“Ο ΔΙΑΘΡΗΣΚΕΙΑΚΟΣ ΕΜΠΑΙΓΜΟΣ ΤΗΣ ΑΣΣΙΖΗΣ”


Τοῦ περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ»

===========

. Στὶς 28 Ὀκτωβρίου πραγματοποιήθηκε στὴν Ἀσίζη καὶ ἐφέτος κατόπιν προσκλήσεως τοῦ Πάπα ἡ Παγκόσμια Ἡμέρα Προσευχῆς τῶν Θρησκειῶν γιὰ τὴν εἰρήνη, 25 χρόνια μετὰ τὴν πρώτη ποὺ εἶχε γίνει στὶς 27 Ὀκτωβρίου 1986. Παρόντες ἀπὸ πλευρᾶς Ὀρθοδοξίας ἦταν διάφοροι ἐκπρόσωποι ἐκ μέρους τῶν κατὰ τόπους Ἐκκλησιῶν καὶ ὁ ἴδιος ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος.

 

. Χωρὶς ἀμφιβολία ἡ ἐφετινὴ ἡμερίδα ἦταν μετρημένη, δὲν εἶχε τὶς προκλητικὲς ἐκδηλώσεις προηγουμένων συναντήσεων. Ἀντὶ γιὰ βέβηλες συμπροσευχὲς προτιμήθηκε ἀτομικὴ προσευχή, ἕνα κοινὸ γεῦμα καὶ μιὰ τελικὴ συνάντηση δεσμεύσεως γιὰ τὴν εἰρήνη. Τὸ Βατικανὸ θέλησε μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ νὰ τονίσει ὅτι οἱ συμμετέχοντες θὰ προσευχηθοῦν καθένας σύμφωνα μὲ τὴν παράδοσή του. Στὴν σχετικὴ προγραμματικὴ ἀνακοίνωση τοῦ Βατικανοῦ ὑπογραμμίζεται ἡ ἐπιδίωξη «νὰ ἀποφευχθεῖ ἡ συνάντηση στὴν Ἀσίζη νὰ γίνει ἕνα χωνευτήρι διαφορετικῶν θρησκευτικῶν ταυτοτήτων».

 

. Θεωρεῖται ὅτι αὐτὴ ἡ ἀλλαγὴ ὀφείλεται στὶς ἀντιλήψεις τοῦ ἴδιου τοῦ Πάπα, ποὺ λέγεται ὅτι διαφωνοῦσε μὲ τὴν προκλητικότητα τῶν συμπροσευχῶν τοῦ 1986 καὶ γιὰ τὸν λόγο αὐτὸ εἶχε ἀρνηθεῖ τότε νὰ μετάσχει.

 

. Τὸ μεγάλο ζήτημα ποὺ τίθεται καὶ πάλι, παρόλο τὸν ἠπιότερο χαρακτήρα τῶν ἐφετινῶν ἐκδηλώσεων, εἶναι τὸ ἂν ἔχει θέση ἡ Ὀρθοδοξία σὲ τέτοιες ἐκδηλώσεις. Ἀναμφιβόλως τυχὸν ἄρνησή της νὰ μετάσχει θὰ ἑρμηνευόταν ἀπὸ πολλοὺς ὡς προϊὸν φανατισμοῦ. Ὅμως ἡ ἀλήθεια εἶναι ἀδιαπραγμάτευτη γιὰ τὴν Ὀρθοδοξία. Δὲν ἔχουμε δικαίωμα στὸ ὄνομα τῶν «καλῶν» ἐντυπώσεων νὰ τραυματίζουμε τὴν ἀλήθειά της. Καὶ τὴν τραυματίζουμε, ὅταν μετέχουμε σὲ τέτοια συνάντηση ποὺ τὸ θέμα της, ὅπως ἀνακοινώθηκε, ἦταν: «Προσκυνητὲς τῆς ἀλήθειας, προσκυνητὲς τῆς εἰρήνης». Ποιᾶς ἀλήθειας προσκυνητές; Τί σχέση μὲ τὴν ἀλήθεια ἔχουν ὅλες αὐτὲς οἱ πλάνες ποὺ παρελαύνουν στὴν Ἀσίζη;

