μετάνοια

 

Ιωάννου του Κομνηνού
 Αδελφός τις απελθών εις ιατρόν, ηρώτησεν αυτόν, αν ευρίσκεται τάχα κανένα βότανον, με το οποίον να ημπορούσε τινάς να ιατρεύσει τας αμαρτίας του.
Ο δε ιατρός αποκριθείς προς αυτόν, είπε, ναι αδελφέ, γίνωσκε πως ευρίσκεται ένα πολλά θαυμαστό, και άκουσον. Ύπαγε, λάβε την ρίζαν της πνευματικής πτωχείας και της ταπεινώσεως τα άνθη. Και τα φύλλα της υπομονής και τους κλάδους της προσευχής. Και ένωσον ομού, και τρίψον αυτό εις το ιγδίον της υπακοής. Και θες αυτά εις το κόσκινον των αγαθών λογισμών.Έπειτα βάλε αυτά εις το τζουκάλι της συνειδήσεως και μούσκεψέ τα με το νερόν από τους σταλαγμούς των δακρύων και τότε άναψον υποκάτωθεν τη φλόγα της θεϊκής αγάπης. Και όταν βράσουν μερικόν, κένωσον αυτά εις το πινάκι της διακρίσεως και ανακάτωσον αυτά μετά ευχαριστίας. Είτε ρουφιξε τα με το χουλιάρι της κατανύξεως και αποσπογγίσου μετά του μανδηλίου της εξομολογήσεως και ούτως αποκενώσεις των αμαρτιών σου τα πλήθη.

πηγή 

Οικογένεια από το Ιράν ασπάστηκε την Ορθοδοξία

 

Την προσωπική τους πεντηκοστή ζει μια οικογένεια από το Ιράν, η οποία ασπάστηκε την Ορθοδοξία. Σύμφωνα με πληροφορίες η οικογένεια το περασμένο καλοκαίρι γνώρισε δύο Ιερείς της Ρωσικής Εκκλησίας, από τους οποίους ενθουσιάστηκε για τα όσα άκουσε για τον Χριστιανισμό.

Μετά από ώριμη σκέψη η οικογένεια αποφάσισε να ασπαστεί την Ορθοδοξία, μαζί και τα μικρά παιδιά που έχουν φέρει στο κόσμο. Το περασμένο Σάββατο, 23 Φεβρουαρίου η οικογένεια, επισκέφθηκε το Ισλαμαπάντ όπου στο σπίτι του ιερέα ασπάστηκαν την ορθοδοξία.

Γέροντας Σωφρόνιος:Η απιστία των παιδιών οφείλεται στους γονείς;

– Τὰ παιδιὰ μας ἔγιναν ἀνίκανα γιὰτὴν πίστη ἐξ αἰτίας τῶν γονέων…Πῶςἢ γιατί συμβαίνουν ὅλα αὐτά;
Γέροντας Σωφρόνιος: […]Ἐπειδὴ οἱγυναῖκες τῆς ἐποχῆς μας ἔχασαν τὴνὑψηλὴ αὐτὴ συνείδηση, ἄρχισαν νὰγεννοῦν προπαντὸς κατὰ σάρκα. Τὰπαιδιὰ μας ἔγιναν ἀνίκανα γιὰ τὴν πίστη. Συχνὰ ἀδυνατοῦν νὰ πιστέψουνὅτι εἶναι εἰκόνα τοῦ Αἰωνίου Θεοῦ. Ἡμεγαλύτερη ἁμαρτία στὶς ἡμέρες μαςἔγκειται στὸ ὅτι οἱ ἄνθρωποι βυθίστηκαν στὴν ἀπόγνωση καὶ δὲν πιστεύουν πιὰ στὴν Ἀνάσταση. Ὁθάνατος τοῦ ἀνθρώπου ἐκλαμβάνεταιἀπὸ αὐτοὺς ὡς τελειωτικὸς θάνατος,ὡς ἐκμηδένιση, ἐνῶ πρέπει νὰθεωρεῖται ὡς στιγμὴ ἀλλαγῆς τῆς μορφῆς τῆς ὑπάρξεώς μας ὡς ἡμέρα γεννήσεώς μας στὴν ἀνώτερη ζωή, σὲὁλόκληρο πλέον τὸ πλήρωμα τῆς ζωῆς ποὺ ἀνήκει στὸ Θεό. Ἀλήθεια, τὸΕὐαγγέλιο λέει: «Ὁ πιστεύων εἰς τὸν Υἱὸν ἔχει ζωὴν αἰώνιον ὁ δὲ ἀπειθὼν τῷ Υἱῷοὐκ ὄψεται ζωὴν» (Ἰωάν. 3,36). «Ἀμήν, ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι… ὁ πιστεύων τῷπέμψαντί με ἔχει ζωὴν αἰώνιον, καὶ εἰς κρίσιν οὐκ ἔρχεται, ἀλλὰ μεταβέβηκεν ἐκ τοῦ θανάτου εἰς τὴν ζωὴν» (Ἰωάν. 5,24). «Ἀμήν, ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ἐὰν τις τὸν λόγον τὸν ἐμὸν τηρήσῃ, θάνατον οὐ μὴ θεωρήσῃ εἰς τὸν αἰῶνα» (Ἰωάν. 8,51). Παρόμοιες λοιπὸν ἐκφράσεις μποροῦμε νὰ ἀναφέρουμε πολλές.Συχνὰ ἀκούω ἀπὸ τοὺςἀνθρώπους: Πῶς ἢ γιατί συμβαίνουν ὅλα αὐτά; Συνέχεια

