Όλοι οι αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι με τα ρητά και τα έργα τους (ένας σύνδεσμος για να τον φυλάξετε)

Γνωρίστε όλους τους αρχαίους Έλληνες φιλοσόφους με τα ρητά και τα έργα τους.
Η πιο κάτω ιστοσελίδα είναι σε υπέρτατο βαθμό χρήσιμη:
Ανοίχτε την ιστοσελίδα – και κάνετε κλικ σε όποιον φιλόσοφο θέλετε. Σκαλίστε και διαβάστε τα θαυμαστά έργα τους.
Είναι το φανταστικότερο ευρετήριο. Φυλάξτε την διεύθυνση
Θαλης | Σολων | Περιανδος | Κλεοβουλος| Χιλων | Βιας | Πιττακος | Λευκιππος| Δημοκριτος| Επικουρος| Ξενοφανης
Ζηνων| Μελισσος|Παρμενιδης| Φαιδων| Μενεδημος| Αντισθενης| Βιων| Διογενης| Κρατης| Μητροκλης| Αριστιππος
Αννικερις| Ηγησιας| Θεοδωρος|Μελεαγρος| Πυθαγορας| Αλκμαιων| Αρχαιτας| Εμπεδοκλης| Επιχαρμος| Ευδοξος
Τηλαυγης| Φιλολαος| Ευκλειδης| Στιλπων| Ηρακλειτος| Αναχαρσις| Μυσων| Επιμενιδης| Φερεκυδης| Αριστοτελης
Δημητριος| Ηρακλειδης| Θεοφραστος| Λυκων|Στρατων| Πλατων| Αρκεσιλαος| Καρνεαδης| Κλειτομαχος| Κραντωρ
Κρατης| Λακυδης| Ξενοκρατης| Σπευσιππος| Αναξιμανδρος | Αναξιμενης| Αναξαγορας| Αρχελαος| Πυρρων| Τιμων
Μενων| Πρωταγορας| Ζηνων| Απολλοδωρος| Αριστων| Αρχεδημος| Διονυσιος| Ηρριλος| Κλεανθης
Χρυσιππος| Σωκρατης| Ξενοφων| Θεοκριτος| Ισοκρατης
Φιλοστρατος| Αισχυλος| Ευριπιδης| Ισιοδος
Μενανδρος| Ομηρος| Ορφευς
Σοφοκλης

Η πόρνη της παλιάς μας γειτονιάς(Ντόρας Πολίτη)

  • 4q1k5j

Αυτή ήταν το μίασμα. Ούτε ο σαράφης που έπαιρνε τις χρυσές βέρες των μεροκαματιάρηδων για δύο ενέσεις πενικιλίνης! Ούτε η μεγαλοκυρία του αρχοντόσπιτου που ξυλοφόρτωνε αλύπητα την παρακόρη της Περσεφόνη. Ούτε βέβαια τ’ αφεντικό του αρχοντόσπιτου που «σορομαδούσε» την Περσεφόνη όταν κοιμόταν η μεγαλοκυρία. Όχι αυτοί, η Βασιλεία ήταν το μίασμα. Γιατί, αυτή έπαιρνε αντίτιμο όταν την «σορομαδούσαν» οι πελάτες στην κάμαρα του Συνοικισμού στη Χρυσομαλλούσα. Ήταν τότε, στα χρόνια της λαϊκής γειτονιάς, των ανθισμένων περιβολιών, αλλά και της χαμένης αθωότητας…

Πελατεία μεγάλη δεν είχε η Βασιλεία. Ήταν κακομούτσουνη, την είχαν πάρει και τα χρόνια… H Βασιλεία, ποτέ δεν μάλωνε με τη γειτονιά, κι ας έφτυναν στο κατόπι της! Περνούσε μακριά από τα κατώφλια των νοικοκυράδων με ψηλά κρατημένο το κεφάλι. Σαν να ‘βλεπε μόνο τις κορφές των δέντρων. Πιο ψηλά δεν θα τολμούσε ν’ ατενίσει…

Δεν έσμιγε τα βλέμματα των άλλων η Βασιλεία Λες κι αν δεν έβλεπε, δεν θα την έβλεπαν κιόλας Kαι μόνο σαν τύχαινε ξώφαλτσα ν’ ανταμώσεις τα μάτια της, σ’ έπιανε ένα σύγκρυο αλλιώτικο και δεν ήξερες από πού να φύγεις.

