19 Ιουλίου: Μνήμη της οσίας μητρός ημών Μακρίνης. Οι Χαιρετισμοί και τα Εγκώμια της Οσίας.

ΕΙ­ΚΟ­ΣΙ­ΤΕΣ­ΣΑ­ΡΕΣ ΧΑΙ­ΡΕ­ΤΙ­ΣΤΗ­ΡΙΟΙ ΟΙ­ΚΟΙ

ΕΙΣ ΤΗΝ Ο­ΣΙΑΝ ΜΗ­ΤΕ­ΡΑ Η­ΜΩΝ ΜΑ­ΚΡΙ­ΝΑΝ

Α­ΔΕΛ­ΦΗΝ ΤΟΥ ΜΕ­ΓΑ­ΛΟΥ ΒΑ­ΣΙ­ΛΕΙ­ΟΥ

Ποίημα: Γεωργίου Ἀποστολάκη,  δικαστοῦ.

Κον­τά­κιον. Ἦ­χος πλ. δ΄ Τῇ ὑ­περ­μά­χῳ

Τὸν τοῦ Νυμ­φί­ου σου ζυ­γὸν ἐ­πι­πο­θή­σα­σα

τὴν τῶν ἀ­ζύ­γων βι­ο­τὴν εἵ­λου, πα­νεύ­φη­με,

μο­νο­τρό­πων κα­τα­στᾶ­σα ἡ ὡ­ραι­ό­της·

διὸ πό­θῳ μο­να­ζόν­των τὰ συ­στή­μα­τα

σὲ τι­μῶ­σι ἐ­ξαι­τού­με­να πρε­σβεί­ας σου

καὶ κραυ­γά­ζον­τα χαί­ροις, Μῆ­τερ θε­ό­λη­πτε.

Ἄ­μω­μος, ὥ­σπερ κρί­νον, τῷ Νυμ­φί­ῳ ἐ­δό­θης τρω­θεῖ­σα τῇ ἐν­θέ­ῳ ἀ­γά­πῃ(ἐκ γ)· δι­ό­περ ὡς Κυ­ρί­ου ἀ­μνὰς βι­ο­τεύ­σα­σα παρ­θε­νι­κῶς, σύ­σκη­νος ἀγ­γέ­λοις νῦν πα­ρί­στα­σαι, Μα­κρῖ­να, τι­μω­μέ­νη οὕ­τω·

Χαῖ­ρε, παρ­θέ­νους νυμ­φα­γω­γοῦ­σα·

χαῖ­ρε, ἀ­ζύ­γους κα­θο­δη­γοῦ­σα.

Χαῖ­ρε, σω­φρο­σύ­νης σε­πτὴ ὑ­πο­τύ­πω­σις·

χαῖ­ρε, τῶν χα­ρί­των πη­γὴ καὶ φα­νέ­ρω­σις.

Χαῖ­ρε, δεῖγ­μα παν­τερ­πνό­τα­τον ἐ­να­ρέ­του βι­ο­τῆς·

χαῖ­ρε, θεῖ­ον ἐν­δι­αί­τη­μα κα­θα­ρᾶς ἀ­να­στρο­φῆς.

Χαῖ­ρε, ὅ­τι δι­έ­πρε­ψας τῇ σε­πτῇ πο­λι­τείᾳ·

χαῖ­ρε, ὅ­τι κα­τέ­λυ­σας τῶν πα­θῶν τυ­ραν­νί­αν.

Χαῖ­ρε, τῷ θεί­ῳ κάλ­λει ἐ­κλάμ­που­σα·

χαῖ­ρε, τοῦ κό­σμου τὴν αἴ­γλην μι­σή­σα­σα.

Χαῖ­ρε, δι’ ἧς μο­να­σταὶ κρα­ται­οῦν­ται·

χαῖ­ρε, δι’ ἧς Ἐκ­κλη­σί­α κο­σμεῖ­ται.

Χαί­ροις, Μῆ­τερ θε­ό­λη­πτε!

Βί­ῳ ἡ­γι­α­σμέ­νῳ, μα­κα­ρί­α Μα­κρῖ­να, ἐ­δό­ξα­ζες Ἁ­γί­αν Τριά­δα· τὴν τοῦ κό­σμου πι­κρὰν τα­ρα­χὴν καὶ θο­ρύ­βων πᾶ­σαν ἀ­φορ­μὴν ἔ­φευ­γες, νη­στεί­αις καὶ δε­ή­σε­σιν σχο­λά­ζου­σα καὶ ἐκ­βο­ῶ­σα·

Ἀλ­λη­λού­ϊ­α!

Γό­νος οὖ­σα ἁ­γί­ων, ἑ­πτα­ρίθ­μου ὁ­μά­δος κα­τέ­στης πο­λυ­τί­μη­τον σκεῦ­ος· Βα­σι­λεί­ου γὰρ τέ­κνον σε­μνοῦ Ἐμ­με­λεί­ας τε τῆς εὐ­σε­βοῦς γέ­γο­νας, ὁ­σί­ων δὲ αὐ­τά­δελ­φος· διό σοι με­λῳ­δοῦ­μεν ταῦ­τα·

Χαῖ­ρε, σπο­ρέ­ων κα­λῶν ὁ σπό­ρος·

χαῖ­ρε, σε­πτῆς γε­νε­ᾶς ὁ γό­νος.

Χαῖ­ρε, Βα­σι­λεί­ου ὁ­σί­ου τὸ γέν­νη­μα·

χαῖ­ρε, ἐγ­κρα­τοῦς Ἐμ­με­λεί­ας ἀ­νά­θρεμ­μα.

Χαῖ­ρε, βά­θος δυ­σε­ρεύ­νη­τον νο­ε­ρῶν ἐρ­γα­σι­ῶν·

χαῖ­ρε, καύ­χη­μα γο­νέ­ων σου καὶ πα­νί­ε­ρος βλα­στός.

Χαῖ­ρε, ὅ­τι ἀ­πεί­λη­φας βρα­βεῖ­ον τῆς νί­κης·

χαῖ­ρε, ὅ­τι συ­νέ­τρι­ψας Βε­λί­αρ πα­γί­δας.

Χαῖ­ρε. ἐν κό­σμῳ μό­νη βι­ώ­σα­σα·

χαῖ­ρε, ἀ­ζύ­γων τά­ξεις πυρ­σεύ­ου­σα.

Χαῖ­ρε, Μα­κρί­νης προ­γό­νου σου εὖ­χος·

χαῖ­ρε, πολ­λῶν ὁ­μω­νύ­μων σου αἶ­νος.

Χαί­ροις, Μῆ­τερ θε­ό­λη­πτε!

Δό­ξης τῆς τῶν ὁ­σί­ων κοι­νω­νὸς κα­τε­στά­θης πλη­σθεῖ­σα χα­ρι­σμά­των ἐν­θέ­ων· τῇ ἀ­σκή­σει γὰρ πά­θη ψυ­χῆς τὰ πι­κρὰ ἐ­νέ­κρω­σας, Σε­μνή, τά­χι­στα ὡς ἄγ­γε­λος ἐν σώ­μα­τι βι­οῦ­σα καὶ Θε­όν ὑ­μνοῦ­σα·

Ἀλ­λη­λού­ϊ­α!

