Η απρόσεκτη και βιαστική Προσευχή

Η ΧΑΡΗ του να ‘ναι μαζί σου!
“Η μου”, γράφεις, “είναι κάπως ψυχρή και αδύναμη”. Η ψυχρότητα και η αδυναμία δεν βρίσκονται στον προσευχή, αλλά σ’ εκείνον που προσεύχεται . Προσπάθησε να προσεύχεσαι όπως πρέπει, και η προσευχή θα πάει καλά.

Όταν ένας μαθητής γράφει απρόσεκτα , ο δάσκαλος τον μαλώνει και τον απειλεί με τιμωρία. Τότε συγκεντρώνεται και αρχίζει να γράφει σωστά.
Μάλωσε, λοιπόν, τον εαυτό σου και απείλησέ τον με τη θεία τιμωρία, για να συγκεντρωθείς και ν’ αρχίσεις να προσεύχεσαι σωστά. Τις ανθρώπινες υποθέσεις μας τις χειριζόμαστε ευσυνείδητα και προσεκτικά, για να μη μας κατηγορήσουν οι άνθρωποι.

Τις υποθέσεις του Θεού, όμως, τις διεξάγουμε πρόχειρα, επειδή ο Κύριος σωπαίνει, μακροθυμεί και δίνει σ’ εμάς, τα παιδιά Του, που τόσο έχουμε ευεργετηθεί από την αγαθότητά Του, την ευκαιρία να Τον υπηρετήσουμε. Ω, πόσο πικρή θα είναι η ώρα της απολογίας μας στο φοβερό κριτήριό Του, όταν θ’ αναγκαστούμε να ομολογήσουμε την ενοχή μας για την αμέλειά μας!

Πού πήγε η προσευχή σου; Γινόταν καλά μέχρι τώρα. Την ευεργετική της ενέργεια την ένιωθες ήδη στην καρδιά σου. Θα σου πω, λοιπόν, πού πήγε. Αφού προσευχήθηκες μια-δυο φορές με προσοχή και θέρμη, έλαβες τόσο γρήγορη βοήθεια από τον άγιο Σέργιο. Νόμισες τότε ότι η προσευχή είχε εδραιωθεί κιόλας στην καρδιά σου και ότι θα προχωρούσε καλά μόνη της πια. Έτσι άρχισες να προσεύχεσαι απρόσεκτα και βιαστικά.

Σταμάτησες, επίσης, να φυλάγεσαι από τους λογισμούς. Ο νους σου παραδόθηκε στο ρεμβασμό και την περιπλάνηση. Αποτέλεσμα: Κάνεις προσευχή … χωρίς να προσεύχεσαι! Τώρα δεν έχεις παρά ν’ αρχίσεις πάλι τον αγώνα για την οικείωση της αληθινής προσευχής , ζητώντας γι’ αυτό και τη βοήθεια του .

Ποτέ μη θεωρείς ως εδραιωμένη και εξασφαλισμένη οποιαδήποτε πνευματική εργασία, ειδικά μάλιστα την προσευχή. Πάντοτε να προσεύχεσαι σαν να το κάνεις για πρώτη φορά. Βλέπεις, ό,τι γίνεται για πρώτη φορά , γίνεται με τον πιο θερμό ζήλο.

Φοβάμαι πως άρχισες να κάνεις τον καθημερινό σου προσευχητικό κανόνα βασικά και πρόχειρα , επιδιώκοντας τη συντομότερη δυνατή ολοκλήρωσή του. Αυτό να μην ξαναγίνει, γιατί θλίβει υπερβολικά τον Κύριο.

Είναι καλύτερο να λες ένα μέρος μόνο από τις καθορισμένες ευχές του κανόνα σου με φόβο Θεού και ευλάβεια , παρά να τις λες όλες όπως- όπως. Είναι καλύτερα ακόμα κι ένα μόνο “Κύριε ελέησον!” να λες μέσ’ από την καρδιά σου, πεσμένη στα γόνατα με συντριβή, παρά να προσεύχεσαι πολύ κι απρόσεκτα.

Να επιπλήξεις αυστηρά τον εαυτό σου γι’ αυτή σου την απροσεξία , που εξαιτίας της η προσευχή σου είναι άκαρπη. Όποιος προσεύχεται προσεκτικά και φιλόπονα, απολαμβάνει πάντα τους ευεργετικούς καρπούς της προσευχής. Ω, τί αγαθά στερούμαστε, όταν προσευχόμαστε απρόσεκτα!