Θυμάμαι εκείνα τα μάτια με τους μελανιασμένους κύκλους ολόγυρα. Είχαν κάτι σαν ικεσία, σαν περαστική λάμψη αγνότητας. Kάτι, σαν άφωνο πόνο δαρμένου σκυλιού. Kάτι σαν βουβό «κατηγορώ», σαν γροθιά που σ’ έβρισκε στο στομάχι και πονούσες μέχρι βαθιά στη… συνείδηση! Ίσως γι’ αυτό την υπερασπίστηκε σε δίκη μιά φορά ο σπουδαίος δικηγόρος Γεώργιος Βογιατζής Για το βουβό “κατηγορώ” ίσως. Συνέχεια

Η Γερόντισσα Θέκλα μιλά για την Ορθοδοξία στην υποσαχαρική Αφρική

Η Γερόντισσα Θέκλα, Ηγουμένη της Ιεράς Μονής Αγίου Νεκταρίου Κουλουέζι, σε συνέντευξή της στην Πεμπτουσία μιλά για την πορεία της Ορθοδοξίας στην υποσαχαρική Αφρική κατά τον 20ό αιώνα και σήμερα.

ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ

Η Γερόντισσα Θέκλα μιλά για την Ορθοδοξία

Ο Αγιος Χα­ράλαμπος, τα Φιλιατρά και ο Γερμανός Κοντάου

agios xaralambos.jpgΣτην νοτιοδυτική Πελοπόννησο, στην επαρχία Τριφυλίας, υπάρχει μία γραφική πόλη με 9.000 κατοίκους, τα Φιλιατρά. Πολιούχος της πόλεως είναι ο Αγιος Χα­ράλαμπος, και κάθε χρόνο στις 10 Φεβρουαρίου γίνεται μεγάλο πανηγύρι προς τιμήν του, και κατεβαίνουν σ’ αυ­τό και οι Φιλιατρινοί που μένουν στην Αθήνα.
Σ’ αυτό το πανηγύρι πηγαίνει κάθε χρόνο και ένας ηλικιωμένος Γερμανός, ονόματι Κοντάου, με την οικο­γένειά του. Έρχεται από μακρυά. Και θα έλεγε κανείς: «Τι τού ήρθε, ώστε έτσι στα καλά καθούμενα να ξεκινά από την Γερμανία για ένα τόσο μακρινό ταξίδι»!
Ο άνθρωπος αυτός στην περίοδο της κατοχής ήταν αξιωματικός τού Γερμανικού στρατού, και για ένα διάστη­μα χρημάτισε φρούραρχος Φιλιατρών. Εκείνο τον και­ρό βρισκόμαστε στο 1944 μερικοί Έλληνες αντάρ­τες έκαναν κάποιο σαμποτάζ, φονεύοντας σε ενέδρα αρκε­τούς Γερμανούς. Εξαγριώθηκαν τότε οι κατακτητές και από το στρατηγείο της Τριπόλεως δόθηκε εντολή στον Κοντάου, την ημέρα που θα ξημέρωνε, στις 6 το πρωί, να καούν τα μισά Φιλιατρά και να εκτελεσθούν εκατό περί­που Φιλιατρινοί. Όπως ήταν φυσικό, τρόμος και πανικός κατέλαβε όλους τους κατοίκους. Ήξεραν ότι οι Γερμα­νικές διαταγές ήταν αμετάκλητες. Τίποτε δεν τους έσωζε από τον όλεθρο και την συμφορά. Το πρωί (19 Ιουλίου) όμως ενώ έφθασε η κανονισμένη ώρα δεν έβλεπαν καμμία κίνηση. Απόρησαν. Τι άραγε να είχε συμβεί;
Εκείνη την νύχτα οι πιστοί εζήτησαν με καυτά δά­κρυα την προστασία τού Αγίου Χαραλάμπου. Και εκεί­νος ενήργησε θαυμαστά. Παρουσιάσθηκε στον Γερμανό φρούραρχο, τον Κοντάου, και τού είπε να μην εκτελέσει την διαταγή. Τού υποσχέθηκε ακόμη πως δεν θα τιμωρηθεί από τον ανώτερο του και ότι θα επιστρέψει και αυτός και οι στρατιώτες του σώοι στην πατρίδα τους. Ο Κον­τάου, στην αρχή έδειχνε ψυχρός και ασυγκίνητος. Συνο­λικά ο Αγιος τού εμφανίσθηκε τρεις φορές για να τον πείσει πως πρόκειται για κάτι το υπερφυσικό και πρέπει να υπακούσει.
Το αξιοθαύμαστο είναι ότι ο Αγιος παρουσιάσθηκε και στον Γερμανό στρατηγό στην Τρίπολύ. Το πρωί ο Κοντάου εζήτησε τους ιερείς των τεσσάρων ενοριών της πόλεως. Εκείνοι παρουσιάσθηκαν έντρομοι εμπρός του. Πού να ήξεραν το τι είχε μεσολαβήσει εκείνη την νύχτα! Μαζί τους εγύρισε στις Εκκλησίες των Φι­λιατρών και παρατηρούσε τις εικόνες. Στην τέταρτη Εκ­κλησία, στα Εισόδια της Θεοτόκου, στην επιλεγόμενη «Γουβιώτισσα» βλέποντας μία εικόνα ένα γέροντα με κάτασπρη γενειάδα, ντυμένο ιερατικά άμφια ανεφώνησε: «Να! αυτός είναι!» και έπεσε εμπρός του να τον προσκυνήση. Μόλις σηκώθηκε λέει στους έκπληκτους ιερείς: «Σας έσωσε ο Άγιος αυτός, που έσωσε κι’ εμένα από βαρύ κρίμα».
Έτσι με την επέμβασι τού πολιούχου η πόλις γλύτωσε από τη φωτιά και τη σφαγή.

