δολοφονούμαστε αλλά και αυτοκτονούμε…

δολοφονούμαστε αλλά και αυτοκτονούμε…

ΠΟΛΥ ΚΑΛΟ

ΥΠΕΡΒΑΣΗ

Λυπάμαι γιατί δεν μπορώ να συμμεριστώ την αισιοδοξία κάποιων και πολύ περισσότερο την υπεραισιοδοξία για την αίσια έξοδό μας απ’ την τωρινή μας τραγωδία. Κι αυτό, όχι γιατί πιστεύω ότι τα μοιρολόγια θα μας βοηθήσουν να βγούμε απ’ τη δύσκολη θέση στην οποία βρισκόμαστε. Αλλά γιατί-όπως λέω συνήθως-η πραγματικότητα φωνάζει ότι το να αισιοδοξούμε στην προκειμένη περίπτωση είναι πέρα για πέρα ανεδαφικό.

Και πρώτα-πρώτα γιατί βυθιζόμαστε ολοένα και περισσότερο στην εξάρτηση εκ μέρους του βούρκου της δολοφονικής εταιρίας των τοκογλύφων. Τους οποίους κατ’ ευφημισμόν, πλην ματαίως, επιμένουμε να τους ονομάζουμε  «εταίρους» μας. Όπως ακριβώς  ονομάζουμε και  την πανούκλα «ευλογιά», με την ελπίδα ότι θα ξορκίσουμε τις θανατηφόρες επιπτώσεις της. Τη στιγμή που είναι ηλίου φαεινότερο ότι το δολοφονικό τους σχέδιο σε βάρος μας βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη. Ή μήπως έχει βελτιωθεί στο παραμικρό η δραματική κατάσταση στην οποία είχαν φέρει τη τη χώρα οι εφιάλτες των προηγουμένων κυβερνήσεων. Που φευ…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 689 επιπλέον λέξεις

Για τη δικαιοσύνη και την ελευθερία


Οι Έλληνες απέδιδαν την παρακμή στο έλλειμμα της Παιδείας και προσδοκούσαν την ανανέωση της κοινωνίας μέσω της Παιδείας και της μόρφωσης. Το ενδιαφέρον τους αυτό τώρα ξεχάστηκε μαζί με το ενδιαφέρον για το σύνολο σχεδόν των αξιών της ζωής. Ίσως η Παιδεία είναι η τελευταία χαμένη αξία. Αλλά το γεγονός ότι οι πολλοί λησμόνησαν το ενδιαφέρον τους για την Παιδεία, επειδή πρόβαλαν άλλες αξίες πιο επιτακτικές δεν σημαίνει ότι οι αξίες της Παράδοσης έπαψαν να είναι πολύτιμες όχι μόνο για τον πολιτισμό του τόπου, αλλά και για αυτήν την επιβίωση του λαού.
Πολλοί, με την καταρράκωση της πολιτικής αποφεύγουν να κάνουν ό,τι μπορούν για να εργαστούν για τη δικαιοσύνη και την ελευθερία στον τόπο τους. Φοβούνται ότι αν αγωνιστούν για τις αξίες της ζωής θα χάσουν την καλή τους φήμη. Θεωρούν την καλή τους φήμη πολυτιμότερη από την προσφορά τους στην πατρίδα τους.
Η περιφρόνηση των αξιών της ζωής συνδέεται με την σκόπιμη υποβάθμιση του φιλολόγου καθηγητή, του οποίου η αποστολή είναι η ανανέωση της κοινωνίας, με την εμβάθυνση στη σοφία του παρελθόντος και την σύνδεση των νεωτέρων γενεών με αυτήν.
Το ρόπτρο χτυπάει στην κάθε πόρτα. Δεν υπάρχει κανείς που να μην ακούει τα επίμονα χτυπήματα. Κανείς να μην κρύψει στη γη το χάρισμα που του έδωσε ο Θεός, για να εργαστεί για τους άλλους. Η συμβολή του καθενός από εμάς, ανάλογα, με αυτό που μπορεί ο καθένας να προσφέρει στον τόπο του, είναι απαραίτητη και κανείς δεν μπορεί να λείψει, χωρίς να βλάψει με την απουσία του, τη γενική προσπάθεια.
Είναι πρώτιστο καθήκον να είμαστε παρόντες, ενωμένοι για την δικαιοσύνη και την ελευθερία.
Πώς φθάσαμε στο δίλημμα μπροστά στο οποίο βρίσκεται η μέγιστη πλειονότητα των Ελλήνων και ποια είναι τα αίτια που οδήγησαν σ΄ αυτό: Παραδόξως εδώ και μερικές δεκαετίες κανείς δεν αποδίδει την παρακμή της Ελλάδος στην Εκπαίδευση. Η αξία της κλασικής παιδείας αγνοήθηκε και η μόρφωση εγκαταλείφθηκε, η δε παιδεία περιορίσθηκε στην μετάδοση επαγγελματικών πληροφοριών.
Ακολούθησε η κατάργηση του επιθεωρητή η υποβάθμιση του φιλολόγου που έδιδε την ενότητα στη μάθηση και η άρνηση των αξιών της Παράδοσης με την δικαιολογία ότι δεν επαληθεύονται στο επιστημονικό πείραμα. Η απαξίωση του ανθρώπου και η προπαγάνδα υπέρ της μάζας. Εν συνεχεία διάλυση και της μάζας. «Ούτε μόνος, ούτε στην αγέλη» Οι Έλληνες βρίσκονται μπροστά στο δίλημμα: Να αποδεχθούν ότι φταίνε ή να αρνηθούν. Αν έστω και λίγοι πολίτες αρνηθούν , η κατάσταση ανελευθερίας, δεν είναι θυσίες του ελληνικού λαού για δήθεν ιερό σκοπό, αλλά άδικες διώξεις. Γι’ αυτό η προπαγάνδα κόπτεται να πείσει τον κόσμο , ότι φταίει. .