Εἰ­ρη­ναί­αν πο­ρεί­αν προ­σευ­χῇ καὶ ἀ­σκή­σει δι­ή­νυ­σας Μα­κρῖ­να ἐν βί­ῳ· ὅ­θεν γέ­γο­νας θεῖ­ος πυρ­σὸς ἀ­ρε­τῆς τε λύ­χνος φα­ει­νὸς ἅ­πα­σι· διὸ καὶ τὰ συ­στή­μα­τα ἀ­ζύ­γων σοι βο­ῶ­σι ταῦ­τα·

Χαῖ­ρε, σε­πτῆς συγ­γε­νεί­ας γό­νος·

χαῖ­ρε, ἁ­γί­ας ἀμ­πέ­λου κλῶ­νος.

Χαῖ­ρε, Βα­σι­λεί­ου Με­γά­λου αὐ­τά­δελ­φος·

χαῖ­ρε, Γρη­γο­ρί­ου τῆς Νύσ­σης ἡ ὅ­μαι­μος.

Χαῖ­ρε, Μή­τηρ ἡ γεν­νή­σα­σα ἀ­πο­γό­νοις ἐν Χρι­στῷ·

χαῖ­ρε, βό­τρυν γε­ωρ­γή­σα­σα τὸν τῆς Χά­ρι­τος ψυ­χῇ.

Χαῖ­ρε, εὔ­χρη­στον σκεῦ­ος ἱ­ε­ρᾶς ἐρ­γα­σί­ας·

χαῖ­ρε, ἄ­σει­στε πῦρ­γε, μο­να­στῶν προ­στα­σί­α.

Χαῖ­ρε, σαρ­κὸς μι­σοῦ­σα εὐ­πά­θειαν·

χαῖ­ρε, Χρι­στοῦ ζη­τοῦ­σα τὴν εὔ­νοι­αν.

Χαῖ­ρε, δι’ ἧς οἱ πι­στοὶ εὐ­λο­γοῦν­ται·

χαῖ­ρε, δι’ ἧς εὐ­σε­βεῖς ὁ­δη­γοῦν­ται.

Χαί­ροις, Μῆ­τερ θε­ό­λη­πτε!

Ζῶ­σα ἐν ἐγ­κρα­τεί­ᾳ μο­νο­τρό­πων ὁ τῦ­πος κα­τέ­στης ἀ­κρι­βέ­στα­τος, Μῆ­τερ· καὶ ὡς ἄ­σαρ­κος οὖ­σα σαρ­κὶ ἀ­ρε­τῆς ἐρ­γά­τις τοῖς πι­στοῖς δέ­δει­ξαι· διὸ καί σοὶ προ­σήρ­χον­το παρ­θέ­νοι τῷ Θε­ῷ βο­ῶ­σαι·

Ἀλ­λη­λού­ϊ­α!

Ἡ­συ­χί­ᾳ ἐν­θέ­ῳ ἀ­σκου­μέ­νη ἐν οἴ­κῳ προ­σείλ­κυ­ες παρ­θέ­νων χο­ρεί­ας· ψυ­χο­σώ­τει­ραν ὅ­θεν μο­νὴν με­τ’ αὐ­τῶν συ­νέ­πη­ξας, Σε­μνή, πάν­τερ­νον ἁ­γί­ων ἐν­δι­αί­τη­μα· διό σοι εὐ­λα­βῶς φω­νοῦ­μεν·

Χαῖ­ρε, ἀ­μνὰς Χρι­στοῦ ἡ ἁ­γί­α·

χαῖ­ρε, παρ­θέ­νων παι­δα­γω­γί­α.

Χαῖ­ρε, τῶν ὁ­σί­ων πλου­τοῦ­σα τὴν σύ­νο­δον·

χαῖ­ρε, μο­νο­τρό­πων ἀ­κρό­της τυγ­χά­νου­σα.

Χαῖ­ρε, σάρ­καν ἡ δου­λώ­σα­σα πό­νοις τοῖς ἀ­σκη­τι­κοῖς·

χαῖ­ρε, φύ­σιν ἡ βι­ά­σα­σα κό­ποις τοῖς δι­η­νε­κοῖς.

Χαῖ­ρε, ὅ­τι συ­νή­γα­γες παρ­θέ­νων χο­ρεί­αν·

χαῖ­ρε, ὅ­τι ἐ­δί­δα­σκες ζω­ὴν οὐρα­νίαν.

Χαῖ­ρε, τα­μεῖ­ον θεί­ων ἐλ­λάμ­ψε­ων·

χαῖ­ρε, σφρα­γὶς ὁ­σί­ας βι­ώ­σε­ως.

Χαῖ­ρε, συ­νοῦ­σα χο­ροῖς τῶν Ἀγ­γέ­λων·

χαῖ­ρε, ὑ­μνοῦ­σα Θε­όν Πα­ρα­δεί­σῳ.

Χαί­ροις, Μῆ­τερ θε­ό­λη­πτε!

Θε­ῷ νύμ­φη ἐ­δό­θης μυ­στι­κῶς συ­να­φθεῖ­σα Νυμ­φί­ῳ ἐν σε­μνό­τη­τι βί­ου· καὶ τῷ κάλ­λει Αὐ­τοῦ σε­αυ­τὴν ὡ­ρα­ΐ­σα­σα πνευ­μα­τι­κῶς, εἴ­λη­φας τὸ δώ­ρη­μα ἰ­ά­σε­ως, βο­ῶ­σα πρὸς τὸν Ζω­ο­δό­την·

Ἀλ­λη­λού­ϊ­α!

Ἰ­ω­γή φε­ρω­νύ­μων ἀ­σκου­μέ­νων τυγ­χά­νεις, Μα­κρῖ­να, θε­ο­δό­ξα­στε Μῆ­τερ· προ­σι­ού­σαις σοι γὰρ εὐ­λα­βῶς ἀ­ρω­γός πα­ρί­στα­σαι θερ­μός τά­χι­στα· διὸ καί σοὶ προ­σά­δω­μεν, θε­ό­φρον, γη­θο­σύ­νως ταῦ­τα·

Χαῖ­ρε, χρη­στῶν ἠ­θῶν ἐ­κμα­γεῖ­ον·

χαῖ­ρε, σε­πτὸν Χρι­στοῦ βρα­βεῖ­ον.

Χαῖ­ρε, ἀ­πα­θεί­ας καὶ νή­ψε­ως κλέ­ϊ­σμα·

χαῖ­ρε, προ­σευ­χῆς καὶ ἀ­σκή­σε­ως βλά­στη­μα.

Χαῖ­ρε, γά­λα­κτι ὁ­σί­ῳ ἡ ἐ­κτρα­φεῖ­σα εὐ­σε­βῶς·

χαῖ­ρε, καύ­χη­μα παν­θαύ­μα­στον αὐ­τα­δέλ­φων εὐ­λα­βῶν.

Χαῖ­ρε, ὅ­τι ἐ­δεί­χθης χο­ϊ­κῶν ὑ­περ­τέ­ρα·

χαῖ­ρε, ὅ­τι συν­τρί­βεις Ἀν­τι­δί­κου τὸ κέ­ρας.

Χαῖ­ρε, ὀ­σμὴ σε­πτῆς ἐ­να­σκή­σε­ως·

χαῖ­ρε, το­μὴ λε­πτὴ συ­νει­δή­σε­ως.

Χαῖ­ρε, δι’ ἧς ἡ Τριὰς ἐ­ξυ­μνεῖ­ται·

χαῖ­ρε, δι’ ἧς Ἐκ­κλη­σί­α τρα­νοῦ­ται.

Χαί­ροις, Μῆ­τερ θε­ό­λη­πτε!

