Λόγια του μπαξέ

Δε ξέρω για σας φίλες και φίλοι, αλλά για μένα η ασχολία με τη βιολογική καλλιέργεια είναι κάτι παραπάνω από ασχολία. Είναι τρόπος ζωής. Τρόπος διαφυγής από την ανούσια καθημερινότητα, τρόπος για να δοκιμάζω τις αντοχές μου γυμναζόμενος παράλληλα, αλλά και ο καλύτερος τρόπος να θρέφω εμένα και την οικογένειά μου υγιεινά.

Είναι η ευκαιρία που σου δίνει ένα κομμάτι γης, να ζήσεις για λίγο «φυσικά». Την ευκαιρία αυτή ή την παίρνεις και την εκμεταλλεύεσαι ή την αγνοείς και ζεις με αυτό που εσύ θεωρείς φυσικό.
Η προσπάθεια να καλλιεργήσεις ένα χώρο χωρίς χημικά βοηθήματα είναι μεγάλη και δύσκολη. Είναι στιγμές που βλέπω κάποιες ντοματούλες αυτή την εποχή να παρουσιάζουν μαύρη σήψη κορυφής και αναλογίζομαι αν ο χρόνος που έχω αφιερώσει για το μεγάλωμά τους κι ο αγώνας ενάντια σε κάθε ζούδι με πατροπαράδοτες τεχνικές μέχρι τη στιγμή αυτή άξιζε ή όχι τον κόπο. Συνέχεια

Διαθρησκειακό Συνέδριο στην Ιερουσαλήμ για το περιβάλλον: «Ας σώσουμε το περιβάλλον»

 
Από την ιστοσελίδα ‘Green Prophet’ (= ‘πράσινος προφήτης’) / ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ (Η είδηση είναι από τις 19 Μαρτίου)
«Αυτό που προέκυψε από το πάνελ των διακεκριμένων κληρικών ήταν το όραμα της διαθρησκευτικής ανοχής(ανεκτικότητας), ακόμη και αδελφοσύνης»
Αυτό ήταν το μήνυμα από τοΔιαθρησκειακό Συνέδριο για το Κλίμα και την Ενέργεια που πραγματοποιήθηκε στις19 Μαρτίου, στην Ιερουσαλήμ.
Το συνέδριο διοργανώθηκε από το Διαθρησκειακό Κέντρο για τη Βιώσιμη Ανάπτυξη, μαζί με το Ίδρυμα Konrad Adenauer και πραγματοποιήθηκε στη συνοικία Mishkenot Sha’ananim.
«Ήλθα σήμερα, όχι για να πω κάτι νέο – αλλά για να μάθω».
Ο Ορθόδοξος Αρχιεπίσκοπος της Μελχίτικης Ελληνικής Καθολικής Εκκλησίας, (υποτεταγμένη στον Πάπα) Δρ Elias Chacour (φωτο κάτω) άνοιξε το Διαθρησκειακό Συνέδριο για το Κλίμα και την Ενέργεια.
 
Η ατμόσφαιρα μεταξύ των200 περίπου συμμετεχόντων ήταν αισιόδοξη. Άκουσαν ευχαρίστως ομιλίες σχετικά με το θεόδοτη ευθύνη του ανθρώπου για τη δημιουργία.
Ο Έλληνας Ορθόδοξος Πατριάρχης Ιεροσολύμων, Πατριάρχης Θεόφιλος Γ’, μίλησε με συγκινητικό τρόπο για τη στενή σχέση ανάμεσα στη δημιουργία και τον Δημιουργό.
Ανάμεσα σε αποσπάσματα από την Παλαιά και την Καινή Διαθήκη και το Κοράνι, αυτό που προέκυψε από το πάνελ των διακεκριμένων κληρικών ήταν ένα όραμα διαθρησκευτικής ανοχής (ανεκτικότητας), ακόμη και αδελφοσύνης». Συνέχεια

Η ώρα της μεγάλης κρίσης για τον Ελληνισμό …

Γράφει ο Σαράντος Καργάκος
 
Ας ξεκινήσουμε, αγαπητοί, από ένα εξορκισμένο σήμερα «εθνικιστή» ποιητή που κάποτε τολμούσαμε να θεωρούμε πρώτο εθνικό μας ποιητή, τον Διονύσιο Σολωμό: γράφει στους «Ελεύθερους Πολιορκημένους»:
 
«Αραπιάς  άτι, Γάλλου νούς,  βόλι Τουρκιάς, τόπ’ Αγγλου* πόλεμος μέγας πολεμά,  βαρεῖ τό καλυβάκι…»
* τόπ΄ =  μπάλα  κανονιού  
 
Εννοείτε ασφαλώς ποιο είναι το καλυβάκι στον παρόντα καιρό. Όχι η Ελλάς ή η προέκτασή της η Κύπρος, αλλά σύμπας ο Ελληνισμός. Ο Ελληνισμός μετά τις εξάρσεις του στον πόλεμο του ’40-’41, με την αντίστασή του κατά των αρχών Κατοχής, με τον ενωτικό αγώνα της  Κύπρου (μια δράκα μαχητές κατά μιας αυτοκρατορίας) αποτελούσε κακό παράδειγμα για τους λοιπούς λαούς. Κακό παράδειγμα υπήρξε και με την Επανάσταση του ’21 που διέλυσε τον ιστό της υποταγής που είχε επιβάλει η Ιερά Συμμαχία. Όταν το 1830 έκλεινε η αυλαία της Ελληνικής Επαναστάσεως άνοιγε η αυλαία των ευρωπαϊκών επαναστάσεων.
 
