίασμα από ταπεινούς Χριστιανούς, που δεν κουραζόντανε, ούτε από τις μακρυές ακολουθίες, ούτε από την αγρυπνία, ούτε από την ορθοστασία. Ούτε τα βλέφαρά τους κλείνανε, ούτε τα γόνατά τους λυγίζανε.
Οι ταπεινοί αυτοί Χριστιανοί, ούτε συλλόγους είχανε σκαρώσει, ούτε λόγους βγάζανε, ούτε συχνάζανε στα γραφεία των εφημερίδων, απαιτώντας προσωπική προβολή και παινέματα των δημοσιογράφων, ούτε καλούσανε κανέναν ισχυρό να ‘ρθη, να τους καμάρωση και να τους ενίσχυση.
Δεν κάνανε κοινωνικό Χριστιανισμό, ούτε είχε ψηλώσει ο voυs τους, ώστε να θέλουνε να βολέψουνε τα στραβά του κόσμου, σαν κείνους τους πιο θεόστραβους άπ’ όλους, που παρασταίνουνε τον εκλεχτό του Θεού, τον προωρισμένο ν’ αποκαταστήση την δικαιοσύνη του, στον ξεστρατισμένο κόσμο. Είτανε άνθρωποι απλοί, ταπεινοί Χριστιανοί, που πιστεύανε στον θεάνθρωπο Χριστό, στην Παναγία Θεοτόκο και στους αγίους Του. Και πιστοί στο Λόγο Του, δεν νοιαζότανε για τα κρίματα των αλλονών, αλλά για τα δικά τους. Κι΄ αυτές τις δικές τους πληγές πασχίζανε να επουλώσουνε με νηστείες, με προσευχή, με καθημερινή παρουσία στον Οίκο Του, μ΄ αδιάκοπο διάβασμα του Λόγου Του, του Ευαγγελικού και των βίων των αγίων, που βρίσκανε μέσα στα συναξάρια.
Ούτε ο παπα-Νικόλας ο Πλανάς, ούτε ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, ούτε ο Μωραϊτίδης, ούτε κανένας από κείνους, που αγρυπνούσανε στον Άγιο Ελισαίο, δεν σπαταλούσανε την ώρα της προσευχής, βγάζοντας λόγους, τάχα για να σώσουνε τους άλλους, ενώ στην ουσία αν το κάνανε δεν θα σώζανε κανέναν με τα λόγια, άλλα μονάχα θα προβάλλανε τον εαυτό τους.
agios_nikolaos_planas_3
Σαν γνήσιοι ορθόδοξοι είχανε αφήσει στους φραγκίζοντες και προτεσταντίζοντες τις ευσεβείς φλυαρίες και κείνοι ζούσανε την λειτουργική ζωή της Εκκλησίας, που είναι μυστήριο και κλείνει μέσα της όσα κανένα κήρυγμα δεν μπορεί να κλείση. Γιατί όλα τα λέει η λειτουργία, το Λυχνικό, το Ψαλτήρι κι’ η ορθόδοξη υμνογραφία. Όλα, πέρα για πέρα. Και τόσο πολύ, που και μία προσταφαίρεσι δεν είναι δυνατή και νοητή.