Πώς συμβαίνει και πού οφείλεται η βιασύνη στην προσευχή; Δεν είναι ξεκάθαρο. Σε άλλα έργα ξοδεύουμε ώρες, και νομίζουμε πως ο χρόνος τρέχει. Στην προσευχή, απεναντίας νομίζουμε πως ο χρόνος στέκεται. Δεν έχουμε καλά καλά αρχίσει να προσευχόμαστε , και μας φαίνεται πως έχουν περάσει ώρες. Παρασυρόμαστε, λοιπόν, απ’ αυτήν την αυταπάτη και βιαζόμαστε να τελειώσουμε όσο μπορούμε πιο γρήγορα. Από τέτοια προσευχή , όμως, δεν υπάρχει ωφέλεια.

Τί πρέπει να γίνει τότε; Να τί κάνουν μερικοί: Ορίζουν ένα χρονικό διάστημα για προσευχή, λ.χ. ένα τέταρτο , μισή ώρα ή μια ώρα, φροντίζοντας ώστε, μόλις συμπληρωθεί ο προκαθορισμένος αυτός χρόνος να χτυπάει το ρολόι.

Όσο, λοιπόν, προσεύχονται, δεν νοιάζονται για τον αριθμό των ευχών που θα πουν, αλλά μόνο για την απερίσπαστη και εγκάρδια κοινωνία τους με τον Κύριο. Άλλοι, πάλι, κάνουν το εξής: Καθορίζουν ένα χρόνο προσευχής και υπολογίζουν πόσα κομποσχοίνια κάνουν στη διάρκεια αυτού του χρόνου, τραβώντας τους κόπους δίχως βιασύνη.

Έπειτα, την ώρα της προσευχής, κάνουν αργά και προσεκτικά ισάριθμα κομποσχοίνια. Υπάρχουν και άλλοι που τόσο έχουν εξοικειωθεί με την προσευχή, φλογισμένοι καθώς είναι από τον θείο έρωτα , ώστε, όταν προσεύχονται δε νιώθουν παρά τέρψη και χαρά. Γι’ αυτό σπάνια κάνουν μόνο τον καθορισμένο προσευχητικό τους κανόνα συνήθως τον διπλασιάζουν και τον τριπλασιάζουν.

Διάλεξε τη μέθοδο που σε ικανοποιεί περισσότερο και εφάρμοσέ την με προθυμία , ακρίβεια και συνέπεια. Δεν μπορείς να κάνεις πνευματική προκοπή δίχως συγκεκριμένο κανόνα προσευχής. Οι ζηλωτές της προσευχής βέβαια, δεν έχουν ανάγκη από κανόνες.

Σου έχω γράψει ήδη να μάθεις απέξω τις συνήθεις καθημερινές προσευχές και να τις λες χωρίς ν’ ανοίγεις κάθε φορά το Προσευχητάρι. Όταν προσεύχεσαι αγκάλιαζε κάθε λέξη όχι μόνο με τη σκέψη αλλά και με το συναίσθημα. Κι αν καμιά φορά από κάποια λέξη ψαλμού ή προσευχής ξεπηδήσουν αυθόρμητα δικές σου ικεσίες, μην τις καταπνίξεις.

Άφησέ τες να βγουν ελεύθερα. Μη νοιάζεσαι για το αν θα τις προλάβεις να ολοκληρώσεις τον κύκλο των καθορισμένων ψαλμών και προσευχών∙ φτάνει να έρθεις σε ουσιαστική κοινωνία με τον Κύριο. Τί θα βγει, αν πεις βιαστικά και απρόσεκτα όλες τις προσευχές; Στην ώρα που διαθέτεις, πες μια μόνο προσευχή ή έναν μόνο ψαλμό, αλλά με νήψη, προσοχή, ευλάβεια και κατάνυξη.