Γι’ αυτό ο ανυπότακτος, ο απειθάρχητος, ο μη συμμορφούμενος «τοῖς ξένων ρήμασι» λαός, ο δάσκαλος του απροσκύνητου ήθους έπρεπε να χτυπηθεί στις ρίζες, στις πνευματικές και ιστορικές καταβολές του. Το σχέδιο ετοιμάστηκε την επαύριο του Πολυτεχνείου. Αλλ’ ο λαός αυτός έπρεπε να υποστεί δύο στρατιωτικά πλήγματα για να συνετισθεί. Επτά χρόνια δικτατορίας δεν είχαν «σιδερώσει» το φρόνημά του. Έτσι ήλθαν το 1974 ο Αττίλας και μερικά χρόνια αργότερα η ασχήμια της Ύμιας. Κι έκτοτε άρχισε εν ονόματι ενός πολιτικού ρεαλισμού η χαλιναγώγηση του ελληνικού φρονήματος, η καταπτόηση, η τουρκοφοβία που τελικά – πάντα εν ονόματι του πολιτικού ρεαλισμού-  μετεξελίχθηκε σταδιακά σε τουρκολατρία. Έχουμε εδώ μια κλασσική περίπτωση του «Συνδρόμου Στοκχόλμης», όπου το θύμα ερωτεύεται τον βασανιστή του. Συνέχεια

Ο Παπάς μας

Αν είναι ενεργητικός, τον θεωρούν υπερβολικά κουρδισμένο.
Αν είναι ήρεμος, τον θεωρούν τεμπέλη.Αν έχει γκρίζα μαλλιά, θεωρείται γέρος.
Αν είναι νέος, λένε πως δεν έχει εμπειρία.
Αν θέλει να κάνει αλλαγές, τον θεωρούν επαναστάτη.
Αν δεν θέλει, λένε πώς δεν παίρνει πρωτοβουλίες.
Αν κηρύττει κατά της αμαρτίας, τον θεωρούν φανατικό.
Αν δεν το κάνει, λένε πώς είναι κοσμικός.
Av χρησιμοποιεί κινήσεις των χεριών όταν εκφράζεται, τον θεωρούν ηθοποιό.
Αν παραμένει ακίνητος, τον λένε ξύλινο.
Αν υψώνει τη φωνή του, λένε πώς φωνάζει.
Αν δεν υψώνει τη φωνή τον, τον θεωρούν μονότονο.
Αν είναι στο σπίτι του, λένε πώς θα έπρεπε να είναι έξω, επισκεπτόμενος ενορίτες.
Αν θεαθεί στο δρόμο, λένε πώς θα έπρεπε να είναι κλεισμένος μέσα, ετοιμάζοντας το κήρυγμά του.
Αν επισκέπτεται τους πτωχούς, τον θεωρούν σοσιαλιστή.
Αν επισκέπτεται πλουσίους, λένε πώς κάνει χατίρια.

Θεέ μου, δώσε στον παπά μας υπομονή!

πηγή

Άνθισε το ακάνθινο στεφάνι του Εσταυρωμένου Ιησού

Φωτογραφία για Άνθισε το ακάνθινο στεφάνι του Εσταυρωμένου Ιησού

Φαίνεται χαρακτηριστικά το ανθισμένο ακάνθινο στεφάνι και τα πράσινα φύλλα που διαρκώς πυκνώνουν …

Πολλοί μιλάνε για θαύμα. Άλλοι πάλι, για θεϊκό μήνυμα. Σε καιρούς χαλεπούς, με την κρίση να μαστίζει τη χώρα μας, τη φτώχεια, τη δυστυχία και την κατάθλιψη να οδηγούν πολλούς συνανθρώπους μας στο αδιέξοδο, ακόμη και την αυτοκτονία, στις παρυφές του Υμηττού πάνω από του Παπάγου, ένα εκπληκτικό, ελπιδοφόρο όσο και ανεξήγητο φαινόμενο, λαμβάνει χώρα τις τελευταίες ημέρες. Στην ιερά Μονή του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου, το ακάνθινο στεφάνι που το βράδυ της Μεγάλης Πέμπτης, περιέβαλε τον εσταυρωμένο Ιησού, ανθίζει!!! Πάνω από δύο μήνες πέρασαν από την εβδομάδα των Παθών του Κυρίου και μικρά κόκκινα άνθη και πολλά φύλλα που όλο και πυκνώνουν, στολίζουν πλέον το ακάνθινο στεφάνι του Ιησού Χριστού!!!

Πολλοί, μέσα στην καταχνιά των ημερών, βλέπουν στο φαινόμενο αυτό, ως μήνυμα ελπίδας και αισιοδοξίας.

Η ηγουμένη της ιεράς μονής κ. Χριστονύμφη Σπυροπούλου, δεν ήθελε να μας δώσει κανένα επιπρόσθετο στοιχείο για το φαινόμενο, αλλά περιορίσθηκε να πει: «Προτιμούμε να μείνει στην αφάνεια. Παρακαλώ πολύ μην δημοσιεύσετε τίποτε. Δεν θέλουμε να δοθεί δημοσιότητα, αλλά να παραμείνει ως μαρτυρία δική μας, εντός της ιεράς μονής. Δεν επιθυμούμε η ιερά μονή να αποτελέσει αφορμή για οποιονδήποτε σχολιασμό». Συνέχεια