Κανών Παρακλητικός εις την Υπεραγίαν Θεοτόκον υπέρ των αδίκως φυλακισθέντων

 
(Ποίημα Πρωτοπρεσβυτέρου το Οκουμενικο Θρόνου Στυλιανο Μακρ, Δρος Θ.)
Ελογήσαντος τοερέως, λέγομεν τν παρόντα ψαλμόν.
Κύριε, εσάκουσον τς προσευχς μου, νώτισαι τν δέησίν μου ν τληθεί Σου, εσάκουσόν μου ν τ δικαιοσύν Σου· κα μ εσέλθς ες κρίσιν μετ το δούλου Σου, τι ο δικαιωθήσεται νώπιόν Σου πς ζν. τι κατεδίωξεν χθρς τν ψυχήν μου, ταπείνωσεν ες γν τν ζωήν μου, κάθισέ με ν σκοτεινος, ς νεκρος αἰῶνος· κακηδίασεν π’ μ τ πνεμά μου, ν μοταράχθη καρδία μου. μνήσθην μερν ρχαίων, μελέτησα ν πσι τος ργοις Σου, ν ποιήμασι τν χειρν Σου μελέτων. Διεπέτασα πρς Σ τς χεράς μου, ψυχή μου ς γνυδρός Σοι. Ταχ εσάκουσόν μου, Κύριε, ξέλιπε τ πνεμά μου· μποστρέψς τ πρόσωπόν Σου π’ μο καμοιωθήσομαι τος καταβαίνουσιν ες λάκκον. κουστν ποίησόν μοι τ πρωΐ τλεός Σου, τι π Σολπισα· γνώρισόν μοι, Κύριε, δόν, ν πορεύσομαι, τι πρς Σρα τν ψυχήν μου· ξελο με κ τν χθρν μου, Κύριε· πρς σ κατέφυγον. Δίδαξόν με το ποιεν τ θέλημά Σου, τι Σ ε Θεός μου· τ Πνεμά Σου τγαθν δηγήσει με ν γ εθεί. νεκεν τονόματός Σου, Κύριε, ζήσεις με· ν τ δικαιοσύν Σου ξάξεις κ θλίψεως τν ψυχήν μου· καν τλέει Σου ξολοθρεύσεις τος χθρούς μου· καπολες πάντας τος θλίβοντας τν ψυχήν μου, τι γ δολός Σού εμι.
Κα εθς ψάλλομεν.
χος δ΄.
Θες Κύριος καπέφανεν μν· ελογημένος ρχόμενος ν νόματι Κυρίου.
Στίχος α΄.ξομολογεσθε τ Κυρί, καπικαλεσθε τνομα τγιον Ατο.
Θες Κύριος καπέφανεν μν· ελογημένος ρχόμενος ν νόματι Κυρίου.
Στίχος β΄. Πάντα τθνη κύκλωσάν με, κα τνόματι Κυρίου μυνάμην ατούς.
Θες Κύριος καπέφανεν μν· ελογημένος ρχόμενος ν νόματι Κυρίου.
Στίχος γ΄. Παρ Κυρίου γένετο ατη, καστι θαυμαστν φθαλμος μν.
Θες Κύριος καπέφανεν μν· ελογημένος ρχόμενος ν νόματι Κυρίου.
χοςδ΄.ψωθεςντΣταυρ.
Τοδεκάστου Δικαστο γεγονυα, Μήτηρ συνήγορος γενο μοι Παρθένε, τ δικηφόρον κλήτευμα λαβόντι ποτέ, ν πλεκτάν κατηγόρων μου, κδοθν κασφάλισον, τν μν θωσιν, τ σνεπικλήτ, περασπίσει Δέσποινα Σεμνή, κα τν δυσφόρων, δεσμν μου τν νεσιν.
Δόξα. Κα νν. Θεοτοκίον.
Ο σιωπήσωμεν ποτ Θεοτόκε, τς δυναστείας σου λαλεν ονάξιοι, ε μ γρ σ προΐστασο πρεσβεύουσα, τίς μς ρρύσατο κ τοσούτων κινδύνων, τίς δ διεφύλαξεν ως νν λευθέρους; οκ ποστμεν Δέσποινα κ σο· σος γρ δούλους σώζεις εκ παντοίων δεινν.