Να πώς δημιουργούνται οι «μάρτυρες του Ισλάμ» ….

Σφίγγει τις γροθιές και φωνάζει με όλη τη δύναμη της παιδικής ψυχής του. Η συγκλονιστική φωτογραφία ενός Παλαιστίνιου πιτσιρικά που γύρισε από το σχολείο και είδε τους Ισραηλινούς να…
έχουν κατεδαφίσει το σπίτι του, στην ανατολική Ιερουσαλήμ, κάνει το γύρο του κόσμου.
Ο σπαραγμός του δεν έχει τέλος.
Δεύτερη, εξίσου «δυνατή» φωτογραφία: ο πιτσιρίκος της ιστορίας μας ανεβεί στα συντρίμμια του σπιτιού του και κλαίει.

Με απορία και κλάματα στα μάτια έπιασε ο φακός του Reuters και την 9χρονη Ντίνα, που είδε επίσης το σπίτι της στην περιοχή Μπέιτ Χανίνα να γίνεται συντρίμμια.
 
Η δήμος υποστήριξε ότι το σπίτι είχε χτιστεί παράνομα και δεν είχε άδεια. Και πως η κατεδάφιση έγινε με δικαστική εντολή.
News24

Ο λογισμός του ελέους …

 

Ήμουν στο Άγιο Όρος για περιήγηση και προσκύνηση στα ιερά καθιδρύματα των μονών. Καλοκαίρι ήταν θαρρώ. Ένα απόγευμα ήμουν φιλοξενούμενος της ιεράς μονής Ξ. Μετά το απόδειπνο, ο κηπουρός της μονής, μοναχός, προσκάλεσε τους προσκυνητές της μονής -ήμασταν καμιά δεκαριά- για καφέ και συζήτηση στο κελλί του κήπου.