Παράδοση: τροφός του μέλλοντος

 

 

Γράφει ο Δημήτρης Νατσιός
Δάσκαλος, Κιλκίς

Eν αρχή παραπομπή σ’ έναν μύθο του Αισώπου, ας έχουμε πάντοτε υπ’ όψιν ότι «μύθος εστί λόγος ψευδής εικονίζων την αλήθειαν», ο μύθος εξεικονίζει, υποδηλώνει μια αληθινή κατάσταση.
Πρώτα το αρχαίο κείμενο, για να απολαύσουμε την αειφεγγή προγονική γλώσσα και κατόπιν η νεοελληνική απόδοση:
«Όνος άλας γέμων ποταμόν διέβαινεν. Ολισθήσας δε ως κατέπεσεν εις το ύδωρ, εκτακέντος του αλός, κουφότερος εξανέστη. Ησθείς δε επί τούτω, επειδή ύστερον σπόγγους εμπεφορτισμένος, κατά τινά ποταμόν εγένετο, ωήθη ότι, εάν πάλιν πέση,
ελαφρότερος διεγερθήσεται. Και δη εκών ωλίσθησε. Συνέβη δε αυτόν των σπόγγων ανασπασάντων το ύδωρ, μη δυνάμενον εξανίστασθαι, εν τούτω αποπνιγήναι». Δηλαδή: «Ένας γάιδαρος φορτωμένος αλάτι περνούσε ένα ποτάμι, αλλά γλίστρησε κι έπεσε στο νερό. Επειδή έλιωσε το αλάτι σηκώθηκε ελαφρότερος. Χάρηκε μ’ αυτό κι έτσι μια άλλη φορά που περνούσε φορτωμένος σφουγγάρια ένα ποτάμι, σκέφτηκε ότι, αν πέσει πάλι, θα σηκωθεί ελαφρότερος. Πράγματι γλίστρησε σκόπιμα. Τότε όμως τα σφουγγάρια ρούφηξαν το νερό, βάρυναν και ο γάιδαρος πνίγηκε».
Το πάθημα του γαιδάρου, το πάθαμε κι εμείς ως λαός και δεν εννοώ ότι έχουμε κάποια σχέση με το άκακο ζώο. Αν και ο Γ.Σουρής, ποιητής κλαυσιγελώτων, όπως τους ονόμαζαν οι αρχαίοι λέει για τους πολιτικούς: “Ω Ελλάς ηρώων χώρα/τι γαϊδάρους βγάζεις τώρα”.
Κουβαλούσαμε, λοιπόν, ως λαός στους ώμους μας αλάτι. Το αλάτι ήταν και είναι πολύτιμο. Ο Όμηρος το αποκαλεί «θείον» και χαρακτηρίζει βάρβαρους τους λαούς που δεν το χρησιμοποιούν. «Ουδέ θ’ άλασσι μεμιγμένον είδαν έδουσι». (Όδ. Λ, 123) «και ούτε καν αλατισμένο φαγητό τρώνε». «Υμείς εστέ το άλας της γης», εσείς είστε το αλάτι της γης, λέει ο Κύριος στους μαθητές του, όλων των αιώνων. Το αλάτι, παλιότερα, το χρησιμοποιούσαν όπως σήμερα το ψυγείο. Μες στο αλάτι η τροφή δεν σαπίζει. Έτσι είναι και η πίστη του Χριστού, συντηρεί τον κόσμο, τον σώζει και νοστιμίζει την ζωή, της δίνει νόημα. Αλάτι είναι η παράδοσή μας. Τι είναι παράδοση; Σύμφωνα με την ετυμολογία της, παράδοση δεν είναι ό,τι παραλαμβάνει κανείς (αλλιώς θα λεγόταν παραλαβή) αλλά ό,τι θα παραδώσει. (Από το ρήμα παραδίδωμι). Παράδοση είναι η ζωντανή φωνή των κεκοιμημένων. Δεν είναι στροφή προς το παρελθόν, αλλά τροφή για το μέλλον. “Ελλάδα είσαι γεννημένη από τους πεθαμένους” λέει ο ποιητής Τ. Λειβαδίτης, Ποτάμι είναι οι σειρήνες της καλοπέρασης, της υλοφροσύνης, του εύκολου και άκοπου πλουτισμού, αυτό που λέμε Νέα Εποχή, που θέλει τη ζωή μας να μοιράζεται μεταξύ δύο συσκευών: της τηλεόρασης και του ψυγείου. Να βλέπουμε τι θα φάμε και να τρώμε βλέποντας. Γι’ αυτό και μας ονομάζουν καταναλωτές και όχι πολίτες. Καταναλωτές είναι τα ζώα. Λέει ο άγιος Χρυσόστομος: «Άνθρωπος γάρ εστίν ουκ όστις χείρας και πόδας έχει ανθρώπου, ούδ’ όστις εστί λογικός μόνον, άλλ’ όστις ευσέβειαν και αρετήν μετά παρρησίας ασκεί». (Ε.π. 49, 423).