Λαρισινά Δοκίμια
Του Μ.Ε.Λαγκουβάρδου

http://moschoblog.blogspot.gr/2014/03/blog-post_24.html

Η ιστορία του ρολογιού στα Τρίκαλα

«Όλα αυτά τα χρόνια, παρά τις έρευνες μας, δεν κατορθώσαμε να βρούμε τον μελετητή και τα αρχιτεκτονικά σχέδια του ρολογιού, καθότι έχουν καταστραφεί τα αρχεία του Δήμου από πυρκαγιά».

Αυτά αναφέρει στο βιβλίο του με τίτλο «το Φρούριο, το ρολόγι και το Βυζαντινό Υδραγωγείο των Τρικάλων» ο ερευνητής Νεκτάριος Κατσόγιαννος. Πρόκειται για το σημερινό κτίσμα του ρολογιού, το οποίο είναι γύρω στα 5 μ. πιο βόρεια του παλιού, και μαζί με το κάστρο αποτελούν σύμβολο της πόλης.

Σε αναζήτηση στοιχείων μία εγγονή του τότε δημάρχου, διευκρινίζει ο κ. Κατσόγιαννος, μας ανέφερε ότι την αρχιτεκτονική μελέτη ο παππούς της την είχε αναθέσει σε Ιταλό αρχιτέκτονα. Τα σχόλια των τότε εφημερίδων δεν αναφέρουν δυστυχώς τον μελετητή, εκτός αν έγινε από τον τότε δημομηχανικό, το οποίο, τονίζει ο κ. Κατσόγιαννος αναφέρουμε με κάθε επιφύλαξη, για να προσθέσει: «Την ανέγερση του κτίσματος την έκανε ο εργολάβος Σελέκας με αρχιμάστορα τον Παναγιώτη Παπανικολάου ή Τσιγκέλη. Ο μηχανισμός του ρολογιού έγινε από το εργοστάστιο του Γ. Καραμάνου που βρισκόταν στην Καλλιθέα Αθηνών».

Στοιχεία

Το ύψος του απαρτίζεται από τρία διαφορετικά επίπεδα με συνολικό ύψος 26,60 μ. Οι διαστάσεις του ισογείου είναι (7,20X6,45) μ. με ύψος 15,50 μ. και φέρει για ανεξήγητους λόγου τρεις εισόδους. Του πρώτου ορόφου (4,80X4,80) μ. με ύψος 5,30 μ. και περιμετρικά βεράντα, πλάτους 1,75 μ. Ο δεύτερος, όπου και ο μηχανισμός του ρολογιού είναι (3,30X3,30) μ. με ύψος 5,80 μ. και περιμετρικά βεράντα πλάτους 1,25 μ. η δε διάμετρος των καντράν είναι 1,60 μ. Η ανακαίνισή του έγινε το 1997 και είναι επισκέψιμος. Η εσωτερική διαρρύθμιση στο μεγαλύτερο της μέρος είναι εντελώς διαφορετική από την παλιά. Η σκάλα από το πρώτο δάπεδο μέχρι το ρολογοστάσιο ήταν περιστρο¬φική με 120 σκαλιά. Σήμερα είναι μόνο στο πάνω μέρος.