Το κελλί του κήπου ήταν χτισμένο στη μία άκρη του μεγάλου κήπου της μονής και με την παραδοσιακή πέτρινη αρχιτεκτονική του Αγίου Όρους. Το κελλί είχε ισόγειο και ανώγειο με περιμετρικά ξύλινα μπαλκόνια. Καθίσαμε στο ξύλινο μπαλκόνι του ανωγείου και χαζεύαμε τη δύση του ηλίου απέναντι στη χερσόνησο της Κασσάνδρας.
Ο κηπουρός της μονής μάς έφτιαξε καφέ και μάς τον έφερε μαζί με νηστίσιμα κουλουράκια. Ταυτόχρονα μάς σύστησε έναν ιερομόναχο, ο οποίος άρχισε να μάς ρωτάει από πού ήμασταν, αν είχαμε ξαναέρθει στο Άγιο Όρος, αν πιστεύαμε στο Θεό και άλλα τέτοια. Ήθελε φαίνεται ν’ ανοίξει συζήτηση με πνευματικό περιεχόμενο.
Ένας από την ομάδα των προσκυνητών ρώτησε αν ο Θεός οικονόμησε μετά την κοίμηση του θαυμαστού γέροντος Π να φανερώσει άλλον στη θέση του, άλλον γέροντα χαρισματικό και πνευματικό.
Ο ιερομόναχος απάντησε ότι υπάρχουν πολλοί και ότι ο Θεός πάντοτε φανερώνει στον κόσμο αγίους και πνευματικούς. Του ζητήσαμε να μάς πει ποιοι ήταν, αν ήξερε κανέναν. Αυτός αρνήθηκε να μάς πει ονόματα, επέμενε όμως ότι υπάρχουν πολλοί και μερικούς τους ήξερε προσωπικά.
Έπειτα έγινε μία συζήτηση για τα διάφορα χαρίσματα και τη διαφορά ανάμεσα στο προορατικό και διορατικό χάρισμα. Κάποια στιγμή τον ρώτησα πώς μπορεί κάποιος να απαλλαγεί από επίμονους λογισμούς. «Με εξομολόγηση και πνευματικό αγώνα» είπε. «Έχετε παιδιά μου λογισμούς που θα θέλατε να συζητήσουμε; Πολλές φορές ο πονηρός μάς βάζει στο νου λογισμούς για να αδυνατίσει την πίστη μας και να έχουμε αμφιβολίες για τον Θεό» ρώτησε.
«Εγώ, πάτερ, θα μπορούσα να σάς πω έναν λογισμό που έχω και με κατατρέχει καιρό τώρα» είπα. Όλοι έδειξαν ενδιαφέρον, μοναχοί και προσκυνητές. Συνέχεια

Εύκολη συνταγή για σπιτική φέτα

ΥΛΙΚΑ
– 10 λίτρα αγελαδινό γάλα (φιάλη της αγοράς)
– 20 γρ. πυτιά (σκόνη)
– Αλάτι χοντρό
– Θερμόμετρο (προαιρετικά)
– Λίγο κρύο νερό

ΕΚΤΕΛΕΣΗ
1. Αδειάζουμε το γάλα σε μεγάλη κατσαρόλα και το βράζουμε, ανακατεύοντας με ξύλινη κουτάλα. Όταν φτάσει στους 65 βαθμούς, το σβήνουμε και το αφήνουμε για λίγο να χλιάνει, να πάει δηλαδή στους 35 βαθμούς (αν δεν έχετε θερμόμετρο, βουτήξτε το δάχτυλο σας μέσα και όταν αντέχει το «ζεστό» θα πει ότι είναι πλέον χλιαρό). Παράλληλα, σε λίγο κρύο νερό διαλύουμε τα 20 γραμμάρια της πυτιάς και τα ρίχνουμε στο χλιαρό γάλα. Ανακατεύουμε καλά για να πάει παντού η μαγιά, το σκεπάζουμε με το καπάκι της κατσαρόλας αλλά και με μια κουβέρτα για να μη πέσει πολύ η θερμοκρασία του.

