Η ενδομήτρια ζωή του παιδιού


Στις ημέρες μας πολλά παιδιά έρχονται στον κόσμο ανεπιθύμητα- σε μερικά μάλιστα δεν επιτρέπεται ούτε καν να γεννηθούν. Κάθε παιδί πρέπει να καλωσορίζεται με αγάπη από την οικογένεια. Η αγάπη που δέχεται ένα παιδί από τους γονείς του στην αρχή της ζωής του είναι αναντικατάστατη – είναι ένα ασφαλές θεμέλιο πάνω στο οποίο μπορεί να οικοδομήσει τη ζωή του. Η έλλειψη αυτής της αγάπης αφήνει αθεράπευτα τραύματα εκτός κι αν το παιδί δεχθεί μια εξαιρετική χάρη αγάπης για τον Θεό. Συνέχεια

Μοναχός Μωυσής, Αγιορείτης, Το θέατρο του παραλόγου

Το θέατρο του παραλόγου

Γράφει ο μοναχός Μωυσής, Αγιορείτης

Τα καθημερινά γεγονότα μας αναγκάζουν να επανέλθουμε σε ένα θέμα που απασχολεί πλέον όλους. Η Ελλάδα φαίνεται από καιρό να έχει ανέλθει στη σκηνή του θεάτρου του παραλόγου. Δεν είναι καθόλου λίγα τα γεγονότα που επιβεβαιώνουν την επικράτηση του παραλόγου. Τα κράτος έχει παραλύσει και όλοι είναι ταραγμένοι, ανήσυχοι, απορούντες, στενοχωρημένοι και απογοητευμένοι. Πολλοί ελπίζουν μόνο σε ένα θαύμα. Πώς να γίνει όμως το θαύμα όταν δεν πιστεύει κανείς σε αυτό και τον δωρητή του;

Έντυπα, τηλεοράσεις, ακόμη και σχολικά βιβλία προσπαθούν να ξεριζώσουν από τις καρδιές κάθε βαθύ θρησκευτικό συναίσθημα και ηθικό φραγμό. Θεωρείται μόδα και πρόοδος ένα άθεο κράτος. Οι νεοέλληνες παρασύρονται σε μια χλιαρή και χαλαρή αγάπη της πατρίδας μας. Υπάρχουν όμως πάντοτε και εκείνοι που κρυφά ή φανερά λένε “έχει ο Θεός”, “ο Θεός είναι μεγάλος”, “ο Θεός να βάλει το χέρι του”!
Κατεβαίνουν στις πλατείες με ελληνικές σημαίες. Φταίνε όλοι αυτοί που επί τόσα χρόνια μας καταχρέωσαν. Φταίνε και οι δανειστές που κοιτούν να μας πιουν το αίμα. Η χρεοκοπία οδηγεί τη χώρα στην εξαθλίωση. Συνέχεια

Το θαύμα που έζησα

Από το έτος 2003 υπέφερα πολύ από το στομάχι μου. Οι γιατροί μου έδιναν διάφορα φάρμακα αλλά πάλι τα ίδια, εγώ πονούσα. Το 2004 μου έδωσαν παραπεμπτικό και έκανα αξονική εξέταση. Η εξέταση έδειξε ότι κάτι είχα στο στομάχι μου. Κάτι σαν πορτοκάλι.
Πάλι με φόρτωσαν με άλλα, διάφορα φάρμακα αλλά ο πόνος συνεχιζόταν. Το Ιούνιο του 2005 η κατάσταση μου χειροτέρεψε περισσότερο. Ο γιατρός μου έδωσε παραπεμπτικό για να πάω να κάνω και μία γαστροσκόπηση.
Κατά τις 20 Ιουνίου του 2005, με Θεία φώτιση, λέω στον εαυτό μου: «Από την αρχαιότητα όλοι οι πολεμιστές στις πληγές τους έριχναν λάδι για να θεραπευθούν, γιατί να μην πίνω κι εγώ κάθε πρωί μία κουταλιά της σούπας ελαιόλαδο;». Συνέχεια

Το «προφητικό» τραγούδι της Άννας Βίσση

Το τραγούδι «Ελλάδα Φτάνει πια» γράφηκε από τον Νίκο Καρβέλα και ερμηνεύτηκε από την Άννα Βίσση το 1992! Τότε κανείς δεν φανταζόταν τι κατάσταση θα επικρατούσε στη χώρα ύστερα από μερικά χρόνια. Δεκαεννέα χρόνια μετά και το «Ελλάδα φτάνει πια», παραμένει πιο επίκαιρο από ποτέ:

Ελλάδα Με τη λευτεριά σου
Με διώχνεις μακριά σου
μη με διώχνεις μακριά
Ελλάδα φτάνει πια, Ελλάδα φτάνει πια
Ελλάδα φτάνει πια να τρως εσύ η ίδια τα παιδιά σου, τραγουδούσε πριν από 19 χρόνια η Άννα Βίσση.