Μια καταπληκτική ιστορία από το Γεροντικό. Οι δύο μοναχοί

 

Δύο αδελφοί που πολεμήθηκαν από τον πειρασμό της πορνείας επέστρεψαν στον κόσμο και παντρεύτηκαν. Αργότερα είπαν ο ένας στον άλλο:
«Τι κερδίσαμε που αφήσαμε την αγγελική τάξη και ήλθαμε στην ακαθαρσία αυτή και μετά απ’ αυτά μας περιμένει φωτιά και κόλαση αιώνια. Ας πάμε πάλι στην έρημο».

Γύρισαν πράγματι, εξομολογήθηκαν όσα έκαναν και παρεκάλεσαν τους Πατέρες να τους ορίσουν επιτίμιο για την μετάνοιά τους. Οι Γέροντες τους απομόνωσαν για ένα χρόνο και έδιναν και στους δύο ίση ποσότητα ψωμιού και νερού, γιατί και στις διαστάσεις του σώματος ήσαν όμοιοι.

Όταν συμπληρώθηκε ο χρόνος της μετανοίας, βγήκαν από την απομόνωση και βλέπουν οι Πατέρες τον ένα πολύ χλωμό και σκυθρωπό, ενώ τον άλλο καλοστεκούμενο και χαρούμενο. Απόρησαν, επειδή έπαιρναν την ίδια τροφή.

Ρώτησαν λοιπόν τον σκυθρωπό: «Γύρω από τί στρέφονταν οι λογισμοί που έκανες μέσα στο κελί σου;» Κι εκείνος είπε: «Συλλογιζόμουν τα κακά που έκανα και την κόλαση που με περιμένει και από τον φόβο μου κόλλησαν τα κόκκαλά μου στο πετσί μου».

Ρώτησαν και τον άλλο: «Και συ τί συλλογιζόσουν μέσα στο κελί;» Κι αυτός είπε: «Ευχαριστούσα τον Θεό που με γλύτωσε από τη βρωμιά του κόσμου αυτού και από την αιώνια κόλαση και με ξανάφερε στον αγγελικό αυτό τρόπο ζωής. Και γέμιζα ευφροσύνη, καθώς σκεπτόμουν τον Θεό».

Και αποφάνθηκαν οι Γέροντες ότι και των δύο η μετάνοια έχει την ίδια αξία για τον Θεό.

yiorgosthalassis.blogspot.com
Μέγα Γεροντικό τόμος Β’, σελ. 181

‘Εκ του ρύπου σμιχθείσα τής ασωτίας, φαιδρά πρόσεισι τώ Θεώ Ταϊσία …

 

Τους αγαπάμε πολύ τους ασώτους αγίους και τις άσωτες αγίες της πίστης μας, γιατί δείχνουν ξεκάθαρα πώς ακόμα και το ακραίο λαγνικό πάθος μπορεί να μεταμορφωθεί σε θεϊκό έρωτα, που υπερβαίνει, με λεβεντιά και φιλότιμο,τα σχήματα αυτού του κόσμου τον φόβο της φθοράς και του θανάτου.Σήμερα γιορτάζουν δυό αγίες εκ πορνών , η οσία Πελαγία και η οσία Ταϊσία.

Η δεύτερη σε μιά στιγμή κυριολεκτικά, έκαψε ολα της τα υπάρχοντα, αξίας 600 λιβρών χρυσού, κι έγινε καλόγρια κάπου στην Αίγυπτο υπό την καθοδήγηση  του απίστευτου εκείνου γέροντα , του δια Χριστόν σαλού Σεραπίωνος του Σινδόνιου, ο οποίος επονομάστηκε έτσι επειδή συχνά κυκλοφορούσε μόνο με έναν σεντόνι, καθώς πουλούσε τα ρούχα του για να ελεήσει φτωχούς.

nunholysepulchre.jpg
Η ΜΕΤΑΝΟΙΑ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΤΑΪΣΙΑΣ ΤΗΣ ΠΡΟΤΕΡΟΝ ΠΟΡΝΗΣ
(Η Αγία Ταϊσία εορτάζει 8 Hκτωβρίου)

Εκ τού ρύπου σμιχθείσα τής ασωτίας
φαιδρά πρόσεισι τώ Θεώ Ταϊσία.