 

. Καὶ τὸ ἐρώτημα τίθεται τώρα ἀμείλικτο: Τὴν ἀλήθεια προσκυνοῦμε ἐκεῖ οἱ Ὀρθόδοξοι; Ποιά ἀλήθεια; Δὲν τὴν ἔχουμε; Ψάχνουμε νὰ τὴν βροῦμε σὲ χώρους τόσο σκοτεινούς;

 

. Καὶ δὲν πρέπει κάποτε ἐπιτέλους τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο νὰ σταματήσει νὰ μετέχει σ’ αὐτὸν τὸν ἐμπαιγμό;

Ο Γέρων είπεν …

Ένας άγιος δεν μπορεί σήμερα να είναι Επίσκοπος, διότι οι άνθρωποι δεν μπορούν να αντέξουν τον λόγο του. Γι’ αυτό απαιτείται Επίσκοπος με μετριότερη πείρα και να έχει διοικητικές ικανότητες, διότι σήμερα οι πολιτικοί προσπαθούν να πλησιάσουν την Εκκλησία δια της ιεραρχίας .Και γι’αυτό χρειάζεται να έχει διοικητικές ικανότητες και πείρα, για να κρατά την Εκκλησία έξω από την πολιτική. Το καλύτερο σήμερα είναι να είναι κανείς Ιερεύς.

Γέροντας Σωφρόνιος του έσσεξ

Ἕνα σύγχρονο θαῦμα τοῦ Ἁγίου Νικολάου

Ἐπὶ εἴκοσι ἔτη ζοῦσα στὴν Λίμα τοῦ Περοῦ. Κατὰ τὸ διάστημα αὐτό, εἶχε ἱδρυθεῖ καὶ μία Ρωσικὴ Ὀρθόδοξη ἐνορία ἐκεῖ. Ὁ διάκονός μας, ὁ ἀείμνηστος Εὐγένιος Νικολάγιεβιτς Δολμάτεφ, μοῦ εἶχε διηγηθεῖ ἕνα θαῦμα ποὺ ὁ ἴδιος εἶχε ζήσει, μὲ μία ἐπέμβαση τοῦ Ἁγίου Νικολάου. Συνέβη στὴν Σιβηρία. Ὁ Λευκὸς Στρατὸς κάτω ἀπὸ τὴν διοίκηση τοῦ Κολτσὰκ ὑποχωροῦσε. Ὁ Εὐγένιος Νικολάγιεβιτς, παρὰ τὸν σοβαρότατο τραυματισμὸ ποὺ εἶχε ὑποστεῖ στὸν Πρῶτο Παγκόσμιο Πόλεμο, ὑπηρέτησε στὶς δυνάμεις τοῦ Κολτσάκ, μὲ βαθμὸ πρώτου ὑπολοχαγοῦ. Ὁ χειμώνας ἐκεῖνος ἦταν πολὺ βαρύς. Μπαίνοντας σὲ κάποιο χωριό, οἱ παρτισάνοι συνέλαβαν ἕνα χωριάτη μὲ τὴν ὑποψία ὅτι συνεργαζόταν μὲ τοὺς Κόκκινους. Εἶχε ληφθεῖ ἡ ἀπόφαση νὰ τὸν ἐκτελέσουν. Ὁ Εὐγένιος Νικολάγιεβιτς διέταξε νὰ τὸν κρατήσουν τὸν ὕποπτο στὴν φυλακή. Συνέχεια

ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΖΩΝΗΣ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ

Επιμέλεια Πρωτοπρεσβυτέρου Δημ. Αθανασίου

 