Ο παπα-Νικόλας ο Πλάνας στάθηκε η πιο ολοκληρωμένη λειτουργική έκφρασι μέσα στην ορθόδοξη Ελλάδα του δεύτερου μισού του περασμένου αιώνα και των πρώτων εικοσιπέντε χρόνων του τωρινού. Λειτουργική στάθηκε ολάκερη η ζωή του. Ξημερώματα άρχιζε και μεσημέρι τελείωνε. Γιατί τάλεγε όλα, γιατι μνημόνευε εκατοντάδες νεκρούς και ζωντανούς. Και το εκκλησίασμα ούτε αβάσταχτες εύρισκε αυτές τις ακολουθίες, ούτε κατά πονετικές, ούτε εμπόδιο στις δουλειές του. Φτωχοί και πολλοί μεροκαματιάρηδες ήτανε αυτοί που εκκλησιαζόντανε στον Άγιο Ελισαίο, ή στον Άγιο Γιάννη τον Κυνηγό, της οδού Βουλιαγμένης, όπου χρόνια λειτουργούσεν ο παπα-Νικόλας ο Πλάνας. Άνθρωποι της ανάγκης, θεόφτωχοι, κοπιώντες και πεφορτισμένοι. Κι’ όμως δεν κουραζόντανε για ένα και μόνο λόγο: Δεν ήτανε ξένοι προς τα μυστήρια και τις ακολουθίες. Τις διαβάζανε, ξέρανε όλα άπ’ έξω και γευότανε τη λειτουργία ή τις ακολουθίες των αγρυπνιών, όταν τις τελούσε ένας ιερέας ταπεινός και καθαρός την καρδίαν. Αυτός ο κόσμος γευότανε όσα έλεγε ο λειτουργός όσα ψέλνανε οι ψαλτάδες. Τα σιγόλεγε και τα σιγόψελνε και το εκκλησίασμα και κάθε λέξη και κάθε φράση και κάθε μουσικός φθόγγος ήτανε βίωμα. Δεν ακούγανε λόγια αδιάφορα γι’ αυτούς ή μουσική κοσμική ή εικόνες φράγκικες, θεατρικές και γλυκανάλατες. Ό,τι ακούγανε σκορπούσε γαλήνη στην ψυχή και στο πνεύμα τους και τα μάτια τους δεχότανε σαν ίαμα τ’ άγια εικονίσματα της βυζαντινής αγιογραφίας. Όξω και μακρυά άπ’ τη λειτουργική ζωή της Εκκλησίας, δεν βρίσκανε ούτε λύτρωση, ούτε ανάπαυση. Ο πόθος τους για χριστιανική δικαιοσύνη, όπως το βλέπουμε τόσες φορές στο έργο του Παπαδιαμάντη και του Μωραϊτίδη, δεν έκρυψε ποτέ την οργή της εκδίκησης. Η αγάπη που τους θέρμαινε δεν ήτανε η ανήσυχη κι’ εναγώνια αγάπη του κόσμου, αλλά η ατάραχη και ειρηνική αγάπη του Χριστού.
Αυτοί οι επιζώντες, όπως και μερικοί άλλοι, καθώς και κείνοι που κοιμηθήκανε εν Κυρίω από τους αγρυπνητές του προφήτη Ελισαίου, ξέρουνε πως η λογική του κόσμου δεν έχει θέση στο χριστιανικό περίβολο, όπως δεν έχει θέση κι’ η μεθοδολογία του κόσμου. Γιατί αυτά κρίνοντάς τα με τα μέτρα τους και βλέποντάς τα με τα κοντόθωρα μάτια τους δεν μπορούνε να καταλάβουνε πως ο Χριστιανισμός είναι η πιο μεγάλη περιπέτεια, η πιο μεγάλη υπερβολή και το πιο απίστευτο άπ’ όλα τα πιο απίστευτα του κόσμου. Για τούτο κι’ η λειτουργική ζωή της Εκκλησίας είναι η ορθοδοξία ανόθευτη άπ’ όλες τις κοσμικόφρονες επιδράσεις του δυτικού κόσμου.
Πηγή: Εφημερίδα «Η Βραδυνή», 8 Ιουνίου 1960.
Αναδημοσίευση από: Μηνιαίο Περιοδικό Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς «Πειραική Εκκλησία», Έτος 18ο, Αριθμός Φύλλου 202, Μάρτιος 2009.
Ούτε ο παπα-Νικόλας ο Πλανάς, ούτε ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, ούτε ο Μωραϊτίδης, ούτε κανένας από κείνους, που αγρυπνούσανε στον Άγιο Ελισαίο, δεν σπαταλούσανε την ώρα της προσευχής, βγάζοντας λόγους, τάχα για να σώσουνε τους άλλους, ενώ στην ουσία αν το κάνανε δεν θα σώζανε κανέναν με τα λόγια, άλλα μονάχα θα προβάλλανε τον εαυτό τους