Η μακαριωτάτη Ταϊσία ήτο καλή εις την όψιν, χαριεστάτη καί πολύ ωραία, ότε δέ ήτο δέκα επτά περίπου χρόνων, λαβούσα ταύτην η μήτηρ της, η οποία από μικράν την εξώθει εις το κακόν, τήν ωδήγησεν εις  τόν τόπον τής απωλείας, ήτοι εις τόπον πορνείας. Επειδή δε ήτο ωραία, διέδραμε πανταχού η φήμη του κάλλους του προσώπου της, ως φλόγα δε κατέκαιεν η μανία τής αγάπης της τάς καρδίας τών εραστών της. Πλείστοι δε άλλοι ακούοντες τά περί τού κάλλους της, επώλουν πάντα τά υπάρχοντά των, προκειμένου νά απολαύσουν τής αγάπης της.
Ακούσας ο αββάς Σεραπίων περί αυτής, προσηυχήθη πρός τόν Θεόν υπέρ αυτής λέγων: «Κύριε Ιησού Χριστέ ο  Θεός ημών, ο θέλων πάντας σωθήναι και εις επίγνωσιν αληθείας ελθείν, ούτω καί νύν εμφύτευσον τόν φόβον σου εις τήν καρδίαν αυτής, δια  να επιστρέψη, μετανοήση καί σωθή». Μετά ταύτα εφόρεσε ρούχα κοσμικά, έλαβε μεθ½ εαυτού έν νόμισμα καί απήλθε πρός αυτήν, ως δήθεν στρατιώτης. Ελθών δέ εις τόν τόπον εις τόν οποίον διέμενεν, έδωκεν είς αυτήν τό νόμισμα, το  οποίον λαβούσα μετά χαράς η Ταϊσία είπε πρός αυτόν: «Άς εισέλθωμεν είς τόν κοιτώνα μου». Λέγει δέ καί ο Αββάς Σεραπίων: «άς εισέλθωμεν». Εισελθών δέ ο όσιος βλέπει κλίνην εστρωμένην υψηλοτάτην, ανελθούσα δε η κόρη είς την κλίνην εκάλει και τον γέροντα να ανέλθΓ εις αυτήν. Ο δε Γέρων είπεν εις αυτήν: «δέν υπάρχει έτερον κελλίον ενταύθα;» Λέγει του η κόρη: «υπάρχει». Λέγει προς αυτήν ο Γέρων «Ας υπάγωμεν να καθίσωμεν ολίγον εκεί». Λέγει η Ταϊσία: «Εφ΄όσον ουδείς άνθρωπος βλέπει ημάς εις τόν τόπον τούτον, καλόν είναι νά συνομιλήσωμεν καί να ποιήσωμεν εδώ τήν επιθυμίαν μας, διότι όπου καί αν απέλθωμεν βλέπει ημάς ο Θεός».
   Ακούσας ο Γέρων τον λόγον  τούτον είπε προς αυτήν: «Γνωρίζεις ότι υπάρχει θεός και κρίσις και ανταπόδοσις και Βασιλεία και Κόλασις»;Λέγει εκείνη :«Ναι ,γνωρίζω» Τής απεκρίθη ο Γέρων:«Εφ΄όσον λοιπόν γνωρίζεις διατί καταστρέφεοις τους υιούς των ανθρώπων»~Ταύτα και άλλα πολλά ευρών την ευκαιρίαν να τής αναπτύξη ο Γέρων, τής έδειξεν ύστερον και το μοναχικό Σχήμα, το οποίον εφόρει εσωτερικώς, αποκαλύψας εις αυτήν και την αιτίαν δια την οποίαν ήλθεν εις το κελλί της.