Ο παλιός μηχανισμός ήταν τοποθετημένος πάνω σε ξύλινο δάπεδο, συνδεόμενος με μικρή σιδερένια σκάλα με το κάτω διαμέρισμα. Ήταν ελληνικής κατασκευής, το δε βάρος της καμπάνας είναι γύρω στα 1000 κιλά, στη δε εξωτερική επιφάνεια της γράφει: «ΕΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΘΗ ΔΙΑ ΤΟ ΩΡΟΛΟΓΙΟΝ ΤΗΣ ΠΟΛΕΩΣ ΤΡΙΚΚΑΛΩΝ ΕΠΙ ΔΗΜΑΡΧΟΥ ΘΕΟΔΟΣΙΟΥ ΘΕΟΔΟΣΟΠΟΥΛΟΥ ΕΝ ΕΤΕΙ 1937».

Η λειτουργία του ρολογιού, σύμφωνα με τον κ. Κατσόγιαννο, βασιζόταν σε ένα ζεύγος βαριδιών εκ των οποίων το κάθε ένα ζύγιζε 350 κιλά. Την αρχική συντήρηση και για έξι μήνες περίπου μέχρι τον θάνατο του, την είχε αναλάβει ο ρολογοποιός Απ. Μαυρομάτης. Στη συνέχεια, και μέχρι το 1969, ο ρολογοποιός Κώστας Παπαευθυμίου με τον βαθμό του κλητήρα, για να τον διαδεχθεί, μετά τη συνταξιοδότηση του, ο γιος του Χρυσούλης, αμειβόμενος με τέσσερα ημερομίσθια τον μήνα και το κούρδισμα γινόταν μια φορά την εβδομάδα.

Κατοχή

Βρισκόμαστε στις αρχές τις δεκαετίας του 1940. Ακολούθησαν ο πόλεμος και η Κατοχή. Σ’ όλους τους χώρους επικρατεί απόλυτη ησυχία. Τους σεργιανίζουν μόνο οι κατοχικές δυνάμεις. Στην κορυφή του δεν κυματίζει τώρα η ελληνική σημαία, αλλά η ιταλική και στη συνέχεια η γερμανική.

Στο κατοχικό του ημερολόγιο ο Γ. Παπαϊωάννου, αναφέρεται στο βιβλίο, γράφει για το ρολόγι: «18-2-1941 Τρίτη (…) Το ωρολόγιον της πόλεως μας το οποίον εσήμανε τις ώρες με κτυπήματα από της ενάρξεως του πολέμου είχεν πάψει να κτυπά. Σήμερον όμως ήρχισεν να κτυπά τις ώρες».

«22-4-1941 Τρίτη (Πάσχα) (…) Το ωρολόγιον της πόλεως δουλεύει και χτυπάει τις ώρες, αλλά οι πλάκες έχουν χαλάσει».

Για τις πλάκες του ρολογιού που είχαν καταστραφεί που αναφέρει ο Παπαϊωάννου, το είχε επισημάνει και η εφημερίδα Αναγέννησις στο φύλλο της 7-4-1941: «Πληροφορούμεθα μεθ ‘ικανοποιήσεως, ότι κατόπιν των όσων εγρά¬φησαν απεφασίσθη η παραγγελία εις τας Αθήνας των τζαμιών του Ωρο¬λογίου, τα οποία εθραύσθησαν κατά τον βομβαρδισμόν. Ήδη εντός των ημερών αναμένονται τα τζάμια και έτσι οι Τρικκαλινοί θα κατορθώσουν να.,.ίδουν με τα ίδια των τα μάτια, την ώραν. Κ’αυτό για μερικούς Θωμάδες, που δεν βλέπουν τίποτε…».

https://i2.wp.com/trikkipress.gr/wp-content/uploads/2013/11/FROYRIO.jpg

Οι δύο παραπάνω αναφορές μάς πείθουν, αναφέρει ο ερευνητής, ότι η καταστροφή των τζαμιών του ρολογιού δεν οφείλονταν στον βομβαρδισμό του ρολογιού όπως πίστευαν ορισμένοι, αλλά από τις δυνατές εκρήξεις και του ωστικού κύματος των βομβών κατά τον βομβαρδισμό της πόλης και ειδικά του εκεί πλησίον ναού του Αγίου Νικολάου.