Κα­θυ­μνῶ σε, Μα­κρῖ­να, καὶ τι­μῶ σου τὸ γέ­νος ἁ­γί­ας ἑ­πτα­ρίθ­μου χο­ρεί­ας· σὺν γο­νεῦ­σι αἰ­νῶ ἀ­δελ­φούς, τὸν Βα­σί­λει­ον θαυ­μα­τουρ­γόν, Πάν­σε­μνε, τὸν Πέ­τρον καὶ Γρη­γό­ριον, βο­ῶν­τας σὺν τῷ Ναυ­κρα­τί­ῳ·

Ἀλ­λη­λού­ϊ­α!

Λάμ­ψα­σα τῇ ἀ­σκή­σει, κα­τα­φύ­γιον θεῖ­ον ἐ­γέ­νου ταῖς θε­λού­σαις σω­θῆ­ναι· ἀ­κλι­νῶς γὰρ τὸν λό­γον Θε­οῦ ἐ­κτε­λοῦ­σα πλή­θη γυ­ναι­κῶν ᾔ­ε­σαν φοι­τῆ­σαι πρὸς σε­μνεῖ­ον σου· διό σοι θαυ­μα­σμῷ βο­ῶ­μεν·

Χαῖ­ρε, λαμ­πὰς τῷ Θε­ῷ και­ο­μέ­νη·

χαῖ­ρε, ἀ­γά­πῃ Χρι­στοῦ τη­κο­μέ­νη.

Χαῖ­ρε, πο­νη­ρῶν δαι­μο­νί­ων δι­ώ­κτρια·

χαῖ­ρε, τῶν κα­λούν­των σε πί­στει ἐ­πό­πτρια.

Χαῖ­ρε, ἄ­κου­σμα πα­ρή­γο­ρον τῶν ἐν θλί­ψει μο­να­στῶν·

χαῖ­ρε, ἔ­ρει­σμα ἀ­κλό­νη­τον πάν­των τῶν χρι­στια­νῶν.

Χαῖ­ρε, ὅ­τι σὸς βί­ος ἀ­κη­λί­δω­τος ἔ­στη·

χαῖ­ρε, ὅ­τι ἀν­τέ­στης πρὸς σαρ­κὸς τὰς ὀ­ρέ­ξεις.

Χαῖ­ρε, κα­νὼν νο­μί­μων ἀ­σκή­σε­ων·

χαῖ­ρε, σπιν­θὴρ ἐν­θέ­ων ἐλ­λάμ­ψε­ων.

Χαῖ­ρε, πη­γὴ ἀ­ειρ­ρό­ων να­μά­των·

χαῖ­ρε, αἰ­τί­α ποι­κί­λων θαυ­μά­των.

Χαί­ροις, Μῆ­τερ θε­ό­λη­πτε!

Μα­κα­ρί­α τυγ­χά­νεις, θε­ο­φό­ρε Μα­κρῖ­να, συ­νοῦ­σα τοῖς χο­ροῖς Ἀ­σω­μά­των. Κα­τα­τή­ξα­σα πό­νοις πολ­λοῖς τὸ σαρ­κί­ον χά­ριν ἐκ Θε­οῦ εἴ­λη­φας καὶ δό­ξης κα­τη­ξί­ω­σαι· διὸ καὶ νῦν Θε­ῷ προ­σᾴ­δεις·

Ἀλ­λη­λού­ϊ­α!

Νῆ­ψιν δός μοι, ὦ Μῆ­τερ, καὶ ἐγ­κρά­τειαν πᾶ­σαν, δαι­μό­νων ὅ­πως φεύ­γω τὰς πλά­νας· ἀ­πα­θεί­ας δὲ πλη­σμο­νὴν ὁ­μω­νύ­μοις δώ­ρη­σαι τα­χύ, πάν­τι­με, ταῖς πί­στει προ­σι­ού­σαίς σοι καὶ πό­θῳ ἐκ ψυ­χῆς βο­ῶ­σαι·

Χαῖ­ρε, ἁ­γνὴ τοῦ Κυ­ρί­ου νύμ­φη·

χαῖ­ρε, τερ­πνὸν μο­νο­τρό­πων ἄν­θος.

Χαῖ­ρε, Ἐκ­κλη­σί­ας λαμ­πρὸν ἐγ­καλ­λώ­πι­σμα·

χαῖ­ρε, μο­να­ζόν­των στερ­ρὸν πε­ρι­τεί­χι­σμα.

Χαῖ­ρε, κλέ­ος ἀ­νε­ξάν­τλη­τον ἀ­σκου­μέ­νων εὐ­λα­βῶν·

χαῖ­ρε, δώ­ρη­μα τα­χύ­τα­τον θε­οσ­δό­των ἀ­ρε­τῶν.

Χαῖ­ρε, ὅ­τι πυρ­σεύ­εις τὰς ψυ­χὰς εὐ­σε­βούν­των·

χαῖ­ρε, ὅ­τι φαι­δρύ­νεις τῶν πι­στῶν δι­α­νοί­ας.

Χαῖ­ρε, τῆς ἄ­νω δό­ξης τὸ ἔ­σο­πρτον·

χαῖ­ρε, φω­τός α­ΰ­λου συμ­μέ­το­χος.

Χαῖ­ρε, δι’ ἧς στε­ρε­οῦ­ται ἡ πί­στις·

χαῖ­ρε, δι’ ἧς ἐ­ξυ­μνεῖ­ται ὁ Κτί­στης.

Χαί­ροις, Μῆ­τερ θε­ό­λη­πτε!

Ξε­νω­θεῖ­σα τῆς ὕ­λης γλυ­κα­σμῶν καὶ ἡ­δέ­ων, πρὸς σκάμ­μα­τα ἀ­σκή­σε­ως, Μῆ­τερ, ηὐ­το­μό­λη­σας πό­θῳ Χρι­στοῦ τε­τρω­μέ­νη· ὅ­θεν μο­να­στῶν τάγ­μα­τα τι­μῶ­σι τοὺς ἀ­γῶ­νάς σου καὶ πί­στει τῷ Θε­ῷ βο­ῶ­σι·

Ἀλ­λη­λού­ϊ­α!

Ὄμ­βροις τῶν σῶν δα­κρύ­ων κα­ταρ­δεύ­εις, Μα­κρῖ­να, τὰ στά­δια κα­λῶς ἀ­σκου­μέ­νων καὶ γο­νί­μους ποι­εῖς τὰς εὐ­χάς· εἰ­σα­κού­ῃ γὰρ πα­ρὰ Θε­οῦ, ἔ­χου­σα πρε­σβεί­αν ἀ­κα­τά­βλη­τον ὑ­πὲρ τῶν σέ τι­μών­των οὕ­τω·

Χαῖ­ρε, Μα­κρῖ­να Χρι­στοῦ ὁ οἶ­κος·

χαῖ­ρε, λα­οῦ εὐ­σε­βοῦς τὸ τεῖ­χος.

Χαῖ­ρε, λο­γι­σμῶν τὸ σε­πτὸν ἐρ­γα­στή­ριον·

χαῖ­ρε, ἀ­σκη­τῶν με­λι­χρὸν φρον­τι­στή­ριον.

Χαῖ­ρε, μέ­γα ἐν­δι­αί­τη­μα τῆς τοῦ Πνεύ­μα­τος χα­ρᾶς·

χαῖ­ρε, δεί­κτης ὁ πρὸς Κύ­ριον προ­σορ­μί­ζων τὰς ψυ­χάς.

Χαῖ­ρε, ἡ ἀ­γα­πή­σα­σα καρ­ποὺς ἡ­συ­χί­ας·

χαῖ­ρε, ἡ ἐ­κμι­σή­σα­σα τὴν τοῦ κό­σμου μω­ρί­αν.