Κάποιος μου έλεγε, ότι συχνά, στον καθορισμένο χρόνο της προσευχής του δεν προλαβαίνει να πει παρά μόνο το «Πάτερ ημών», γιατί ο νους σου στέκεται με νήψη σε κάθε λέξη της Κυριακής Προσευχής. Κι ένας άλλος πάλι μου έλεγε , ότι κάποτε, στη διάρκεια της ορθρινής ακολουθίας, ο νους του αρπάχθηκε και η καρδιά του κατανύχθηκε τόσο από τα νοήματα του 50ου Ψαλμού , ώστε δεν μπόρεσε να πει τίποτ’ άλλο.

Μάθε να προσεύχεσαι κι εσύ έτσι , και, με τη χάρη του Θεού, σύντομα θα βιώσεις την εσωτερική προσευχή. Τότε πια δεν θα σου χρειάζονται κανόνες. Αγωνίσου, γιατί αλλιώς τίποτα δεν γίνεται. Αν αποτύχεις στον αγώνα της προσευχής, μην περιμένεις να πετύχεις σε κανένα άλλο πεδίο της πνευματικής ζωής. Η προσευχή είναι η πηγή και η ρίζα όλων των καλών.

Ο Κύριος να σ’ ευλογεί!

«Από το βιβλίο: «ΟΣΙΟΥ ΘΕΟΦΑΝΟΥΣ ΤΟΥ ΕΓΚΛΕΙΣΤΟΥ – Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ – γράμματα σε μια ψυχή»

Αγιος Γέροντας Πορφύριος: Οταν λέμε «Βλέπει ο Θεός», τι εννοούμε;

Ο έχει τέτοιες δυνάμεις, ώστε να μπορεί να μεταδώσει το καλό ή το κακό στο περιβάλλον του. Αυτά τα θέματα είναι πολύ λεπτά. Χρειάζεται μεγάλη προσοχή.

Πρέπει να βλέπομε το καθετί με αγαθό τρόπο. Τίποτα το κακό να μη σκεπτόμαστε για τους άλλους. Κι ένα βλέμμα κι ένας στεναγμός επιδρά στους συνανθρώπους μας.

Και η ελάχιστη αγανάκτηση κάνει κακό. Να έχομε μέσα στην ψυχή μας αγαθότητα κι αγάπη αυτά να μεταδίδομε.

Να προσέχομε να μην αγανακτούμε για τους ανθρώπους που μας βλάπτουν· μόνο να προσευχόμαστε γι’ αυτούς με αγάπη. Ό,τι κι αν κάνει ο συνάνθρωπος μας, ποτέ να μη σκεπτόμαστε κακό γι’ αυτόν. Πάντοτε να ευχόμαστε αγαπητικά. Πάντοτε να σκεπτόμαστε το καλό.

Δεν πρέπει ποτέ να σκεπτόμαστε για τον άλλο ότι θα του δώσει ο Θεός κάποιο κακό ή ότι θα τον τιμωρήσει για το αμάρτημά του. Αυτός ο λογισμός φέρνει πολύ μεγάλο κακό, χωρίς εμείς να το αντιλαμβανόμαστε.

Πολλές φορές αγανακτούμε και λέμε στον άλλο: «Δεν φοβάσαι τη δικαιοσύνη του Θεού, δεν φοβάσαι μη σε τιμωρήσει;».

Άλλη φορά πάλι λέμε: «Ο δεν μπορεί θα σε τιμωρήσει γι’ αυτό που έκανες» ή «Θεέ μου, μην κάνεις κακό σ’ αυτόν τον άνθρωπο γι’ αυτό που μου έκανε» ή «Να μην πάθει αυτό το πράγμα ο τάδε».

Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις, έχομε βαθιά μέσα μας την επιθυμία να τιμωρηθεί ο άλλος. Αντί, όμως να ομολογήσομε το θυμό μας για το σφάλμα του, παρουσιάζομε με άλλον τρόπο την αγανάκτησή μας και, δήθεν, παρακαλούμε τον Θεό γι’ αυτόν. Έτσι, όμως, στην πραγματικότητα καταριόμαστε τον αδελφό.

Κι αν, αντί να προσευχόμαστε, λέμε, «να το βρεις απ’ τον Θεό, να σε πληρώσει ο Θεός για το κακό που μου έκανες», και τότε πάλι ευχόμαστε να τον τιμωρήσει ο Θεός.