Βουλιάξαμε σ’ αυτό το ύπουλο ποτάμι, έλιωσε το άλας, χάσαμε και ξεχάσαμε την παράδοσή μας και νιώσαμε ελεύθεροι. Με γλώσσα ανάπηρη – έλεγε σοφός Ρώσος γλωσσολόγος, “όταν οι εχθροί σου θα έχουν ξεμάθει την ορθογραφία τους, να ξέρεις ότι η νίκη πλησιάζει”- αφιλόπατροι και, κυρίως, χωρίς την αμώμητο πίστη μας, χωρίς Χριστό και «χωρίς Χριστό, όλα επιτρέπονται», κατά την αειθαλή ρήση του Ντοστογιέφσκι.
Φορτωθήκαμε σφουγγάρια, είχαμε τζιβαϊρικόν πολυτίμητο και πήραμε ασκιά γιομάτ’ αγέρα και κούφια καρύδια, όπως θα έλεγε ο Μακρυγιάννης.
Όμως, ας μην απελπιζόμαστε. Ένας σύγχρονος γέροντας, ο πατήρ Ανανίας Κουστένης, λέει: «Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει, μόνο λίγο καιρό ξαποσταίνει. Τώρα είμαστε στο ξαπόσταμα». Ποιά είναι η λύση. Να γυρίσουμε πίσω: «Όλα τα έθνη για να προοδεύσουν πρέπει να βαδίσουν εμπρός, πλην του ελληνικού που πρέπει να στραφεί πίσω», έλεγε ο σοφός αθηναιογράφος, Δημήτρης Καμπούρογλου. Σ’ αυτό το διαμαντένιο πέλαγος, την παράδοσή μας θα βουτήξω και θα ανασύρω λίγα τιμαλφή και πολύτιμα για να δούμε τι μας πρέπει. Τώρα είμαστε σαν τον άρρωστο, όμως δεν είμαστε μόνοι μας. «Ιδού, ο Χριστός που γέρνοντας/ στου πόνου το κρεββάτι / σου σιάζει το προσκέφαλο / και σε παρηγορά», γράφει ο Σολωμός σ’ ένα εξαιρετικό του ποίημα.
Κατά εποχές κάποιες λέξεις, καταλαμβάνουν πρωτεύουσα θέση στο λεξιλόγιό μας. Τώρα η επίζηλη λέξη είναι η κρίση. Κατ’ εμέ η κρίση, για μας τους Ρωμηούς τουλάχιστον, είναι ένα προσωπείο πίσω από το οποίο βρίσκεται ένα πρόσωπο, ο τωρινός Έλληνας, η σημερινή Ελληνίδα, που νοσταλγούν. Η κρίση για μας είναι μια πολύ οδυνηρή νοσταλγία. Η λέξη νοσταλγία, δεν είναι λέξη ελληνική, το σωστότερο είναι να πούμε ότι μιλάει ελληνικά. Όπως, έλεγε ο μεγάλο Ευρωπαίος φιλόσοφος, Χάιντεγγερ, «αυτό που χωρίζει την ελληνική γλώσσα από κάθε άλλη ανθρώπινη γλώσσα, είναι ότι οι λέξεις δεν παραπέμπουν στα πράγματα, αλλά εικονίζουν τα πράγματα. Απαντά η κάθε λέξη στο ερώτημα «τι εστίν». Νόστος είναι η επάνοδος, η επιστροφή στην πατρίδα, η παλιννόστηση. Άλγος είναι ο πόνος. Τις «παντρεύει» ωραιότατα αυτές τις δύο λέξεις η γλώσσα μας, και… τι τίκτεται; Η νοσταλγία, ο πόνος, ο πόθος της επιστροφής στην πατρίδα. Παραπέμπω σ’ ένα έξοχο κείμενο του τροπαιούχου νομπελίστα μας ποιητή Γιώργου Σεφέρη. «Όσο προχωρεί ο καιρός», έλεγε το 1936, «και τα