Τότε η Ταϊσία ρίψασα εαυτήν εις τούς πόδας τού Γέροντος έλεγε μετά δακρύων:«Γνωρwζεις,τίμιε πάτερ, εάν υπάρχη μετάνοια και δια τους αμαρτήσαντας; Δέχεται και εμέ ο Θεός εάν μετανοήσω;» Λέγει ο Γέρων :«Εύσπλαγχνος είναι ο Θεός και πολύ μακρόθυμος δεχόμενος πάντας τους μετανοούντας μετά χαράς, διό και πολλή χαρά γίνεται εν ουρανώ «επί ενί αμαρτωλώ μετανοούντι».Η δε λέγει προς αυτόν: «Ανάμεινον με, πάτερ, τρείς μόνον ώρας έπεια δε πράξον εις εμέ ό,τι και αν βούλεσαι υπέρ των κακών τα οποία έπραξα διότι γνωρίζω ότι από Θεού απεστάλης εις εμέ». Ο δε όσιος υποδείξας εις αυτήν το πού θα τον εύρη ανεχώρησεν εκ του κελλίου της.Η δε μακαρία παραλαβούσα όσα είχεν αποκτήσει εκ της πορνείας , έκαυσε ταύτα εις το μέσον τής πόλεως λέγουσα: «Ελάτε πάντες οι μετ΄εμού πορνεύσαντες και ίδετε κατά την ώραν ταύτην πώς κατέκαυσα πάντα εκείνα τα οποία εκ τής πορνείας απέκτησα».Ήσαν δε τα καυθέντα υπό της αγίας αξίας εξακοσίων λίτρων χρυσίου, εκτός τού ιματισμού και τών στολών.
Αφού εποίησε ταύτα η αγία απήλθε προς τον Γέροντα.Παραλαβών δε αυτήν ο Γέρων την εισήγαγεν εις φροντιστήριον παρθένων 8μοναστήριον)και ενέκλεισεν αυτήν εις έν κελλίον, εσφράγισε δε την θύραν δια σφραγίδος μολυβδίνης, αφήσας μόνον μικράν θυρίδα, δια τής οποίας θα ελάμβανε η Ταϊσία τα προς συντήρησιν.Παρήγγειλε δε ο Γέρων εις την ηγουμένην τού Μοναστηρίου να παρέχη εις αυτήν ανά δύο ημέρας άρτον ξηρόν ολίγον και ολιγοστόν ύδωρ.Είπε δε προς τον Γέροντα η μακαρία από τής θυρίδος : «Προσεύχου , τίμιε πάτερ, εις τον Θεόν δια να συγχωρήση ο Θεός τας πολλά μου αμαρτίας ». Λέγει δε προς αυτήν ο γέρων : «Έχε προς τον Θεόν συνεχώς την διάνοιαν σου λέγουσα αεί τον λόγον τούτον :» Κύριε ο Θεός μου, ο πλάσας με, ελέησον με κατά το μέγα σου έλεος».
Παρέμεινε λοιπόν η μακαρία Ταϊσία εις το κελλίον εκείνο έτη τρία πράττουσα πάντα τα ανωτέρω μετά πάσης κατανύξεως και προθυμίας.Βλέπων δε ο αββάς Σεραπίων την μετάνοια της , την ευσπλαγχνίσθη  και επήγεν εις τον Μέγαν Ααντώνιον να τον ερωτήση, εάν εδέχθη ο Θεός την επιστροφήν της.Αφού λοιπόν διηγήθη εις τον Μ.Αντώνιον όλον τον βίον της και την μετάνοιαν της, τότε ο μέγας πατήρ εκάλεσε τους μαθητάς του και τούς είπε: «κλείσατε εαυτούς εις τα κελλία σας όλην την νύκτα προσευχόμενοι θερμώς δια το ζήτημα τού αββά Σεραπίωνος, δια να ίδωμεν τι θα μάς αποκαλύψη ο Θεός». Εποίησαν δε έκαστος εξ αυτών καθώς προσετάχθησαν.Πολλής δε ώρας παρελθούσης τής νυκτός, προσέχει ο αββάς Παύλος , ο μεγαλύτερος τών μαθητών τού Μ.Αντωνίου , και βλέπει εις τον ουρανόν κλίνην εστρωμένην εν μεγάλη δόξη και μεγαλοπρεπεία, και τρείς παρθένους κρατούσας λαμπάδας έμπροσθεν τής κλίνης , στέφανος δε αμάραντος ευρίσκετο επ΄αυτής.Εσκέφθη τότε ο αββάς Παύλος ότι αυτή η κλίνη και ο στέφανος ασφαλώς θα ανήκουν εις τον Γέροντα του, τον Μ.Αντώνιον.Ταύτα αυτού διαλογιζομένου ήλθε προς αυτόν λέγουσα : «Δεν είναι ,Παύλε,τού πατρός σου Αντωνίου, αλλά της Ταϊσίας της πάλαι πόρνης». Πρωϊας δε γενομένης διηγήθη εις τους πατέρας την οπτασίαν και επληροφορήθησαν άπαντες ότι εδέχθη ο Θεός την μετάνοιαν της μακαρίας Ταϊσίας.