Ακόμη και όταν λέμε, «ας είναι βλέπει ο Θεός», η διάθεση της ψυχής μας ενεργεί κατά ένα μυστηριώδη τρόπο, επηρεάζει την ψυχή του συνανθρώπου μας και αυτός παθαίνει κακό.

Καταλάβατε, λοιπόν πώς οι κακές μας σκέψεις, η κακή μας διάθεση επηρεάζουν τους άλλους; Γι’ αυτό πρέπει να βρούμε και τον τρόπο να καθαρίσομε το βάθος του εαυτού μας από κάθε κακία. Όταν η ψυχή μας είναι αγιασμένη, ακτινοβολεί το καλό. Στέλνομε τότε σιωπηλά την αγάπη μας χωρίς να λέμε λόγια.

Ο Χριστός ποτέ δεν θέλει το κακό. Αντίθετα παραγγέλλει: «Ευλογείτε τους καταρωμένους υμάς …».

δολοφονούμαστε αλλά και αυτοκτονούμε…

δολοφονούμαστε αλλά και αυτοκτονούμε…

ΠΟΛΥ ΚΑΛΟ

ΥΠΕΡΒΑΣΗ

Λυπάμαι γιατί δεν μπορώ να συμμεριστώ την αισιοδοξία κάποιων και πολύ περισσότερο την υπεραισιοδοξία για την αίσια έξοδό μας απ’ την τωρινή μας τραγωδία. Κι αυτό, όχι γιατί πιστεύω ότι τα μοιρολόγια θα μας βοηθήσουν να βγούμε απ’ τη δύσκολη θέση στην οποία βρισκόμαστε. Αλλά γιατί-όπως λέω συνήθως-η πραγματικότητα φωνάζει ότι το να αισιοδοξούμε στην προκειμένη περίπτωση είναι πέρα για πέρα ανεδαφικό.

Και πρώτα-πρώτα γιατί βυθιζόμαστε ολοένα και περισσότερο στην εξάρτηση εκ μέρους του βούρκου της δολοφονικής εταιρίας των τοκογλύφων. Τους οποίους κατ’ ευφημισμόν, πλην ματαίως, επιμένουμε να τους ονομάζουμε  «εταίρους» μας. Όπως ακριβώς  ονομάζουμε και  την πανούκλα «ευλογιά», με την ελπίδα ότι θα ξορκίσουμε τις θανατηφόρες επιπτώσεις της. Τη στιγμή που είναι ηλίου φαεινότερο ότι το δολοφονικό τους σχέδιο σε βάρος μας βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη. Ή μήπως έχει βελτιωθεί στο παραμικρό η δραματική κατάσταση στην οποία είχαν φέρει τη τη χώρα οι εφιάλτες των προηγουμένων κυβερνήσεων. Που φευ…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 689 επιπλέον λέξεις