2. Έπειτα από 45 περίπου λεπτά, το τυρί μας είναι έτοιμο, το κόβουμε όπως είναι μέσα στη κατσαρόλα με κουτάλι στα τέσσερα και το σουρώνουμε βάζοντας το, είτε σε τουλπάνι που έχουμε στρώσει από πριν σε μεγάλη κατσαρόλα (αδειάζετε το γάλα και μετά σιγά-σιγά κλείνετε το τουλπάνι) είτε σε κάποιο ειδικό μεταλλικό δοχείο που έχει τρυπίτσες. Εγώ έχω φτιάξει ένα δικό μου που έχει μικρές τρυπίτσες στον πάτο του. Αφήνουμε το τυρί να στραγγίξει γα περισσότερες από τέσσερις ώρες και έπειτα το πασπαλίζουμε με χοντρό αλάτι και το βάζουμε να στεγνώσει σε μέρος που αερίζεται (μπορείτε και έξω από το σπίτι, αλλά μέσα σε σήτα)! Το τυρί μου μπορεί να καταναλωθεί μετά από 4 ημέρες.

Χρόνος εκτέλεσης: 30 λεπτά (χωρίς τις αναμονές)
Μερίδες: 3 κιλά

«EΥΡΕΘΗΝ ΤΟΙΣ ΕΜΕ ΜΗ ΖΗΤΟΥΣΙΝ» Μιὰ ὁλοζώντανη ἱστορία

Ερέθην τος μ μ ζητοῦσιν,
μφανς γενόμην τος μ μ περωτ
σι.

 [Στὴν κατωτέρω ΑΛΗΘΙΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ δι᾽ εὐνοήτους λόγους ἔχουν ἀλλαχθεῖ ὅλα τὰ ὀνόματα καὶ τὰ τοπωνύμια.]

 Ἀλλὰ λέγω, μὴ οὐκ ἔγνω Ἰσραήλ; πρῶτος Μωϋσῆς λέγει· ἐγὼ παραζηλώσω ὑμᾶς ἐπ᾽ οὐκ ἔθνει, ἐπὶ ἔθνει ἀσυνέτῳ παροργιῶ ὑμᾶς. Ἠσαΐας δὲ ἀποτολμᾶ καὶ λέγει· εὑρέθην τοῖς ἐμὲ μὴ ζητοῦσιν, ἐμφανὴς ἐγενόμην τοῖς ἐμὲ μὴ ἐπερωτῶσι. πρὸς δὲ τὸν Ἰσραὴλ λέγει· ὅλην τὴν ἡμέραν ἐξεπέτασα τὰς χεῖράς μου πρὸς λαὸν ἀπειθοῦντα καὶ ἀντιλέγοντα. (Ρωμ. ι´ 19-21)

.        Ἡ Μπουρτζοὺ γεννήθηκε πρὶν ἀπὸ 35 χρόνια σὲ μία μουσουλμανικὴ χώρα, ὅπου καὶ μεγάλωσε, χωρὶς νὰ ἔχει κανέναν συγγενικὸ ἢ φιλικὸ δεσμὸ μὲ χριστιανούς, μέσα σὲ ἕνα καθαρὰ μουσλουμανικὸ περιβάλλον. Ὅλοι στὴν οἰκογένειά της εἶναι μουσλουμάνοι καὶ ποτὲ δὲν ἔτυχε νὰ γνωρίσει χριστιανούς.
.       Ὅταν πρὶν  ἀπὸ 5 χρόνια ἦρθε ἕνα ταξίδι στὴν Ἑλλάδα ἀνακάλυψε ὅτι ἡ Κυρία ποὺ ἔβλεπε συχνὰ στὸν ὕπνο της ἦταν ἡ Παναγία. Ἔνιωσε ρίγος μέσα σὲ ἕνα μοναστήρι τῆς Βορείου Ἑλλάδος, ὅταν ἀντίκρισε τὴν εἰκόνα τῆς Παναγίας καὶ πυκνὰ δάκρυα κύλησαν στὰ μάγουλά της. Τότε ἦταν ποὺ ἄρχισε νὰ ρωτάει γιὰ τὸν Χριστὸ καὶ ἀποφάσισε νὰ γίνει χριστιανή. Ἀλλὰ ὁ δρόμος της ἦταν δύσκολος…Ρώτησε, ἔψαξε ἀλλὰ κανένας δὲν ἦταν πρόθυμος νὰ τὴν βοηθήσει.
.       Ἡ Μπουρτζοὺ ἔφτασε ὣς τὴν Θεσσαλονίκη, προκειμένου νὰ κατηχηθεῖ καὶ νὰ βαπτιστεῖ. Ἐπικοινώνησε μὲ ἱερέα ποὺ ἤξερε τὴν γλῶσσα της κι ὅταν ἔμαθε ὅτι ἐκεῖνος ἔχει πάρει ἐντολὴ ἀπὸ τὴ Μητρόπολή του νὰ κατηχήσει καὶ νὰ βαπτίσει ὁμάδα συμπατριωτῶν της ὀρθοδόξων πιστῶν, προσπάθησε νὰ ἔρθει μαζί τους στὴν πρώτη σειρὰ μαθημάτων. Συνέχεια