Επτά χρόνια αργότερα η Αναγέννησις, σε σχόλιο της στις 29-7-1948 με χιουμοριστικό σχόλιο, «Το βιαστικό ρολόι» γράφει: «Από τίνων ημερών, το ωρολόγιον της πόλεως, προπορεύεται εις την ένδειξιν κατά 4 περίπου λεπτά της ώρας του Αστεροσκοπείου Αθηνών. Ο κ. δήμαρχος ας διάταξη την τοποθέτησιν εις το κανονικόν σημείον του ωρολογίου».

Έναν χρόνο αργότερα, η ίδια εφημερίδα συνιστά στον δήμαρχο να τοποθετήσει τζάμια διότι, έτσι όπως είναι τα μηχανήματα του, γεμίζουν σκόνη και δεν λειτουργούν κανονικά:

«Η σκόνη φταίει»

Το ωρολόγιον της πόλεως, από την κατοχήν ακόμη δεν έχει τζάμια. Ίσως η έλλειψις αυτών να συντελή εις το να συγκεντρώνονται σκόνες κ.λ.π. και να αποτελή τούτο ένα εκ των λόγων διά τους οποίους πότε προπορεύεται πότε βραδυπορεί» (6-5-1949).

Το παρακάτω σχόλιο της εφ. Αναγέννησις στις 16-12-1950 μας κάνει γνωστό ότι σε ώρα καταιγίδας έπεσε κεραυνός προκαλώντας ζημιές στις εγκαταστάσεις.

«Έδρασε το αλεξικέραυνον»

Τας απογευματινός ώρας της χθες κατά την διάρκειαν μπόρας, κεραυνός έπεσε επί του Φρουρίου, όπου το αλεξικέραυνο. Κατεστραφησαν άπασαι αι ηλεκτρικαί εγκαταστάσεις και πιθανόν να έπαθε ζημιές και το ωρολόγιον».

Η μεταπολεμική κακή συντήρησή του είχε ως αποτέλεσμα να μη λειτουργεί κανονικά και τα τζάμια των καντράν τον περισσότερο καιρό να είναι σπασμένα όπως και τα τζάμια των μικρών ξύλινων παραθύρων. Τα πάντα είχαν αρχίσει να φθείρονται με πρώτη την ξύλινη κλίμακα η οποία κατέστη πολύ επικίνδυνη στο ανέβασμα της. Ο εσωτερικός χώρος δεν γέμισε μόνο από αναρριχόμενα αλλά και από φωλιές σπουργιτιών. Σήμερα, το ρολόγι δέχεται ένα μεγάλο όγκο επισκεπτών, που βρίσκονται στην πόλη των Τρικάλων, ειδικά αυτές τις μέρες των Χριστουγέννων με τη λειτουργία του Μύλου των Ξωτικών.

news.gr

ΦΑΝΕΡΩΝΩ ΤΑ ΠΑΘΗ ΜΟΥ;