γεγονότα, ζω ολοένα με το εντονότερο συναίσθημα πως δεν είμαστε στην Ελλάδα· πώς αυτό το κατασκεύασμα που τόσο σπουδαίοι και ποικίλοι απεικονίζουν καθημερινά, δεν είναι ο τόπος μας, αλλά ένας εφιάλτης με ελάχιστα φωτεινά διαλείμματα, γεμάτα με μια πολύ βαριά νοσταλγία. Να νοσταλγείς τον τόπο σου, ζώντας στον τόπο σου, τίποτε δεν είναι πιο πικρό…». Εμείς οι Έλληνες, οι Ρωμηοί, οι Γραικοί, και τα τρία δικά μας είναι-ένα μοιρολόι της Άλωσης της Πόλης, του Ματθαίου, Μυρέων, έγραφε: «Αλλοίμονον, αλλοίμονον στο γένος των Ρωμαίων / Ω! Πώς εκαταστάθηκε το γένος των Ελλήνων / Σ’ εμάς εις όλους τους Γραικούς / να έλθη τούτ’ η ώρα» – την πίκρα, την οδύνη αυτή, την καταργούμε με δύο δυνάμεις: την πίστη και την μνήμη. Το αγιασμένο πετραχήλι του Πατροκοσμά δίδασκε ψυχή και Χριστό. Το ίδιο πράγμα είναι. Πρέπει να βρούμε την ψυχή μας – αν και δεν μου αρέσουν τα «πρέπει», «να γδάρω το πρέπει από το γιώτα και να το φτάσω μέχρι το πι» έλεγε ο Ελύτης – έχουμε χρέος να ανακαλύψουμε πάλι το χρυσοφόρο κοίτασμα της Παράδοσής μας. Κυρίως οι νέοι.
«Να μην βαριέστε το ψάξιμο / και να μην κουράζεστε στο σκάψιμο». Έτσι αποκρίθηκε ο Παλαμάς σε φοιτητική συντροφιά που τον επισκέφτηκε την μεγάλη ημέρα της 28ης Οκτωβρίου του 1940. Και μέθυσαν εκείνα τα παιδιά με το «αθάνατο κρασί του ‘21».
Και από αυτό το διαμαντοφόρητο πέλαγος της παράδοσής μας, που φιλοξενεί τα προσανάμματα που εφώτισαν όλη την Οικουμένη θα βγάλω λίγα κοσμήματα από μια περίοδο της ιστορίας μας, που δεν την πολυτιμούμε. Την περίοδο της Τουρκοκρατίας, τότε που έλαμπε το μυστήριον της ευσεβείας, η Πονεμένη Ρωμηοσύνη. Σήμερα δεν ζούμε μια νέα Τουρκοκρατία, ύπουλη και δολερή, όπως έλεγε ο Μάνος Χατζηδάκις; Όπως και τότε έτσι και τώρα οι φίλοι μας οι Ευρωπαίοι μας μέμφονται ότι δεν είμαστε απόγονοι Ελλήνων. Όταν κάποτε ένας Φράγκος ρώτησε τον Σεφέρη «μα πιστεύετε σοβαρά ότι είστε πραγματικά απόγονοι του Λεωνίδα και του Θεμιστοκλή» απάντησε:
«Όχι, είμαστε απόγονοι μονάχα της μάνας μας, που μας μίλησε ελληνικά, που προσευχήθηκε ελληνικά, που μας νανούρισέ με παραμύθια για τον Οδυσσέα, τον Ηρακλή, τον μαρμαρωμένο βασιλιά και τον Παπαφλέσσα και ένιωθε την ψυχή της να βουρκώνει την Μεγάλη Παρασκευή, μπροστά στο ξόδι του Θεανθρώπου».
Και να ‘ταν μονάχα οι ξένοι; Έχουμε και τους δικούς μας Γραικύλους της σήμερον, όπως θα έλεγε ο Παπαδιαμάντης. Ένας παλιός θυμόσοφος επίσκοπος έλεγε για κάποιους μεταμοντέρνους εκκλησιομάχους «αν δώσεις μια οδοντογλυφίδα σε έναν Νεοέλληνα, ιδίως απ’ αυτούς που ξεκινά το επίθετό του με το “παπά”, τότε στα δόντια του θα ανακαλύψεις ψίχουλα από τα πρόσφορα, που έφαγε και μεγάλωσε η οικογένειά του»…

