Εγκαίνια για το Κοινωνικό Ιατρείο

alt

Την Παρασκευή στις 12 το μεσημέρι θα γίνουν τα εγκαίνια του Κοινωνικού Ιατρείου και Φαρμακείου στα Τρίκαλα, τα οποία θα στεγαστούν στο κτίριο της οδού Ομήρου 6 (στο χώρο του 1ου ΚΑΠΗ).

Μια μονάδα που έρχεται να προσφέρει τη συνδρομή της σε άτομα που ανήκουν στις ευπαθείς κοινωνικά ομάδες πληθυσμού και αφορά τη συμμετοχή του δήμου Τρικκαίων στο πρόγραμμα του υπουργείου Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης για τη δημιουργία κοινωνικών δομών άμεσης αντιμετώπισης της φτώχειας.

Νωρίτερα στις 9 το πρωί στην αίθουσα του δημοτικού συμβουλίου θα συνεδριάσουν οι συντονιστικές επιτροπές διαχείρισης του: Κοινωνικού Παντοπωλείου, Ανοιχτού Κέντρου Ημερήσιας Υποδοχής Αστέγων, Παροχής Συσσιτίων, Κοινωνικού Φαρμακείου, Δημοτικού Λαχανόκηπου, Γραφείου Διαμεσολάβησης και Κοινωνικού Ιατρείου με τη συμμετοχή και εκπροσώπου της Μη Κυβερνητικής Οργάνωσης «Γιατροί του Κόσμου». Στη συνεδρίαση θα συζητηθούν οι κανονισμοί λειτουργίας των δομών, ενώ αμέσως μετά θα δοθεί συνέντευξη Τύπου.

Πώς να νικήσω αυτόν τον άγριο καιρό…

Αισθάνομαι μόνος, αλλά τη νύχτα
νοιώθω ένα φοβερό συνωστισμό νεκρών
που θέλουν να εκφρασθούν.
Όμως ο λόγος μου είναι αδύνατος
και ξεψυχισμένος.
 
(μ. Κοσμάς)
Ταξιδεύοντας με τις συγκοινωνίες μέσα στο λεκανοπέδιο, από τη μία πλευρά της ανατολής μέχρι και την άλλη πλευρά του βορρά. Στάση του λεωφορείου και η αφεντιά μου είναι απορροφημένη σε θεολογικής ακροάσεως ραδιοφωνική εκπομπή καλού φίλου ενώ παράλληλα διαβάζει και βιβλίο, ανάλογου ενδιαφέροντος.
Εισβάλει ξαφνικά φουριόζος ένας νέος άνθρωπος και κάθεται σφήνα δίπλα μου. Μου πιάνει αμέσως την κουβέντα. Συνέχεια

Επείγουσα ανάγκη για αληθινή μετάνοια

«Τίς γάρ καθαρός ἔσται ἀπό ρύπου, ἀλλ᾽ οὐδείς, ἐάν καί μία ἡμέρα ὁ βίος αὐτοῦ ἐπί τῆς γῆς» ( Ἰώβ ΙΔ´ 4-5)… Δέ γεννήθηκε ποτέ κανένας, πού νά ᾽ναι ἀπαλλαγμένος ἀπ᾽ τήν ἁμαρτία, κι ἄς ἔζησε μονάχα μιά ἡμέρα σε τοῦτο τόν κόσμο.
Ἡ ἁμαρτία – τό ξέρουμε ὅλοι μας – εἶναι κληρονομική. Ἀκόμα κι αὐτή «ἡ διάνοια τοῦ ἀνθρώπου, ἔγκειται ἐπιμελῶς ἐπί τά πονηρά ἐκ νεότητος αὐτοῦ» (Γεν.Η´ 21). Ὁ νοῦς, ἡ σκέψη, ἡ καρδιά, ἡ φαντασία, ὅλος ὁ ἐσωτερικός ἄνθρωπος, εἶναι ὅλος βρωμιά καί δυσωδία. Εἴμαστε σκουπιδαριό. Κουβαλᾶμε «ἀπό πρωΐας μέχρι νυκτός», ὅλα τῆς ψυχῆς τά σκουπίδια. Τά τραύματα, πού μᾶς προκαλεῖ ἡ ἁμαρτία, εἶναι τόσα πολλά καί τόσο ὀδυνηρά, ὥστε κατά τή συγκλονιστική ἔκφραση τοῦ προφήτη Ἠσαΐα Α´ 6: «ἀπό ποδῶν ἕως κεφαλῆς οὐκ ἔστιν ἐν αὐτῷ ὁλοκληρία». Δεν ὑπάρχει μέρος τοῦ σώματος ἀκέραιο καί ὑγιές. Ὁλόκληρος ὁ ἄνθρωπος εἶναι τραυματισμένος. Ἔχει καταντήσει ὅλος, «πληγή φλεγμαίνουσα». Συνέχεια