Συνέχεια

Η ΥΠΕΡΟΨΙΑ ΚΑΙ Η ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ ΕΚΤΡΟΠΗ ΤΩΝ ΕΠΙΔΟΞΩΝ «ΜΕΤΑΠΑΤΕΡΙΚΩΝ» ΘΕΟΛΟΓΩΝ

Δημήτριος Ι. Τσελεγγίδης
Καθηγητής Α.Π.Θ

 

Γιά νά ἀποφύγουμε κάθε ἐνδεχόμενη ὁρολογική σύγχυση, θά προβοῦμε εὐθύς ἐξ ἀρχῆς σέ μιά ἀπαραίτητη διευκρίνιση τοῦ νεόκοπου ὅρου «μετα-πατερικός». Ἡ νέα αὐτή ἐπιστημονική ὁρολογία ἐπιδέχεται ποικίλες ἑρμηνεῖες, οἱ ἐπικρατέστερες ὅμως ἐπιστημονικῶς εἶναι, κατά τή γνώμη μας, οἱ ἑξῆς δύο: α) Ὅταν στό πρῶτο συνθετικό τῆς λέξεως μετα- προσδίδεται χρονική σημασία, ὁπότε στήν προκειμένη περίπτωση γίνεται λόγος γιά τό τέλος τῆς Πατερικῆς ἐποχῆς. Καί β) ὅταν στό πρῶτο συνθετικό τῆς λέξεως προσδίδεται κριτική σημασία, ὁπότε ἡ σύνθετη λέξη «μετα-πατερικός» σημαίνει σχετικοποίηση, μερική ἤ ὁλική ἀμφισβήτηση, ἐπαναθεώρηση, νέα ἀνάγνωση, ἤ καί ὑπέρβαση τῆς θεολογικῆς σκέψεως τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας.
Οἱ σύγχρονοι ἐπιστήμονες θεολόγοι, πού ἐπιχείρησαν ἔμμεσα ἤ ἄμεσα νά αὐτοπροσδιοριστοῦν ὡς «μετα-πατερικοί», χρησιμοποίησαν ἐναλλακτικῶς καί τίς δύο ἑρμηνεῖες, κυρίως ὅμως τή δεύτερη πού ἀναφέρεται στή σχετικοποίηση καί τελικά στήν ὑπέρβαση τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας.
Τό καταστρεπτικότερο ἔργο στίς συνειδήσεις τοῦ χριστιανικοῦ θεολογικοῦ κόσμου εὐρύτερα τό ἔκαναν, κατά τή γνώμη μας, οἱ Προτεστάντες. Καί τοῦτο, ἐπειδή αὐτοί ἀμφισβήτησαν εὐθέως τό κύρος τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως ἄλλωστε καί τή σύνολη Ἀποστολική καί Πατερική Παράδοσή της. Ταυτόχρονα, ἀκύρωσαν ἐπισήμως, οὐσιαστικά καί τυπικά, τήν ἁγιότητα ὅλων τῶν ἐπωνύμων ἁγίων, ἀμφισβητώντας μέ τόν τρόπο αὐτό καί τήν ἁγιοπνευματική ἐμπειρία τῆς ἑκάστοτε στρατευομένης ἐπί γῆς Ἐκκλησίας.
Ἀντίστοιχα, τό καταστρεπτικότερο ἔργο στή δογματική συνείδηση τοῦ πληρώματος τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας τό ἔκανε καί ἐξακολουθεῖ νά τό κάνει ὁ Οἰκουμενισμός. Ὁ Οἰκουμενισμός ἀποτελεῖ σήμερα τόν δυσώδη φορέα τοῦ διαχριστιανικοῦ καί διαθρησκειακοῦ συγκρητισμοῦ καί κατά συνέπεια τόν πιό ἐπίσημο φορέα τῆς ἐπικινδυνότερης πολυ-αιρέσεως ὅλων τῶν ἐποχῶν, ἐπειδή συμβάλλει ἀποφασιστικά στήν ἄμβλυνση τοῦ ὀρθοδόξου κριτηρίου καί τῆς ὀρθοδόξου αὐτοσυνειδησίας. Συγκεκριμένα, διά τῶν ἐκπροσώπων του, τοπικῶς καί διεθνῶς, ἐπιχειρεῖ διαρκῶς καί βαθμιαίως ὅλο καί μεγαλύτερες «ἐκπτώσεις» στήν ἐκκλησιολογική-δογματική συνείδηση τῶν ἀνυποψίαστων πνευματικῶς ὀρθοδόξων πιστῶν. Καί αὐτό τό ἐπιτυγχάνει εἰδικότερα μέ τή σχετικοποίηση ἤ καί τήν ἀκύρωση στήν πράξη τοῦ κύρους τῆς διδασκαλίας τῶν ἁγίων Πατέρων, καί μάλιστα συλλογικῶν ἀποφάσεών τους, στό πλαίσιο τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων. Βλέπε λ.χ. τήν κατάφορη καί κατ’ ἐξακολούθηση, ἐδῶ καί χρόνια, παραβίαση τοῦ Β΄ Κανόνα τῆς Πενθέκτης Οἰκουμενικῆς Συνόδου, πού ἀπαγορεύει ρητῶς συμπροσευχή μέ ἀκοινώνητους καί ἑτερόδοξους, μέ τή σαφῆ ἀπειλή τῆς καθαιρέσεως τῶν κληρικῶν καί τοῦ ἀφορισμοῦ τῶν λαϊκῶν, πού τόν παραβιάζουν.
Στό παραπάνω εὐρύτερα ἐκκοσμικευμένο θεολογικό κλῖμα, καί εἰδικότερα καί κατεξοχήν στό καθαυτό πνεῦμα τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, πού περιγράψαμε, ἐντάσσεται ὀργανικά καί τό ἐμφανιζόμενο τόν τελευταῖο καιρό κίνημα τῶν ἐπίδοξων «μετα-πατερικῶν» θεολόγων. Ἀσφαλῶς, τό κίνημα αὐτό ἔχει σαφῶς καί προτεσταντικές ἐπιδράσεις, οἱ ὁποῖες εἶναι ἐμφανέστερες, κυρίως, στήν ἐπιστημονικοῦ χαρακτήρα τοποθέτηση τῶν «μετα-πατερικῶν» θεολόγων, ἔναντι τοῦ μέχρι σήμερα διαχρονικοῦ κύρους τῆς θεολογικῆς διδασκαλίας τῶν ἁγίων Πατέρων.
Στή σύντομη θεολογική τοποθέτησή μας θά ἑστιάσουμε κατ᾽ ἐξοχήν στό φρόνημα καί ὄχι στό πρόσωπο τῶν «μετα-πατερικῶν» θεολόγων, καθώς καί στά κριτήρια τῆς ὑποδηλουμένης θεολογίας τους. Συνέχεια