Ζούμε σε μία εποχή ελευθερίας και καυχόμαστε γι’ αυτό. Δεν είναι απλώς δικαίωμά μας να κάνουμε ό,τι θέλουμε, κάποτε και χωρίς να έχουμε επίγνωση αν αυτό είναι νόμιμο και, κυρίως, ηθικό. Θεωρούμε δικαίωμά μας να διακηρύττουμε αυτό το οποίο κάνουμε. Να το λέμε δημόσια. Να το αποκαλύπτουμε με κάθε τρόπο, ιδιαιτέρως στην εποχή της εικόνας και της κοινωνικής δικτύωσης.«Όλα επιτρέπονται». «Όλα λέγονται». «Όλα στο φως». Ίσως αναρωτηθεί κάποιος μήπως ήταν καλύτερη η υποκρισία του παρελθόντος, οπότε και ο καθένας φρόντιζε τουλάχιστον να σκεπάζει τα σκουπίδια του κάτω από το χαλάκι. Όσο όμως κι αν φαίνεται αντιφατικό, η κοινωνία παλαιότερα είχε κόκκινες γραμμές ανάμεσα στο τι επιτρέπεται και τι όχι και τουλάχιστον παρέμενε σαφές ποια ήταν η ηθική που η κοινωνία αποδεχόταν. Σήμερα μοιάζει σαφές ότι το δικαίωμα της φιληδονίας, της προσωπικής ευχαρίστησης είναι αυτό που οι πολλοί αποδέχονται και παρουσιάζουν ως βάση για την ευτυχία και την ατομική ολοκλήρωση στη ζωή.
Ο Απόστολος Παύλος προτρέπει τους Εφεσίους και όλους μας: «ως τέκνα φωτός περιπατείτε…μη συγκοινωνείτε τοις έργοις τοις ακάρποις του σκότους, μάλλον δε και ελέγχετε. τα γαρ κρυφή γινόμενα υπ’ αυτών αισχρόν εστι και λέγειν» (Εφεσ. 5, 8 και 11-12). «Να ζείτε σαν άνθρωποι που ανήκουν στο φως…και να μη συμμετέχετε στα σκοτεινά και ανώφελα έργα των άλλων, αλλά να τα ελέγχετε και να τα απορρίπτετε. Γι’ αυτά που κάνουν αυτοί στα κρυφά, είναι ντροπή ακόμη και να μιλάμε». Ο Παύλος δεν αναφέρεται στα φαύλα έργα ζητώντας από τους χριστιανούς να προσποιηθούν ότι δε γίνονται. Τότε όντως θα ήταν υποκρισία. Επιμένει όμως ότι είναι ντροπιαστικό και αισχρό να καυχιέται, να μιλά, να συζητά κάποιος για ό,τι έρχεται σε αντίθεση με το θέλημα του Θεού, να καυχιέται για την αμαρτία βαφτίζοντάς την αρετή.
Γιατί όμως οι άνθρωποι έχουμε απορρίψει σήμερα την έννοια της ηθικής αρετής και δεν ντρεπόμαστε για τον τρόπο της ζωής μας, αλλά τον αποκαλύπτουμε δημόσια; Πού αρχίζει το σημείο στο οποίο πρέπει να γίνεται η διάκριση ανάμεσα στο τι λέγεται και τι όχι;
Σήμερα έχουμε στη διάθεσή μας την τεχνολογία και ιδίως την εικόνα. Έχουμε αποενοχοποιήσει τον εαυτό μας από συναισθήματα, από επιθυμίες, από τρόπους ζωής που μας επέβαλλαν να έχουμε σεμνότητα. Να θεωρούμε, ακόμη κι αν ήμασταν αδύναμοι στο να ελέγξουμε πάθη και αμαρτίες, ότι είχαμε χρέος τουλάχιστον να μην τα θέτουμε σε κοινή θέα. Και όχι μόνο αυτά. Ακόμη και το πού πηγαίναμε, με ποιους συνδεόμασταν, τι επιθυμούσαμε, το αφήναμε στον εαυτό μας ή σε έναν κύκλο οικείων μας. Σήμερα θεωρούμε ότι μπορούμε να είμαστε το κέντρο του κόσμου. Ότι η εικόνα μας, τα έργα μας, ο τρόπος της ζωής μας δεν είναι για λίγους, αλλά για όλους. Κρύβει ναρκισσισμό, δηλαδή θέωση της εικόνας του εαυτού μας μια τέτοια στάση. Στο βωμό της ενημέρωσης, του ότι είμαστε όλοι δημόσια πρόσωπα, σπεύδουμε να προκαλούμε θόρυβο γύρω από εμάς. Και επειδή ο πολιτισμός μας στηρίζεται στον θόρυβο της εικονοποίησης, όλοι συμμετέχουμε, συνήθως χωρίς μέτρο, σ’ αυτό το παιχνίδι. Όμως ο Παύλος ζητά από εμάς να φανερώνουμε ό,τι γίνεται φως στη ζωή μας. Ό,τι δηλαδή καταξιώνεται στις εντολές του Θεού, στην αγάπη, λάμπει ως έργο που δοξάζει τον Θεό. Και αυτό δεν χρειάζεται να το εικονοποιήσουμε. Αποτυπώνεται στην καρδιά μας, στις σχέσεις μας, στη ζωή μας.