ΤΟ ΔΙΑΖΥΓΙΟ ΩΣ ΡΗΓΜΑ ΣΤΗΝ ΕΝΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΥ ΠΡΟΣΩΠΟΥ

διαζυγιο
Ιωάννη Κορναράκη, Ομότιμου Καθηγητή Πανεπιστημίου Αθηνών
Το διαζύγιο, ως γεγονός διαρρήξεως μιας, πρωταρχικής σημασίας για την υπαρξιακή καταξίωση του ανθρώπου, συζυγικής διαπροσωπικής σχέσεως, πλήττει την ενότητα του ανθρωπίνου προσώπου, σε μια σειρά αλυσιδωτών σχέσεων ατόμων εμπλεκομένων, ούτως ή άλλως, συγγενικώς με τους αρχικούς συντελεστές της διαρρήξεως αυτής! Συνέχεια

Το ελληνικό έθνος βυθιζόταν στην αξημέρωτη νύχτα της πιο μαύρης σκλαβιάς.Τα πρώτα διακόσια χρόνια μετά την άλωση της Πόλης (1453) υπήρξαν οι πιο σκοτεινοί αιώνες της σκλαβιάς. Ο Τούρκος πανίσχυρος κυριαρχούσε στα εδάφη της παλιάς βυζαντινής αυτοκρατορίας και ακτίνα φωτός δεν φαινόταν πουθενά. Ο Σουλτάνος απειλούσε ήδη την Ευρώπη ολόκληρη. Είχε φτάσει έξω απ’ τη Βιέννη (1520) κι oι μεγάλες αυτοκρατορίες και τα βασίλεια των Φράγκων έσπευδαν να του προσφέρουν τη συμμαχία τους.Κι όμως η βαθειά πίστη πως όλα «πάλι με χρόνους και καιρούς, πάλι δικά μας θάναι», η πίστη αυτή διατηρούσε τρεμόσβηστη μέσα στην τέφρα της ένδοξης Ελλάδας τη σπίθα της Ανάστασης.

Ανάμεσα στις πρώτες εξεγέρσεις των προγόνων μας συγκαταλέγονται κι οι δυο επαναστάσεις του 1600 και του 1611. Οργανωτής και πρωτεργάτης και στις δυο ο φλογερός Μητροπολίτης Λαρίσης Διονύσιος ο Φιλόσοφος, που βρήκε μαρτυρικότατο θάνατο στα χέρια των τυράννων και ανόσια κατασπίλωση της μνήμης του στα φθονερά γραψίματα μικρόψυχων και σκοτεινών «ραγιάδων» αντιπάλων του. Του διπλού τούτου μαρτυρίου του φωτοστέφανος η δόξα του Εθνομάρτυρα κι ακάνθινο στεφάνι το χλευαστικό του παρανόμι (παρατσούκλι):   «Σ κ υ λ ό σ ο φ ο ς»!

Οι σύγχρονοι του τον ονόμασαν «φιλόσοφο». Κι ο τιμητικός αυτός τίτλος συνόδευε όσο ζούσε τ’ όνομά του: ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ Ο ΦΙΛΟΣΟΦΟΣ.Ευτυχώς, τα τελευταία χρόνια, χάρη στις νεώτερες έρευνες, έγινε με δικαιοσύνη η ιστορική αποκατάσταση του Αδικημένου. Και κάθε νεώτερο στοιχείο, που έρχεται να προστεθεί στά μέχρι σήμερα γνωστά, φωτίζει όλο και πιο πολύ τήν υπέροχη φυσιογνωμία του. Συνέχεια