Χαῖ­ρε, φυ­τὸν τῆς Χά­ρι­τος γνή­σιον·

χαῖ­ρε, κα­νὼν ἁ­γνεί­ας πο­λύ­τι­μος.

Χαῖ­ρε, τὸ πάλ­λευ­κον κρί­νον ἐ­ρή­μου·

χαῖ­ρε, πλου­τοῦ­σα ἀγ­γέ­λων τὸν δῆ­μον.

Χαί­ροις, Μῆ­τερ θε­ό­λη­πτε!

Πά­θη ἐξ ἁ­μαρ­τί­ας ἐ­ξαι­τοῦ­μαι, Μα­κρῖ­να, κα­θαί­ρειν ῥυ­πτι­καῖς σου πρε­σβεί­αις· καὶ τῇ σῇ ἀ­ρω­γῇ ἀ­π’ ἐ­μοῦ πο­νη­ρὰ δαι­μό­νια μα­κρὰν δί­ω­ξον, ἵ­να τῷ σὲ δο­ξά­σαν­τι Θε­ῷ πα­νευ­λα­βῶς κραυ­γά­ζω·

Ἀλ­λη­λού­ϊ­α!

Ρή­μα­σι θε­ο­φθόγ­γοις μα­θη­τρί­ας σου, Μῆ­τερ, ἐ­δί­δα­σκες σε­πτῷ σου Σε­μνεί­ῳ· καὶ ἡ Χά­ρις σκη­νοῦ­σα ἐν σοὶ οἰ­κο­νό­μον ἄ­ρι­στον ψυ­χῶν σ’ ἔ­δει­ξεν, γλυ­κύ­τη­τι τῶν λό­γων σου ἑλ­κύ­ου­σαν λα­όν, ὅς αἴ­νει·

Χαῖ­ρε, ση­μεῖ­ον τοῦ Πα­ρα­κλή­του·

χαῖ­ρε, πο­λί­τις τοῦ Πα­ρα­δεί­σου.

Χαῖ­ρε, τῶν οἰ­κεί­ων σου θεῖ­ον ὡ­ρά­ϊ­σμα·

χαῖ­ρε, ὁ­μω­νύ­μων σου ἔ­κτα­κτον κλέ­ϊ­σμα.

Χαῖ­ρε, πάν­σε­πτον δι­ά­δη­μα βι­ο­τῆς παρ­θε­νι­κῆς·

χαῖ­ρε, πάμ­φω­τον πα­ρά­δειγ­μα ἀ­γω­γῆς ἀ­σκη­τι­κῆς.

Χαῖ­ρε, ἀ­κτη­μο­σύ­νης καὶ τῆς νή­ψε­ως λύ­χνος·

χαί­ρε, ὀρ­θο­δο­ξί­ας τη­λαυ­γέ­στα­τος πύρ­γος.

Χαῖ­ρε, κα­νὼν εὐ­χῆς ὁ εὐ­θύ­τα­τος·

χαῖ­ρε, πι­στῶν προ­στά­τις ἀ­κοί­μη­τος.

Χαῖ­ρε, ὁ­ρῶ­σα Νυμ­φί­ου σου κάλ­λος·

χαῖ­ρε, πλη­ροῦ­σα εὐ­χάς δε­ο­μέ­νων.

Χαί­ροις, Μῆ­τερ θε­ό­λη­πτε!

Σύ­στη­μα τῶν παρ­θέ­νων σὲ ὑ­μνεῖ καὶ δο­ξά­ζει, Μα­κρῖ­να, ὡς ὑ­πό­δειγ­μα θεῖ­ον· πο­λι­τεί­αν γὰρ ἔ­σχες σε­μνὴν ταῖς ῥο­αῖς δα­κρύ­ων σου, Σε­πτή, σβή­σα­σα ἀρ­χαῖ­ον τὸ χρε­ώ­γρα­φον, ἀ­παύ­στως τῷ Θε­ῷ βο­ῶ­σα·

Ἀλ­λη­λού­ϊ­α!

Τό­μος τῆς σω­φρο­σύ­νης ἐγ­κρα­τεί­ᾳ συν­τό­νῳ ἐν νή­ψει καὶ εὐ­χῇ ἀ­νε­δεί­χθης· καὶ με­τέ­στης εἰς ὄν­τως ζω­ὴν κα­θο­ρῶ­σα φῶς τὸ ἱ­λα­ρόν, ἔν­δο­ξε· διό σου τὰ πα­λαί­σμα­τα γε­ραί­ρον­τες ἀ­να­βο­ῶ­μεν·

Χαῖ­ρε, με­γά­λη ἡ­μῶν προ­στά­τις·

χαῖ­ρε, ἀγ­γέ­λων συμ­πα­ρα­στά­τις.

Χαῖ­ρε, τῶν γο­νέ­ων σου ἔν­δο­ξον βλά­στη­μα·

χαῖ­ρε, ἀ­δελ­φῶν σου ὑ­πέρ­τι­μον καύ­χη­μα.

Χαῖ­ρε, πρέ­σβει­ρα ἡ ἄ­γου­σα τὰς αἰ­τή­σεις πρὸς Θε­όν·

χαῖ­ρε, σκέ­πη καὶ βο­ή­θεια ὁ­μω­νύ­μων ἐκ βρο­τῶν.

Χαῖ­ρε, ὅ­τι ἀ­ΰ­λων δω­ρε­ῶν ἠ­ξι­ώ­θης·

χαῖ­ρε, ὅ­τι προ­στά­τις μο­να­στῶν κα­τε­στά­θης.

Χαῖ­ρε, Χρι­στοῦ ἡ ζή­σα­σα ἔ­ρω­τι·

χαῖ­ρε, Ἁ­γί­ῳ λάμ­ψα­σα Πνεύ­μα­τι.

Χαῖ­ρε, τρυ­φὴ τῶν πι­στῶς σε κα­λούν­των·

χαῖ­ρε, τρο­φὴ τῶν πρός σὲ κραυ­γα­ζόν­των.

Χαί­ροις, Μῆ­τερ θε­ό­λη­πτε!

Ὕ­μνοις καὶ ψαλ­μῳ­δί­αις μο­να­στῶν αἱ χο­ρεῖ­αι ἐ­κή­δευ­σαν σὸν πάν­σε­πτον σκῆ­νος· καὶ θαυ­μά­των αἰ­τί­α πολ­λῶν ἡ σω­ρός σου γέ­γο­νε πι­στοῖς, πάμ­φω­τε, ἰά­σεις τε καὶ χά­ρι­τας πη­γά­ζου­σα τοῖς εὐ­χο­μέ­νοις·

Ἀλ­λη­λού­ϊ­α!

Φύ­λατ­τε ἐκ κιν­δύ­νων ὁ­μω­νύ­μους σου, Μῆ­τερ, διὰ τῶν ἱ­ε­ρῶν πρε­σβει­ῶν σου καὶ χο­ρή­γει καρ­δί­αις αὐ­τῶν κα­θα­ρούς, Μα­κρῖ­να, λο­γι­σμούς· ὅ­θεν νῦν εἰ­κό­νι σου προ­σπί­πτο­μεν καὶ πό­θῳ σοι λα­λοῦ­μεν ταῦ­τα·

Χαῖ­ρε, ὁ τῦ­πος τῆς καρ­τε­ρί­ας·

χαῖ­ρε, ὁ οἶ­κος τῆς ἡ­συ­χί­ας.