Εὐχή γιά παρέμβαση τοῦ Θεοῦ στά ἀδιέξοδα τῆς πατρίδας μας

   

Κύριε ησο Χριστ Θες μν, ζντες τς τραγικς συνέπειες τς μαρτωλς ζως μας κα τν φρόνων πράξεών μας, ασθανόμαστε τι χουμε φθάσει σδιέξοδα τομικ καθνικά.

μαρτήσαμε, Κύριε, κανομήσαμε κα δν εμαστε ξιοι ν σηκώσουμε τ μάτια μας κα ν κοιτάξουμε στψος το ορανο, διότι γκαταλείψαμε τν δ τς δικαιοσύνης Σου κα πορευόμαστε στμαρτωλ θελήματά μας. λλ κετεύουμε τν νεξιχνίαστόν Σου γαθότητα κα παρακαλομέν Σε:
    Μνήσθητι, Κύριε, τ γένος μν τ λληνικόν, γι τ ποο Σ Κύριε επες θ Σ δοξάσει, ταν κατ τν πίγεια ζωή Σου λληνες πρόγονοί μας ζήτησαν ν Σ δον.
Μνήσθητι, Κύριε, τι στν λλάδα πρν π’  λα τ θνη λαμψε τ ζωηφόρο φς το Εαγγελίου Σου, τι πλθος γίων λλήνων διέδωσε στν κόσμο τ φς τς διδασκαλίας Σου κα τι λληνες Ποιμένες μ τν ποιμαντικ ράβδο τους ξόρισαν τος αρετικος λύκους π τν κκλησία Σου…
   Μνήσθητι, Κύριε, κα τι στν λληνικ γλώσσα γράφησαν τ Εαγγέλια κα τι λληνικ γλώσσα χρησιμοποιθηκε γι ν κφραστον ο ψηλς ννοιες τς Πίστεώς μας.
    Χάριν λων ατν, λλ κα χάριν τν «δέκα» γίων πο ναλογικ πάρχουν σήμερα στν Πατρίδα μας, ζητομε ναξίως κα ταπεινς τ σωτηρία πέμβασή Σου, πειδ πιστεύουμε κράδαντα τι κατ’ ξοχν χρόνος πεμβάσεώς Σου εναι τ διέξοδα τν νθρώπων· τ διέξοδα στ ποα χουμε περιέλθει ς κράτος κα ς θνος.
    Γι’ ατος τος λόγους μες ο νάξιοι δολοι Σου μ δάκρυα Σ θερμοπαρακαλομε. Φεσαι μν, Κύριε, κατ τ πλθος τν οκτιρμν Σου κα σσε τ θνος μας δι τ νομά Σου τ γιον, π τν πνευματική, κοινωνικ κα οκονομικ ξαθλίωση· ποτε θέλεις κα πως ΕΣΥ θέλεις.
Σήκωσέ το π τν κοπρίαν τς πνευματικς δουλείας, σσε μας π τν «αχμαλωσία» κα δήγησέ μας δι τς μετανοίας π τν σταυρ στν νάσταση.
    Κα ἐὰν ο φωνές μας δν Σ παρακινον ν μς εσπλαγχνιστες, λόγ τν πολλν μαρτιν μας, ς Σ παρακινήσουν ο φωνς κα ο παρακλήσεις το πλήθους τν γίων τς Πατρίδας μας.