Επιστρέψας ο αββάς Σεραπίων εκ τού Μ.Αντωνίου επήγε κατ΄ευθείαν εις το Μοναστήριον τής Ταϊσίας και διέταξεν αυτήν να εξέλθη πλέον τού κελλίου της, δια να συνδιάγη μετά των άλλων αδελφών , διότι ο Θεός εδέχθη την μετάνοιαν της.Η δε μακαρία τού έλεγε :«Πίστευσον μοι, τίμιε πάτερ, ότι αφ΄ής ώρας ήλθον εις το κελλίον τούτο,ποιήσασα τας αμαρτίας μου ως φορτίον μέγα έστησα αυτό προ τού προσώπου μου και όπως η πνοή μου δεν εσταμάτησε ουδέ στιγμήν, ούτω και εγώ δεν έπαυσα καθόλου να σκέπτομαι τα πληθη των ανομιών μου έως τής ώρας ταύτης».
Και ο γέρων τής απεκρίθη:«Τούτο εγένετο (δηλαδή η συγχώρησίς της) όχι δια την ιδικήν σου αξίαν, αλλά δια τον ταπεινόν λογισμόνσου, εις τον οποίον ευαρετσείται ο Θεός».Ούτως εξέβαλεν αυτήν τού κελλίου ο Γέρων δια να παραμείνη μετά την υπερβάλλουσαν αυτής μετάνοιαν δεκαπέντε μόνον ημέρας μετά τών αδελφών!
Κατόπιν μετέστη προς τον Κύριον μετά δόξης και τιμής μεγάλης απολαβούσα την επουράνιον βασιλείαν.Ταύτης και ημείς, αγαπητοί μου αδελφοί και αδελφαί, ας ζηλώσωσμεν την μετάνοιαν , διότι τις ευρίσκεται καθαρός  από ρύπου έστω και μία ημέρα εάν είναι ο βίος του επί τής γής, ώστε να αξιωθώμεν τής επουρανίου μακαριότητος  ευφραινόμενοι μετά πάντων τών αγίων εις αιώνας αιώνων.Αμήν.

Ο διαθρησκευτικός οικουμενισμός στην πράξη …

 

«Οίκος Προσευχής και Μαθητείας» για χριστιανούς, μουσουλμάνους και Εβραίους!

Βερολίνο: Μια εκκλησία για τρεις θρησκείες
Θα κατασκευαστεί στη συνοικία Mitte για χριστιανούς, μουσουλμάνους και εβραίους
Ενας «Οίκος Προσευχής και Μαθητείας» για χριστιανούς, μουσουλμάνους και εβραίους πρόκειται να κατασκευαστεί στην πλατεία Petriplatz (πλατεία του Αγίου Πέτρου) του Βερολίνου.

Τα σχέδια είναι έτοιμα και οι ελπίδες μεγάλες, «όμως ένα κτίριο από μόνο του δεν μπορεί να φέρει κοντά τους ανθρώπους αν δεν το επιθυμούν και οι ίδιοι», σημειώνει ο νικητής του σχετικού αρχιτεκτονικού διαγωνισμού.

