Πόσο ἀσφαλής εἶσαι;

 

«Ώστε ο δοκών εστάναι βλεπέτω μη πέση» (Α΄Κορ. 10,12)Ο απόστολος ο οποίος δίνει τέτοια συμβουλή γνώριζε τέλεια την ανθρώπινη φύση και όλες τις αδυναμίες της. Η εμπειρία αυτή επιβεβαιώνεται μέρα με τη μέρα: μόλις ένας άνθρωπος βγει από τη λάσπη της αμαρτίας και ανορθωθεί, αμφιταλαντεύεται και πέφτει ξανά. Μόλις θεραπευτεί από την αμαρτία της γαστριμαργίας, πέφτει στο πάθος της κενοδοξίας. Ή μόλις εκτείνει το χέρι του για να ελεήσει κάποιο φτωχό, η υπερηφάνεια τον ρίχνει στην άλλη πλευρά. Ή μόλις πάρει την καλή συνήθεια να προσεύχεται, ανοίγει το στόμα του διάπλατο για να υποτιμήσει εκείνους που δεν είναι συνηθισμένοι ακόμη στην προσευχή.Ή μόλις νιώσει ότι το Πνεύμα του Θεού τον καθοδηγεί στο μονοπάτι της σωτηρίας, αμέσως τοποθετείται ως διδάσκαλος προς όλους· μέχρι που, δυστυχώς, με τη στάση αυτή διώχνει εντελώς το Πνεύμα από μέσα του.

Όταν ο Κύριος προφήτευσε στους μαθητές του ότι όλοι επρόκειτο να Τον αρνηθούν και να σκορπίσουν απο κοντά Του, ο Πέτρος τότε, βέβαιος για τη σταθερότητα του φώναξε: « Ει πάντες σκανδαλισθήσονται εν σοι, εγώ ουδέποτε σκανδαλισθήσομαι» ( Ματθ. 26,33). Ο Κύριος, διακρίνοντας μέσα την καρδιά του Πέτρου και βλέποντάς τον ήδη να έχει πέσει σε αυταπάτη και υπερηφάνεια, του απάντησε:…«εν ταύτη τη νυκτί πριν αλέκτορα φωνήσαι τρις απαρνήση με» (Ματθ.26,34). Όταν μια τέτοια πτώση συνέβη στον απόστολο, ο οποίος ζούσε τόσο κοντά στον Κύριο, γιατί δεν θα συνέβαινε και σε εμας; Αυτός, αδελφοί μου, είναι ο λόγος που όταν σηκωνόμαστε μετά από κάποια αμαρτία και φεύγουμε μακριά και ανορθωνόμαστε, πρέπει να αποδίδουμε το γεγονός στη δύναμη και το έλεος του Θεού και όχι στους εαυτούς μας· θα πρέπει άγρυπνα να προστατεύουμε τους εαυτούς μας και να ικετεύουμε τον Θεό να μην πέσουμε ξανά, είτε στη μία είτε στην άλλη πλευρά, αλλά να βαδίζουμε την ορθή οδό του Κυρίου.

Ω Παντεπόπτα Κύριε, βοήθησέ μας να σταθούμε ορθοί ενώπιον Σου με τη χάρη του Πνεύματός Σου · κι όταν έχουμε ανορθωθεί, κράτησέ μας για να μην πέσουμε ξανά.

Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, Ο Πρόλογος της Αχρίδος, Εκδ. Άθως

ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ ΕΠΙΣΚΟΠΟΙ ΠΛΗΓΩΝΟΥΝ ΤΟ ΟΡΘΟΔΟΞΟ ΠΛΗΡΩΜΑ

Τοῦ περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ»,
ἀρ. τ. 2051, 1 καὶ 15.09.2012