Ο Θεός σου δίνει πάντα ό,τι σου χρειάζεται

Μια φορά κάποιος ζήτησε απ’ το Θεό ενα λουλούδι και μια πεταλούδα.
Ο Θεός όμως αντί γι’ αυτά Του έδωσε ένα κάκτο και μια κάμπια.
Αυτό στεναχώρησε τον άνθρωπο. Δεν μπόρεσε να καταλάβει, γιατί δεν πήρε
αυτό που ζήτησε.
 Είπε μέσα του, λοιπόν:
 -Ο Θεός έχει να νοιαστεί για τόσους ανθρώπους…

Και αποφάσισε να μην ζητήσει εξηγήσεις.

Μετά από λίγο καιρό πήγε να κοιτάξει αυτά που του είχαν δοθεί και τα
‘χε ξεχάσει.

Προς έκπληξή του, απ’ τον αγκαθωτό και άσχημο κάκτο.Είχε φυτρώσει ένα
όμορφο λουλούδι.

Και η άσχημη κάμπια είχε μεταμορφωθεί σε μια υπέροχη πεταλούδα.

Ο ΘΕΟΣ τα κάνει πάντα όλα σωστά!

Ο τρόπος που ενεργεί είναι ΠΑΝΤΑ ο καλύτερος, ακόμα κι αν σε μας
φαίνεται λανθασμένος.

Αν ζήτησες από το Θεό κάτι και πήρες κάτι διαφορετικό, δείξε Του ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ.

Μπορείς να είσαι σίγουρος πως Αυτός θα σου δίνει,πάντα αυτό που
χρειάζεσαι τη κατάλληλη στιγμή.

Αυτό που θέλεις… δεν είναι πάντα κι αυτό που χρειάζεσαι!

Το ΑΓΚΑΘΙ του σήμερα… Είναι το ΛΟΥΛΟΥΔΙ του αύριο!

Θαύματα Αγίου Νικηφόρου του Λεπρού

 

Ο πατήρ Ευμένιος έλεγε ότι, κάποιο βράδυ, αφού ετοίμασε τον πατέρα Νικηφόρο και τον έβαλε να κοιμηθή, πήγε κι αυτός στο κελλάκι του να αναπαυθή. Δεν τον έπαιρνε, όμως, ο ύπνος. Είχε μια έντονη ανησυχία, μήπως κάτι δεν έκανε καλά, μήπως δεν έκλεισε καλά τη σόμπα. Αυτά και άλλα πολλά περνούσαν άπ’ τον λογισμό του. Σηκώνεται, λοιπόν, και πηγαίνει στο κελλάκι του Παππούλη.
Για να μη τον ενοχλήση, αν τον είχε πάρει ο ύπνος, θεώρησε καλό να μη κτυπήση την πόρτα, ούτε να πή το “Δι’ ευχών των αγίων Πατέρων ημών, Κύριε Ιησού Χριστέ, ο Θεός, ελέησον ημάς” και να περιμένη την απάντηση από μέσα του “Αμήν”, όπως γίνεται μεταξύ μοναχών. Ανοίγει σιγά-σιγά την πόρτα και, τι να δή; Βλέπει τον πατέρα Νικηφόρο να αιωρήται ως ένα μέτρο από το έδαφος με τα χέρια υψωμένα και να προσεύχεται.
Το πρόσωπό του έλαμπε υπέρ τον ήλιο. Μόλις αντίκρυσε αυτό το όντως φοβερό θέαμα ο πατήρ Ευμένιος, χωρίς να μιλήση καθόλου έκλεισε πολύ προσεκτικά την πόρτα και έτρεξε στο κελλάκι του. Εκεί έπεσε με το πρόσωπο στο έδαφος και άρχισε να κλαίη με στεναγμούς, μήπως στενοχώρησε τον Παππούλη του που δεν κτύπησε την πόρτα και τον είδε σε αυτή την θαυμαστή στάση. Συνέχεια

Ισχύει το βάπτισμα των αιρετικών;

 

Baptism Marcellinus and Peter 
H βάπτιση, απεικόνιση πρωτοχριστιανικής τέχνης
Ισχύει το βάπτισμα των αιρετικών;
(Άγιος Κυπριανός, σύνοδος στην Καρχηδόνα,
έκτη Οικουμενική, Φιρμιλιανός).

Μελέτη: Στέλιος Μπαφίτης
Επιμέλεια: Sophia Siglitiki Drekou

«Δια τούτο και ο άγιος ιερομάρτυς Κυπριανός ο χρηματίσας Καρχηδόνος Επίσκοπος, και όλη η περί αυτόν σύνοδος των ογδοήκοντα τεσσάρων Επισκόπων, η εν Καρχηδόνι συγκροτηθείσα, ακολουθήσαντες εις τον παρόντα Αποστολικόν Κανόνα τον αποβάλλοντα το βάπτισμα των αιρετικών απλώς, αλλά και εις τον ξη’ αποστολικόν κανόνα, τον λέγοντα, ότι οι παρά των αιρετικών βαπτισθέντες, ή χειροτονηθέντες, δεν είναι δυνατόν, ταυτόν ειπείν, αδύνατον είναι να ήναι ούτε Χριστιανοί, ούτε κληρικοί, ακολουθούντες, λέγω, εις τους Κανόνας τούτους, Κανόνα εξέθεντο, δια του οποίου αποβάλλουσι το βάπτισμα των αιρετικών και σχισματικών ομού.