Καθημερινά χιλιάδες αυτοκίνητα διασχίζουν τον πολυσύχναστο δρόμο που περνά μπροστά από την Petriplatz στην κεντρική συνοικία Mitte του Βερολίνου.

Είναι ένας αφιλόξενος, έρημος τόπος που όμως θα μπορούσε να μεταμορφωθεί χάρη στον οίκο προσευχής και μαθητείας, ο οποίος θα φιλοξενεί υπό την ίδια στέγη εκκλησία, συναγωγή και τζαμί.

Για την έναρξη του έργου, η Εβραϊκή Κοινότητα του Βερολίνου, το εκκλησιαστικό κολέγιο Αβραάμ Γκάιγκερ του Πότσδαμ, το Φόρουμ Διαπολιτισμικού Διαλόγου και η Οργάνωση St. Petri-St. Marien της Ευαγγελικής Εκκλησίας ίδρυσαν την οργάνωση «Ο Οίκος Προσευχής και Μαθητείας της Petriplatz του Βερολίνου». Συνέχεια

Η ΥΠΕΡΒΑΣΗ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΥ ΚΑΙ Η ΤΟΠΙΚΗ ΣΥΝΟΔΟΣ ΤΟΥ 1872 ΓΙΑ ΤΟΝ ΦΥΛΕΤΙΣΜΟ

Προσευχόμενος ο σταυρός να αντικαταστήσει τη σβάστικα στην καρδιά ενός νεαρού εγκληματία, ο πατέρας Αλέγκ βαπτίζει τροφίμους σε μια φυλακή στο Μπαγκαντισκόγε-στο πλαίσιο της νέας κοινωνικής δράσης της Εκκλησίας. «Πολλοί δεν είχαν ακούσει ούτε ακουστά την Αγία Γραφή» μας είπε ο πατέρας Αλέγκ.
Μητροπ. Ναυπάκτου  κ. ΙΕΡΟΘΕΟΥ Σ. ΒΛΑΧΟΥ*
 
   Ο εθνικισμός  συνιστά μια διαίρεση, που καταστρατηγεί την ενότητα των ανθρώπων, ακριβώς γιατί προτάσσεται ο φυλετισμός σε βάρος της ενότητος του ανθρωπίνου γένους.
Όμως πρέπει να παρατηρηθή κάτι που δυστυχώς ξεφεύγει από την προ­σοχή εκείνων που αναφέρονται στον κίνδυνο του εθνικισμού. Και αυτό είναι ότι ο εθνικισμός, το να κλείνεται κανείς στον χώρο και τον χρόνο, να περικλείε­ται ατά φυλετικά όρια είναι στην πραγ­ματικότητα μια φυσική κατάσταση στην αφύσικη μεταπτωτική ζωή.
Ο Θεός δεν έπλασε τους ανθρώπους για να είναι άρχοντες και αρχόμενοι, κύριοι και δούλοι.

Στην αρχή της δη­μιουργίας, ο άνθρωπος δεν ήταν χωρι­σμένος σε φυλές και εθνότητες, ούτε υπήρχε μεταξύ τους ανταγωνισμός. Όλα αυτά είναι
καρποί και αποτελέσματα της πτώσεως του ανθρώπου, της εξόδου από τον Παράδεισο, της απωλείας της θεοκοινωνίας.

Στο βιβλίο της Γενέσως μετά τον κα­τακλυσμό του Νώε, αναφέρεται ότι οι άνθρωποι ομιλούσαν μια κοινή γλώσσα. «Και ην πάσα η γη χείλος εν, και φωνή μία πάσι» (Γεν. ια’1). Όταν όμως κατα­σκεύαζαν τον πύργο της Βαβέλ, που ή­ταν δείγμα αλαζονείας, τότε ο Θεός δη­μιούργησε σύγχυση στις γλώσσες και διεσκόρπισεν αυτούς σε όλο το πρόσω­πο της γης. Γράφεται στην Αγία Γ ραφή: «Και είπε Κύριος. Ιδού γένος εν και χεί­λος εν πάντων, και τούτο ήρξαντο ποιήσαι, και νυν ουκ εκλείψει άπ’ αυτών πάντα, όσα αν επιθώνται ποιείν, δεύτε και καταβάντες συγχέωμεν αυτών εκεί την γλώσσα, ίνα μη ακούσωσιν έκαστος την φωνήν του πλησίον και διέσπειρεν αυτούς Κύριος εκείθεν επί πρόσωπον πόσης της γης…» (Γεν. ια’ 6-8).
Φαίνεται στο χωρίο αυτό ότι η διαίρε­ση των γλωσσών, η σύγχυση μεταξύ των ανθρώπων, η διαίρεσή τους, ήταν αποτέλεσμα της αμαρτίας του ανθρώπου. Ο Θεός τελικά συνεχώρησε και ευλόγησε αυτήν την απομάκρυνση, αποβλέποντας στο γενικότερο συμφέρον, αφού ήδη είχε προηγηθή μια άλλη κατα­στροφή δια του κατακλυσμού. Συνέχεια