Χαῖ­ρε, ἡ ἐν σώ­μα­τι ζῶ­σα ὡς ἄ­ϋ­λος·

χαῖ­ρε, ἐν σαρ­κὶ ἡ ἀ­σκοῦ­σα ὡς ἄ­σαρ­κος.

Χαῖ­ρε, κρή­νη ἡ ἐκ­βρύ­ου­σα ἀ­ρε­τὰς παν­το­ει­δεῖς·

χαῖ­ρε, στή­λη ἡ πα­ρέ­χου­σα δω­ρε­ὰς θε­ο­ει­δεῖς.

Χαῖ­ρε, ἡ κα­θαι­ροῦ­σα ἁ­μαρ­τί­ας τὸν ῥῦ­πον·

χαῖ­ρε, ἡ ἀ­ναι­ροῦ­σα τοῦ Βε­λί­αρ τὰ βέ­λη.

Χαῖ­ρε, ἀμ­μᾶ, μη­τέ­ρων γε­νέ­τει­ρα·

χαῖ­ρε, κα­λὴ πρὸς Κύ­ριον πρέ­σβει­ρα.

Χαῖ­ρε, δι’ ἧς παρ­θε­νί­α τι­μᾶ­ται·

χαῖ­ρε, δι’ ἧς μα­ται­ό­της νι­κᾶ­ται.

Χαί­ροις, Μῆ­τερ θε­ό­λη­πτε!

Χαί­ρεις ἐν Πα­ρα­δεί­σῳ, τρι­σολ­βί­α Μα­κρῖ­να, χα­ρὰν τὴν ἀ­νε­κλά­λη­τον ὄν­τως· γευ­ο­μέ­νη οὖν ξύ­λου ζω­ῆς σὺν ἀγ­γέ­λοις ἵ­στα­σαι Χρι­στῷ, ἄρ­ρη­τον· τὴν δό­ξαν κα­το­πτεύ­ου­σα καὶ ψάλ­λου­σα ἐν κα­τα­νύ­ξει·

Ἀλ­λη­λού­ϊ­α!

Ψάλ­λον­τές σου τὴν μνή­μην, ἐ­ξυ­μνοῦ­μεν σε, Μῆ­τερ, ὡς λύ­χνον καὶ φα­νὸν τῶν παρ­θέ­νων· τὰς γὰρ κέλ­λας ἀ­ό­κνως φρου­ρεῖς καὶ σαρ­κὸς πει­ρα­σμοὺς ἀ­πω­θεῖς, σῴ­ζου­σα ζη­λοῦν­τάς σου τὴν ἄ­σκη­σιν καὶ ᾄ­δον­τας προς σὲ τοια­ῦτα·

Χαῖ­ρε, νη­στεί­ας ἡ πο­δη­γέ­τις·

χαῖ­ρε, κα­κί­ας ἡ ἀ­ναι­ρέ­τις.

Χαῖ­ρε, σαρ­κι­κούς πει­ρα­σμούς ἡ δι­ώ­κου­σα·

χαῖ­ρε, ῥυ­πα­ρούς λο­γι­σμούς ἡ κα­θαί­ρου­σα.

Χαῖ­ρε, τά­χι­στα κου­φί­ζου­σα τὰς καρ­δί­ας μο­να­στῶν·

χαῖ­ρε, πύ­λη ἡ ἐ­λέγ­χου­σα τὰς ἐ­φό­δους τῶν ἐ­χθρῶν.

Χαῖ­ρε, ἡ ὑ­πε­ρό­πτις ἐ­πι­γεί­ων ἡ­δέ­ων·

χαῖ­ρε, ἡ κα­θαι­ρέ­τις ἀ­κα­θάρ­των δαι­μό­νων.

Χαῖ­ρε, ἀ­στὴρ φω­τί­ζων μο­νά­ζον­τας·

χαῖ­ρε, ζω­ῆς ἁ­γί­ας πα­ρά­δειγ­μα.

Χαῖ­ρε, ὑ­μνούν­των σε δό­ξα καὶ ῥύ­στις·

χαῖ­ρε, κἀ­μοῦ προ­στα­σί­α με­γί­στη.

Χαί­ροις, Μῆ­τερ θε­ό­λη­πτε!

Ὦ θε­ό­λη­πτε Μῆ­τερ, μο­να­ζόν­των τὸ κλέ­ος, Μα­κρῖ­να, τοὺς πι­στούς σου εὐ­λό­γει· (ἐκ γ΄) ἔ­γνω­μέν σε πρε­σβεί­αν θερ­μὴν ἀ­λη­θῶς πρὸς Ἅ­γιον Θε­όν, Κύ­ριον, ᾧ πάν­τες ἀ­να­μέλ­πο­μεν φω­νῇ εὐ­λα­βι­κῇ τὸν ὕ­μνον·

Ἀλ­λη­λού­ϊ­α!

Καὶ αὖ­θις τὸ κον­τά­κιον. Ἦ­χος πλ. δ΄. Τῇ ὑ­περ­μά­χῳ.

Τὸν τοῦ Νυμ­φί­ου σου ζυ­γὸν ἐ­πι­πο­θή­σα­σα τὴν τῶν ἀ­ζύ­γων βι­ο­τήν εἵ­λου, πα­νεύ­φη­με, μο­νο­τρό­πων κα­τα­στᾶ­σα ἡ ὡ­ραι­ό­της· διὸ πό­θῳ μο­να­ζόν­των τὰ συ­στή­μα­τα σὲ τι­μῶ­σι ἐ­ξαι­τού­με­να πρε­σβεί­ας σου καὶ κραυ­γά­ζον­τα χαί­ροις, Μῆ­τερ θε­ό­λη­πτε.

Δί­στι­χον.

Μα­κρῖ­να δέ­ξαι Γε­ωρ­γί­ου τὸν αἶ­νον

Μα­κρί­νης χά­ριν μο­να­χῆς Με­τε­ώ­ρων.

Ποί­η­μα: Γε­ωρ­γί­ου Ἀ­πο­στο­λά­κη, δι­κα­στοῦ.

Τρίκ­κῃ, 21ῃ Νο­εμ­βρί­ου 2000

Μνή­μη τῆς ἐν τῷ Να­ῷ εἰ­σό­δου τῆς Θε­ο­μή­το­ρος

 

 

 


 

 

ΕΓ­ΚΩ­ΜΙΑ ΕΙΣ ΤΗΝ Ο­ΣΙΑΝ ΜΗ­ΤΕ­ΡΑ Η­ΜΩΝ

ΜΑ­ΚΡΙ­ΝΑΝ

Ποί­η­μα Γε­ωρ­γί­ου Ἀ­πο­στο­λά­κη, δι­κα­στοῦ

Στά­σις α΄

Ἦ­χος πλ. α΄. Ἡ ζω­ή ἐν τά­φῳ.

Μ

α­κα­ρί­ζο­μέν σε,

ὦ Μα­κρῖ­να σε­πτή,

καί τι­μῶ­μέν σου τήν μνή­μην τήν ἔν­δο­ξον·

ἐκ­κλη­σί­ας γάρ ἐ­δεί­χθης θη­σαυ­ρός.

Μ

α­κα­ρί­ζο­μέν σε,

ὦ Μα­κρῖ­να σε­πτή,

ὡς φω­στῆ­ρα τῶν παρ­θέ­νων καί καύ­χη­μα,

ἅς ἑλ­κύ­εις πρός ἀ­ζύ­γων βι­ο­τήν.

