Η βίαιη συμπεριφορά των παιδιών – π. Βασίλειος Θερμός

Η βίαιη συμπεριφορά των παιδιών

Π. Θ.Β.: Επειδή πολλοί γονείς μας ρωτούν εμάς τους κληρικούς τί να κάνουν, ήδη νομίζω ένα πρώτο το είπαμε, αυτή την ψυχική επαφή, την επικοινωνία, αλλά, αν θα θέλαμε, όχι υπό τύπον συνταγών και κανόνων και οδηγών, αλλά μέσα από την εμπειρία σας και ως κληρικός και ως παιδοψυχίατρος, να πείτε δυό-τρία πράγματα στους γονείς, ποιά θα ήταν αυτά, π. Βασίλειε, και με αφορμή όσα ζήσαμε και ακούμε τον τελευταίο καιρό;

-Κατ’ αρχήν όχι πανικός, διότι ο πανικός είναι κακός σύμβουλος και, τελικά, όταν πάμε να επικοινωνήσουμε με το παιδί μας υπό το κράτος άγχους και πανικού, τότε ουσιαστικά δεν έχουμε ψυχική επαφή, αλλά στην πραγματικότητα πάμε να κάνουμε μιαν ανάκριση. Δηλαδή θέλουμε να μιλήσουμε με το παιδί μας για να μάθουμε τί συμβαίνει. Το παιδί μας δεν θέλει τέτοια ψυχική επαφή που αντιλαμβάνεται ότι την κάνουμε για να μάθουμε τί συμβαίνει, για να ξέρουμε και να είμαστε ήσυχοι. Θέλει μια ψυχική επαφή χωρίς προϋποθέσεις, χαλαρά. Επειδή μας αρέσει να κάνουμε παρέα με το παιδί μας, μας αρέσει να συζητάμε, γεμίζουμε ψυχικά έτσι και χαίρεται και το παιδί μας και γεμίζει. Λοιπόν, αυτή είναι η ψυχική επαφή. Χωρίς κανένα άγχος.

Ο γονέας βρίσκεται ήδη σε μια πλεονεκτική θέση απέναντι στο παιδί εν συγκρίσει με τους άλλους παράγοντες της κοινωνίας. Δηλαδή ουσιαστικά η σχέση του έχει ήδη μια δύναμη από μόνη της. Δε χρειάζεται να πανικοβάλλεται ο γονέας εν όψει της κοινωνίας που υπάρχει τριγύρω. Αρκεί ν’ αξιοποιήσει το κεφάλαιο της σχέσης που διαθέτει και μετά τα πράγματα θα κυλήσουν φυσικά. Όσο μπορούμε να μειώσουμε τις καταστάσεις και σκηνές βίας μέσα στην οικογένεια, το οποίο σημαίνει ίσως μια προσωπική εξέλιξη δική μας. Δηλαδή το να μάθουμε να λύνουμε τις διαφορές μας με ωραίο τρόπο, να γίνουμε καλύτεροι σύζυγοι και καλύτεροι γονείς.

Επίσης προσευχή πολλή για τα παιδιά μας αλλά και για τα άλλα παιδιά για τα οποία δεν θα προσευχηθεί κανείς. Για τα παιδιά του περιθωρίου, για τα παιδιά όπου οι γονείς λείπουν όλη την μέρα απ’ το σπίτι, ή γιατί τα έχει εγκαταλείψει ενδεχομένως ένας απ’ αυτούς, ή ζουν μόνο με τον παππού και την γιαγιά, παιδιά τα οποία δέχονται άσχημες επιδράσεις, παιδιά στα οποία ασκείται βία παρά τη θέλησή τους.

Ας βάλουμε και αυτό τον παράγοντα, θα ήθελα να το τονίσω. Είμαστε πολίτες του κόσμου πια. Δεν πρέπει να μας απασχολεί μόνο η οικογένειά μας. Υπάρχουν παιδιά σε όλη την ανθρωπότητα που δέχονται απίστευτη βία, είναι εργάτες, δούλοι για μισό πιάτο φαγητό, υπάρχουν παιδιά που τα εκμεταλλεύονται σεξουαλικά σε διάφορα μέρη του κόσμου, υπάρχουν παιδιά τα οποία τα πουλάνε οι γονείς τους. Δηλαδή ποιος θα προσευχηθεί γι’ αυτά τα παιδιά; Είμαστε πολίτες του κόσμου και αδέλφια τους. Πρέπει να τα έχουμε στην προσευχή μας μαζί με τα δικά μας παιδιά. Να αγκαλιάσουμε δηλαδή το κεφάλαιο παιδί ευρύτερα.

Και να θυμηθούμε το σύνθημα των οικολόγων: σκέψου παγκόσμια, δράσε τοπικά. Αυτό καλούμαστε και εμείς να κάνουμε. Να αισθανόμαστε πολίτες του κόσμου, να νοιαζόμαστε για τα παιδιά όλης της ανθρωπότητας και να ενεργούμε τοπικά στα δικά μας παιδιά, εκεί που μπορούμε, σ’ αυτά τα παιδιά που μας εμπιστεύθηκε ο Θεός. Αλλά θα είμαστε καλύτεροι γονείς αν δρούμε με μια συνολική έγνοια και φροντίδα…

Από το βιβλίο «Χρειαζόμαστε την οικογένεια;»
π. Βασιλείου Θερμού
Εκδόσεις Αρμός
2η έκδοση

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s