Η ακτημοσύνη των μοναχών (Αγ. Ιγνατίου Μπριαντσιανίνωφ)

1. Ο κάθε άνθρωπος, που μπήκε σε μοναστήρι και ανέλαβε τον ζυγόν του Χριστού, που είναι χρηστός, πρέπει οπωσδήποτε να ζήσει με ακτημοσύνη αρκούμενος στα πιο απαραίτητα και αποφεύγοντας κάθε τι περιττό σε ενδυμασία, σε είδη που χρειάζεται το κελλί του, σε χρήματα.

2. Περιουσία, πλούτος και θησαυρός του μοναχού πρέπει να είναι ο Κύριος Ιησούς Χριστός.

  • Σ’ Αυτόν πρέπει να στρέφωνται τα βλέμματα του νου και της καρδιάς του·
  • Σ’ Αυτόν πρέπει να συγκεντρώνωνται οι ελπίδες του·
  • Σ’ Αυτόν πρέπει να αναθέτωμε την πάσαν ελπίδα μας·
  • Σ’ Αυτόν πρέπει να στηρίζωμε την πίστη μας. Συνέχεια

Τα παιδιά μας στή δίνη της νέας εποχής

Του Κωνσταντίνου Γανωτή

«…᾿Εμεῖς, οἱ γονεῖς τῆς σύγχρονης νεολαίας, πυργώσαμε πάνω στὴ γῆ τὸν τερατώδη τεχνικὸ πολιτισμὸ μὲ ἀλαζονεία, ὥστε νὰ μᾶς χρησιμεύει πιὸ πολὺ γιὰ τὸ θάνατο παρὰ γιὰ τὴ ζωή.»
Παλαιότερα οἱ γονεῖς χαίρονταν τὰ παιδιά τους καὶ τὰ καμάρωναν, καθὼς μεγάλωναν καὶ φαίνονταν οἱ ἀρετές τους. Στὴν ἐποχή μας οἱ γονεῖς πανικοβάλλονται, καθὼς ἀντικρύζουν τὰ συμπτώματα τῆς ἐνηλικίωσης τῶν παιδιῶν τους. Πέρασε πιὰ ἡ ἐποχή, ποὺ τὰ παιδιὰ καυχῶνταν γιὰ τοὺς γονεῖς τους, γιὰ τὴν πατρίδα τους, γιὰ τὴ θρησκεία τους. Σὰν νὰ μὴν ἀνήκουν σὲ καμμιὰ κοινότητα, οἰκογένεια, πατρίδα, σὰν νὰ μὴ γεννήθηκαν μέσα σὲ μιὰ ζεστὴ ἀγκαλιὰ οἰκογένειας, νιώθουν τὰ παιδιὰ σήμερα σὰν ἄτομα χαμένα μέσα σ’ ἕνα ἀπρόσωπο σύνολο καὶ φτιάχνουν μόνα τους καὶ ἐπιλέγουν τὶς ὁμάδες γι’ αὐτό, ὅπου θέλουν νὰ ἀνήκουν. Κι ἐνῷ δὲν ἀναγνωρίζουν καμμιὰ ὑποχρέωσή τους τὰ σημερινὰ παιδιά, προβάλλουν διαρκῶς δικαιώματα καὶ ἀπαιτήσεις.Βέβαια οἱ παραπάνω χαρακτηρισμοὶ καὶ περιγραφὲς ἀναφέρονται στὶς ἀκραῖες περιπτώσεις, οἱ ὁποῖες ὅμως γίνονται κάθε μέρα καὶ λιγότερο ἀκραῖες. Μόνο τὰ σχολικὰ βιβλία σήμερα νὰ διαβάσει κανείς, θὰ ἰδεῖ ὅτι ὁλόκληρη ἡ παιδεία ὁδηγεῖ σ’ αὐτὲς τὶς ἀκραῖες περιπτώσεις. Συνέχεια