Κα­τ’ ἀλ­φά­βη­τον

­σκη­τῶν τόν βί­ον,

ἐκ­ζη­τοῦ­σα θερ­μῶς,

χο­ϊ­κῶν τήν μα­ται­ό­τη­τα ἔ­φευ­γες,

τοῦ Χρι­στοῦ ἐ­ρα­σα­μέ­νη ἐκ παι­δός.

Β

α­σι­λεί­ου θεί­ου,

Γρη­γο­ρί­ου σο­φοῦ,

Ναυ­κρα­τί­ου καί τοῦ Πέ­τρου αὐ­τά­δελ­φον,

σύν αὐ­τοῖς δο­ξά­ζο­μέν σε οἱ πι­στοί.

Γ

ό­νος Βα­σι­λεί­ου,

Ἐμ­με­λεί­ας καρ­πός,

καί Μα­κρί­νης τῆς προ­γό­νου σου βλά­στη­μα,

σύν αὐ­τοῖς ἐν Πα­ρα­δεί­σῳ νῦν τρυ­φᾷς.

Δ

ό­ξης θεί­ας Μῆ­τερ

νε­μο­μέ­νη Χρι­στοῦ,

ἀ­δο­ξί­ας τῶν πα­θῶν ἐ­λευ­θέ­ρω­σαι

τούς τι­μῶν­τάς σου τήν μνή­μην εὐ­λα­βῶς.

ν ἀ­σκή­σει πλή­ρει,

ἐ­να­ρέ­τῳ ζω­ῇ,

προ­σευ­χῇ τε καί νη­στεί­ᾳ ἐ­δού­λω­σας

τῶν πα­θῶν σου τά σκιρ­τή­μα­τα, Σε­μνή.

Ζ

ή­λου θεί­ου πό­θον

δός ἡ­μῖν, Ἀ­γα­θή,

ὡς ἠ­γά­πη­σεν καρ­δί­α σου Κύ­ριον,

ᾧ προ­σή­χθης ὥ­σπερ νύμ­φη νο­ε­ρῶς.

­συ­χί­αν ἄ­κραν

ἐκ­ζη­τοῦ­σα νο­ός,

πρός ἀ­σκή­σε­ως τά σκάμ­μα­τα ἔ­δρα­μες·

διό δῆ­μός σε γε­ραί­ρει μο­να­στῶν.

Θ

η­σαυ­ρός ἐ­δεί­χθης

Ἐκ­κλη­σί­ας Χρι­στοῦ

καί παρ­θέ­νων τό ὡ­ρά­ϊ­σμα ἵ­στα­σαι,

στή­λη ἔμ­ψυ­χος καί λύ­χνος φα­ει­νός.

Ἱ­

λα­σμόν ἐ­ξαί­τει

συμ­πα­θῶς τόν Χρι­στόν

τοῖς προ­στρέ­χου­σι, Μα­κρῖ­να, τῇ σκέ­πῃ σου

καί ἀ­πάλ­λα­ξον πα­θῶν φθο­ρο­ποι­ῶν.

Κ

λῆ­σιν θεί­αν Μῆ­τερ,

στα­θε­ρῷ λο­γι­σμῷ,

εἰ­σα­κού­σα­σα Σε­μνεῖ­ον ἐ­δό­μη­σας,

ἐρ­γα­στή­ριον ἐν­θέ­ων ἀ­ρε­τῶν.

Λ

αμ­πρυν­θεῖ­σα θεί­ῳ

φω­τι­σμῷ μυ­στι­κῶς

συμ­πο­λί­τις τῶν ἀγ­γέ­λων πα­ρί­στα­σαι,

τρι­ση­λί­ου ἀ­πο­λαύ­ου­σα φω­τός.

Μ

ο­να­ζόν­των ἄ­στρον

καί παρ­θέ­νων πυρ­σός

εἶ, Μα­κρῖ­να θε­ο­φό­ρε καί πάν­σο­φε,

με­τι­οῦ­σα βί­ον ἄ­ϋ­λον ἐν γῇ.

Ν

ᾶ­μα, Μῆ­τερ, θεῖ­ον

τοῖς σοῖς τέ­κνοις δω­ρῇ

τάς ψυ­χάς κα­τα­πυρ­σεύ­ου­σα ἄ­νω­θεν

καί ἀ­ζύ­γους κα­τευ­θύ­νεις πρός Θε­όν.

Ξ

ε­νω­θεῖ­σα ὕ­λης

καί πα­θῶν σαρ­κι­κῶν

ἀ­ρε­τῶν ἡ ὑ­πο­τύ­πω­σις γέ­γο­νας

καί φρο­νή­σε­ως κει­μή­λιον σε­πτόν.

­φλη­μά­των λύ­σιν

ὑ­πέρ πάν­των Χρι­στόν

ἐκ­δυ­σώ­πει ὡς με­τέ­χου­σα Χά­ρι­τος,

ἁ­γι­ά­ζου­σα ψυ­χάς τῶν εὐ­σε­βῶν.

Π

ρυ­τα­νεῖ­ον θεῖ­ον

καί τα­μεῖ­ον σε­πτόν

τῶν παρ­θέ­νων τῇ χο­ρεί­ᾳ πα­ρί­στα­σαι

μο­να­ζόν­των τε πο­λύ­φω­τος ἀ­στήρ.

ύ­που τῆς ψυ­χῆς μου,

ἀ­σθε­νεί­ας σαρ­κός,

καί πα­θῶν τοῦ φλο­γι­σμοῦ με ἀ­πάλ­λα­ξον,

τήν προ­στρέ­χου­σαν, Μα­κρῖ­να, σαῖς λι­ταῖς.

Σ

τή­ριγ­μα τυγ­χά­νεις

καί σα­φής ὁ­δη­γός

συ­νω­νύ­μων σου, Μα­κρῖ­να θε­ό­σε­μνε,

ἵ­να τύ­χω­σιν ἐν­θέ­ου φω­τι­σμοῦ.

Τ

ε­τρω­μέ­νη πό­θῳ

γλυ­κυ­τά­του Χρι­στοῦ,

τοῦ ἐ­χθροῦ τάς με­θο­δεί­ας ἠ­μαύ­ρω­σας,

ὥ­σπερ ἄ­σαρ­κος βι­οῦ­σα ἐν σαρ­κί.

­μνω­δί­αν, Μῆ­τερ,

ἐκ χει­λέ­ων ἐ­μῶν

εὐ­α­ρέ­στως νῦν προσ­δέ­χου καί πλή­ρω­σον

τά αἰ­τή­μα­τα τε­κνί­ου σου πι­στοῦ.

  Φ

α­ει­νόν δο­χεῖ­ον

Πα­ρα­κλή­του, Σε­μνή,

καί παρ­θέ­νων τό ἀ­κρά­δαν­τον ἔ­ρει­σμα

κα­τε­δεί­χθης βι­ο­τεύ­σα­σα σε­πτῶς.

Χ

αί­ρει Ἐκ­κλη­σί­α

καί αἰ­νεῖ ἐν ᾠ­δαῖς

τήν ἑ­πτά­ριθ­μον ὁ­μά­δα τοῦ γέ­νους σου,

ὧν Βα­σί­λει­ον ὡς πρώ­ταρ­χον τι­μᾷ.

Δό­ξα. Τρι­α­δι­κόν.

Ψ

άλ­μα­σι καί ὕ­μνοις,

ὦ Τριάς ὁ Θε­ός,

Σέ τι­μῶ­μεν καί βο­ῶ­μεν ἐν πνεύ­μα­τι·

πάν­τας οἴ­κτει­ρον σούς δού­λους, Ἀ­γα­θέ.

Καί νῦν. Θε­ο­το­κί­ον.