Από την άλλη, έχει κλονιστεί η έννοια της συλλογικής αρετής. Η απαρτιζόμενη από άτομα που ενδιαφέρονται μόνο για τον εαυτό τους κοινωνία δεν διασώζει παρά σε νομικό πλαίσιο το τι επιτρέπεται και τι όχι. Και αυτό το νομικό πλαίσιο προσαρμόζεται στην έννοια του δικαιώματος για ευχαρίστηση με κάθε τρόπο, αρκεί να μην παθαίνει ο άλλος σωματικό κακό. Επομένως σήμερα είναι δικαίωμα η απιστία. Η ανηθικότητα. Η επιλογή σεξουαλικού προσανατολισμού. Το ψέμα. Η υπεράσπιση του «ΝΑΙ σε όλα». Βεβαίως ο Θεός μας έπλασε ελεύθερους και υπεύθυνους για τη ζωή και τις επιλογές μας. Το πρόβλημα δεν είναι εκεί. Η δυσκολία έγκειται όταν για την κοινωνία το δικαίωμα γίνεται πρότυπο. Αποδεκτό όχι ως επιλογή, αλλά ως δυνατότητα να γίνει κανόνας. Μία κοινωνία η οποία αποθεώνει την αισχρότητα, το ψέμα, τη βία, τα ανθρώπινα πάθη και τα δικαιολογεί, είναι μία κοινωνία στην οποία τα έργα του σκότους που είναι άκαρπα, κάνουν τον άνθρωπο «σάρκα», γίνονται καύχημα και πειρασμός δοκιμασίας. Δεν υπάρχουν τότε όρια. Η κοινωνία οφείλει να σέβεται τις επιλογές του καθενός. Οφείλει όμως να οριοθετεί μέχρι πού αυτές μπορούν να γίνουν δημόσιο θέαμα, να συζητιούνται. Τι αποδέχεται και τι ζητά τελικά σε συλλογικό επίπεδο η ίδια η κοινωνία από το μέλη της. Μετά υπάρχει σύγχυση. Τίποτε δεν είναι φως.
Τέλος, υπάρχει το κριτήριο του νόμου και του θελήματος του Θεού. Η πίστη είναι πρωτίστως απόφαση προσωπική. Χρειάζεται όμως συνέπεια και αγώνας, εφόσον την αποδεχόμαστε. Χρειάζεται μετάνοια για ό,τι δεν μπορούμε να αποδεχτούμε και να παλέψουμε να γίνει φως. Και η μετάνοια τελικά, όταν υπάρχει, καθιστά φως και αυτό το οποίο είναι σκοτάδι. Διότι δεν το δικαιολογούμε. Δεν το βαφτίζουμε αλλιώς. Αλλά με ταπείνωση παλεύουμε εναντίον του και ζητούμε τη βοήθεια του Θεού για να το μεταμορφώσουμε σε αγάπη, αλήθεια, υπακοή. Προϋπόθεση η στήριξη των άλλων. Των οικείων εν τη πίστη. Των παιδιών του Θεού. Κανείς δεν έχει το δικαίωμα να απορρίπτει και να περιθωριοποιεί αυτόν που δυσκολεύεται. Διότι άλλος βρίσκεται σε πτώση εδώ, άλλος εκεί. «Έγειρε ο καθεύδων και ανάστα εκ των νεκρών και επιφαύσει σοι ο Χριστός» (Εφεσ. 5, 14), λέει πάλι ο απόστολος Παύλος. «Ξύπνα εσύ που κοιμάσαι, αναστήσου από τους νεκρούς, και θα σε φωτίσει ο Χριστός». Ας συνειδητοποιούμε τον ύπνο στον οποίο βρισκόμαστε σε σχέση με τις εντολές του Θεού και ας ξυπνάμε από αυτόν τον μικρό θάνατο. Και Εκείνος θα μας φωτίζει.
Η Εκκλησία ζητά από τον σύγχρονο άνθρωπο να έχει ηθική επίγνωση. Κανέναν δεν απορρίπτει ως πρόσωπο για τις επιλογές του, αλλά απορρίπτει τα έργα του. Δεν πιστεύει ότι τα έργα χαρακτηρίζουν το πρόσωπο στην πληρότητά του, αλλά τα θεωρεί εκφράσεις του παλαιού ανθρώπου, ο οποίος πάντοτε θα παραμένει ισχυρός όταν ο καθένας μας δεν έχει επίγνωση της κλήσης του, όταν νομίζει, παρασυρμένος και από τον ατομοκεντρικό πολιτισμό, ότι είναι το κέντρο του κόσμου και ότι όλοι ενδιαφέρονται γι’ αυτόν, όταν υπάρχει σύγχυση ανάμεσα στο τι είναι δικαίωμα, επιλογή και πρότυπο και στο τι θέλει ο Θεός από τον καθέναν μας, όταν η συλλογική έκφραση περιφρονεί και κοροϊδεύει την αρετή. Επειδή όμως μας δόθηκε κατά το βάπτισμά μας και μέσα στη ζωή της πίστης η ευλογία του νέου, του καινούργιου ανθρώπου, ας πάψουμε να συζητούμε δοξαστικά για τα πάθη μας και ας γίνουμε τόσο στα έργα, όσο και στις προτεραιότητές μας « τέκνα φωτός»!