Αποδεικνύοντες τούτο, και εκ πολλών μεν και άλλων γραφικών ρητών, μάλιστα δε εκ εκείνου του Αποστολικού. «Εις Κύριος, μία πίστις, εν βάπτισμα» (προς Εφεσίους δ).

Ει γαρ φησί, μία είναι η Καθολική Εκκλησία, και εν είναι το αληθές βάπτισμα, πως ημπορεί να ήναι αληθές βάπτισμα το των αιρετικών και σχισματικών, εις καιρόν όπου αυτοί δεν είναι μέσα εις την Καθολικήν Εκκλησίαν, αλλ’ εξεκόπησαν από αυτήν δια της αιρέσεως;
Ει δε αληθές είναι το βάπτισμα των αιρετικών και σχισματικών, αληθές δε είναι και το της Ορθοδόξου και Καθολικής Εκκλησίας, λοιπόν δεν είναι εν βάπτισμα, καθώς ο Παύλος βοά, αλλά δύο, όπερ εστί ατοπώτατον. Προσθέτουσι δε και τούτο, ότι η γνώμη αύτη, το να μη δέχονται το βάπτισμα των αιρετικών, δεν είναι καινούρια και πρόσφατος ιδική τους, αλλά παλαιά, και από τους προγενεστέρους αυτών δεδοκιμασμένη.
Ταύτα της συνόδου τον Κανόνα και η αγία Οικουμενική έκτη σύνοδος (Κανόνι β) επεσφράγισε, και από εκεί όπου ήτο πρώτον Κανών συνόδου τοπικής και μερικής, ήδη εστί Κανών συνόδου Οικουμενικής, ως υπό ταύτης επισφραγιζόμενος.
Συμφώνως με τον άγιον Κυπριανόν και περί αυτόν σύνοδον, και Φιρμιλιανός ο χρηματίσας έξαρχος της εν Ικονίω συνόδου, ον ο Μ. Βασίλειος εν τω πρώτω Κανόνι αυτού ιδικόν του ονομάζει, ως Επίσκοπον όντα Καισαρείας, ακυροί και αποβάλλει το βάπτισμα των αιρετικών».

(Απόσπασμα από την υποσημείωση του αγίου Νικοδήμου, στην ερμηνεία του 46ου αποστολικού κανόνα).

Η βάπτιση του ηγεμόνα των Βουλγάρων Βόριδος. 
Μικρογραφία »Χρονικού» (Βατικανή βιβλιοθήκη)
Ισχύει το βάπτισμα των αιρετικών; (2)
(Μ. Βασίλειος)

«Συνάδει εις την γνώμην ταύτην και ο μέγας Βασίλειος, ου και αυτού τους Κανόνας επεσφράγισεν η Οικουμενική έκτη σύνοδος (καν. β). Προθέμενος γαρ εις τον πρώτο αυτού κανόνα να ειπεί ποιά βαπτίσματα είναι αποδεκτά, και ποιά άδεκτα, εις δύο ταύτα μοιράζει, λέγοντας· «Οτι το μεν βάπτισμα των αιρετικών, ήτοι των παντελώς χωρισμένων από την Εκκλησίαν, και κατ’ αυτήν την πίστην διαφερόντων από τους Ορθοδόξους, και ων η διαφορά αποβλέπει παρευθύς εις την εις Θεόν πίστιν, εφάνη εύλογον εις τους αρχαίους παντελώς να αθετηθή.

Το δε βάπτισμα των σχισματικών, εφάνη, μεν εύλογον εις την περί τον Κυπριανόν και Φιρμιλιανόν τον ιδικόν μας σύνοδον, να αθετηθεί και αυτό, ωσάν ώπου οι σχισματικοί, οι καθαροί λέγω ονομαζόμενοι, και εγκρατίται, και σακκοφόροι και υδροπαραστάται και άλλοι, εχώρισαν κατά την αρχήν από την Εκκλησίαν, και χωρισθέντες δεν είχον την χάριν του αγίου Πνεύματος εις του λόγου τους πλέον, ωσάν όπου η μετάδοσις αυτής διεκόπη· Όθεν ως λαϊκοί γενόμενοι, ούτε χάρισμα είχον πνευματικόν, ούτε είχον εξουσίαν να βαπτίζουν, ή να χειροτονούν, και ακολούθως οι παρ’ αυτών βαπτιζόμενοι, ως παρά λαϊκών βαπτιζόμενοι, επρόσταξαν να βαπτίζωνται με το αληθινόν της Καθολικής Εκκλησίας βάπτισμα».
Αλλά όμως επειδή και εφάνη εύλογον εις μερικούς Πατέρας της Ασίας να ήναι δεκτόν το Βάπτισμα των σχισματικών δια κάποιαν οικονομίαν των πολλών, ας είναι δεκτόν. Σημείωσαι δε, οτι το βάπτισμα των σχισματικών όπου εις τον πρώτο Κανόνα του δέχεται, εις τον μζ’ Κανόνα του το αθετεί, λέγωντας, «ημείς με ένα λόγον, τους καθαρούς, και εγκρατίτας, και σακκοφόρους, όλους βαπτίζομεν».
Ει δε και είναι απηγορευμένον κοντά εις εσάς ο αναβαπτισμός, δια κάποια οικονομίαν, καθώς είναι κοντά εις τους Ρωμαίους, όμως ο ιδικός μας λόγος ας έχη δύναμιν να αθετήση δηλαδή το βάπτισμα των τοιούτων. Όθεν αν το βάπτισμα σχισματικών αθετή ο μέγας Βασίλειος, με το να τους έλειψεν η τελειωτική χάρις, περιττόν είναι λοιπόν και το να ζητή τινάς αν πρέπει να βαπτίζωμεν τους αιρετικούς». 

