Προσευχή.

«Κύριε, κάνε μας καλύτερους γονείς.
Δίδαξε μας να καταλαβαίνουμε τα παιδιά μας.
Να ακούμε υπομονετικά ο,τι έχουν να μας πουν και να απαντάμε ευγενικά, όταν μας ρωτούν.
Προφύλαξέ μας από τον κίνδυνο να φερόμαστε απότομα.
Βοήθησέ μας να μην πληγώνουμε τα αισθήματά τους, να μην τραυματίζουμε τη φιλοτιμία τους, να μην τα τιμωρούμε σε ώρες εξάψεως και θυμού.
Φώτισε μας να τα νουθετούμε με ηρεμία και πραότητα και σε κάθε στιγμή να τα εμπνέουμε με το παράδειγμά μας.
Κάνε μας να παραβλέπουμε τα μικρά και ασήμαντα σφάλματα των παιδιών μας και βοήθησέ μας να κοιτάζουμε τα προτερήματά τους και τα καλά έργα που κάνουν.
Δώσε μας την κατάλληλη λέξη για έναν δίκαιο έπαινο.
Βοήθησέ μας να τα συμπαραστεκόμαστε, να τα φερόμαστε όπως ταιριάζει στην ηλικία τους και να μην έχουμε υπερβολικές απαιτήσεις από αυτά.
Να τα βοηθάμε στην πραγμάτωση όλων των καλών τους επιθυμιών.
Κάνε μας καλούς και δίκαιους, συνετούς και κοινωνικούς.
Κάνε μας να είμαστε αγαπητοί και να τα προσφέρουμε ένα αληθινό χριστιανικό παράδειγμα.
Κάνε τέλος με τη ζωή μας και όλες τις εκδηλώσεις μας, να τα δείχνουμε τον δρόμο που οδηγεί σε ΣΕΝΑ».
Αμήν.

Mάτια μου…

Tι ωφεληθήσεται άνθρωπος εάν τον κόσμον κερδίση , την δε ψυχήν αυτού ζημιωθή;

Αυτό θα επεί ότι το πιο πολυτιμο πράγμα που υπάρχει μέσα στον άνθρωπο είναι η ψυχή του.

Αλλά όπως είπε και κάποιος Ινδός Χριστιανός όταν τον ρώτησαν εάν είδε τον Θεό

«Τον είδα»

«Μα πώς Τον είδες~Πες μας κι εμάς!»

Κι εκείνος τούς ρώτησε με τη σειρά του: «Είδες ποτέ τα μάτια σου; »

Κι ο άλλος είπε : «Στον καθρέφτη».

Και του ξαναλέει : «Όχι στον καθρέφτη. Μόνος σου τα είδες ; »

«Όχι» , του είπε , «πώς να τα δώ τα μάτια μου αφού με αυτά βλέπω;»

«Ε, το ίδιο είναι κι ο Θεός. Πώς μπορείς να Τον δεις εφόσον μέσα σε Αυτόν ζεις…»!

Είδες τι ωραίο ; Έτσι που λες .Με το μυαλό δεν μπορείς να συνεχίσεις γιατί έχει όρια. Ενώ με την προσευχή, την περισυλλογή, την αυτοσυγκέντρωση φτάνεις σ΄αυτό.

Αλλά δεν θα έχεις λόγια να τα εκφράσεις. Γιατί και πάλι τα λόγια είναι ανίκανα και περιορισμένα.

Γερόντισσα Γαβριηλία

«Παράκληση» από τον Αλκίνοο Ιωαννίδη

περπάτησα πάρα πολυ μα
τα φτερά μου τα ‘χω χάσει
μα εσύ που δεν πατάς στη γη
καν’την ψυχή μου να πετάξει
μ’ένα αερόστατο να πάμε στο φεγγάρι
ένα αεράκι να μας πάρει
φωτιά κι αέρας να κάνουμε δική μας
τη μικρή ζωή μας

ειν’η καρδιά μου μια αυλή
σ’ένα κελί που όλο μικραίνει
μα εσύ που έχεις το κλειδί
έλα και πες μου το γιατί
σε κάποια θάλασσα που ο ήλιος τη ζεσταίνει
το όνειρό μου ξαποσταίνει
νερό κι αρμύρα να κάνουμε δική μας
τη μικρή ζωή μας

έχω έναν κόμπο στο λαιμό
και μια θηλιά που όλο στενεύει
έλα και κάνε μουσική την τρέλα
που με διαφεντεύει
κι αν είναι οι νότες και οι λέξεις
αφελείς τραγούδησε τες να χαρείς
μ’ένα τραγούδι να κάνουμε δική μας
τη μικρή ζωή μας