Κυριακὴ ΙΣΤ΄ Ματθαίου: Τα τάλαντά μας να μην τα κρατάμε για εμάς αλλά να τα διασκορπίζουμε σε όλους!

 
Ἡ ἀξιοποίηση τῶν πνευματικῶν μας χαρισμάτων πρὸς οἰκοδομὴν τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ σώματος ἀποτελεῖ τὴν βασικὴ ἰδέα τῆς σημερινῆς εὐαγγελικῆς περικοπῆς. Μὲ μία διδακτικὴ παραβολὴ ὁ Χριστὸς παρουσιάζει τύπους τῆς ἀνθρώπινης ἐργατικότητος, πάντοτε ἔχοντας ὡς σκοπὸ νὰ προβληματίσῃ τοὺς ἀκροατὲς τοῦ κηρύγματός Του ὡς πρὸς τὴ σχέση τους μὲ τὸν Θεὸ καὶ τὴν ἐργασία τῶν θείων ἐντολῶν Του.
Τάλαντα ἐκ Θεοῦ λαμβάνουμε ὅλοι οἱ ἄνθρωποι. Καὶ τὰ τάλαντα αὐτὰ παρέχονται, ὄχι γιὰ νὰ ἐπιστραφοῦν μὲ τόκο, ὡσὰν τάχα ὁ Θεὸς νὰ τὰ ἔχῃ ἀνάγκη καὶ νὰ ἀπαιτεῖ τὴν ἐπιστροφή τους, ἀλλὰ μᾶλλον δωρίζονται στὸν καθένα μας, μὲ σκοπὸ νὰ ἀξιοποιηθοῦν πρὸς τὴν ἐν Θεῷ δική μας ὁλοκλήρωση καὶ δόξα. Καὶ ἐπειδὴ ὁ Θεὸς γνωρίζει τὶς δυνατότητές μας καὶ λαμβάνει ὑπ’ ὄψιν καὶ τὴν ἰδιοσυγκρασία καὶ διάθεσή μας, τὰ χαρίσματα διαφέρουν ὡς πρὸς τὸ εἶδος καὶ τὸ πλῆθος σὲ κάθε ἄνθρωπος. Ἄλλος ἔχει πολλὰ κι ἄλλος λίγα, ἄλλος τὰ μὲν κι ἄλλος τὰ δέ, ὅπως καὶ στὴν παραβολὴ ἄλλος ἔλαβε πέντε, ἄλλος δύο κι ἄλλος ἕνα. Ὅλα μποροῦν νὰ ἀποδώσουν καρπούς, ὅλα μποροῦν νὰ καλλιεργηθοῦν καὶ νὰ καρποφορήσουν, ἀρκεῖ ὅμως νὰ ὑπάρχῃ ἀπὸ τὴν πλευρὰ τοῦ ἀνθρώπου προθυμία γιὰ ἐργασία. Διαφορετικὰ τὰ τάλαντα μένουν ἀναξιοποίητα καὶ ἡ ζωή μας ἀχρηστεύεται.
Στὴν παραβολὴ ποὺ ἀκούσαμε οἱ δύο ἀπὸ τοὺς τρεῖς ἐργάτες διπλασίασαν τὰ δοθέντα καὶ ἀπέκτησαν τὴν εὔνοια τοῦ ἀφεντικοῦ τους, ἀξιούμενοι μάλιστα μεγαλύτερων δωρημάτων. Στὴν περίπτωση τῆς πνευματικῆς ζωῆς ὁ Χριστὸς μοιράζει ἀφειδῶς στοὺς καλοὺς καὶ τίμιους ἐργάτες τοῦ Εὐαγγελίου ἑεκατονταπλασίως τὴ χάρη Του, μὰλιστα ὑπόσχεται τὴν ἀπόλαυση πραγμάτων ἀφάνταστης ὡραιότητος καὶ αἰώνια εὐτυχία κοντά Του. Ἡ ἔλλειψη πείρας τῆς πνευματικῆς χαρᾶς ὅμως μᾶς κάνει νὰ ἀδιαφοροῦμε γιὰ τὴν ἀξιοποίηση τῶν πνευματικῶν χαρισμάτων, ποὺ Ἐκεῖνος μᾶς δίνει. Χαρίσματα καὶ χάρη καὶ χαρὰ ἀλληλοπεριχωροῦνται στὴ ζωὴ τῶν ἁγίων. Καὶ κανεὶς δὲν μπορεῖ νὰ τοὺς τὰ ἀφαιρέσῃ, γιατὶ ἐκεῖνοι ἐργάστηκαν ἐντίμως καὶ ἀπολαμβάνουν δικαίως. Συνέχεια