(Απόσπασμα από την υποσημείωση του αγίου Νικοδήμου, στην ερμηνεία του 46ου αποστολικού κανόνα).

Baptism of Augustine of Hippo as represented
in a sculptural group in Troyes cathedral (1549)
Ισχύει το βάπτισμα των αιρετικών; (3) 
(Μ. Αθανάσιος)

«Την αυτήν γνώμην έχει και ο μέγας Αθανάσιος, ου και αυτού τους λόγους η έκτη επεσφράγισε σύνοδος. Λέγει γαρ εν τω τρίτω λόγω Κατά Αρειανών. Οι Αρειανοί κινδυνεύουσι και εις αυτό το πλήρωμα του Μυστηρίου, λέγω το βάπτισμα.

Διότι ανίσως η δια του βαπτίσματος τελείωσις διδόται εις το όνομα του Πατρός, και του Υιού, οι δε Αρειανοί δεν λέγουσι Πατέρα αληθινόν, με το οποίο αρνούνται το εξ αυτού όμοιον της ουσίας, αρνούνται δε και τον αληθινόν Υιόν, και άλλον αναπλάττοντες με την φαντασίαν των εκ μη όντων κτιζόμενον, ονομάζουσι τούτον Υιόν, πως το παρ’ αυτών διδόμενον βάπτισμα δεν είναι τελείως ανωφελές, και μάταιον; Και φαίνεται μεν κατά προσποίησιν, ότι είναι βάπτισμα, αλλά τη αληθεία δεν έχει καμίαν βοήθειαν προς την πίστιν και την ευσέβειαν. Ου γαρ ο λέγων απλώς Κύριε, εκείνος δίδει και το ορθόν βάπτισμα, αλλ’ εκείνος όπου και την επίκλησιν του ονόματος λέγει, και την πίστιν έχει ορθήν.

Δια τούτο λοιπόν και ο Σωτήρ δεν επαρήγγειλεν εις τους Αποστόλους να βαπτίζωσι μόνον απλώς, αλλά πρώτον τους είπε να μαθητεύσουν τους μέλλοντας βαπτισθήναι, και έτσι να βαπτίζουν εις το όνομα του Πατρός, και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, δια να γένει ορθή η πίστις από την μάθησιν, και με τηνορθήν πίστιν να προστεθεί η τελείωσις του βαπτίσματος. 

Δια τούτο και άλλαι πολλαί αιρέσεις, λέγουσι μεν τα ονόματα μόνον της αγίας Τριάδος, αλλ’ επειδή δεν φρονούσι ταύτα ορθώς, μηδέ πίστιν έχουσι υγιά, ανωφελές έχουσι και το παρ’ αυτών διδόμενον βάπτισμα, με το να υστερήται την ευσέβειαν.

Ώστε όπου ακολουθεί, ότι ο ραντιζόμενος από αυτούς να μολύνεται μάλλον με την ασέβειαν, παρά να λυτρώνεται από αυτήν. Λοιπόν και οι τα Αρείου φρονούντες, καν αναγινώσκωσι τα γεγραμμένα, καιλέγουσι τα ονόματα της Αγίας Τριάδος εις το βάπτισμα αυτών, όμως πλανούσι τους λαμβάνοντας το βάπτισμα παρ’ αυτών, επειδή είναι των άλλων αιρετικών ασεβέστεροι».

(Απόσπασμα από την υποσημείωση του αγίου Νικοδήμου, στην ερμηνεία του 46ου αποστολικού κανόνα).

Η Βάπτιση του Αγίου Βλαδίμηρου. 
Ναός Αγίου Βλαδίμηρου

Ισχύει το βάπτισμα των αιρετικών; (4)
(Γρηγόριος ο Θεολόγος)

«Αλλά και ο Θεολόγος Γρηγόριος συμφώνως με τους προρρηθέντας αγίους λέγει εν τω εις το βάπτισμα λόγω, προς τους Αρειανούς, ή και Μακεδονιανούς αποτεινόμενος, όντας κατηχουμένους.

