Μέσα ολοταχώς

Μέσα ολοταχώς

Τόση αξία που δίνεται στα χρήματα και πόσο με αυτά όλοι ασχολούνται!

Ο δαίμων της φιλαργυρίας πανηγυρίζει!

Και όσο κανείς ασχολείται τόσο αρχίζει να μοιάζει με αυτόν, τόσο τον υπηρετεί και τον εξυπηρετεί!

Παντού η μόνη κουβέντα είναι για τα χρήματα… για τα οικονομικά!

Έχουν όλοι γίνει αναλυτές και όλοι έχουνε βρεί και τις λύσεις.

Ολόκληρο το ίντερνετ, blogs, ιστοσελίδες, η τηλεόραση… αναλώνονται σε πλήθος αναλύσεων, συζητήσεων, ερωτημάτων, επεξηγήσεων πώς τάχα μου φτάσαμε ώς εδώ!

Λές και δεν ξέρουμε όλοι βαθιά μέσα μας τί συμβαίνει και γιατί τώρα όλο αυτό καταρρέει… οι αντιφρονούντες άς καγχάζουν ότι φταίει η κακοδιαχείρηση… οι υπουργοί, το ΔΝΤ, η Ευρώπη… και να οι αναλύσεις και να οι πίνακες με τους αριθμούς και τις πράξεις!

Πού ήτανε όλοι αυτοί όλα αυτά τα χρόνια;

Και τώρα κατηγορούν, κατηγορούν τους άλλους και όλους μαζί… επιδίδονται σε μία κούρσα και έναν εξευτελιστικό ανταγωνισμό ποιός θα πεί τα βασικότερα αίτια, ποιός θα δώσει την καλύτερη λύση!

Λένε ότι τελούμε υπο κατοχή… μία περίεργη κατοχή όπου ο εχθρός κρύβεται, δεν είναι φανερός.

Έχει περάσει η χώρα μας πάλι κατοχή, εμείς βέβαια δεν έχουμε αυτή την εμπειρία για να ξέρουμε οπότε εύκολα μας τρομάζουν όλα αυτά που γίνονται, εύκολα σπέρνουν τον πανικό προσπαθώντας να μας χειραγωγήσουν και να καταστείλουν την όποια προσπάθεια (κυρίως την πνευματική). Συνέχεια

Κινέζικος Χριστιανισμός – Ανέκδοτο ή μεγάλη ανατροπή;

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΜΠΕΚΡΙΔΑΚΗ
Θεολόγου – MΡhil. Θρησκειολογίας – Εκπαιδευτικού

1. ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΕΠΙΣΚΟΠΗΣΗ

Η εκκλησιαστική παράδοση συνδέει το κήρυγμα του Ευαγγελίου στην Κίνα με τις μορφές των αποστόλων Θωμά και Βαρθολομαίου. Εντούτοις οι πρώτοι χριστιανοί ιεραπόστολοι στην μεγάλη χώρα της Ασίας ήταν αποδεδειγμένα Νεστοριανοί. Αυτοί ακολούθησαν τον δρόμο του μεταξιού και στα 638, με το χριστιανικό ημερολόγιο, καλωσορίστηκαν στην αυλή του Κινέζου Αυτοκράτορα, ο οποίος σχεδόν αμέσως επέτρεψε την ανέγερση χριστιανικού ναού στην πρωτεύουσα Ch’ang-an. Ένα αιώνα αργότερα, οι Νεστοριανοί είχαν επεξεργαστεί μια εκδοχή του Χριστιανισμού που ενσωμάτωνε στοιχεία από τις μεγάλες θρησκευτικές παραδόσεις του Ταοϊσμού, του Κομφουκιανισμού και του Βουδισμού, προκειμένου η νέα πίστη να εναρμονίζεται με τις πνευματικές συνθήκες και απαιτήσεις της κινεζικής κοινωνίας. Με τον ίδιο τρόπο, αιώνες νωρίτερα, η πρώτη Εκκλησία της Παλαιστίνης είχε αναλάβει στοιχεία από τον ευρύτερο ελληνιστικό πνευματικό χώρο κατά την ιεραποστολική της εξόρμηση προς τη μεσόγειο και την Ευρώπη. Μέχρι τον 10ο αιώνα οι Νεστοριανοί απολάμβαναν ειρήνη και ανοχή εκ μέρους της Αυτοκρατορικής διοίκησης. Τα πράγματα, όμως, άλλαξαν κατά την περίοδο εκείνη. Έγιναν διώξεις, οι οποίες, όμως, όσο σκληρές και αν υπήρξαν, δεν αποδείχθηκαν ικανές να εκριζώσουν την πίστη. Ο χριστιανικές κοινότητες όχι μόνο δεν εξαφανίστηκαν, αλλά αντίθετα, γνώρισαν νέα άνθηση κατά τον 12ο και 13ο αιώνα, σε βαθμό μάλιστα που να είναι σε θέση να διοργανώνουν οι ίδιες πλέον ιεραποστολικές εξορμήσεις προς περιοχές της νοτιοανατολικής Ασίας. Όταν στα 1368 ανήλθε στην εξουσία η δυναστεία Ming, οι χριστιανικές ενορίες –που στην ακμή τους αριθμούσαν αρκετές εκατοντάδες χιλιάδες πιστών– έπεσαν θύματα απηνών εθνικιστικών διώξεων, επειδή είχαν στην πλειοψηφία τους συνταχθεί με το προηγούμενο καθεστώς –εκείνο της Μογγολικής κυριαρχίας. Τα στοιχεία μαρτυρούν δραματική συρρίκνωση των χριστιανικών πληθυσμών κατά τον 14ο αιώνα, όμως το οριστικό χτύπημα στη Νεστοριανή ιεραποστολή δόθηκε στις αρχές του 15ουαιώνα, όταν οι ορδές του Ταμερλάνου σάρωσαν την κεντρική Ασία. Έτσι, ο 16ος αιώνας βρήκε την Κίνα αποστερημένη από ουσιαστική χριστιανική παρουσία και οργανωμένη δραστηριότητα. Η μεγάλη περιπέτεια της «φωτεινής θρησκείας» (Jingjiao) –όπως αποκαλούταν ο Χριστιανισμός– στη σινική επικράτεια έμοιαζε να έχει φτάσει στο τέλος της. Συνέχεια