    λπίζουμε, Κύριέ μας κα Θεέ μας, τι νακαινιζόμενοι μ τ σωτήρια πέμβασή Σου, χι μόνο ν νανήψουμε πνευματικά, λλ κα τι θ μας καθοδηγήσεις, τ νέο περιούσιο ΕΘΝΟΣ ΣΟΥ, ν συνεχίσουμε μες  τ Σχέδιο τς Θείας Οκονομίας Σου, στε ν προκύψει μι μεγάλη Καθολικ κα πολύπλευρη ρθόδοξη Χριστιανικ ναγέννηση πρς δόξαν το γίου νόματός Σου, το Πατρς κα το Υο κα το γίου Πνεύματος, πρεσβείαις τς πανενδόξου Δεσποινης μν Θεοτόκου καί πάντων τν Αγίων,
μήν.
Γένοιτο!
Πηγή: Περιοδικό “Παρακαταθήκη” • Μάρτιος – πρίλιος 2012, τ. 83

Η επιστήμη της συγχώρεσης από τον Γέροντα Ιάκωβο Τσαλίκη…

Γερων Ιακωβος

Μορφωμένος άνθρωπος ο κ. Σταύρος. Με πτυχίο πανεπιστημίου και ξένες γλώσσες και πείρα ζωής. Δυσκολευόταν, όμως, στα πνευματικά. Δεν μπορούσε να καταλάβει και τα πιο απλά πράγματα. Όλα τα εξέταζε και τα πλησίαζε ορθολογιστικά. Είχε αναπτύξει το νου και όχι την καρδιά. Δεν ήταν πρόθυμος να συγχωρήσει εύκολα τους άλλους. Ειδικά αυτούς που έβλεπε κατώτερους και εμπαθείς. Καθόταν τώρα απέναντι από τον Γέροντα Ιάκωβο, έναν ασκητικό ιερομόναχο, με ροζιασμένα χέρια και ένοιωθε σαν μαθητούδι μπροστά στον δάσκαλο. Ερωτήσεις πολλές. Αντιρρήσεις περισσότερες. Αλλά και οι απαντήσεις σοφές και αποκαλυπτικές.
Ρώτησε τον Γέροντα για το σοβαρό (το σοβαρότερο;) θέμα της συγχωρήσεως των άλλων ανθρώπων, που δυσκολευόταν να το κατανοήσει:
— Αφού βλέπω καθαρά και ολοφάνερα τον άλλον να αμαρτάνει, πως να τον συγχωρήσω; Δεν έχω δίκιο;
— Όλους μας βλέπει ο Θεός αδιάκοπα και ξέρει καθαρά και ολοφάνερα ότι αμαρτάνουμε. Γιατί μας συγχωρεί και μας ανέχεται και μας περιμένει να μετανοήσουμε και να ζητήσουμε άφεση αμαρτιών;
— Πάλι δεν σας καταλαβαίνω, πάτερ μου. Τι πρέπει να κάνουμε; Να πούμε στην αμαρτία μπράβο; Να την επαινέσουμε σιωπώντας;
— Ποτέ δεν πρέπει να επαινούμε την αμαρτία, είπε ο π. Ιάκωβος. Συγχωρούμε τον αμαρτωλό και όχι την αμαρτία. Εάν δεν κάνουμε αυτήν την διάκριση, αυτό το διαχωρισμό μεταξύ αμαρτίας και αμαρτωλού, θα βρισκόμαστε πάντοτε σε λάθος δρόμο.
— Τότε, τι πρέπει να κάνουμε; Πώς να αντιμετωπίζουμε αυτό το θέμα; Συνέχεια