Ει δε ακόμη χωλαίνεις, και δεν καταδέχεσαι το τέλειον της Θεότητος του Υιού και του Πνεύματος, ζήτησαι άλλον να σε βαπτίσει, ή μάλλον ειπείν να σε πνίξη εν τω βαπτίσματι, επειδή και εγώ δεν έχω την άδεια να χωρίζω την Θεότητα του Υιού και του Πνεύματος, από την Θεότητα του Πατρός, και να σε κάμω νεκρόν, εις τον καιρόν όπου πρέπει να σε αναγεννήσω δια του βαπτίσματος, ώστε όπου, ούτε το χάρισμα του βαπτίσματος να έχης, ούτε την ελπίδα οπού γεννάται από το βάπτισμα, με το να χάσεις εν ταις ολίγαις συλλαβαίς του ομοουσίου και ομοιουσίου, την σωτηρίαν σου.
Επειδή όποιαν από τας τρείς υποστάσεις ήθελες καταβιβάσεις από το αξίωμα της Θεότητος, όλην την αγίαν Τριάδα καταβιβάζεις από αυτό, και τον εαυτόν σου υστερείς από την δια του βαπτίσματος τελείωσιν».
(Απόσπασμα από την υποσημείωση του αγίου Νικοδήμου, στην ερμηνεία του 46ου αποστολικού κανόνα).

Ισχύει το βάπτισμα των αιρετικών; (5ο μέρος και τελευταίο) 
(Χρυσόστομος, άγιος Λέων, Αμβρόσιος).

«Λέγει δε και ο θείος Χρυσόστομος (ομιλία εις το εν αρχή ην ο Λόγος) ας μη σε γελάσουν, ω ακροατά, τα των αιρετικών συστήματα· βάπτισμα γαρ έχουσι, αλλ’ ου φώτισμα, και βαπτίζονται μεν κατά το σώμα, κατά δε την ψυχή δεν φωτίζονται. Αλλά και ο άγιος Λέων εν τη προς Νικήταν επιστολή, «ουδείς αιρετικός», λέγει, «αγιασμόν παρέχει δια των μυστηρίων». Ο δε Αμβρόσιος εν τω περί των κατηχουμένων,το των δυσσεβών βάπτισμα, λέγει, ουχ αγιάζει».

(Απόσπασμα από την υποσημείωση του αγίου Νικοδήμου, στην ερμηνεία του 46ου αποστολικού κανόνα).

Σε αυτό το σημείο προσθέτουμε μια ακόμα μαρτυρία που δεν συμπεριλαμβάνει ο άγιος Νικόδημος, αυτήν του αγίου Κυρίλλου Ιεροσολύμων. Ο άγιος Κύριλλος Ιεροσολύμων στις Κατηχήσεις του, που αποτελούν σπουδαία επιτομή της Χριστιανικής πίστεως – διδασκαλίας, αναφέρει·

«Δεν είναι δυνατόν να βαπτισθείς δύο και τρεις φορές, γιατί τότε θα μπορούσες να πεις: «Αφού απέτυχα τη μια φορά, θα το κατορθώσω τη δεύτερη». Εάν όμως, τη μια φορά αποτύχεις, το πράγμα είναι αδιόρθωτο. Διότι όπως λέει ο Παύλος είναι «ένας Κύριος, μία η πίστη, και ένα το βάπτισμα» (Εφεσίους, δ 5). Μόνο οι αιρετικοί ξαναβαπτίζονται από την Εκκλησία, επειδή το πρώτο βάπτισμά τους το αιρετικό δεν ήταν πραγματικό βάπτισμα»

(Προκατήχηση, 7η παράγραφος, Κατηχήσεις αγ. Κυρίλλου Ιεροσολύμων, Α’ τόμος, μετάφραση καθηγητή Γ. Β. Μαυρομάτη).

Παναγία Βαρνάκοβα, η θαυματουργή ..

Παναγία Βαρνάκοβα

 

Απολυτίκιον Παναγίας Βαρνάκοβας

Ἢχος γ’. Θείας Πίστεως.

Θεῖον δώρημα τοῖς εὐσεβέσι,
Μῆτερ Πάναγνε, Εὐλογημένη,
παρὰ Κυρίου ἐδόθης Πανάχραντε, 
ἐν Βαρνακόβῃ ἀκοίμητος Πρέσβειρα,
ὡς Ἀρσενίου, Δαυίδ ἐγκαλλώπισμα.
Κόσμου Ἄνασσα, Χριστὸν τὸν Θεὸν ἱκέτευε,
δωρήσασθαι ἡμῖν τὸ μέγα ἔλεος