ς παρ­θέ­νων τεῖ­χος,

Θε­ο­τό­κε Ἁ­γνή,

ἐ­ξυ­μνοῦ­μέν Σε καί πί­στει αἰ­τού­με­θα·

πάν­τας ῥῦ­σαι μο­να­στάς ἐκ τῆς φθο­ρᾶς.

Στά­σις β΄.

Ἦ­χος πλ. α΄. Ἄ­ξιόν ἐ­στιν.

­ξιόν ἐ­στι

μα­κα­ρί­ζειν σε τῶν μο­να­ζόν­των

τάς χο­ρεί­ας πά­σας ἐν πέ­ρα­σι

ὅ­τι ἵ­στα­σαι αὐ­τοῖς ὥ­σπερ ἀ­στήρ.

­ξιόν ἐ­στι

με­γα­λύ­νειν σε ᾠ­δαῖς καί ὕ­μνοις

ὡς παρ­θε­νευ­όν­των τόν πρό­βο­λον,

ἅς ὁ­δή­γη­σον εἰς βί­ον κα­θα­ρόν.

Κα­τ’ ἀλ­φά­βη­τον.

Ἄ­

ναρ­χον Θε­όν

κα­θι­κέ­τευ­ε σω­θῆ­ναι, Μῆ­τερ,

πάν­τας τούς αἰ­τοῦν­τας πρε­σβεί­ας σου

ὅ­τι ἔ­χεις παρ­ρη­σί­αν πρός Χρι­στόν.

Β

ί­ον ἄ­σαρ­κον,

ὥ­σπερ ἄγ­γε­λος με­τῆλ­θες Μῆ­τερ,

σχοῦ­σα πο­λι­τεί­αν ἀ­κί­βδη­λον,

ἥν­περ τέ­κνοις σου ἐ­δί­δα­ξας σα­φῶς.

Γ

έ­νος μο­να­στῶν

κα­θυ­μνεῖ σε καί δο­ξά­ζει πό­θῳ

ὅ­τι δι­α­κρί­σε­ως κά­το­πτρον

ἀ­νε­δεί­χθης καί ψυ­χῶν μυ­στα­γω­γός.

Δ

έ­δω­κας ἡ­μῖν

πα­νο­σί­αν βι­ο­τήν σου, Μῆ­τερ,

τύ­πον καί κα­νό­να ἀ­λά­θη­τον,

ἵ­να τύ­χω­μεν τοῦ θεί­ου φω­τι­σμοῦ.

μ­πλε­ως φω­τός

καί ἐλ­λάμ­ψε­ως τοῦ Πα­ρα­κλή­του,

Μῆ­τερ, κα­τε­στά­θης ἀ­σκή­σε­σι,

ἰ­σαγ­γέ­λως βι­ο­τεύ­σα­σα ἐν γῇ.

Ζ

ή­λῳ θε­ϊ­κῷ

ἀ­ρε­τῶν τάς ἐ­πι­δό­σεις πά­σας

ὥ­σπερ ἀ­θλη­τής ἐ­ξε­τέ­λε­σας

καί κα­τέ­στης Ἐκ­κλη­σί­ας θη­σαυ­ρός.

­σκη­σας κα­λῶς

καί νο­μί­μως τόν μο­νή­ρη βί­ον

καί τούς πει­ρα­σμούς κα­τε­νί­κη­σας,

τοῦ ἐ­χθροῦ καρ­πο­φο­ροῦ­σα ἐν Χρι­στῷ.

Θ

εί­α σου εἰ­κών

χά­ριν βλύ­ζει καί πα­ρη­γο­ρί­αν

τοῖς σε κα­λου­μέ­νοις, πα­νεύ­φη­με,

καί πα­ρέ­χει εὐ­λα­βέ­σι ἀ­ρω­γήν.

Ἴ­

δε συμ­πα­θῶς

σόν τε­κνί­ον, ὦ Μα­κρῖ­να Μῆ­τερ,

ὄ­νο­μά σου φέ­ρον τό πάν­σε­πτον,

ἵ­να τύ­χῃ τῶν πται­σμά­των ἱ­λα­σμόν.

Κ

ό­σμη­μα λαμ­πρόν

τῆς Ὀρ­θο­δο­ξί­ας ἀ­νε­δεί­χθης

καί τῶν μο­να­ζόν­των ἑ­δραί­ω­μα,

οὕς τά κρείτ­το­να σο­φῶς μυ­στα­γω­γεῖς.

Λ

ό­γον νη­πτι­κόν

δι­ε­κή­ρυτ­τες τῷ σῷ Σε­μνεί­ῳ

καί παρ­θέ­νων δῆ­μον ἐ­δί­δα­σκες

τά ἀ­ρέ­σκον­τα Κυ­ρί­ῳ τῷ Θε­ῷ.

Μ

νή­μην ἱ­ε­ράν

τῆς σε­πτῆς Μα­κρί­νης ἐ­κτε­λοῦν­τα

μο­να­στῶν συ­στή­μα­τα ᾄ­δου­σι

ψαλ­μῳ­δί­ας καί ᾠ­δάς χρε­ω­στι­κῶς.

Ν

ύμ­φη τῷ Χρι­στῷ

ἑ­κου­σί­ως πα­ρε­δό­θης, Μῆ­τερ,

καί πα­θῶν τήν φλό­γα κα­τέ­σβη­σας,

ἀ­πα­θεί­ας κα­τα­στᾶ­σα ὁ κα­νών.

Ξ

ύ­λον τῆς ζω­ῆς

τι­μι­ώ­τα­τον Σταυ­ρόν Κυ­ρί­ου,

Μῆ­τερ, σύ ἐ­βί­ω­σας πνεύ­μα­τι,

τά σκιρ­τή­μα­τα σταυ­ρώ­σα­σα σαρ­κός.

μ­βροις σῶν λι­τῶν

τῶν πα­θῶν μου σβέ­σον φλο­γο­φό­ρους

ἄν­θρα­κας, Μα­κρῖ­να, καί λύ­τρω­σον

τήν σήν δού­λην ἀ­πό πά­σης συμ­φο­ρᾶς.

Π

ῦρ τό νο­η­τόν

ἀ­γα­πή­σε­ως τοῦ σοῦ νυμ­φί­ου,

Μῆ­τερ, ἐκ παι­δός σέ κα­τέ­καυ­σεν

καί ἐ­δό­θης ὁ­λο­ψύ­χως τῷ Χρι­στῷ.

ώ­μῃ ἀν­δρι­κῇ

τά πα­λαί­σμα­τα τῶν γυ­μνα­σμά­των,

Μῆ­τερ, δι­ε­ξῆλ­θες καί γέ­γο­νας

δι­αυ­γέ­στα­τος ἀ­στήρ τῶν μο­να­στῶν.

Σ

τέ­φους νο­η­τοῦ

κα­τη­ξί­ω­σαι πα­ρά Κυ­ρί­ου,

χά­ρις δέ θαυ­μά­των σοί δέ­δο­ται,

ὦ Μα­κρῖ­να τῶν παρ­θέ­νων ὁ­δη­γέ.

Τ

ρέ­φεις μυ­στι­κῶς

τάς ψυ­χάς παρ­θε­νευ­όν­των, Μῆ­τερ,

νο­η­τήν στα­λά­ζου­σα ἅ­πα­σι

εὐ­φρο­σύ­νην καί χα­ράν πνευ­μα­τι­κήν.