.          Πληγώνουν βαθύτατα τὸν εὐσεβῆ λαὸ τοῦ Θεοῦ καὶ λυποῦν τὴν Παναγία Τριάδα οἱ συμπεριφορὲς κάποιων Ὀρθοδόξων ἐπισκόπων τοῦ ἐξωτερικοῦ πρὸς τοὺς αἱρετικοὺς Παπικούς.
.          Δὲν περιορίζονται μόνο στὶς συμπροσευχὲς μὲ αὐτούς, παρ᾽ὅλον ὅτι ὑπάρχουν σαφεῖς ἱεροὶ Κανόνες ποὺ ἀπαγορεύουν τὶς συμπροσευχὲς μὲ αἱρετικούς· καὶ μάλιστα ὁρίζουν ποινὲς καθαιρέσεως καὶ ἀφορισμοὺς ὄχι μόνο γιὰ διακόνους καὶ πρεσβυτέρους, ἀλλὰ καὶ ἐπισκόπους.
.          Μετὰ τὶς συμπροσευχὲς ἔχουμε τελευταῖα καὶ τὰ χειροφιλήματα Παπικῶν ἐκ μέρους Ὀρθοδόξων ἐπισκόπων. Ἀλλὰ καὶ τὴν χρίση Ὀρθοδόξου ἐπισκόπου ἀπὸ Παπικὸ ἐπίσκοπο, ὁ ὁποῖος φοροῦσε «ἄμφια», ἐνῶ ὁ Ὀρθόδοξος στεκόταν μπροστά του «ἱεροπρεπῶς»!…
.          Τὸ ἁπλὸ ἐρώτημα ποὺ θέτουν στοὺς ἐπισκόπους αὐτοὺς ὅσοι ἀνήκουν στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, δηλαδὴ τὴν Μίαν, Ἁγίαν, Καθολικὴν καὶ Ἀποστολικήν, εἶναι τοῦτο: Οἱ Ὀρθόδοξοι αὐτοὶ ἐπίσκοποι, ποὺ κατὰ τὴν χειροτονία τους εἰς ἐπίσκοπον ἔδωσαν ὅρκο στὸν Θεὸ ἀπαγγέλλοντας τὸ Σύμβολο τῆς Πίστεως ἐνώπιον τῆς Ἁγίας Τραπέζης καὶ τῶν ἀρχιερέων, ποὺ τοὺς χειροτόνησαν, ἀλλὰ καὶ τοῦ πιστοῦ λαοῦ, δέχονται ὅτι οἱ Παπικοὶ ἔχουν κανονικὴ ἱερωσύνη;
.          Δέχονται ὅτι ὁ Παπισμὸς εἶναι Ἐκκλησία; Καὶ ὅτι τὰ μυστήρια τῶν Παπικῶν εἶναι ἔγκυρα; Ἔχουμε ἀνάγκη τῶν εὐλογιῶν τους; Ἂς τὸ ποῦν καθαρά, διότι οἱ πιστοὶ τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας γνωρίζουμε ὅτι οἱ Παπικοὶ εἶναι ἐκεῖνοι ποὺ ἐνόθευσαν τὸ Σύμβολο τῆς Πίστεως μὲ τὴν προσθήκη ὅτι τὸ Ἅγιον Πνεῦμα ἐκπορεύεται «καὶ ἐκ τοῦ Υἱοῦ», εἰσάγοντας ἔτσι δυαρχία στὴν θεότητα. Εἶναι ἐκεῖνοι ποὺ εἰσήγαγαν καὶ διατηροῦν μὲ θρησκευτικὴ εὐλάβεια τὸ ἐπάρατο παπικὸ πρωτεῖο, ἀλλὰ καὶ τὸ ἀλάθητο.
.          Γνωρίζουμε ἀκόμη ὅτι εἶναι ἐκεῖνοι ποὺ διαστρέβλωσαν τὸ βασικὸ μυστήριο τῆς Ἐκκλησίας, τὸ ἅγιο Βάπτισμα. Ὅτι ὁ Παπισμὸς ἀλλοίωσε καὶ σὲ πολλὰ ἄλλα τὴν Ἀποστολικὴ Παράδοση καὶ τὸ ἦθος τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ μὲ τὸ νὰ γίνει καὶ νὰ λειτουργεῖ ὡς κοσμικὸ κράτος. Γιατί λοιπὸν οἱ τέτοιοι ἀκροβατισμοὶ ἀπὸ Ὀρθοδόξους ἐπισκόπους, ἀπὸ τοὺς ὁποίους ὁ λαὸς ἀναμένει προάσπιση τῆς ὀρθῆς πίστεως καὶ διατήρηση ἀλώβητη τῆς Ἀποστολικῆς Παραδόσεως;
.            Ἄλλωστε ἡ στάση αὐτὴ ἐπιβάλλεται, ὅπως ἀναφέραμε, καὶ ἀπὸ τὰ ὅσα ὑποσχέθηκαν κατὰ τὴν χειροτονία τους μὲ τὴν ἀπαγγελία τοῦ Συμβόλου τῆς Πίστεως, τὸν δεύτερο λίβελλο καὶ τὴν τρίτη ὁμολογία. Θέλουμε νὰ πιστεύουμε ὅτι αὐτὰ δὲν προσπαθοῦν νὰ τὰ λησμονήσουν οἱ Ὀρθόδοξοι ἀρχιερεῖς μας, διότι θὰ δώσουν λόγο ἐν ἡμέρᾳ κρίσεως

Η σωτήρια παρέμβαση της Θεοτόκου στον Άγιο Σιλουανό του Αθωνίτη,όταν ήταν λαικός.Μιά συγκλονιστική διήγηση.