Κάνοντας οικονομία στο Super Market

Είναι μια διαδικασία αλληλένδετη με κάθε νοικοκυριό σε ημερήσια, εβδομαδιαία ή μηνιαία βάση, ανάλογα με τον προγραμματισμό μας και τα προϊόντα που θέλουμε να αγοράσουμε.

Στο σούπερ μάρκετ πάμε όλοι, όμως έχουμε τη σωστή συμπεριφορά για να κάνουμε έξυπνες και οικονομικές αγορές; Ακόμα και το σούπερ μάρκετ έχει τους δικούς του κανόνες, αν θέλουμε να «εκμεταλλευθούμε» την ποικιλία του και να μην θαμπωθούμε από τα πλουμιστά χρώματα στα ράφια…

  • Κανόνας απαράβατος: Δεν πάμε ποτέ στο σούπερ μάρκετ με άδειο στομάχι. Αυτό είναι ένα… λάθος που κάνουν πολλοί, κυρίως εργαζόμενοι, που αφήνουν το σούπερ μάρκετ για μετά τη δουλειά τους ή τα μεσημέρια του Σαββάτου, λίγο πριν το φαγητό. Η ανάγκη για τροφή και τα… μηνύματα πείνας που στέλνει το στομάχι μας, σύμφωνα με έρευνες, μας ωθεί στο να αγοράσουμε περισσότερα τρόφιμα απ’ ό,τι είχαμε υπολογίσει και τελικά χρειαζόμαστε. Θα μπορούσαμε, λοιπόν, πριν το σούπερ μάρκετ να φάμε, έστω κάτι ελαφρύ.
  • Κοιτάζουμε τις ημερομηνίες λήξης των προϊόντων. Όχι μόνο για να βεβαιωθούμε ότι δεν έχουν λήξει, αλλά για να υπολογίσουμε και τις ημέρες που θα τα καταναλώσουμε. Είναι καλύτερο να περάσουμε άλλη μία φορά από το σούπερ μάρκετ για να αγοράσουμε γάλα π.χ. παρά να πάρουμε δύο μπουκάλια, να μην τα καταναλώσουμε στην ώρα τους και να πετάξουμε το ένα. Συνέχεια

Η αγαθή γριούλα …

\
ΠΑΤΗΡ ΙΩΑΝΝΟΥ ΚΟΓΚΑΝ
 
Κατά την περιγραφή των παλαιών γεγονότων δεν πρέπει να λησμονήσω ν’ αναφερθώ σε μία εξαιρετική γριούλα, την οποία γνώρισα στο ναό του αγίου Νικολάου, στους Χαμόβνικι. Τότε, βοηθούσαμε κρυφά τους πιστούς ν’ αποκτήσουν θρησκευτικά βιβλία. Κάποιες φορές, μας ζητούσε και αυτή να της πάμε βιβλία, για εποικοδομητική ανάγνωση. Καταγόταν από τη Σμολενσίνα και διακρινόταν για τη σπάνια προθυμία και καλοσύνη της. Κατά τα χρόνια των περιπλανήσεων συχνά διανυκτέρευα στο σπίτι της. Με πολλή αγάπη έστρωνε στην κουζίνα τα σεντόνια σ’ ένα στενό ντιβάνι, βάζοντας πάντοτε μαλακό μαξιλάρι, για να μπορώ να ξεκουραστώ από τα συνεχόμενα ταξίδια. Συνέχεια