Η ιστορία του Σταυρού του Αγίου Ανδρέα

 

agios_andreas_stavrosi_01_547_420

 Ο Άγιος Ανδρέας, πολιούχος της πόλης των Πατρών, είναι άμεσα συνδεδεμένος με την πόλη, αφού στον ομώνυμο Ιερό Ναό βρίσκεται ο τάφος, τα Ιερά Λείψανα του, η Τίμια Κάρα και ο Σταυρός πάνω στον οποίο μαρτύρησε.

Η ιστορία του Σταυρού του Αγίου, δεν είναι ιδιαίτερα γνωστή στο ευρύ κοινό. Που φυλασσόταν μέχρι να μεταφερθεί μόνιμα στην Πάτρα, από τι υλικό ήταν κατασκευασμένος και αν ο Απόστολος Ανδρέας άφησε όντως την τελευταία του πνοή πάνω στο συγκεκριμένο Σταυρό.

Θεωρείται ένα πολύ σημαντικό κειμήλιο για όλον τον Χριστιανικό κόσμο.

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ ΜΕΧΡΙ ΤΟ 1980

Από την ημέρα της σταύρωσης του Αποστόλου έως και την εποχή της Φραγκοκρατίας όπου και αρπάχθηκε , ο Σταυρός βρισκόταν στην Πάτρα. Η εποχή εκείνη χαρακτηρίζεται σκοτεινή γιατί πολλά κειμήλια της Εκκλησίας αρπάχτηκαν και μεταφέρθηκαν στη Δύση. Ένα από αυτά ήταν δυστυχώς και ο Σταυρός του Αποστόλου Ανδρέα.

Σύμφωνα με τα αρχεία του Δουκάτου της Βουργουνδίας, ο Σταυρός αρχικά τοποθετήθηκε στη Μονή Weaume στη Μασσαλία, ενώ αργότερα μεταφέρθηκε στη Μονή του Αγίου Βίκτωρος της ίδιας πόλης.

Κατά τη Γαλλική Επανάσταση επιχείρησαν να κλέψουν τον Σταυρό πράγμα που τελικά δεν επιτεύχθηκε. Τα τμήματα του, διασώθηκαν και τοποθετήθηκαν σε θήκη σχήματος κανονικού Σταυρού.

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΑ

Στις 9 Οκτωβρίου 1979 ο τότε Μητροπολίτης Πατρών Νικόδημος συναντήθηκε με τον τότε πρόεδρο της Γαλλικής Ιεραρχίας και ολόκληρης της Ρωμαιοκαθολικής Ιεραρχίας της Δυτικής Ευρώπης, Καρδινάλιο και Roger Etchegaray στη Μασσαλία, για να συζητήσουν το θέμα της επιστροφής του Σταυρού στη Πάτρα.

Αφού έγιναν διαβουλεύσεις μεταξύ Ρωμαιοκαθολικών και Ορθοδόξων, ο Καρδινάλιος είπε στον Μητροπολίτη Πατρών «εφ όσον εκ Πατρών εκομίσθη ενταυθα ο Σταυρός, ανήκει εις Πάτρας».