Ημέραν τινά, ότε το χωρίον του εώρταζε τον πολιούχον αυτού, ο Συμεών ( το όνομα του Αγίου ως λαικός) μετά τινος φίλου περιεπάτει επί της οδού παίζων ακκορντεόν. Δύο αδελφοί, οι υποδηματοποιοί του χωρίου, ήρχοντο προς αυτούς εκ της αντιθέτου κατευθύνσεως. Ο πρεσβύτερος εξ αυτών, άνθρωπος τεραστίου ύψους και δυνάμεως, προσέτι δε και μέγας σκανδαλοποιός, διετέλει εν ευθυμία. Ότε επλησίασαν, απεπειράτο εμπαικτικώς να αρπάξη το ακκορντεόν εκ των χειρών του Συμεών, όστις όμως κατώρθωσε να δώση τούτο εις τον σύντροφον αυτού.

Εστάθη κατά πρόσωπον του υποδηματοποιού και προσεπάθησε να πείση αυτόν «να βαδίση τον δρόμον του». Ούτος όμως επιθυμών, ως φαίνεται, να δείξη την ανωτερότητα αυτού ενώπιον όλων των νεαρών του χωρίου, εις τοιαύτην μάλιστα ημέραν, καθ’ ήν όλαι αι νεάνιδες ήσαν έξω των οικιών και παρηκολούθουν μετά γέλωτος την σκηνήν, επετέθη κατά του Συμεών. Ιδού πώς διηγείτο περί τούτου ο ίδιος ο Γέρων:

«Κατ’ αρχάς εσκέφθην να υποχωρήσω, αλλ’ αμέσως, φοβούμενος τας ειρωνείας των νεανίδων, εκτύπησα αυτόν ισχυρώς εις το στήθος. Το σώμα αυτού εξηκοντίσθη  μακράν απ’ εμού και έπεσεν ούτος βαρύς, ύπτιος εν τω μέσω της οδού. Εκ του στόματος αυτού εξήρχοντο αφροί και αίμα. Ετρομοκρατήθησαν άπαντες. Εφοβήθην και εγώ. Εσκέφθην: Εφόνευσα! Και έμεινα ακίνητος. Εν τω μεταξύ ο νεώτερος αδελφός του υποδηματοποιού έλαβε μεγάλην πέτραν και έρριψεν αυτήν κατ’ εμού. Προσεπάθησα να αποφύγω αυτήν, αλλ’ η πέτρα εύρεν εμέ εις την ράχιν. Τότε λέγω εις αυτόν: “Τί λοιπόν; Θέλεις να πάθης και συ το αυτό”; Και ώρμησα κατ’ αυτού, αλλ’ εκείνος διέφυγεν. Ο υποδηματοποιός έμεινεν επί πολλήν ώραν εξηπλωμένος επί της οδού. Οι άνθρωποι έσπευσαν εις βοήθειαν, και έχεον επ’ αυτού ψυχρόν ύδωρ. Παρήλθεν ημίσεια και πλέον ώρα, μέχρις ότου δυνηθή να ορθωθή. Ωδήγησαν αυτόν μετά δυσκολίας εις την οικίαν αυτού. Επί δύο σχεδόν μήνας παρέμεινε σοβαρώς άρρωστος, αλλ’ ευτυχώς επέζησεν· εγώ δε έπρεπε να προσέχω πανταχού: Τας νυκτερινάς ώρας οι αδελφοί του υποδηματοποιού και οι φίλοι αυτών ενήδρευον μετά ροπάλων και μαχαιρών εις τας γωνίας των οδών, αλλ’ ο Θεός διεφύλαξεν εμέ».

Ούτως, εν μέσω του σάλου της νεανικής ζωής, συν τω χρόνω ήδη κατεπνίγετο εν τη ψυχή του Συμεών η πρώτη θεία κλήσις προς τον μοναστικόν αγώνα. Αλλ’ ο Θεός, Όστις εξέλεξεν αυτόν, εκ νέου εκάλεσεν αυτόν δι’ ενός οράματος.

Ημέραν τινά, μετά ουχί σωφρόνως κατεσπαταλημένον χρόνον, απεκοιμήθη ούτος επ’ ολίγον, και εν καταστάσει ελαφρού ύπνου είδεν ότι όφις εισεχώρησε δια του στόματος εντός αυτού. ησθάνθη φοβεράν αηδίαν και ετινάχθη επάνω, οπότε ήκουσε τούτους τους λόγους:

«Κατέπιες κατ’ όναρ όφιν και ησθάνθης αποστροφήν. Ομοίως και εις Εμέ δεν είναι αρεστόν να βλέπω τα έργα σου» (σ. 493).