Για τη δικαιοσύνη και την ελευθερία


Οι Έλληνες απέδιδαν την παρακμή στο έλλειμμα της Παιδείας και προσδοκούσαν την ανανέωση της κοινωνίας μέσω της Παιδείας και της μόρφωσης. Το ενδιαφέρον τους αυτό τώρα ξεχάστηκε μαζί με το ενδιαφέρον για το σύνολο σχεδόν των αξιών της ζωής. Ίσως η Παιδεία είναι η τελευταία χαμένη αξία. Αλλά το γεγονός ότι οι πολλοί λησμόνησαν το ενδιαφέρον τους για την Παιδεία, επειδή πρόβαλαν άλλες αξίες πιο επιτακτικές δεν σημαίνει ότι οι αξίες της Παράδοσης έπαψαν να είναι πολύτιμες όχι μόνο για τον πολιτισμό του τόπου, αλλά και για αυτήν την επιβίωση του λαού.
Πολλοί, με την καταρράκωση της πολιτικής αποφεύγουν να κάνουν ό,τι μπορούν για να εργαστούν για τη δικαιοσύνη και την ελευθερία στον τόπο τους. Φοβούνται ότι αν αγωνιστούν για τις αξίες της ζωής θα χάσουν την καλή τους φήμη. Θεωρούν την καλή τους φήμη πολυτιμότερη από την προσφορά τους στην πατρίδα τους.
Η περιφρόνηση των αξιών της ζωής συνδέεται με την σκόπιμη υποβάθμιση του φιλολόγου καθηγητή, του οποίου η αποστολή είναι η ανανέωση της κοινωνίας, με την εμβάθυνση στη σοφία του παρελθόντος και την σύνδεση των νεωτέρων γενεών με αυτήν.
Το ρόπτρο χτυπάει στην κάθε πόρτα. Δεν υπάρχει κανείς που να μην ακούει τα επίμονα χτυπήματα. Κανείς να μην κρύψει στη γη το χάρισμα που του έδωσε ο Θεός, για να εργαστεί για τους άλλους. Η συμβολή του καθενός από εμάς, ανάλογα, με αυτό που μπορεί ο καθένας να προσφέρει στον τόπο του, είναι απαραίτητη και κανείς δεν μπορεί να λείψει, χωρίς να βλάψει με την απουσία του, τη γενική προσπάθεια.
Είναι πρώτιστο καθήκον να είμαστε παρόντες, ενωμένοι για την δικαιοσύνη και την ελευθερία.
Πώς φθάσαμε στο δίλημμα μπροστά στο οποίο βρίσκεται η μέγιστη πλειονότητα των Ελλήνων και ποια είναι τα αίτια που οδήγησαν σ΄ αυτό: Παραδόξως εδώ και μερικές δεκαετίες κανείς δεν αποδίδει την παρακμή της Ελλάδος στην Εκπαίδευση. Η αξία της κλασικής παιδείας αγνοήθηκε και η μόρφωση εγκαταλείφθηκε, η δε παιδεία περιορίσθηκε στην μετάδοση επαγγελματικών πληροφοριών.
Ακολούθησε η κατάργηση του επιθεωρητή η υποβάθμιση του φιλολόγου που έδιδε την ενότητα στη μάθηση και η άρνηση των αξιών της Παράδοσης με την δικαιολογία ότι δεν επαληθεύονται στο επιστημονικό πείραμα. Η απαξίωση του ανθρώπου και η προπαγάνδα υπέρ της μάζας. Εν συνεχεία διάλυση και της μάζας. «Ούτε μόνος, ούτε στην αγέλη» Οι Έλληνες βρίσκονται μπροστά στο δίλημμα: Να αποδεχθούν ότι φταίνε ή να αρνηθούν. Αν έστω και λίγοι πολίτες αρνηθούν , η κατάσταση ανελευθερίας, δεν είναι θυσίες του ελληνικού λαού για δήθεν ιερό σκοπό, αλλά άδικες διώξεις. Γι’ αυτό η προπαγάνδα κόπτεται να πείσει τον κόσμο , ότι φταίει. .

Λαρισινά Δοκίμια
Του Μ.Ε.Λαγκουβάρδου

http://moschoblog.blogspot.gr/2014/03/blog-post_24.html

Η ιστορία του ρολογιού στα Τρίκαλα

«Όλα αυτά τα χρόνια, παρά τις έρευνες μας, δεν κατορθώσαμε να βρούμε τον μελετητή και τα αρχιτεκτονικά σχέδια του ρολογιού, καθότι έχουν καταστραφεί τα αρχεία του Δήμου από πυρκαγιά».

Αυτά αναφέρει στο βιβλίο του με τίτλο «το Φρούριο, το ρολόγι και το Βυζαντινό Υδραγωγείο των Τρικάλων» ο ερευνητής Νεκτάριος Κατσόγιαννος. Πρόκειται για το σημερινό κτίσμα του ρολογιού, το οποίο είναι γύρω στα 5 μ. πιο βόρεια του παλιού, και μαζί με το κάστρο αποτελούν σύμβολο της πόλης.

Σε αναζήτηση στοιχείων μία εγγονή του τότε δημάρχου, διευκρινίζει ο κ. Κατσόγιαννος, μας ανέφερε ότι την αρχιτεκτονική μελέτη ο παππούς της την είχε αναθέσει σε Ιταλό αρχιτέκτονα. Τα σχόλια των τότε εφημερίδων δεν αναφέρουν δυστυχώς τον μελετητή, εκτός αν έγινε από τον τότε δημομηχανικό, το οποίο, τονίζει ο κ. Κατσόγιαννος αναφέρουμε με κάθε επιφύλαξη, για να προσθέσει: «Την ανέγερση του κτίσματος την έκανε ο εργολάβος Σελέκας με αρχιμάστορα τον Παναγιώτη Παπανικολάου ή Τσιγκέλη. Ο μηχανισμός του ρολογιού έγινε από το εργοστάστιο του Γ. Καραμάνου που βρισκόταν στην Καλλιθέα Αθηνών».