Σύντομα άρχισαν οι επαφές και οι συζητήσεις των δυο πλευρών για την επιστροφή του Σταυρού στην Πάτρα.

Το Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως και η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος, ενημερώθηκαν για το θέμα .


Από το αρχείο της Ι.Μ. Πατρών

Στις 18 Ιανουαρίου 1980 αεροπλάνο της πολεμικής αεροπορίας με την αντιπροσωπεία της Ιεράς Μητρόπολης Πατρών, αναχώρησε για τη Γαλλία για την παραλαβή και τη μεταφορά του Σταυρού στην Πάτρα.

Αφού μετέβησαν στη Μασσαλία, παραδόθηκε ο Σταυρός στην ελληνική αντιπροσωπεία, μέσω μιας «άτυπης» τελετής.

Την επόμενη μέρα 19 Ιανουαρίου , αφίχθη στο αεροδρόμιο του Άραξου το αεροπλάνο που μετέφερε το σταυρό, και τις δυο αντιπροσωπείες, των Ορθόδοξων και των Ρωμαιοκαθολικών, και στη συνέχεια και έγινε η επίσημη υποδοχή.

ΤΟ ΥΛΙΚΟ

Όσον αφορά το είδος του ξύλου του Σταυρού, υπάρχουν διαφορετικές αναφορές. Ο Ιππόλυτος Ρώμης αναφέρει για ξύλο ελιάς, ο Επιφάνιος μιλάει για σταυρό χωρίς να προσδιορίσει το ξύλο, ο Αρσένιος Κέρκυρας αναφέρεται σε ένα φυτό το οποίο δεν προσδιορίζει, ενώ ο ιστορικός Στέφανος Θωμόπουλος μιλά επίσης για δέντρο ελιάς.

Σε μελέτες που έχουν γίνει πάντως έχει αποδειχθεί πως πρόκειται πράγματι για ξύλο ελιάς και χρονολογείται στον πρώτο αιώνα.

Ο ΤΡΟΠΟΣ ΤΗΣ ΣΤΑΥΡΩΣΗΣ

Για τον τρόπο σταύρωσης δεν υπάρχει ομοφωνία. Υπάρχουν αναφορές περί «προσηλώσεως» και όχι περί «προσδέσεως». Στο δεξί πέλμα του Αγίου Ανδρέα, υπάρχει ουλή από το καρφί το οποίο καρφώθηκε στο ξύλο πάνω στο οποίο πέθανε.

Οι υμνογράφοι της Εκκλησίας μιλούν για «προσήλωσιν επί Σταυρού» ενώ παλαιοχριστιανικά έγγραφα μιλούν περί «πρόσδέσεως του Αποστόλου επι του Σταυρού»

ΤΟ ΣΧΗΜΑ ΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ

Υπάρχουν διαφορετικές απόψεις όσον αφορά το σχήμα του Σταυρού. Αγιογραφίες και φορητές εικόνες σε Ναούς, απεικονίζουν τον Απόστολο Ανδρέα πάνω στο Σταυρό με κάθετα τα δύο ξύλα του ενώ άλλες τον απεικονίζουν πάνω στο σταυρό με το κεφάλι προς τα κάτω.

Ωστόσο η επικρατέστερη άποψη είναι εκείνη που λέει ότι ο Σταυρός ήταν σε σχήμα Χ.Η άποψη αυτή είναι τόσο διαδεδομένη έτσι ώστε συνηθίζεται πλέον τους Σταυρούς σε σχήμα Χ να τους χαρακτηρίζουν ως «Σταυρός του Αποστόλου Ανδρέου».

Κατά τη μεταφορά του στην Πάτρα, το 1980, ήταν τοποθετημένος σε θήκη σχήματος κανονικού Σταυρού αλλά αντικαταστάθηκε από μεγαλύτερη και πιο επιβλητική θήκη, αυτή τη φορά σε σχήμα Χ.

Χαρακτηριστικό της δυναμικής του Σταυρού του Αγίου Ανδρέα είναι το γεγονός πως το Χ, από το σχήμα του είναι το σύμβολο του Πολεμικού Ναυτικού της Ρωσίας το οποίο έχει τον Απόστολο Ανδρέα προστάτη του.

πηγή.ΠΑΝΑΓΙΑ ΜΕΓΑΛΟΧΑΡΗ