Ο Συμεών ουδένα είδεν, αλλ’ ήκουσε μόνον φωνήν τινα, ήτις κατά την γλυκύτητα και το κάλλος αυτής ήτο [//19] όλως ασυνήθης. Η δια της φωνής ταύτης προκληθείσα ενέργεια παρά την πραότητα και την γλυκύτητα αυτής συνεκλόνισεν αυτόν. Ο Γέρων επίστευε πέραν πάσης αμφιβολίας ότι η φωνή αύτη ήτο φωνή Αυτής της Θεοτόκου. Μέχρι του τέλους των ημερών αυτού ηυχαρίστει την Θεομήτορα, διότι δεν εβδελύχθη αυτόν, αλλ’ ηυδόκησεν η Ιδία όπως επισκεφθή και εγείρη αυτόν εκ της πτώσεως. Έλεγε:

«Νυν βλέπω πόσον ο Κύριος και η Μήτηρ του Θεού σπλαγχνίζονται τον λαόν. Σκέφθητε, η Θεομήτωρ κατέβη εκ των ουρανών, ίνα νουθετήση εμέ, ενώ ήμην νέος και εν αμαρτίαις».

Τον λόγον, δια τον οποίον δεν κατηξιώθη ούτος να ίδη την Δέσποιναν, απέδιδεν εις την ρυπαρότητα εντός της οποίας ευρίσκετο τότε.

ΠΗΓΗ.Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης.(Γέροντος Σωφρονίου).

Ο άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης για την αληθινή ελευθερία

Συνωμίλησε ποτε ο Γέρων Σιλουανός μετά τινος φοιτητού, όστις επεσκέφθη τον Άθωνα και έλεγε πολλά περί ελευθερίας. Όπως πάντοτε, ο Γέρων παρηκολούθησε τας σκέψεις και τα συναισθήματα του συμπαθούς αλλά αφελούς συνομιλητού αυτού μετά πολλής προσοχής. Βεβαίως, αι ιδέαι του φοιτητού περί ελευθερίας συνεκεντρούντο αφ’ ενός μεν εις την αναζήτησιν πλειόνων πολιτικών ελευθεριών, αφ’ ετέρου δε εις την δυνατότητα να ενεργή τις γενικώς κατά τα κίνητρα και τας εαυτού επιθυμίας.
Ο Γέρων εις απάντησιν εξέθεσε τας ιδίας αυτού απόψεις.
«Ποίος δεν θέλει ελευθερίαν; Πάντες θέλουν αυτήν, αλλά πρέπει να γνωρίζης εις τί συνίσταται και πώς αποκτάται. Ο εφιέμενος ελευθερίας δεσμεύει εαυτόν. Καθ’ ό μέτρον δεσμεύεις σεαυτόν, το πνεύμα σου θα απολαύη ελευθερίας…

Πρέπει να δεσμεύης τα πάθη εντός σου, ίνα μη κατακυριεύσουν του πνεύματος σου· πρέπει να δεσμεύης σεαυτόν, ίνα μη αδικήσης τον πλησίον σου … Συνήθως οι άνθρωποι ζητούν την ελευθερίαν ίνα πράττουν «ό,τι θέλουν». Τούτο όμως δεν είναι ελευθερία, αλλ’ η εξουσία της αμαρτίας επί σε. Η ελευθερία να αμαρτάνης –να γαστριμαργής, να μεθύσκησαι, να μνησικακής, να εκβιάζης, να φονεύης, ή να πράττης τι παρόμοιον– ουδόλως είναι ελευθερία, αλλά δουλεία, ως ο Κύριος είπεν: “Πας ο ποιών την αμαρτίαν δούλος εστι της αμαρτίας” (Ιωάν. η’ 34). Είναι αναγκαίον να προσεύχησαι πολύ, όπως ελευθερωθής της φοβεράς αυτής δουλείας
»Ημείς φρονούμεν ότι η αληθινή ελευθερία έγκειται εις το να μη αμαρτάνης, εις το να αγαπάς τον Κύριον και τον πλησίον μεθ’ όλης της καρδίας σου και όλης της ισχύος σου.
»Η αληθής ελευθερία είναι η διαρκής διαμονή εν τω Θεώ» .
Αν και ο λόγος του Γέροντος κατά το βάθος αυτού υπερέβαινε το όριον της αντιλήψεως του νεαρού φοιτητού, απήλθεν ούτος βαθέως επηρεασμένος.
Αρχιμανδρίτου Σωφρονίου, Ο Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης, Ιερά Σταυροπηγιακή Μονή Τιμίου Προδρόμου, Έσσεξ Αγγλίας 1999

25 έξυπνες χρήσεις του λεμονιού για το σπίτι

 

Το λεμόνι είναι ο καρπός του υβριδικού δέντρου που ονομάζεται λεμονιά (επιστ. Κιτρέα η λεμονέα) και ανήκει στην οικογένεια των Ρυτοειδών (εσπεριδοειδών).