Στοιχεία

Το ύψος του απαρτίζεται από τρία διαφορετικά επίπεδα με συνολικό ύψος 26,60 μ. Οι διαστάσεις του ισογείου είναι (7,20X6,45) μ. με ύψος 15,50 μ. και φέρει για ανεξήγητους λόγου τρεις εισόδους. Του πρώτου ορόφου (4,80X4,80) μ. με ύψος 5,30 μ. και περιμετρικά βεράντα, πλάτους 1,75 μ. Ο δεύτερος, όπου και ο μηχανισμός του ρολογιού είναι (3,30X3,30) μ. με ύψος 5,80 μ. και περιμετρικά βεράντα πλάτους 1,25 μ. η δε διάμετρος των καντράν είναι 1,60 μ. Η ανακαίνισή του έγινε το 1997 και είναι επισκέψιμος. Η εσωτερική διαρρύθμιση στο μεγαλύτερο της μέρος είναι εντελώς διαφορετική από την παλιά. Η σκάλα από το πρώτο δάπεδο μέχρι το ρολογοστάσιο ήταν περιστρο¬φική με 120 σκαλιά. Σήμερα είναι μόνο στο πάνω μέρος.

Ο παλιός μηχανισμός ήταν τοποθετημένος πάνω σε ξύλινο δάπεδο, συνδεόμενος με μικρή σιδερένια σκάλα με το κάτω διαμέρισμα. Ήταν ελληνικής κατασκευής, το δε βάρος της καμπάνας είναι γύρω στα 1000 κιλά, στη δε εξωτερική επιφάνεια της γράφει: «ΕΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΘΗ ΔΙΑ ΤΟ ΩΡΟΛΟΓΙΟΝ ΤΗΣ ΠΟΛΕΩΣ ΤΡΙΚΚΑΛΩΝ ΕΠΙ ΔΗΜΑΡΧΟΥ ΘΕΟΔΟΣΙΟΥ ΘΕΟΔΟΣΟΠΟΥΛΟΥ ΕΝ ΕΤΕΙ 1937».

Η λειτουργία του ρολογιού, σύμφωνα με τον κ. Κατσόγιαννο, βασιζόταν σε ένα ζεύγος βαριδιών εκ των οποίων το κάθε ένα ζύγιζε 350 κιλά. Την αρχική συντήρηση και για έξι μήνες περίπου μέχρι τον θάνατο του, την είχε αναλάβει ο ρολογοποιός Απ. Μαυρομάτης. Στη συνέχεια, και μέχρι το 1969, ο ρολογοποιός Κώστας Παπαευθυμίου με τον βαθμό του κλητήρα, για να τον διαδεχθεί, μετά τη συνταξιοδότηση του, ο γιος του Χρυσούλης, αμειβόμενος με τέσσερα ημερομίσθια τον μήνα και το κούρδισμα γινόταν μια φορά την εβδομάδα.

Κατοχή

Βρισκόμαστε στις αρχές τις δεκαετίας του 1940. Ακολούθησαν ο πόλεμος και η Κατοχή. Σ’ όλους τους χώρους επικρατεί απόλυτη ησυχία. Τους σεργιανίζουν μόνο οι κατοχικές δυνάμεις. Στην κορυφή του δεν κυματίζει τώρα η ελληνική σημαία, αλλά η ιταλική και στη συνέχεια η γερμανική.

Στο κατοχικό του ημερολόγιο ο Γ. Παπαϊωάννου, αναφέρεται στο βιβλίο, γράφει για το ρολόγι: «18-2-1941 Τρίτη (…) Το ωρολόγιον της πόλεως μας το οποίον εσήμανε τις ώρες με κτυπήματα από της ενάρξεως του πολέμου είχεν πάψει να κτυπά. Σήμερον όμως ήρχισεν να κτυπά τις ώρες».

«22-4-1941 Τρίτη (Πάσχα) (…) Το ωρολόγιον της πόλεως δουλεύει και χτυπάει τις ώρες, αλλά οι πλάκες έχουν χαλάσει».