Α. Η ιστορία της Τιμίας Ζώνης στην Ορθόδοξη Παράδοση
Η Τιμία Ζώνη της Θεοτόκου, διαιρεμένη σήμερα σε τρία τεμάχια, είναι το μοναδικό λείψανο ή κειμήλιο που σώζεται από την επίγεια ζωή Της και φυλάσσεται στην Ιερά Μεγίστη Μονή Βατοπαιδίου.
Σύμφωνα με την παράδοση, η Ζώνη φτιάχτηκε από τρίχες καμήλας από την ίδια την Θεοτόκο και μετά την Κοίμησή Της, κατά την Μετάστασή Της στους ουρανούς, την παρέδωσε στον Απόστολο Θωμά.
«Προς δόξαν ακήρατον ανερχομένη Αγνή, χειρί σου δεδώρησαι τω αποστόλω Θωμά, την πάνσεπτον Ζώνην σου», ψάλλει η Εκκλησία στο Απολυτίκιο της εορτής της Καταθέσεως της Τιμίας Ζώνης της Θεοτόκου.
Την Τιμία Ζώνη ανέλαβαν να διαφυλάξουν δύο πτωχές ευσεβείς γυναίκες στα Ιεροσόλυμα. Η Παναγία, λίγο πριν την Κοίμησή Της, είχε δώσει εντολή στον Ευαγγελιστή Ιωάννη να μοιράσει σε αυτές και τις δύο εσθήτες Της. Το έργο της διαφύλαξης από γενιά σε γενιά συνέχισε μία ευλαβής παρθένος ,καταγομένη από την οικογένεια αυτή. Στα χρόνια του Αυτοκράτορα Αρκαδίου, υιού του Μ. Θεοδοσίου, έγινε η μεταφορά της Τιμίας Ζώνης στην ένδοξη πρωτεύουσα της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, την Κωνσταντινούπολη. Την κατέθεσε σε μία υπέροχη λειψανοθήκη, την οποίαν ονόμασε «αγίαν σορόν». Η κατάθεση έγινε στις 31 Αυγούστου. Το ιερό κειμήλιο θα προστάτευε την πρωτεύουσα του κράτους και τους κατοίκους από κάθε εχθρική επίθεση, από κάθε δυστυχία και δαιμονική επιβουλή.
Μετά από λίγα χρόνια η κόρη του Αρκαδίου, η Αυτοκράτειρα Πουλχερία, ανήγειρε το λαμπρό ναό των Χαλκοπρατείων και κατέθεσε εκεί την Τιμία Ζώνη. Η ίδια η Αυτοκράτειρα τη διακόσμησε με χρυσή κλωστή, έτσι όπως φαίνεται μέχρι σήμερα στην Ιερά Μεγίστη Μονή του Βατοπαιδίου. Τον επόμενο αιώνα, άγνωστο πότε και με ποιόν τρόπο, μεταφέρθηκε η Τιμία Ζώνη στην Ζήλα της Καππαδοκίας, νότια της Αμασείας. Στην Κωνσταντινούπολη μεταφέρθηκε ξανά στα χρόνια του Αυτοκράτορα Ιουστινιανού του Α΄ (527-565), κτήτορα της Αγίας Σοφίας. Ο διάδοχός του Ιουστίνος Β΄ και η σύζυγός του Σοφία ανακαίνισαν τον ναό των Χαλκοπρατείων και ανήγειραν παρεκκλήσιο της Αγίας Σορού. Πάνω στην Αγία Τράπεζα φυλασσόταν η Τιμία Ζώνη. Συνέχεια

Μοναχός Νικόδημος (ντοκιμαντερ)

https://i0.wp.com/www.bibliopolio.gr/images/Authors-images/thumbs/160x197_5722.jpg
Το ντοκιμαντέρ με τίτλο «ΝΙΚΟΔΗΜΟΣ Ο ΜΟΝΑΧΟΣ» είναι αφιερωμένο στην προσωπικότητα του μοναχού ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ, ο οποίος εγκατέλειψε τη ζωή στην Αθήνα και αποφάσισε να γίνει μοναχός στο Άγιο Όρος. Η ιδιαιτερότητα του προσώπου αυτού είναι η καλλιτεχνική του δράση τόσο στη ζωγραφική, όσο και στην ποίηση. Ο ίδιος ο μοναχός μιλάει για τον τρόπο που άλλαξε η ζωή του μέσα από το μοναχισμό, την έμπνευση και τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεται τη δημιουργικότητα και την τέχνη.

ΝΙΚΟΔΗΜΟΣ Ο ΜΟΝΑΧΟΣ