ΤΟ ΚΕΝΟΔΟΞΟ ΝΤΥΣΙΜΟ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ (ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ)

 
Στην εποχή μας το κενόδοξο ντύσιμο των ανθρώπων είναι φαινόμενο με ιδιαίτερη έξαρση. Αυτός που δεν έχει κάτι άλλο για να καμαρώσει, καυχιέται για το ντύσιμό του. Όμως ο άνθρωπος που έχει κάτι πολυτιμότερο από τα ρούχα για να καμαρώσει, δεν γίνεται υπερήφανος. 
Όπως το χρυσάφι δεν βρίσκεται στην επιφάνεια της γης, έτσι και η πνευματική αξία ενός ανθρώπου δεν προβάλλεται εξωτερικά. 
Λέγεται πως, κάποτε, κάποιος διακεκριμένος φιλόσοφος είδε ένα νέο άνδρα που καυχιόταν για την αμφίεσή του. Τον πλησίασε λοιπόν ο φιλόσοφος και του ψιθύρισε στ’ αυτί: «Την ίδια προβιά φορούσε προηγουμένως ένα κριάρι• κι όμως κριάρι παρέμεινε!». 
Το να είσαι χριστιανός και να καυχιέσαι για τα ρούχα σου είναι πιο παράλογο και απ’ το να είσαι αυτοκράτορας και να υπερηφανεύεσαι για τη σκόνη κάτω απ’ τα πόδια σου. Τον άγιο Αρσένιο, όσον καιρό ήταν ενδεδυμένος χρυσοποίκιλτη φορεσιά στη βασιλική αυλή, ουδείς τον αποκαλούσε Μεγάλο! Επονομάστηκε Μέγας μόνον όταν με αυταπάρνηση παραδόθηκε απολύτως στο θέλημα του Θεού ντυμένος με κουρέλια.

Λειψανοθήκες από την Ιερά Μονή Αγίου Παύλου Αγίου Όρους

 

 Λειψανοθήκες από την Ιερά Μονή Αγίου Παύλου Αγίου Όρους  http://leipsanothiki.blogspot.be/
Το μπροστινό τμήμα της κάρας του Αγίου Παντελεήμονος.

 

 

 

Οι παρακάτω λειψανοθήκες προέρχονται από την Ιερά Μονή Αγίου Παύλου Αγίου Όρους και είναι μικρό μόνο μέρος από τον ιερό θησαυρό της Ιεράς Μονής. Η ταύτιση έγινε από τις επιγραφές. Για τα λείψανα που δεν ταυτοποιήθηκαν, αν κάποιος αναγνώστης γνωρίζει περισσότερα, ας γράψει ένα ημέιλ στη λειψανοθήκη.

Η  Ιερά Μονή Αγίου Παύλου Αγίου Όρους κατέχει επίσης και τμήμα των Τιμίων Δώρων των Τριών Μάγων για τα οποία όμως μία άλλη ανάρτηση με πολλές φωτογραφίες προετοιμάζεται από τη Λειψανοθήκη.

 Λειψανοθήκες από την Ιερά Μονή Αγίου Παύλου Αγίου Όρους http://leipsanothiki.blogspot.be/
Προετοιμασία για την προσκύνηση των λειψάνων στην
Ιερά Μονή Αγίου Παύλου Αγίου Όρους.

 

Δείτε τις φωτογραφίες παρακάτω: Συνέχεια

Πορτοκαλόπιτα

{
27.09.2013

Φωτογραφίες ΆΛΚΗΣ ΚΑΛΟΥΔΗΣ
}

Η συνταγή είναι της κ. Ευανθίας Μαγκουφάκη από το Καστέλι Πεδιάδος Κρήτης και η εκτέλεση του Στέλιου Παρλιάρου.

Υλικά

Για το σιρόπι

  • 450 γρ. ζάχαρη
  • 300 γρ. νερό
  • ξύσμα από 2 πορτοκάλια, ακέρωτα
  • χυμός από 1/2 λεμόνι
  • 1 ξυλαράκι κανέλα Συνέχεια