Για τις πλάκες του ρολογιού που είχαν καταστραφεί που αναφέρει ο Παπαϊωάννου, το είχε επισημάνει και η εφημερίδα Αναγέννησις στο φύλλο της 7-4-1941: «Πληροφορούμεθα μεθ ‘ικανοποιήσεως, ότι κατόπιν των όσων εγρά¬φησαν απεφασίσθη η παραγγελία εις τας Αθήνας των τζαμιών του Ωρο¬λογίου, τα οποία εθραύσθησαν κατά τον βομβαρδισμόν. Ήδη εντός των ημερών αναμένονται τα τζάμια και έτσι οι Τρικκαλινοί θα κατορθώσουν να.,.ίδουν με τα ίδια των τα μάτια, την ώραν. Κ’αυτό για μερικούς Θωμάδες, που δεν βλέπουν τίποτε…».

https://i2.wp.com/trikkipress.gr/wp-content/uploads/2013/11/FROYRIO.jpg

Οι δύο παραπάνω αναφορές μάς πείθουν, αναφέρει ο ερευνητής, ότι η καταστροφή των τζαμιών του ρολογιού δεν οφείλονταν στον βομβαρδισμό του ρολογιού όπως πίστευαν ορισμένοι, αλλά από τις δυνατές εκρήξεις και του ωστικού κύματος των βομβών κατά τον βομβαρδισμό της πόλης και ειδικά του εκεί πλησίον ναού του Αγίου Νικολάου.

Επτά χρόνια αργότερα η Αναγέννησις, σε σχόλιο της στις 29-7-1948 με χιουμοριστικό σχόλιο, «Το βιαστικό ρολόι» γράφει: «Από τίνων ημερών, το ωρολόγιον της πόλεως, προπορεύεται εις την ένδειξιν κατά 4 περίπου λεπτά της ώρας του Αστεροσκοπείου Αθηνών. Ο κ. δήμαρχος ας διάταξη την τοποθέτησιν εις το κανονικόν σημείον του ωρολογίου».

Έναν χρόνο αργότερα, η ίδια εφημερίδα συνιστά στον δήμαρχο να τοποθετήσει τζάμια διότι, έτσι όπως είναι τα μηχανήματα του, γεμίζουν σκόνη και δεν λειτουργούν κανονικά:

«Η σκόνη φταίει»

Το ωρολόγιον της πόλεως, από την κατοχήν ακόμη δεν έχει τζάμια. Ίσως η έλλειψις αυτών να συντελή εις το να συγκεντρώνονται σκόνες κ.λ.π. και να αποτελή τούτο ένα εκ των λόγων διά τους οποίους πότε προπορεύεται πότε βραδυπορεί» (6-5-1949).

Το παρακάτω σχόλιο της εφ. Αναγέννησις στις 16-12-1950 μας κάνει γνωστό ότι σε ώρα καταιγίδας έπεσε κεραυνός προκαλώντας ζημιές στις εγκαταστάσεις.

«Έδρασε το αλεξικέραυνον»

Τας απογευματινός ώρας της χθες κατά την διάρκειαν μπόρας, κεραυνός έπεσε επί του Φρουρίου, όπου το αλεξικέραυνο. Κατεστραφησαν άπασαι αι ηλεκτρικαί εγκαταστάσεις και πιθανόν να έπαθε ζημιές και το ωρολόγιον».

Η μεταπολεμική κακή συντήρησή του είχε ως αποτέλεσμα να μη λειτουργεί κανονικά και τα τζάμια των καντράν τον περισσότερο καιρό να είναι σπασμένα όπως και τα τζάμια των μικρών ξύλινων παραθύρων. Τα πάντα είχαν αρχίσει να φθείρονται με πρώτη την ξύλινη κλίμακα η οποία κατέστη πολύ επικίνδυνη στο ανέβασμα της. Ο εσωτερικός χώρος δεν γέμισε μόνο από αναρριχόμενα αλλά και από φωλιές σπουργιτιών. Σήμερα, το ρολόγι δέχεται ένα μεγάλο όγκο επισκεπτών, που βρίσκονται στην πόλη των Τρικάλων, ειδικά αυτές τις μέρες των Χριστουγέννων με τη λειτουργία του Μύλου των Ξωτικών.

news.gr