Άγιος Χαράλαμπος 10 Φεβρουαρίου

Υπό Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Αντινόης κ.κ. ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΟΝΟΣ
 Των αγίων Μαρτύρων τα κατορθώµατα θαυµάστηκαν από τις ουράνιες Δυνάµεις, διότι ενώ κατοικούσαν σε θνητό σώµα, κατόρθωσαν να κατα­νικήσουν τον αόρατο εχθρό µε µοναδικά όπλα τη δύναµη του Σταυρού και τη Χάρη του Σωτήρα Χριστού. Στους αγώνες αυτούς των αγίων της Ορθόδοξής µας Εκκλησίας µοναδική σκέψη που κυριαρχούσε στο νου και στην καρδιά τους ήταν η αγάπη και η αφοσίωσή τους στο Σωτήρα Χριστό. Δριµύς ο χειµώ­νας, αλλά γλυκός ο Παράδεισος. Οι συνεχείς θλίψεις και δοκιµασίες σφυρη­λατούσαν τη ψυχή τους που εξαγνιζόταν µέσα στο καµίνι της Χάριτος του Παναγίου Πνεύµατος. Με την άκαµπτη επιµονή και ανδρεία, χωρίς ποτέ να αποθαρρύνονται, χωρίς να υποστείλλουν τη σηµαία και να ανακόπτουν τη συνέχεια του αγώνα, υπέστησαν τα φριχτά βασανιστήρια του µαρτυρίου για Χάρη της αληθινής εν Χριστώ Πίστεως.
Μέσα από αυτούς τους αγώνες πραγµτοποίησαν τη θέωση και την οµοίωσή τους προς το Θεό. Έλαβαν το στεφάνι της δόξας και απολαµβάνουν την αιώ­νια µακαριότητα µέσα στη Βασιλεία του Θεού’ µια Βασιλεία που υπήρξε ετοιµασµένη προαιώνια για Χάρη όλων εκείνων που θα αγωνίζοντ’αι υπέρ Χριστού του Θεού ηµών. Η υποµονή και η πίστη υπήρξαν οι αχώριστες αρε­τές τωγ Μαρτύρων στο πνευµατικό αγώνα τους. Χωρίς αυτές τις αρετές θα ήταν εύκολο να κυριευτούν από ολιγοψυχία, να µαταιώσουν τον καλό αγώνα, να χάσουν το αγωνιστικό τους πνεύµα, µε αποτέλεσµα να µείνουν ανυπερά­σπιστοι στην επιδροµή του Διαβόλου και των εχθρών της Πίστεως. Συνέχεια