Ο καρπός αυτός χρησιμοποιείται κυρίως για τον χυμό του, παρόλο που χρησιμοποιούνται επίσης το πιο σαρκώδες μέρος του καρπού και ο φλοιός του, ιδιαίτερα στη μαγειρική. Ο χυμός του λεμονιού περιέχει περίπου 5% κιτρικό οξύ, το οποίο δίνει στα λεμόνια τη χαρακτηριστική ξινή τους γεύση και pH από 2 μέχρι 3.
Τα λεμόνια σερβίρονται συχνά ως λεμονάδα ή ως διακόσμηση σε ποτά όπως το παγωμένο τσάι ή αεριούχα αναψυκτικά, με μια φέτα είτε μέσα στο ποτήρι είτε στηριγμένη στο χείλος.
Χρησιμοποιούνται επίσης στην παρασκευή του ιταλικού λικέρ λιμοντσέλο. Ένα κομματάκι λεμόνι προστίθεται επίσης συχνά στο νερό για να δώσει λίγη γεύση.
Ο χυμός λεμονιού χρησιμοποιείται πολύ σε φαγητά με ψάρι. Επιπλέον, χρησιμοποιείται πολύ, μαζί με άλλα υλικά, για μαρινάρισμα κρέατος πριν από το μαγείρεμα.
Μπορούμε όμως να αξιοποιήσουμε τα λεμόνια μας σε άλλες χρήσεις εκτός της μεγειρικής;
Ιδού 25 και πλέον έξυπνες χρήσεις του λεμονιού:
Εξουδετερώνει τις οσμές του τζακιού
Ορισμένες φορές από το τζάκι μας αναδύεται μια άσχημη, βαριά μυρωδιά. Λίγες φλούδες λεμονιού μες τις φλόγες θα αλλάξουν την ατμόσφαιρα.
Αντιμετωπίζει τους λεκέδες στο μάρμαρο
Το μάρμαρο είναι ένα υλικό πορώδες που λεκιάζει και καταστρέφεται εύκολα. Αν δεν μπορούμε να καθαρίσουμε με τα συμβατικά απορρυπαντικά τους επίμονους λεκέδες κάνουμε τα εξής: κόβουμε ένα λεμόνι στα δύο, βουτάμε τη σάρκα σε αλάτι και το τρίβουμε στο λεκέ. Αυτή πρέπει να είναι η τελευταία μας λύση διότι το οξύ του λεμονιού ίσως κάνει τα πράγματα χειρότερα. Ξεπλύνετε καλά μετά τη χρήση.
Φτιάξτε ένα αρωματικό χώρου
Αρωματίστε και ενυδατώστε την ατμόσφαιρα του σπιτιού σας τις μέρες του χειμώνα. Αν έχετε τζάκι τοποθετήστε από πάνω ένα επισμαλτωμένο σκεύος, γεμίστε το με νερό και βάλτε μέσα φλούδα λεμονιού, πορτοκαλιού, ξυλάκια κανέλας, μπαχαρικά και φλούδα μήλου. Συνέχεια

Ο Γέροντας Ιάκωβος Τσαλίκης και η Αγία κάρα του Οσίου Δαβίδ

Ο Γέροντας δεν είχε μόνο ευλάβεια στον ‘Όσιο Δαβίδ. Είχε και αφοσίωση κι εμπιστοσύνη χωρίς όρια. Στο ναό, έπαιρνε την κάρα, όταν λείπανε ή νόμιζε ότι λείπανε οι άλλοι. Την έβαζε κάτω μπροστά του και γονατιστός ή τέλεια μπρούμυτα παρακαλούσε. Παρακαλούσε τον Όσιο να του δίνει ταπείνωση και υπακοή, γι’ αυτές (τις αρετές) ικέτευε με καυτά δάκρυα. Τον παρακαλούσε για το μοναστήρι καί για τους άλλους, τους μοναχούς καί όσους ζητούσανε τη βοήθεια του Αγίου… Συνέχεια