Ὕ­

δα­σι ζω­ῆς

κα­ταρ­δεύ­εις, Μῆ­τερ, μο­να­ζόν­των

τάς ψυ­χάς εὐ­φραί­νου­σα πνεύ­μα­τι

καί καρ­δί­ας τῶν κα­λούν­των σε πι­στῶς.

Φ

ώ­τι­σον ἡ­μῶν

τῶν τε­κνί­ων σου τάς τρί­βους, Μῆ­τερ,

ὡς κα­θη­γου­μέ­νη ἀ­λά­θη­τος

καί κα­τεύ­θυ­νον τόν βί­ον πρός Χρι­στόν.

Χ

εί­λε­σι σε­πτοῖς

τῷ Χρι­στῷ ἀ­δι­α­λεί­πτως, Μῆ­τερ,

προ­σευ­χήν ἀ­νέ­πεμ­πες κρά­ζου­σα·

Ἰ­η­σοῦ, ἐ­λέ­η­σόν με τήν οἰ­κτράν.

Δό­ξα. Τρι­α­δι­κόν.

Ψ

άλ­λον­τες Πα­τρί,

τῷ Υἱ­ῷ καί Πνεύ­μα­τι Ἁ­γί­ῳ

πα­νι­έ­ροις, Μῆ­τερ, πρε­σβεί­αις σου

ἐ­ξαι­τού­με­θα τόν θεῖ­ον ἱ­λα­σμόν.

Καί νῦν. Θε­ο­το­κί­ον.

­σπερ κι­βω­τός

Θε­οῦ Λό­γον ἔ­φε­ρες κοι­λί­ᾳ,

Μῆ­τερ τοῦ Ὑ­ψί­στου Πα­νά­χραν­τε,

ὅν ἱ­κέ­τευ­ε ἀ­εί ὑ­πέρ ἡ­μῶν.

Στά­σις γ΄.

Ἦ­χος γ΄. Αἱ γε­νε­αί πᾶ­σαι.

Α

ἱ γε­νε­αί πᾶ­σαι

μα­κα­ρί­ζο­μέν σε,

Μα­κρῖ­να θε­ο­φό­ρε.

Α

ἱ γε­νε­αί πᾶ­σαι

ὑ­μνοῦ­μέν σου τήν χά­ριν,

Μα­κρῖ­να τρι­σολ­βί­α.

Κα­τ’ ἀλ­φά­βη­τον.

Α

ἴ­νους σοί, Μα­κρῖ­να,

προ­σφέ­ρου­σιν ἐν πό­θῳ

τῶν μο­να­στῶν οἱ δῆ­μοι.

Β

ί­ον ἀ­σω­μά­των

ἐ­βί­ω­σας ἐν κό­σμῳ,

ἰ­σάγ­γε­λε Μα­κρῖ­να.

Γ

νώ­μῃ θε­α­ρέ­στῳ

δου­λεύ­σα­σα Κυ­ρί­ῳ

ἐ­ξέ­λαμ­ψας, Ὁ­σί­α.

Δ

ύ­να­μιν χο­ρή­γει

τοῖς μο­να­σταῖς, Μα­κρῖ­να,

δου­λα­γω­γῆ­σαι σάρ­κα.

­χου­σι, Μα­κρῖ­να,

ὑ­πό­δειγ­μα σόν βί­ον

συ­στή­μα­τα ἀ­ζύ­γων.

Ζ

ή­σα­σα, Μα­κρῖ­να,

παρ­θε­νι­κῶς ἐν βί­ῳ

ἐ­νί­σχυ­σον παρ­θέ­νους.

σε­πτή εἰ­κών σου

πα­ρέ­χει τοῖς αἰ­τοῦ­σι

τῶν αἰ­τη­μά­των λύ­σιν.

Θ

αύ­μα­σι ἐκ­φαί­νεις,

Μα­κρῖ­να, τήν σήν χά­ριν

Χρι­στοῦ τῇ ἐ­πι­νεύ­σει.

Ἴ­

θυ­νον παρ­θέ­νων

τόν δῆ­μον τῷ Σω­τῆ­ρι

ἀ­σκή­σε­σι καί πό­νοις.

Κ

ο­σμη­θεῖ­σα κό­ποις

ἀ­σκη­τι­κοῖς ἐ­γέ­νου

τα­μεῖ­ον θεί­ων δώ­ρων.

Λ

ύ­χνος εὐ­σε­βεί­ας

καί μυ­ρο­θή­κη θεί­α,

πι­στῶν τε εἶ τό εὖ­χος.

Μ

ο­να­στῶν ἀ­κρό­της,

ἀ­λεί­πτης εὐ­δρο­μούν­των,

Μα­κρῖ­να, κα­τε­στά­θης.

Ν

ύμ­φη τοῦ Δε­σπό­του

ἐ­γέ­νου ἑ­κου­σί­ως

πρός θεί­ας ἀ­να­βά­σεις.

Ξ

έ­νη ὥ­σπερ, Μῆ­τερ,

καί πά­ροι­κος ἐν κό­σμῳ

σε­μνῶς ἐ­πο­λι­τεύ­σω.

ρ­γα­νον, Μα­κρῖ­να,

τοῦ Πνεύ­μα­τος κα­τέ­στης

καί δεῖγ­μα σω­φρο­σύ­νης.

Π

ύρ­γος ἐγ­κρα­τεί­ας

σφρα­γίς τε ἀ­πα­θεί­ας,

Μα­κρῖ­να, πᾶ­σι ὤ­φθης.

υ­σθῆ­ναι ἐξ ἀ­νάγ­κης

σούς δού­λους ἐκ­δυ­σώ­πει,

Μα­κρῖ­να, τόν Δε­σπό­την.

Σ

κεῦ­ος ἀ­νε­δεί­χθης

τῆς θεί­ας ἐ­πι­πνοί­ας

συ­νό­μι­λος ἀγ­γέ­λων.

Τ

ύ­πος ἀ­κρι­βεί­ας

τυγ­χά­νεις ἀ­σκου­μέ­νοις

δει­κνύ­ου­σα τήν τρί­βον.

­μνους σοί προ­σφέ­ρει

λα­ός, θεί­αν σου μνή­μην

τε­λῶν ἐν κα­τα­νύ­ξει.

Φ

ύ­λατ­τε, Μα­κρῖ­να,

παρ­θέ­νους καί ἀ­ζύ­γους

ἀ­πό παν­τός κιν­δύ­νου.

Χ

αῖ­ρέ σοι βο­ῶ­μεν,

Μα­κρῖ­να τρι­σολ­βί­α,

ὑ­μνο­λο­γοῦν­τες πό­θῳ.

Δό­ξα. Τρι­α­δι­κόν.

Ψ

υ­χῆς μου σω­τη­ρί­αν,

Τριάς ἡ ἐν Μο­νά­δι,

χο­ρή­γει ὡς Οἰ­κτίρ­μων.

Καί νῦν. Θε­ο­το­κί­ον.

Παρ­θε­νο­μῆ­τορ,

Μα­κρί­νης ταῖς πρε­σβεί­αις

σκέ­πε τούς ὀρ­θο­δό­ξους.

Δί­στι­χον.

Ἐγ­κω­μί­ων στί­χους σοί  Ὁ­σι­ω­τά­τῃ

Γε­ώρ­γιος ἔ­πλε­ξεν Μα­κρί­νης χά­ριν.

Ἐν Πύρ­ρᾳ τῇ 18ῃ Ἰ­ου­λί­ου 2004

Αἰ­μι­λια­νοῦ μάρ­τυ­ρος

Ὁ ποι­ή­σας

Γ. Ἀ­πο­στο­λά­κης

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s